หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 132
บทที่ 132
ถังโหรวซินเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็พลันคิ้วตั้งขึ้นทันที ฉุดดึงเนื้ออ่อนที่เอวของเขา กัดฟันกรอด:
“เซียวจวินหลิน ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ท่านจะบอกว่าข้าให้กำเนิดลูกไม่เป็นรึ?”
เซียวจวินหลินงุนงง ทันใดนั้นก็รู้ว่าตนเองพูดผิดไปแล้ว ก็ไม่กล้าใช้พลังต้านทาน ได้แต่ขอความเมตตาไม่หยุด:
“ฮูหยิน ข้าผิดไปแล้ว ปากพล่อยไป เป็นเพียงแค่ปากพล่อยไป”
“ข้าว่าท่านคงจะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาแล้วกระมัง!”
“ฮูหยิน ท่านพูดอะไรเช่นนั้น ลูกของข้าเอง ข้ารักใคร่ยังไม่ทันเลย พวกเขาสามคนในใจข้า คือยอดเยี่ยมที่สุด ใครก็เทียบไม่ได้!”
“หึ!”
…
ในเรือนวารีวิจิตร
ฟางซือหยูเมื่อทราบข่าวจากปากของแม่บ้าน ก็พลันหน้าซีดขาว แทบจะยืนไม่มั่นคง
เป็นไปได้อย่างไร?
อายุเพียง 14 ปีกลับได้รับพระราชทานยศขุนหลวงได้? ถึงแม้จะช่วยเหลือชาวเมืองทั้งเมือง ก็ไม่น่าจะข้ามยศอัศวินกับยศขุนนางไปโดยตรงได้! ยศขุนนางระดับหนึ่งก็ยอดเยี่ยมแล้ว อาศัยอะไรถึงเป็นยศขุนหลวง?!
ต้องรู้ก่อนว่า ถึงแม้จะเป็นบุตรธิดาของไป๋เฟิงอู่ที่เข้าร่วมกองทัพมานานหลายปี ตอนนี้ก็เพิ่งจะเป็นยศขุนหลวง และเซียวเหยียน ปีนี้เพิ่งจะอายุ 14 ปี!
ฟางซือหยูกัดฟันกรอด โกรธจนแอบด่าในใจว่าจักรพรรดิโฉด แต่ภายนอก นางกลับไม่กล้าที่จะตั้งคำถามและแสดงออกใดๆ ได้แค่ระบายในใจเท่านั้น
เหลือเวลาอีกเพียง 2 เดือน ถึงแม้จะให้เวลาอีกครึ่งปี หรือหนึ่งปี ลูกชายของนางเฉียนเฟิงจะไปหาคุณูปการที่ใหญ่หลวงเท่ายศขุนหลวงมาจากไหน? การสร้างคุณูปการนอกจากความแข็งแกร่งแล้ว ก็ยังต้องอาศัยโอกาส ไปชายแดนรึ? อันตรายเกินไป!
เป็นเวลานาน ฟางซือหยูถึงได้สงบจิตใจลงได้ คิดในใจว่าโชคดีที่คุณูปการเป็นเพียงคะแนนเสริม ไม่ใช่ตัวตัดสิน ทางฝั่งขุนเขาอนันต์ได้ส่งข่าวกลับมาให้นางแล้ว บอกว่าให้นางไม่ต้องกังวล ได้เรียกเฉียนเฟิงกลับมาแล้ว และจะช่วยเขาช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้จริง
ตอนนี้ ฟางซือหยูทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับความสามารถอันเหนือฟ้าดินของพระพุทธโบราณอนันต์ผู้นั้นแล้ว
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
นับตั้งแต่เวลาตัดสินมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวประกาศออกมา ภายนอกก็เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ
เซียวจื่อเจี๋ยได้รับคำสั่งจากสำนัก เด็กหนุ่มผู้หยิ่งทะนงเดิมทีตั้งใจจะกลับไปที่ตระกูลเพื่อดูสถานการณ์ก่อน ตอนนี้กลับทำได้เพียงกลับไปที่สำนักก่อน
ตอนที่เขากลับไปถึงสำนักไม่นาน ก็ได้ทราบว่าน้องชายร่วมตระกูลที่ชื่อเซียวเหยียนผู้นั้นกลับได้รับพระราชทานยศขุนหลวงขั้นสามแล้ว!
นี่ทำให้ความหยิ่งทะนงในใจของเขาถูกบดขยี้โดยสิ้นเชิง สีหน้าย่ำแย่ คุณูปการสังหารมหาอสูรของเขาแต่เดิม ก็มีรางวัลพระราชทานลงมา แต่ก็เพียงแค่ได้รับรางวัลยศอัศวินระดับหนึ่งเท่านั้น
ตามปกติแล้ว นี่ก็นับว่ายากยิ่งแล้ว ข้ามยศอัศวินขั้นสามกับขั้นสองไปสองระดับ แต่เมื่อเทียบกับเซียวเหยียน ตรงกลางห่างกันถึงสามระดับชั้น ทั้งยังมียศขุนนางคั่นกลางอีก!
ไม่นับสถานะพี่น้องร่วมตระกูล เขาเมื่อเจอเซียวเหยียน ยังต้องก้มหัวเรียกขานว่าท่านขุนหลวง และต้องโค้งกายคารวะ!
นี่คือความอัปยศเพียงใด!
ภายใต้การทำร้ายจิตใจเหล่านี้ เมื่อเผชิญหน้ากับความช่วยเหลือของอาจารย์ เซียวจื่อเจี๋ยเดิมทียังอยากจะปฏิเสธ อาศัยตนเอง แต่ตอนนี้ กลับทำได้เพียงยอมรับโดยปริยาย เขาแบกรับความหวังของผู้คนมากเกินไป
ตอนที่เซียวจื่อเจี๋ยกลับมาถึงขุนเขาอนันต์ กองกำลังและของขวัญมากมาย ก็ถูกส่งมาถึงในตำหนักวัชรเทพฟ้าดินของขุนเขาอนันต์ เช่นเดียวกัน มีของขวัญที่มากกว่านั้นส่งมาถึงในเรือนขุนเขาสายน้ำ
กองกำลังไม่น้อยสืบทราบว่ามังกรแท้จริงของตระกูลเซียวจะตัดสินในสองคุณชายน้อยนี้ ก็เริ่มวางตำแหน่งล่วงหน้าเริ่มสร้างความสัมพันธ์แล้ว
ในตอนที่รุ่นที่สามของตระกูลเซียวอายุยังน้อย ความสามารถยังไม่โดดเด่น เป้าหมายการช่วงชิงมังกรแท้จริงยังไม่ชัดเจน หากต้องการจะสร้างความสัมพันธ์กับมังกรแท้จริงรุ่นต่อไปของตระกูลเซียว ก็ต้องเอาใจทั้งหมด ฝนตกทั่วฟ้า แต่แบบนั้นสิ้นเปลืองเกินไป ไม่สามารถรับไหวได้ ตอนนี้เป้าหมายยิ่งชัดเจนขึ้น การลงทุนก็สามารถมุ่งเน้นได้ ยิ่งลงทุนมาก ก็ยิ่งมีความหวังจะสร้างความสัมพันธ์ได้มากขึ้น
หลายปีก่อน ตอนที่เซียวจื่อเจี๋ยเพิ่งจะฝากตัวเป็นศิษย์ที่ขุนเขาอนันต์ ก็มีคนไม่น้อยเมื่อสิบกว่าปีก่อน เริ่มส่งของขวัญวางแผนแล้ว ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับเซียวเหยียนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน อยากจะย้ายข้างก็ไม่ทันแล้ว ทำได้เพียงเดินไปให้สุดทางเดียว
ในขณะที่สี่ทิศลมพัดเมฆหมุน กระแสใต้น้ำรวมตัวกัน หนึ่งในผู้ที่อยู่ใจกลางวังวนนี้ เซียวเหยียนกลับขี่ม้ามาที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์อย่างสบายอารมณ์
ก่อนอื่นเขามาที่สระน้ำเย็นเยี่ยมเยียนกิเลนวารีเฝิงชิงหลี เซียวเหยียนวาดภาพให้นางอีกสองภาพ พร้อมกันนั้นยังนำขนมเปี๊ยะกรอบเล็กๆ มาให้นางด้วย
เฝิงชิงหลีเหลือบมองแวบหนึ่ง ก็แสดงท่าทีว่าตนเองไม่ชอบกินของแห้งๆ แบบนี้
เซียวเหยียนยิ้มพลางให้นางลองชิม
ลองก็ลอง…
เฝิงชิงหลีก็ไม่ปฏิเสธน้ำใจดีของเซียวเหยียน รอจนชิมเสร็จแล้ว นางก็รีบถามเซียวเหยียนว่า ของสิ่งนี้หาซื้อได้ที่ไหน?
เซียวเหยียนหัวเราะออกมา เมื่อเห็นนางชื่นชอบ ก็บอกความจริงว่าเป็นตนเองที่ทำ
เฝิงชิงหลีได้ยินดังนั้น ก็มองเซียวเหยียนอย่างละโมบ
เซียวเหยียนไม่รอนางเอ่ยปาก ก็แสดงท่าทีว่ารอคราวหน้ามา จะทำมาเพิ่มอีกหน่อย
ได้ยินดังนั้น เฝิงชิงหลีก็เผยรอยยิ้มที่พึงพอใจ จากนั้นมือเรียวก็กวักหนึ่งที ในสระน้ำเย็นก็มีหญ้าสีม่วงเจ็ดใบปลิวออกมา หญ้าสีม่วงนี้ทั่วร่างสีม่วงเข้ม แผ่ประกายแวววาวออกมา งดงามอย่างยิ่ง
นางนำหญ้านี้มอบให้เซียวเหยียน กล่าว “นี่คือหญ้าพันปีห้วงทมิฬ หากหลอมเป็นยาดูดซับ สามารถต้านทานการรุกรานของน้ำแข็งเย็นยะเยือกได้ การฝึกฝนเคล็ดวิชาประเภทน้ำแข็งมีผลช่วยอย่างยิ่ง ถึงแม้เจ้าจะไม่ฝึกเคล็ดวิชาประเภทนี้ ในอนาคตเมื่อเจอกับการโจมตีของอสูรในน้ำ ก็จะสามารถเสริมการป้องกันของตนเองได้!”
เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง ส่ายหน้า “โอสถวิเศษนี้ท่านเก็บไว้เองเถอะ ข้าไม่ต้องการ”
“ทำไม?”
เฝิงชิงหลีตะลึงงันไป รีบกล่าว “ข้ารู้ว่าตระกูลเซียวของพวกเจ้ามีวัตถุดิบมากมาย แต่หญ้าพันปีห้วงทมิฬนี้สำหรับพวกเจ้าแล้ว ก็น่าจะเป็นโอสถวิเศษที่หาได้ยาก”
ก็จริงอยู่ เซียวเหยียนรู้ข้อนี้ดี แต่สถานการณ์ของเขาพิเศษ โอสถวิเศษถึงแม้จะดี แต่เขาไม่สามารถดูดซับได้ เอามาก็ไร้ประโยชน์ เมื่อเทียบกับการยกระดับที่ได้จากหน้าต่างสถานะ เขาก็ไม่ขาดผลของโอสถวิเศษแค่นี้ บันทึกเคล็ดวิชาแขนงหนึ่งถึงขั้นเทวะ ก็สามารถเหนือกว่าได้แล้ว ท้ายที่สุดแล้วร่างกายก็มีขีดจำกัด บรรลุถึงขีดจำกัดแล้วจะกินยาเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์
ถึงแม้จะสามารถนำไปให้คนอื่นใช้ได้ แต่ของสิ่งนี้ล้ำค่า สำหรับเฝิงชิงหลีตรงหน้าก็มีผลเช่นกัน อีกฝ่ายส่วนใหญ่คงจะตั้งใจจะรอให้ปีของยามากขึ้นอีกหน่อย ตนเองจะได้ใช้