หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 177
บทที่ 177
“ท่านอาสอง ท่านอย่าได้ปกป้องเขาอีกเลย!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงเย็น “ถึงแม้ท่านจะเป็นอาของข้า แต่ตอนนี้ข้าก็ยังคงเป็นมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว ท่านทางที่ดีอย่าได้แทรกแซง อย่าลืมกฎของบรรพบุรุษ หรือว่าจะให้ข้าเพื่อเรื่องนี้ ยอมแม้กระทั่งให้ดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษต้องเสียหาย แล้วเชิญพวกเขาออกมา?!”
“เจ้า… เจ้ามันบ้าไปแล้ว!”
เซียวหย่วนซานโกรธจัด ยกมือขึ้น อยากจะตบ
เซียวจ้านเฉิงไม่ได้หลบเลี่ยง เพียงแค่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา กล่าว:
“ท่านอาสอง เรื่องในวันนี้ควรจะจบได้แล้ว ให้คนรอบข้างดูเรื่องตลกก็มากพอแล้ว ท่านยังจะให้พวกเขาดูเรื่องตลกอีกรึ?”
“เจ้ารู้ด้วยรึว่ากลัวคนจะหัวเราะเยาะ?!”
เซียวหย่วนซานหน้าเขียวคล้ำ เขาสามารถรับรู้ได้ว่า นักสู้ทั่วทั้งเมือง ณ เวลานี้ต่างก็กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ เพื่อดูละครใหญ่ของจวนขุนพลเทวะ ข้างในยังมีไอพลังที่แข็งแกร่งเก็บงำอยู่หลายสาย เขาก็ล้วนแต่รู้จัก ล้วนแต่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้าเมื่อหลายปีก่อน
เรื่องราวในวันนี้จะต้องแพร่ไปทั่วหล้า ทำให้จวนขุนพลเทวะเสียหน้าจนหมดสิ้น
“เจ้ามันสารเลว!”
เซียวหย่วนซานจ้องมองเขาอย่างแรง จากนั้นก็หันไปมองเด็กหนุ่มที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยเลือดบนพื้น ขอบตาของเขาก็ชื้นแฉะ คุกเข่าลงอุ้มเซียวเหยียนขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน กัดฟันกรอด:
“เซียวจ้านเฉิง ข้าตอนที่กำลังจะจากไปให้เจ้าดูแลเหยียนเอ๋อร์ เจ้าตอบตกลงอย่างไร ตอนนี้เจ้าก็ดูแลแบบนี้รึ?!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ข้าให้โอกาสเขาแล้ว แต่เขากลับเหิมเกริมเกินไป มิเช่นนั้นข้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”
เซียวหย่วนซานโกรธจนร่างกายสั่นเทา แต่เขาก็อดกลั้นไว้ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว รักษาเหยียนเอ๋อร์ก่อนสำคัญที่สุด
“เหยียนเอ๋อร์ ทนไว้หน่อย ท่านอาสองจะทวงความยุติธรรมให้เจ้าอย่างแน่นอน”
พูดจบ ก็จะอุ้มเซียวเหยียนจากไป
เซียวเหยียนค่อยๆ ส่ายหน้า กล่าวอย่างอ่อนแรง “ไม่สำคัญแล้วขอรับ ท่านอาสอง”
ร่างกายของท่านปู่สั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นก็ได้ยินเซียวเหยียนพูดต่อ “นับจากนี้ไป ข้าก็จะไม่ใช้แซ่เซียวอีกต่อไปแล้ว ข้าก็จะไม่ใช้ของของตระกูลเซียวอีกต่อไปแล้ว ของที่กิน ดื่ม หลายปีมานี้ ข้าจะคืนให้เขา”
“แต่ว่า ชีวิตนี้เป็นของข้าเอง ท่านบอกเขาไปว่า ลูกชายของเขาตายไปนานแล้ว ถูกลอบสังหารตายไปนานแล้ว!”
พูดถึงตรงนี้ ในอกของเซียวเหยียนไอเลือดก็พลิกคว่ำ ก็กระอักเลือดสดออกมาคำโต
การแทงทะลุของหนามมังกรสองอัน และโซ่ที่หนักหน่วง เมื่อดึงรั้ง ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงราวกับกระดูกสันหลังถูกลอกออก เจ็บจนเซียวเหยียนกัดฟันแน่นในทันที
เซียวหย่วนซานเมื่อได้ยินคำพูดนี้ จิตใจก็สั่นสะท้าน ขอบตาร้อนผ่าวแดงก่ำ “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าจะพูดคำพูดเช่นนี้ได้อย่างไร เป็นท่านอาสองที่มาช้าไป ข้าจะพาท่านไปรักษาอาการบาดเจ็บเดี๋ยวนี้”
“ไม่ขอรับ”
ในแววตาที่อ่อนแอเดิมทีของเซียวเหยียนพลันสาดประกายแสงออกมา กัดฟันกล่าว “ท่านอาสอง ช่วยข้าดึงของสิ่งนี้ออกไปก็พอ ข้าเดินเองได้!”
คำพูดของเขาก็ไม่ใช่การอวดเก่งไปเสียทั้งหมด เขามีคุณลักษณะการฟื้นฟูของคัมภีร์หมาก “ซ่อนคมในฝัก” เขาถึงแม้จะแขนขาขาดก็สามารถงอกใหม่ได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาบ้าง นี่เทียบเท่ากับความสามารถพิเศษของขอบเขตแรกของสามอมตะ
สายตาของเซียวหย่วนซานจับจ้องไปที่เขี้ยวมังกรสองอันที่แทงทะลุร่างของเขา แววตาโกรธจัดสั่นสะท้าน เขายกมือขึ้นปลดปล่อยพลังสายหนึ่ง ทำให้เขี้ยวมังกรทั้งสองอันมั่นคง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้แกว่งไปมาฉีกขาดบาดแผล จากนั้นก็หันไปจ้องมองเซียวจ้านเฉิงอย่างแรง ไม่ได้พูดอะไรสักคำ พุ่งเข้าสู่จวนขุนพลเทวะอย่างรวดเร็ว
การดึงเขี้ยวมังกรที่แทงทะลุออกทันที เขากังวลว่าเซียวเหยียนจะทนไม่ไหว
“ท่านอาสอง”
เซียวเหยียนรีบเรียก แต่ในใจรีบร้อน กระอักเลือดก็ไหลย้อนกลับ หน้าก็พลันมืดไป สลบไป
“จ้านเฉิง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังอย่างยิ่ง!”
รอจนเซียวหย่วนซานพาเซียวเหยียนจากไป เซียวจิ้งอวี่ก็จ้องมองเซียวจ้านเฉิงอย่างลึกซึ้ง สะบัดแขนเสื้อไล่ตามไป
คนอื่นๆ มองอยู่ไกลๆ สายตาซับซ้อน พวกเขาอยากจะขัดขวาง แต่เซียวจ้านเฉิงเห็นได้ชัดว่าโกรธจริงขึ้นมาแล้ว แม้แต่ท่านอาห้าก็เกลี้ยกล่อมไม่อยู่ พวกเขาก็ยิ่งแทรกแซงไม่ได้
อีกอย่าง เซียวเหยียนกลับกล้าต่อเซียวจ้านเฉิงอย่างโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ พวกเขาก็ไม่รู้จะเกลี้ยกล่อมใคร หากเกลี้ยกล่อมเซียวจ้านเฉิง ก็เท่ากับยอมรับโดยปริยายว่าการโจมตีของเซียวเหยียนต่อเซียวจ้านเฉิงถูกต้อง นี่ก็ขัดต่อหลักจริยธรรม
ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือรอให้เซียวจ้านเฉิงจับเซียวเหยียนได้ แล้วค่อยๆ เกลี้ยกล่อมสั่งสอน ใครเลยจะคาดคิดว่าศึกระหว่างพ่อลูกคู่นี้กลับจะตีกันจนฟ้าถล่มดินทลาย การลงมือของเซียวจ้านเฉิงกลับจะหนักหน่วงถึงเพียงนี้ และเซียวเหยียนก็ดื้อรั้นถึงเพียงนี้
“เจ้าเจ็ดเอ๋ย เจ้าครั้งนี้หุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว”
เซียวจวินหลินเดินเข้ามา สายตาซับซ้อน กล่าว “อย่างไรเสีย เหยียนเอ๋อร์ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นเด็ก อีกอย่างเขาก็ฉลาด ข้าถึงแม้จะสัมผัสไม่มาก แต่ก็มองออกว่าเหยียนเอ๋อร์ปฏิบัติต่อคนอย่างมีวิจารณญาณ เรื่องนี้ยังต้องสืบสวนให้ดีถึงจะถูก”
เซียวจ้านเฉิงอยากจะเอ่ยปาก แต่สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย พ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง
เขารีบกุมหน้าอก ร่างกายที่กำยำสูงใหญ่กลับค่อนข้างโคลงเคลง
เซียวจวินหลินเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง รีบเข้าไปประคอง ในตอนนี้เขาถึงได้นึกถึงว่าอีกฝ่ายกดข่มสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณย่อมต้องบาดเจ็บสาหัส เพียงแต่ไม่คิดว่าศึกกับเซียวเหยียนจะบีบเขาถึงขั้นนี้
แต่ในไม่ช้าเซียวจวินหลินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ในแววตาปรากฏรอยยิ้มกล่าว “จ้านเฉิงเมื่อครู่เหยียนเอ๋อร์ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์แล้วใช่หรือไม่?”
เซียวจ้านเฉิงแววตาแข็งค้างเล็กน้อย พยักหน้า “ถูกต้อง”
“ฮ่าๆ เก่งจริงๆ!”
เซียวจวินหลินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมา “14 ปีก็เป็นปรมาจารย์รึ? เกินจริงไปแล้ว ตระกูลเซียวเราไม่เคยปรากฏอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์เช่นนี้กระมัง”
เซียวจ้านเฉิงเงียบไปส่ายหน้าเล็กน้อยกล่าว “กลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน พรสวรรค์จะสูงเพียงใดก็ต้องเดินบนเส้นทางที่ถูกต้องถึงจะใช้ได้”
เซียวจวินหลินรีบกล่าว “เจ้ากลับไปคุยกับลูกดีๆ เรื่องนี้…”
เขาลดเสียงลงแล้วส่งเสียงผ่านจิต “อาจจะมีเงื่อนงำอื่นจริงๆ ก็ได้”
เซียวจ้านเฉิงแววตาเย็นชาเล็กน้อยกล่าว “เมื่อเทียบกับที่เขาทำในวันนี้แล้วนี่ไม่สำคัญแล้ว!”
เซียวจวินหลินชะงักไป มองสายตาที่เย็นชาเด็ดเดี่ยวของเขา ชั่วขณะหนึ่งถึงกับตะลึงงันอยู่กับที่ รู้สึกเพียงว่าน้องเจ็ดที่กรำศึกที่ชายแดนวิหคอุดรสิบกว่าปีผู้นี้ ณ เวลานี้กลับค่อนข้างแปลกหน้า…
…
…
ในห้องนอนของเรือนขุนเขาสายน้ำ ทุกคนมองเด็กหนุ่มที่อาบเลือดอยู่บนเตียง จากนั้นสายตาก็ทอดมองไปยังหมอเทวดาที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บและห้ามเลือดให้เซียวเหยียน ไป๋เฟิงอู่เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง:
“เป็นอย่างไรบ้าง ทำไมเหยียนเอ๋อร์ถึงยังไม่ฟื้น?”
หมอเทวดาขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ กล่าว “แปลก แปลกมาก”
“อะไรแปลก?” เซียวหย่วนซานที่เดินไปมาด้วยความร้อนใจกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด
หมอเทวดาลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “ร่างกายของคุณชายน้อยเหยียนดูเหมือนจะไม่สามารถดูดซับยาเหล่านี้ได้ เหมือนกับเส้นชีพจรปิดกั้น ยาที่ใช้รักษาอาการบาดเจ็บ… ทั้งหมดไม่ได้ผล!”
เซียวหย่วนซานสีหน้าพลันเปลี่ยนไป รีบไปถึงข้างเตียง เห็นโอสถวิเศษที่พอกอยู่บนบาดแผลของเซียวเหยียน ไหลออกมาพร้อมกับเลือดจริงๆ ไม่ได้ถูกดูดซับ ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าถอดสี:
“ทำไม… ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”
หมอเทวดาก็ไม่เคยเห็นปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน ชั่วขณะหนึ่งก็พูดอะไรไม่ออก
“แล้วบาดแผลของเหยียนเอ๋อร์…” เซียวหย่วนซานกัดฟัน หรือจะต้องรอความตายเช่นนี้?
หมอเทวดารีบกล่าว “ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ คุณชายน้อยเหยียนถึงแม้ร่างกายจะไม่สามารถดูดซับโอสถวิเศษได้ แต่แปลกที่ร่างกายของเขากลับกำลังฟื้นฟูตัวเองอย่างช้าๆ เหมือนกับ…”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยวาจาที่น่าตกตะลึงออกมา “เหมือนกับขอบเขตไม่ดับสูญในสามอมตะ”
หมอเทวดาเคยรักษาอาการบาดเจ็บให้ผู้บรรลุสามอมตะ ปรากฏการณ์เช่นนี้คล้ายคลึงกับที่เขาเคยเห็นอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในห้องก็พลันใจสั่นสะท้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เหมือนกับขอบเขตไม่ดับสูญของสามอมตะ?
หรือว่าศึกครั้งนี้ เซียวเหยียนได้ก้าวเข้าสู่สามอมตะแล้ว?
เป็นไปได้อย่างไร!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ถึงแม้จะเป็นเซียวจ้านเฉิงที่นั่งอยู่ห่างออกไป ทั่วร่างพอกยาอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า
เซียวเหยียนก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์ก็ทำให้เขาประหลาดใจอย่างยิ่งแล้ว จากขอบเขตสิบห้าลี้ก้าวเดียวข้ามไปสู่ขอบเขตอมตะ? ถึงแม้จะเป็นปราชญ์กลับชาติมาเกิดก็เป็นไปไม่ได้กระมัง!
ในฝูงชน ฟางซือหยูก็สีหน้าพลันเปลี่ยนไป ค่อนข้างเหม่อลอย
“เซียวจ้านเฉิง!”
ณ เวลานี้ เซียวหย่วนซานกลับพลันหันกลับมา พุ่งไปอยู่หน้าเซียวจ้านเฉิง กัดฟันกรอด:
“เจ้าดูสิ เจ้าดูสิว่าเจ้าทำเรื่องดีๆ อะไรลงไป! ร่างกายของเหยียนเอ๋อร์เป็นแบบพิเศษ ยาไม่สามารถดูดซับได้เลย เจ้าบอกว่าเขาอาศัยยาของตระกูลเซียวถึงมีความสำเร็จในวันนี้รึ? เจ้าไม่เข้าใจลูกชายของเจ้าเลยแม้แต่น้อย!”