หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 178
บทที่ 178
เซียวจ้านเฉิงอับจนคำพูด สถานการณ์เช่นนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดจริงๆ การที่เขากับภรรยาได้ครองคู่กันก็เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ร่างกายเช่นเซียวเหยียนในอดีตก็แทบจะไม่มี ถึงแม้จะมีพวกเขาก็ไม่เคยสนใจ
ทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวหย่วนซาน ล้วนแต่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มที่อาบเลือดบนเตียงแล้วเงียบไป
ไม่พึ่งพายาใดๆ กลับสามารถฝึกฝนจนถึงระดับนี้ได้ นี่ช่างน่าสะพรึงกลัวและเหลือเชื่ออย่างยิ่ง! ถึงแม้พวกเขาจะคุ้นเคยกับการเห็นอัจฉริยะและปีศาจมามาก แต่ก็ไม่เคยเห็นสถานการณ์ที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้
เหล่าคนที่ยืนอยู่นอกห้องในสวนอย่างเซียวเทียนอู่ เซียวชิงหลวน และเซียวจื่อเจี๋ย เมื่อได้ยินคำพูดที่พูดคุยกันในห้อง ก็ล้วนแต่สีหน้าเปลี่ยนไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ในฐานะบุรุษแห่งตระกูลเซียว พวกเขาก็ถือว่าได้เห็นโลกมามาก อัจฉริยะแบบไหนที่ไม่เคยเห็น แต่เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัสบนเตียง ณ เวลานี้ ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย
เซียวจื่อเจี๋ยหน้าซีดขาว นิ้วในแขนเสื้ออดไม่ได้ที่จะกำแน่น
“พี่เหยียน...”
ในห้อง เยว่ชิงเหอยืนอยู่ข้างเตียง ในแววตาทั้งตกตะลึงทั้งกังวล
“แล้วตอนนี้ควรจะทำอย่างไร?”
เซียวหย่วนซานมองไปยังหมอเทวดา รีบถาม
หมอเทวดามองไปยังเด็กหนุ่ม ใบหน้าแสดงความสงสาร กล่าว “คุณชายน้อยเหยียนไม่สามารถใช้ยาได้ ก็ทำได้เพียงให้เขาฟื้นฟูตัวเองแล้ว แต่เขาตอนนี้ถูกเขี้ยวมังกรแทงทะลุ ร่างกายถูกทำร้ายอยู่ทุกขณะจิต ผลการฟื้นฟูนี้ก็ลดลงอย่างมาก...”
เซียวหย่วนซานกำหมัดแน่นจนดังกร๊อบ เขาอดกลั้นความโกรธเต็มอก กล่าว “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ถอนเขี้ยวมังกรนี้ออกมาก่อน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซียวจ้านเฉิงริมฝีปากขยับเล็กน้อย ดูเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่จากนั้นก็อดทนไว้
“ข้ามาช่วย” เซียวจิ้งอวี่กล่าวทันที
หมอเทวดาพยักหน้า กล่าวทันที “ยังต้องขอให้ท่านช่วยคุ้มครองชีพจรหัวใจของเขาไว้ เพื่อไม่ให้ตอนที่ถอนเขี้ยวมังกรแล้วฉีกขาดบาดแผล”
ภายใต้การบัญชาของเขา เซียวจิ้งอวี่กับเซียวหย่วนซานก็ร่วมมือกัน คนหนึ่งคุ้มครองชีพจรหัวใจ อีกคนหนึ่งถอนเขี้ยวมังกร
เมื่อโซ่ที่แทงทะลุถูกดึงออกมา เด็กหนุ่มบนเตียงก็พ่นเลือดสดออกมา ใบหน้าแสดงความเจ็บปวด แต่เด็กหนุ่มขมวดคิ้วแน่น เหมือนกับจมดิ่งอยู่ในฝันร้ายที่สับสน ไม่ได้ตื่นขึ้นมา
เซียวหย่วนซานขอบตาชื้นแฉะ มองหมอเทวดาพันผ้าพันแผลให้เซียวเหยียน เช็ดคราบเลือด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กัดฟันกล่าว “ออกไปให้หมด ให้เหยียนเอ๋อร์พักผ่อนอย่างสงบ ข้าจะได้ดูสักทีว่า พวกเจ้าทำไมถึงได้ปฏิบัติต่อเหยียนเอ๋อร์เช่นนี้!”
พูดพลางเขาก็สายตาจ้องเขม็งไปที่เซียวจ้านเฉิงแวบหนึ่ง หันหลังเดินออกจากห้องไปก่อนใคร
คนอื่นๆ เห็นท่าทางเช่นนั้น ก็ทอดถอนใจแล้วตามออกไป
เซียวจิ้งอวี่ไม่ได้จากไป แต่กลับอยู่ในห้องดูแลเซียวเหยียน พร้อมกันนั้นก็เหลือบมองฟางซือหยูที่เดินอยู่ท้ายสุดแวบหนึ่ง แววตาค่อนข้างมืดครึ้ม
เขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ณ เวลานี้ในใจพอจะมีข้อสันนิษฐานอยู่บ้าง
…
…
“ดังนั้น เหยียนเอ๋อร์ทำร้ายเฉียนเฟิง ก็เพื่อล้างแค้นที่ถูกวางยาในปีนั้นรึ?”
ในห้องโถงกฎหมายของตระกูลเซียว ทุกคนมารวมตัวกัน
เซียวหย่วนซานนั่งอยู่บนโถง ใบหน้าเต็มไปด้วยไอสังหาร สายตามองผ่านฟางซือหยู
เขาทันใดนั้นก็นึกถึงว่า ตอนที่พบกับเซียวเหยียนครั้งแรกในอดีต เซียวเหยียนก็ระแวดระวังเขาอยู่บ้าง
ในใจเขาเศร้าสร้อย คิดว่าตอนนั้น เซียวเหยียนเป็นเพราะจำเรื่องถูกวางยาได้ ถึงได้ระแวดระวังคนอื่นถึงเพียงนั้น
“ท่านอาสอง นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีหลักฐาน ท่านอย่าพูดมั่ว”
ฟางซือหยูรีบลุกขึ้นยืนกล่าว “เหยียนเอ๋อร์หลายปีมานี้จิตใจดื้อรั้น คบหาเพื่อนไม่เลือกหน้า ไหนเลยจะรู้ว่าได้ยินคำพูดเหลวไหลมาจากปากบ่าวคนไหน หรืออาจจะมีคนยุยง ต้องการจะดูเรื่องตลกของจวนขุนพลเทวะพวกเรา”
“เจ้าหุบปาก!”
เซียวหย่วนซานโกรธ “หญิงแพศยา เหยียนเอ๋อร์เป็นคนเช่นไร ข้าจะไม่รู้รึ? ด้วยจิตใจของเหยียนเอ๋อร์ หากเจ้ากับเขาไม่มีความแค้น เขาจะไปใส่ใจตำแหน่งมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวนี้ได้อย่างไร?!”
“ถึงแม้จะยกให้ลูกเจ้าแล้วจะทำไม?”
“ชื่อเสียง? คุณูปการ?”
เขาอดไม่ได้ที่จะโกรธจนหัวเราะ “ด้วยพรสวรรค์ของเหยียนเอ๋อร์ ของเหล่านี้สำหรับเขาแล้ว ล้วนแต่เป็นสิ่งที่หามาได้ง่ายดาย!”
“เขาอายุ 13 ปีก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้แล้วด้วยซ้ำ!!”
“อะไรนะ?!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวหย่วนซาน ทุกคนก็ตกตะลึงจนหน้าถอดสี
อายุ 13 ปีก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว?!
เซียวหย่วนซานมองหญิงสาวที่ตกตะลึงจนเหม่อลอยอย่างเย็นชา “เจ้าบอกข้าสิ เด็กอายุ 13 ปีที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตสิบห้าลี้ หากเขาต้องการชื่อเสียง ใต้หล้านี้ใครเลยจะไม่รู้จักชื่อของเขา?!”
ทั่วทั้งห้องโถงเงียบสงัด ล้วนแต่เงียบไป
ด้วยนิสัยของเซียวหย่วนซาน คำพูดนี้แปดในสิบไม่ใช่เรื่องโกหก อีกอย่างถึงแม้จะเป็นอายุ 14 ปี เด็กหนุ่มผู้นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ชาวโลกตกตะลึงแล้ว
เพียงแต่ การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันก่อนหน้านี้เร็วเกินไป พวกเขาไม่ทันได้คิดถึงข้อนี้
ฟางซือหยูได้สติกลับมา ใบหน้าที่ซีดขาวพยายามสงบสติอารมณ์ กล่าว:
“ท่านอาสอง ถึงแม้เหยียนเอ๋อร์พรสวรรค์จะไร้เทียมทาน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ปรารถนาตำแหน่งมังกรแท้จริงกระมัง หากมีทรัพยากรของมังกรแท้จริง และความช่วยเหลือของบรรพบุรุษตระกูลเซียว เขาก็จะสามารถก้าวไปอีกขั้นได้ สำหรับอัจฉริยะแล้ว แรงดึงดูดนี้จะไม่ยิ่งใหญ่รึ?”
เซียวหย่วนซานยิ้มเย็น “ยังจะแก้ตัวอีก เหยียนเอ๋อร์มีจิตใจเช่นไร ข้าจะไม่รู้รึ?”
“เกียรติยศชื่อเสียงผ่านตาไป ความรุ่งเรืองเสื่อมเสียไม่ใส่ใจ!”
“พรสวรรค์ของเด็กคนนี้เกินกว่าจินตนาการของพวกเจ้า อย่าลืมสิ เขาไม่ใช่ตกปลาอยู่เป็นเพื่อนข้า ก็คือเล่นสนุกกับตัวเอง พวกเจ้ามีใครเคยเห็นเขาฝึกยุทธ์บ้าง?!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซียวจวินหลินกับเซียวจินหลงยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่ฮูหยินในเรือนต่างๆ กลับสีหน้าพลันเปลี่ยนไป
ก็จริง
หลายปีมานี้พวกนางดูเหมือนจะไม่เคยเห็นเด็กคนนั้นฝึกฝนเลย ทั้งวันกินดื่มเล่นสนุก และยังมีอารมณ์ไปที่ห้องครัวเล่นกับพ่อครัว เรียนรู้การทำอาหาร เสียเวลาดีๆ
ก็คือคนแบบนี้เจ้าบอกว่าเขาจะเพื่อช่วงชิงมังกรแท้จริง ยอมสร้างเรื่องโกหกมาฆ่าเฉียนเฟิง ขจัดคนอื่น?
เจ้าบอกว่าเขาจะละโมบประโยชน์ที่การสืบทอดมังกรแท้จริงนำมาให้?
ใครเชื่อ!
ในตอนนี้ในใจของทุกคนก็ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป
ฟางซือหยูร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย กล่าว “ท่านอาสอง ท่านอยู่กับเหยียนเอ๋อร์มานาน ท่านจะลำเอียงไม่ได้นะเจ้าคะ เหยียนเอ๋อร์เด็กคนนี้ดูเหมือนจะง่ายๆ ที่จริงแล้วไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย! เขาเมื่อก่อนบอกว่าเขาจำเรื่องตอนอายุ 1 ขวบได้ทั้งหมด ถ้าหากเขาพูดเป็นเรื่องจริง เด็กคนนี้น่ากลัวเพียงใด?”
“เขาหลายปีมานี้ล้วนแต่เสแสร้ง ล้วนแต่แสดงละคร!”
“เขาแสดงละครเป็นเด็กที่บริสุทธิ์ เขาแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา!”
“อายุน้อยๆ ก็มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งถึงเพียงนี้ จะเชื่อเขาได้จริงๆ รึ?”
“เจ้าหุบปาก!!”
เซียวหย่วนซานทุบโต๊ะอย่างแรงคำรามด้วยความโกรธ “ถึงแม้เหยียนเอ๋อร์จะแสดงละคร คือการเสแสร้ง แล้วเวลาของอัจฉริยะมันมีค่าเพียงใดกัน?!”
“ต่อให้เจ้าจะเป็นปีศาจหมื่นพัน หนึ่งวันก็มีเพียงแค่ตะวันขึ้นและตะวันตกเท่านี้ เจ้าบอกว่าเขาแสดงละครสนุกสนานไปวันๆ หรือว่าเวลาที่เขาสูญเสียไปไม่ใช่เวลาจริงๆ รึ?”
“หากมีเวลานี้ เขานำไปฝึกฝน อย่าว่าแต่ขอบเขตสิบห้าลี้เลย ถึงแม้จะเป็นสามอมตะก็ใช่ว่าจะบรรลุไม่ได้!”
“ถึงตอนนั้นแล้วจะไปใส่ใจลูกชายคนนั้นของเจ้าทำไมอีก ฝ่ามือเดียวก็สามารถตบให้ตายได้แล้ว บุตรชายของเจ้าคู่ควรที่จะนำมาเทียบกับเหยียนเอ๋อร์รึ คู่ควรที่จะมาช่วงชิงกับเขางั้นรึ?!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปยังฟางซือหยู ณ เวลานี้คำพูดของฟางซือหยูสำหรับพวกนางแล้วใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป
ก่อนหน้านี้การเปลี่ยนแปลงมันกะทันหันเกินไป พวกนางยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ตอนนี้เมื่อลองครุ่นคิดดูเล็กน้อยก็รู้ว่าที่เซียวหย่วนซานพูดมาล้วนแต่เป็นความจริง
ที่สำคัญคือนี่คือความจริง
เซียวเหยียนไม่เคยฝึกฝน ถึงแม้จะจงใจแสร้งทำเป็นสนุกสนานต่อหน้าผู้คน แต่การสูญเสียนั้นมันใหญ่หลวงเกินไป หากนำเวลานี้ไปฝึกฝน แล้วจะไปกลัวการแข่งขันอะไรอีก?
ที่สำคัญที่สุดคือพรสวรรค์ของเซียวเหยียนนั้นมันปีศาจเกินไปจริงๆ!
อัจฉริยะเช่นนี้ พวกนางคิดหาเหตุผลอื่นใดไม่ออกเลยว่าเหตุใดเขาจะต้องไปใส่ร้ายฟางซือหยู หรือสังหารเซียวจื่อเจี๋ยอย่างโหดเหี้ยม
แข่งขันรึ? ดังที่เซียวหย่วนซานพูด เซียวจื่อเจี๋ยถึงแม้จะเป็นมังกรหงส์ในหมู่คน เป็นศิษย์สายตรงของพระพุทธองค์ แต่เมื่อเทียบกับเซียวเหยียนแล้ว…
ก็ยังไม่คู่ควรจริงๆ นั่นแหละ!