หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 131
บทที่ 131
หากพระพุทธโบราณอนันต์จะคุ้มครองศิษย์สายตรงของตนเอง ถึงแม้จะเป็นสถานะของจวนขุนพลเทวะ ก็ยากที่จะสั่นคลอนได้ อีกอย่างหากจะนับจริงๆ ลูกของฟางซือหยูก็ไม่ได้เข้าร่วม จัดเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ในสายตาของเซียวเหยียน อีกฝ่ายได้รับบารมีจากแม่ เพลิดเพลินกับประโยชน์ที่นางนำมาให้ ย่อมต้องชดใช้ร่วมกัน ตอนนั้นฟางซือหยูวางยาเขา พูดกันตามตรงก็ไม่มีความแค้นอะไรกัน จุดประสงค์หลักคือเพื่อเปิดทางให้ลูกชายของตนเอง
จุดประสงค์ของเซียวเหยียนไม่ใช่เพียงแค่การช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้จริง แต่คือการทำให้ฟางซือหยูได้เห็นกับตาว่า ลูกชายของตนเองถูกเขาตีลงสู่ก้นเหว อนาคตพังทลายสิ้น! ยาพิษเม็ดนั้นที่กลืนลงไปเมื่อ 13 ปีก่อน จะในอีก 13 ปีต่อมานี้ ได้ระเบิดพิษที่รุนแรงและโหดร้ายของมันออกมาอย่างแท้จริง!
ณ เวลานี้ เซียวจ้านเฉิงก็พูดต่อ:
“นอกจากลูกของพี่สะใภ้สองแล้ว ลูกของพี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้สาม ก็มีหวังจะช่วงชิงได้ แต่บ้านพี่สะใภ้สามเป็นลูกสาว และยังได้ยินมาว่าในกองทัพได้พบรักแล้ว มีคู่หมั้นแล้ว ดังนั้นลูกสาวที่แต่งงานออกไปก็จะถอนตัวจากตำแหน่งมังกรแท้จริงโดยอัตโนมัติ”
“ส่วนลูกสองคนของบ้านพี่สะใภ้ใหญ่ ก็อายุ 30 กว่าแล้ว สร้างคุณูปการ ในกองทัพล้วนแต่เป็นตำแหน่งแม่ทัพ หากจะช่วงชิง ก็มีความสามารถในการแข่งขันอยู่บ้าง เพียงแต่ด้านพรสวรรค์เมื่อเทียบกับเจ้ากับลูกของพี่สะใภ้สอง ก็ยังด้อยกว่าหนึ่งก้าว”
“อีกอย่างพี่สะใภ้ใหญ่เคยพูดไว้แต่เนิ่นๆ แล้วว่าจะไม่ให้ลูกของตนเองเข้าร่วมการช่วงชิงมังกรแท้จริง ข้อนี้ข้ายังคงเชื่อใจพี่สะใภ้ใหญ่ได้”
เซียวเหยียนพยักหน้า เรื่องเหล่านี้เขาก็ล้วนแต่เข้าใจ
“เจ้าเด็กเฉียนเฟิงนั่น พรสวรรค์สู้เจ้าไม่ได้ แต่เขาเป็นศิษย์ของพระพุทธองค์ บำเพ็ญตนอยู่ข้างกายพระพุทธองค์ จิตใจย่อมต้องผ่านด่าน ได้ยินมาว่าตอนนี้ก็เป็นขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว อายุ 17 ปีก็บรรลุถึง ไม่นับเจ้าแล้ว พรสวรรค์นี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว” เซียวจ้านเฉิงกล่าว ตนเองก็บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้ในช่วงเวลานี้เช่นกัน จากนั้นอายุ 19 ปีก็เป็นปรมาจารย์ 23 ปีก็ก้าวเข้าสู่สามอมตะ เช่นนี้ก็นับว่าปีศาจอย่างยิ่งแล้ว ทิ้งห่างอัจฉริยะชั้นยอดไปไกล แน่นอนว่า ข้อสันนิษฐานคืออย่าไปเทียบกับเจ้าเก้านั่น
“เครือข่ายความสัมพันธ์ของอีกฝ่าย มีพระพุทธองค์อยู่ ก็จะไม่ด้อยไปกว่ากัน นอกจากนี้คะแนนเสริมก็คือเกียรติยศชื่อเสียง” เซียวจ้านเฉิงกล่าวกับเซียวเหยียน “ข้าได้สืบมาแล้ว เขาลงจากเขาแล้ว แต่ไม่ได้กลับมา คิดว่าคงจะไปสะสมเกียรติยศชื่อเสียงแล้ว นี่คือคะแนนเสริม”
“ส่วนเจ้าอยู่แต่ในจวนมาตลอด ไม่มีเกียรติยศชื่อเสียงติดตัว จะเสียเปรียบเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร ภายใน 2 เดือนนี้ ข้าตั้งใจจะจัดให้เจ้าไปที่ชายแดน สังหารมหาอสูรสักตัว ก็ถือว่าได้สร้างเกียรติยศชื่อเสียงแล้ว”
เมื่อได้ยินเรื่องเกียรติยศชื่อเสียง เซียวเหยียนก็ยิ้มเล็กน้อย ข้างๆ กันเซียวอันก็อดขำไม่ได้
เซียวจ้านเฉิงสังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกประหลาดของทั้งสองคน ขมวดคิ้ว “เป็นอย่างไร?”
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไร เซียวอันกลับกล่าวอย่างเคารพ “ท่านโหว เกียรติยศชื่อเสียงของคุณชายน้อย น่าจะไม่ต่ำนะขอรับ”
“หืม?”
เซียวจ้านเฉิงกับเฟยหลงต่างก็หันไปมองเขาด้วยใบหน้าสงสัย
เซียวอันหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม กล่าว “ท่านโหวยังจำได้หรือไม่ขอรับ ว่าข้าทราบถึงขอบเขตของคุณชายน้อยได้อย่างไร? เมืองปีกคราม ที่นั่นประสบภัยอสูรบุก เป็นคุณชายน้อยที่ช่วยทั้งเมืองไว้ตามลำพัง!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เซียวจ้านเฉิงกับเฟยหลงต่างก็ตะลึงงันไป ค่อนข้างงุนงง
พวกเขามองไปที่เซียวเหยียน ช่วยทั้งเมืองรึ? นี่คือคุณูปการที่ใหญ่หลวงอย่างยิ่ง! สำหรับพวกเขาที่รบมาตลอดทั้งปี การคำนวณคุณูปการนั้นคุ้นเคยอย่างยิ่งแล้ว
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้ากลับ…”
เซียวจ้านเฉิงมองเซียวเหยียน ประหลาดใจอย่างยิ่ง ในแววตาเผยให้เห็นความตื่นเต้นและยินดี ความรักใคร่ที่มีต่อลูกชายคนนี้เพิ่มขึ้นอย่างมาก ตอนแรกคิดว่าเซียวเหยียนมีนิสัยเกียจคร้าน เอาแต่เล่นสนุก ใครจะคาดคิดว่าเขาจะสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้อย่างเงียบๆ!
เฟยหลงก็ชื่นชมมองเซียวเหยียนเช่นกัน ในแววตาปรากฏความชื่นชม ช่วยเหลือประชาชนจากภัยพิบัติ นี่ก็ได้สร้างคุณูปการแล้ว!
“รางวัลคุณูปการของคุณชายน้อย น่าจะในไม่ช้าก็จะส่งมาถึงเมืองมรกตแล้ว” เซียวอันยิ้มกล่าว สำหรับเรื่องนี้ก็ค่อนข้างคาดหวัง
“ดี ดี ดี!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวคำว่าดีติดต่อกันสามครั้ง หัวเราะอย่างเบิกบานใจ
“เช่นนี้แล้ว ตำแหน่งมังกรแท้จริงนี้ก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว!” เซียวจ้านเฉิงวางใจลงโดยสิ้นเชิง พรสวรรค์คือสุดยอด และยังมีคุณูปการใหญ่หลวงติดตัว ถึงแม้จิตใจของเซียวเหยียนจะค่อนข้างสบายๆ ไม่ใช่สุดยอด แต่สามารถสร้างคุณูปการใหญ่ขนาดนี้ได้ ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าด้านอื่นๆ ไม่เลว นั่นก็เพียงพอแล้ว ความแตกต่างเช่นนี้ยากที่จะชดเชย ลูกของพี่สะใภ้สองคนนั้นถึงแม้จะไปสร้างคุณูปการ แต่ในเวลาสั้นๆ สองเดือน ยากที่จะเจอโอกาสสร้างคุณูปการเช่นนี้ได้ การสร้างคุณูปการไม่ใช่ว่าอยากจะมีก็มีได้ ถึงแม้จะไปสร้างคุณูปการที่สนามรบชายแดน แต่ชายแดนของตระกูลเซียวอกจากชายแดนวิหคอุดรแล้ว โดยพื้นฐานแล้วก็สงบลง ชั่วคราวไม่มีเรื่องให้ทำ หากไปชายแดนอื่น ความสัมพันธ์ก็ซับซ้อนแล้ว อีกอย่างการสร้างคุณูปการที่ชายแดนก็ไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น ในท่ามกลางคลื่นอสูรนับแสนล้าน ขอบเขตสิบห้าลี้จะนับเป็นอะไรได้? สามารถนำทัพอสูรนับแสนได้ ผู้นำของมันแปดในสิบก็เป็นระดับปรมาจารย์ฟ้าดิน
เซียวเหยียนเมื่อเห็นเขาพูดเช่นนี้ กล่าว “ถ้าอย่างนั้นในเมื่อเป็นเช่นนี้ เรื่องหลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับข้าแล้วใช่หรือไม่?”
เซียวจ้านเฉิงเพิ่งจะหัวเราะเสร็จ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทันใดนั้นก็รู้สึกจนใจอีกครั้ง เด็กคนนี้ไม่ได้สั่งสอนมานานหลายปี ช่างสบายเกินไปจริงๆ
“เจ้าไม่ฝึกฝนแล้ว คิดจะไปทำอะไร?” เซียวจ้านเฉิงถาม
“คิดจะทำอะไรก็ทำอย่างนั้นกระมัง อย่างเช่นวาดภาพ ดีดฉิน แต่งกลอน” เซียวเหยียนกล่าว
มุมปากของเซียวจ้านเฉิงกระตุกเล็กน้อย ของพวกนี้ เขามองไม่เห็นคุณค่าเลยแม้แต่อย่างเดียว หากเซียวเหยียนพูดเช่นนี้ก่อนหน้านี้ แปดในสิบเขาคงจะต้องปฏิเสธทั้งหมด แต่เมื่อนึกถึงว่าเพิ่งจะรับปากเซียวเหยียนไป เขาก็ทำได้เพียงอดทน ถอนหายใจ “ก็ได้ แล้วแต่เจ้า ข้ารับปากเจ้าแล้วก็จะทำให้ได้”
“ขอรับ”
เซียวเหยียนเมื่อเห็นเขาพูดเช่นนี้ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน อีกฝ่ายไม่ชอบที่เขาทำสิ่งเหล่านี้ แต่เขาก็ไม่ขอให้อีกฝ่ายเข้าใจแล้ว ขอเพียงอนุญาตก็พอ ก็กล่าวลากับเขาทันทีเพื่อจะไปหาท่านอาห้าเล่นหมาก
เซียวจ้านเฉิงไม่ได้ขัดขวางอีกต่อไป ปล่อยให้เซียวเหยียนไป
รอจนเซียวเหยียนจากไปแล้ว เซียวจ้านเฉิงก็ถอนหายใจกับเฟยหลง “ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ เมื่อไหร่ถึงจะเติบโตขึ้นจริงๆ”
เซียวอันยิ้มเล็กน้อย “ท่านโหว ที่จริงคุณชายน้อยเมื่อเทียบกับเด็กวัยเดียวกันก็ฉลาดและเป็นผู้ใหญ่มากแล้วขอรับ เขาไปหาท่านอาห้า บางทีอาจจะไม่ใช่เพื่อเล่นเอง แต่เพื่อไปเป็นเพื่อนท่านอาห้า”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไป นึกถึงชายชราที่โดดเดี่ยวในศาลบรรพชน และกระดานหมากที่โดดเดี่ยวตรงหน้าเขา สายตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วเงียบลง
หลายวันต่อมา
รางวัลของเซียวเหยียนก็มาถึงจริงๆ
ด้วยเหตุที่เซียวเหยียนป้องกันเมืองมีคุณูปการ คุ้มครองชาวบ้านทั้งเมืองหลายล้านกว่าคน พระราชทานยศขุนหลวงขั้นสาม!
ดินแดนศักดินา 1 เมือง!
นอกจากนี้ เครื่องประดับทองคำ 10 หีบ
อาวุธเทวะและเกราะวิเศษขอบเขตสิบห้าลี้ 1 ชุด
สำหรับเกราะและยศแล้ว ทรัพย์สินเหล่านี้ก็จัดเป็นของแถม เหมือนกับในตอนนั้นที่เซียวโม่เฉิงร่วงหล่น รางวัลที่พระราชทานคือ ป้ายมังกรประกาศิตสวรรค์ และทองคำ 10 ถัง ทองคำก็เป็นเพียงแค่ของแถม ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง รางวัลที่แท้จริงคือ ป้ายมังกรประกาศิตสวรรค์ นี่คือป้ายละเว้นโทษตาย! ป้ายมังกรประกาศิตสวรรค์ 3 อันก็ละเว้นโทษตาย 3 ครั้ง ก็เห็นได้ว่าคุณูปการของเขายิ่งใหญ่เพียงใด!
รอจนพระราชทานรางวัลเสร็จ เซียวเหยียนก็รับราชโองการและรางวัลจากทูตหลวงผู้มากความสามารถที่มาจากในวัง แล้วโค้งคำนับขอบคุณ
ข่าวนี้แพร่ไปทั่วทั้งจวนในทันใด และยังแพร่ออกไปนอกจวนเมืองมรกต
คุณชายน้อยตระกูลเซียว อายุเพียง 14 ปี ได้รับพระราชทานยศขุนหลวง!
และยังมีดินแดนศักดินาของตนเอง!
นอกจากนี้ คุณูปการในการป้องกันเมืองของเซียวเหยียน ก็แพร่ไปทั่วทั้งเมือง ถูกประกาศอย่างต่อเนื่อง ทำให้ชาวบ้านต่างก็ทึ่งไม่หยุด ร้องอุทานว่าสมแล้วที่เป็นบุรุษแห่งตระกูลเซียว! บางคนยังจำข่าวลือเมื่อสิบปีก่อนได้อย่างเลือนราง ที่บอกว่าคุณชายน้อยตระกูลเซียวผู้นี้เป็นกายพิการแห่งวิถียุทธ์ ตอนนี้ดูแล้ว เห็นได้ชัดว่าตอนนั้นล้วนแต่เป็นข่าวลือ
ชื่อของเซียวเหยียน วันนี้ได้ดังก้องไปทั่วเมืองมรกต และยังแพร่กระจายไปยังที่ที่ไกลออกไปอีก!
ในจวน
เหล่าฮูหยินจากเรือนต่างๆ เมื่อทราบข่าวนี้ ล้วนแต่ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ไป๋เฟิงอู่ค่อนข้างงุนงง นับตั้งแต่ที่เซียวจ้านเฉิงกลับมา ข่าวที่ระเบิดออกมาจากร่างของเซียวเหยียนมีมาเรื่องแล้วเรื่องเล่าจนทำให้นางตกใจจนชินชาไปแล้ว นี่คือเด็กที่นางสงสารคนนั้นรึ? เจิดจรัสเสียจนนางแทบจะมองตรงๆ ไม่ได้
“เด็กคนนั้น… เขา…”
ในเรือนหิมะโปรย ถังโหรวซินเมื่อทราบข่าวนี้ก็ค่อนข้างยากที่จะเชื่อ นึกถึงคำแนะนำที่ตนเองให้แก่ลูกๆ เมื่อหลายปีก่อน ให้ลูกๆ ห่างเหินจากเซียวเหยียน อดไม่ได้ที่ในใจจะแอบเสียใจ
ข้างๆ กันเซียวจวินหลินเมื่อได้ยินข่าวนี้ กลับตื่นเต้นยินดี กล่าวชมไม่หยุดปาก:
“สมแล้วที่เป็นลูกของเจ้าเจ็ด ท่วงทีนี้เทียบกับเจ้าเก้าในตอนนั้นแล้วแทบไม่ด้อยกว่าเลย ไม่สิ เจ้าเก้าตอนอายุ 14 ปี ยังไม่เจิดจรัสขนาดนี้!”
“เก่ง! เจ้าเจ็ดนี่ช่างมีลูกที่เก่งจริงๆ!”