หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 147
บทที่ 147
เซียวเหยียนลงหมากไม่มีออมมือ ล้วนแต่เป็นกระบวนท่าสังหาร และยังโหดเหี้ยมรุนแรงกว่าวันก่อนๆ
ความเร็วในการลงหมากของชายชราหมากดำยิ่งช้าลงเรื่อยๆ พัดกระดาษที่เดิมทีโบกเบาๆ ไม่รู้เมื่อไหร่ได้เก็บขึ้นมาแล้ว ทุกครั้งที่ลงหมาก ล้วนแต่ขมวดคิ้วจ้องมอง ครุ่นคิดครู่หนึ่งถึงได้ลง ส่วนเด็กหนุ่มกลับรวดเร็วแม่นยำโหดเหี้ยม การบุกรุกแผ่ขยายกดดันอย่างมหาศาล
สีหน้าของชายชราหมากดำยิ่งเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ จดจ่ออย่างเต็มที่
ชายหนุ่มสองคนที่อยู่ด้านหลังชายชราหมากดำ ล้วนแต่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปยังเด็กหนุ่มผู้นั้นแวบหนึ่ง
ชั่วครู่ต่อมา บนกระดานหมากผลแพ้ชนะก็ได้ตัดสินแล้ว
สีหน้าของชายชราหมากดำค่อนข้างขุ่นมัว เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าตนเองจะแพ้ และยังแพ้อย่างย่อยยับ เขา… หลายปีแล้วที่ไม่เคยแพ้
ในแววตาของชายหนุ่มสองคนที่อยู่ด้านหลังเขาปรากฏความโกรธขึ้นมา ล้วนแต่จ้องมองเด็กหนุ่มผู้นั้นอย่างเย็นชา ดูเหมือนว่าเพียงแค่ชายชราหมากดำแสดงท่าที ก็จะลงมือสังหารเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างสายฟ้าฟาดในทันที
เซียวเหยียนดูเหมือนจะรับรู้ได้ เงยหน้าขึ้นเหลือบมองแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ใส่ใจ หากจะลงมือจริงๆ เขาก็ไม่กลัว
ชายชราหมากดำจ้องมองกระดานหมากครู่ใหญ่ ค่อยๆ กล่าว “มาอีกกระดาน”
เซียวเหยียนชักมือกลับมาแล้ว กล่าวอย่างเรียบเฉย “เล่นอีกท่านก็แพ้”
ชายชราหมากดำชะงักไปเล็กน้อย ไม่เคยมีใครกล้าพูดคำพูดที่ดูถูกเช่นนี้กับเขามาก่อน แต่เมื่อมองเด็กหนุ่มแล้วพบว่าไม่ได้ตั้งใจ เขาจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ สงบความโกรธในใจ กล่าว: “มาอีกกระดาน หากเจ้ายังสามารถชนะได้ ข้าจะให้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แก่เจ้า”
“ข้าไม่ขาดอะไรเลย” เซียวเหยียนกล่าว เพียงแค่พูดจบ ก็ยิ้มเล็กน้อย
ชายชราหมากดำยิ้มเล็กน้อย “ของที่ข้าให้ เจ้าจะต้องชอบอย่างแน่นอน”
“นั่นก็ไม่แน่เสมอไป” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “อีกอย่าง หากชนะอีก ข้ากังวลว่าคนข้างกายท่าน อาจจะต้องปกป้องนายท่านแล้ว”
ชายหนุ่มสองคนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาเย็นชาจ้องมองเซียวเหยียน
ชายชราหมากดำกลับโบกพัดไปมา กล่าวกับเซียวเหยียนอย่างยิ้มแย้ม “พวกเขาไม่รู้จักความ อย่าไปถือสาหาความกับพวกเขาเลย หากทำให้เจ้าไม่พอใจ ข้าจะขอโทษเจ้าสักคำ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายหนุ่มสองคนสีหน้าเปลี่ยนไป ในแววตาพร้อมกันนั้นก็ปรากฏความตกตะลึง
ไม่น่าเชื่อว่านายท่านจะ… ขอโทษ?
ถึงแม้พวกเขาจะทำได้เพียงเห็นแผ่นหลังของนายท่าน แต่ภายใต้เสียงที่อ่อนโยนนั้น พวกเขากลับดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่า มีบารมีสายหนึ่งแผ่ออกมาจากแผ่นหลังนั้น ทั้งสองคนต่างก็มีสายตาน่าเกรงขาม ไม่กล้าแสดงจิตสังหารอีก
เซียวเหยียนประหลาดใจ มองดูท่านปู่ เมื่อเห็นสายตาของเขาจริงใจอ่อนโยน ก็รู้ว่าเป็นความจริงใจ
“ก็ได้” เซียวเหยียนตอบตกลง
คิดว่าการต่อสู้เมื่อครู่โหดร้ายเกินไปจริงอยู่ ไม่จำเป็นต้องไประบายอารมณ์นี้ใส่หัวอีกฝ่าย
ในไม่ช้า การประลองรอบที่สองก็เริ่มขึ้น
ครั้งนี้การลงมือของเซียวเหยียนอ่อนโยนลงมาก ทั้งสองฝ่ายมีไปมีมา มีการยื้อกันไปมามากกว่า
ความคิดของชายชราหมากดำก็ไม่ตึงเครียดเหมือนเมื่อครู่แล้ว พลางเล่นหมากพลางมีเวลาว่างพูดคุย:
“ว่าไปแล้ว เจ้าอายุยังน้อย เหตุใดถึงได้หมกมุ่นอยู่กับวิถีแห่งหมาก ไม่ไปเข้าร่วมกองทัพที่ชายแดน หรือฝึกฝนวรยุทธ์อย่างหนักเพื่อช่วงชิงเกียรติยศชื่อเสียงเล่า?”
“เกียรติยศชื่อเสียงล้วนเป็นเพียงฝุ่นดิน ความรุ่งเรืองร่ำรวยก็เป็นดั่งเมฆลอย”
เซียวเหยียนพลางลงหมากพลางกล่าว “เป้าหมายสูงสุดของชีวิต ก็แค่มีกินมีใช้ก็พอแล้ว ข้าดูเหมือนจะโชคดี เกิดมาก็มีกินมีใช้ไม่ขาดตกบกพร่องแล้ว แล้วจะยังต้องเหนื่อยไปทำไม”
“หึ ไม่มีอนาคต!” ชายหนุ่มด้านหลังชายชราหมากดำอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเย็นชา
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นเหลือบมองแวบหนึ่ง เป็นแค่บอดี้การ์ด เจ้ามีอนาคตมากรึ?
ชายชราหมากดำประหลาดใจมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง นี่ไม่เหมือนกับคำพูดที่เด็กหนุ่มจะพูดออกมาได้ กลับกันเหมือนกับทัศนคติของชายชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน แต่เมื่อครู่เด็กหนุ่มยังสามารถพูดคำพูดที่หยิ่งทะนงว่า “หนุ่มสาวย่อมมีความบ้าคลั่งของหนุ่มสาว” ออกมาได้
“ชายหนุ่มพึงมีปณิธานสูงเสียดฟ้า วันหนึ่งจักท่องไปทั่วสิบเก้าแคว้น”
ชายชราหมากดำกล่าวอย่างสนใจ “หรือว่าเจ้าจะไม่ยอมดูทิวทัศน์บนยอดเขานั่นรึ?”
“มีอะไรน่าดู ก็แค่โลกมนุษย์เท่านั้น”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “บางคนเส้นทางคือดวงดาวและทะเลกว้าง ส่วนข้าเพียงปรารถนาบทกวี สุรา และทุ่งนา คนเราต่างก็มีปณิธานของตนเอง”
ชายชราหมากดำชะงักไปเล็กน้อย เม็ดหมากในมือก็หยุดลง
เขาจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า หัวใจที่ปิดตายกลับคล้ายจะมีความรู้สึกคลายตัวลง
และชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังชายชราหมากดำ กลับหัวเราะเยาะออกมา:
“เจ้าก็ไม่เคยขึ้นไปยอดเขา จะรู้ได้อย่างไรว่าทิวทัศน์บนยอดเขาเป็นเช่นไร กล้าพูดคำพูดโอ้อวด!”
เซียวเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือมองแวบหนึ่ง ไม่ได้ใส่ใจ
ชายชราหมากดำได้สติกลับมา สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง “เฟิงเอ๋อร์ ขอโทษคุณชายน้อย!”
อะไรนะ?
ชายหนุ่มราวกับไม่ได้ยิน มองชายชราหมากดำอย่างไม่อยากจะเชื่อและตกตะลึง
พ่อกลับให้ตนเอง… ขอโทษคนอื่น? เขามีสถานะสูงส่งเพียงใด? คำขอโทษของเขามีกี่คนที่สามารถรับไหวได้ และมีกี่คนที่กล้าไปรับ?!
“พ่อ… นายท่าน ข้า…”
“หืม?” ชายชราหมากดำหันไปมองเขาเล็กน้อย
สายตาของเขาสงบนิ่งราวกับลมและน้ำค้างแข็งหลังหิมะตกหนัก แต่กลับทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นเหงื่อกาฬไหลท่วมตัวในทันที
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปด้วยความตกใจ หน้าผากมีเหงื่อผุด รีบโค้งกายคำนับเซียวเหยียนแล้วกล่าวว่า: “คุณชายน้อย เป็นข้าที่ล่วงเกินไป หวังว่าท่านจะให้อภัย”
“ช่างเถอะ” เซียวเหยียนโบกมือกล่าว
ชายชราหมากดำยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็พลางวางหมากต่อไป พลางสนทนากันไปทีละคำ จากเรื่องเกียรติยศชื่อเสียงไปจนถึงเหล่าบุคคลผู้สร้างตำนาน ชายชราหมากดำสอบถามเด็กหนุ่มว่าเคยใฝ่ฝันถึงหรือไม่ ส่วนเด็กหนุ่มก็ถามกลับว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่
ชายชราหมากดำคิดอยู่ครู่หนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างจนคำพูดออกมา
กระดานที่สองเล่นจบแล้ว เซียวเหยียนก็ชนะอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ลงมือเบาลงมาก มีการยื้อกันไปมามากกว่า ก็ถือว่ามีไปมีมา
เซียวเหยียนรู้สึกว่า ฝีมือหมากของท่านผู้เฒ่าผู้นี้เมื่อเทียบกับท่านอาห้า ก็ยังค่อนข้างจะสูงกว่าเล็กน้อย เพียงแต่เมื่อเทียบกับตนเอง กลับยังด้อยกว่าอยู่หลายส่วน
“เวลาไม่เช้าแล้ว ท่านปู่ มีวาสนาค่อยพบกันใหม่”
เซียวเหยียนลุกขึ้นยืน อุ้มของเล่นกายกรรมและอาหารที่รวมกันแล้วไม่ถึงสามตำลึงเงินขึ้นมา ยิ้มพลางโบกมือให้ท่านปู่ ก็หันหลังเดินจากไป
“ข้ายังไม่ได้ให้ของขวัญเจ้าเลย” ชายชราหมากดำกล่าวทันที
“ไม่จำเป็นแล้ว” เด็กหนุ่มไม่หันกลับมา เพียงแค่โบกมือไปข้างหลัง “ข้าเคยบอกแล้ว ข้าไม่ขาดอะไรเลย”
ชายชราหมากดำตะลึงงันไป อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พึมพำ “โลกใบนี้ ไหนเลยจะมีคนที่ไม่ขาดอะไรจริงๆ…”
“หึ นี่คือรุ่นที่สามของตระกูลเซียวที่โด่งดังไปทั่วเมืองมรกตรึ ระดับบำเพ็ญเก่งกาจจริงๆ ข้าถึงกับมองไม่ออก แต่เสียดายโง่ไปหน่อย”
เมื่อมองเงาหลังที่จากไปของเด็กหนุ่ม ชายหนุ่มที่ขอโทษเมื่อครู่สายตาทอแววมืดครึ้ม พลางกล่าวด้วยสีหน้าเย้ยหยัน
เจ้าเด็กนั่นเกรงว่าจะยังไม่รู้ว่า ตนเองเมื่อครู่สละโอกาสใหญ่หลวงเพียงใดไปกระมัง? น่าหัวเราะ!
ชายชราหมากดำเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ก็มองเขาอย่างเรียบเฉยแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับมองไปยังถนนที่เด็กหนุ่มจากไป แอบถอนหายใจหนึ่งที:
เด็กคนนี้… หากเป็นลูกข้า จะดีเพียงใดกัน?
แต่ก็เป็นเพียงความคิดชั่ววูบ
เขาส่ายหน้ายิ้มๆ กล่าว “พรสวรรค์ของเด็กคนนี้ เกรงว่าจะเกินกว่าจินตนาการของพวกเจ้า อายุเพียง 14 ปี ฝีมือหมากนี้ก็เป็นระดับปรมาจารย์แล้ว ถึงแม้จะมีพรสวรรค์ทางวิถีแห่งหมากโดยกำเนิด ก็ต้องใช้เวลาศึกษาอยู่บ้าง…”
14 ปี สามารถศึกษาวิถีแห่งหมากถึงระดับนี้ได้ ยังสามารถฝึกฝนถึงขอบเขตสิบห้าลี้ได้ นี่มันน่าสะพรึงกลัวมาก
ชายหนุ่มสองคนได้ยินดังนั้น ล้วนแต่เงียบไป คำพูดนี้พวกเขาไม่สามารถโต้แย้งได้ ก็จริงอยู่ 14 ปีขอบเขตสิบห้าลี้ พรสวรรค์นี้แม้แต่พวกเขาก็ตามไม่ทัน
“ท่านถ่อมตัวแล้ว ฝีมือหมากของเขา เพียงแค่แสดงออกมาบนกระดานหมากเล็กๆ นี้เท่านั้น ส่วนเม็ดหมากของนายท่าน กลับวางลงบนใต้หล้านี้…”
ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่มีท่าทีคล้ายบัณฑิตอยู่บ้างกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
ชายชราหมากดำเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ถึงแม้จะรู้ว่าเป็นคำเยินยอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมา
รู้สึกว่าความอึดอัดที่แพ้ติดต่อกันสองกระดานเมื่อครู่ ดูเหมือนจะดีขึ้นมามากโข
“ฮ่าๆ ไม่เลว!”
“แต่ว่า คราวหน้าหากเจอเด็กหนุ่มผู้นี้อีก ข้าจะต้องชนะกลับมาบนกระดานหมากให้ได้!”
เขาไม่ยอมแพ้
พูดจบ ก็สะบัดแขนเสื้อ หัวเราะลั่นมุ่งหน้าไปยังทิศทางประตูเมืองจากไป
“นายท่าน พวกเราเพิ่งจะมา การแสดงดียังไม่เริ่มเลยนะ ท่านจะไม่ไปดูอีกรึ?”
“ข้าได้ดูไปแล้ว ช่างดีนัก ดีจริงๆ!”