สู่วิถีอมตะ - บทที่ 90 ข้อแลกเปลี่ยนของฮัวชิงอวี่

บทที่ 90 ข้อแลกเปลี่ยนของฮัวชิงอวี่

“กระดูกมังกรมาร?”

เจียงผิงอันเพิ่งเคยได้ยินนามนี้ครั้งแรก “ข้าจะหามันพบที่ใด?”

ฮัวชิงอวี่กล่าว “ห้าพันปีก่อน มีมังกรตนหนึ่งเข้าสู่วิถีมาร ปรากฏตัวขึ้นในเกาะเทวะ ถูกเหล่ายอดยุทธ์สังหารได้ สังขารกระจัดกระจายตายไป”

“ด้วยความสามารถของเจ้า การได้โอกาสไปยังเกาะเทวะหายากเย็นไม่ ข้าอยากให้เจ้าไปที่นั่น และไปหากระดูกมังกรมารให้ข้าชิ้นหนึ่ง”

“มันหายากสินะ?” เจียงผิงอันถาม

หากกระดูกมังกรมารนี้หาง่ายนัก อีกฝ่ายคงไม่มาวานตัวตนต่ำต้อยอย่างเขาแน่

เพราะถึงอย่างไร ด้วยสามารถของหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล การส่งยอดฝีมือไปนั้นง่ายไม่ต่างจากปล่อยสุนัขสองสามตัวเลย

“เจ้าก็เป็นผู้สืบชะตาสวรรค์คนหนึ่ง การหาของบางสิ่งหายากเย็นไม่ ขอเพียงเจ้ารับปาก ข้าจะให้หญ้าผลึกน้ำแข็งใบนั้นกับเจ้าเดี๋ยวนี้เลย”

กล่องไม้ท่าทางเปราะบางใบหนึ่งปรากฏบนหัตถ์ขาวของฮัวชิงอวี่ มียันต์แผ่นหนึ่งแปะเบื้องบน

เจียงผิงอันกำหมัด

อีกฝ่ายเข้าใจเขาผิด ถือเขาเป็นผู้สืบชะตาสวรรค์ผู้หนึ่ง

แต่เขามิกล้ายอมรับว่าตนไม่ใช่

มิเช่นนั้น อีกฝ่ายคงไม่มาขอความช่วยเหลือ และเขาก็คงมิได้หญ้าผลึกน้ำแข็งใบนั้นมา

“หากเจ้าให้มันกับข้ายามนี้ แล้วภายหน้ามิอาจหากระดูกมังกรมารพบเล่า?”

“เช่นนั้น ก็ให้เจ้าไปใช้ความสามารถของเจ้าหาสายแร่ใหญ่สำหรับทำเหมืองให้ข้าเป็นเวลาห้าปี”

ฮัวชิงอวี่หาได้ขาดเงิน จึงมิได้เสนอเป็นจำนวนเงิน

แต่อยากให้เจียงผิงอันใช้ความสามารถหาสายแร่ให้นางแทน

นี่คือจุดประสงค์แท้จริงของฮัวชิงอวี่

นางเคยส่งยอดฝีมือไปค้นเกาะเทวะแล้ว แต่ไร้ผู้ใดหากระดูกมังกรมารเจอ โอกาสที่เจียงผิงอันจะหาไม่เจอเช่นกันก็มีมากไม่ต่างกัน

หากหาเจอก็ประเสริฐ แต่หากไม่ ก็ให้เขาช่วยนางหาสายแร่

การหาสายแร่ก็เหนื่อยนัก มีเพียงผู้สืบชะตาสวรรค์ที่สามารถหาสายแร่ใหญ่ ๆ ได้พบ

แต่ผู้สืบชะตาสวรรค์นั้นน้อยเกินไป และยังถูกอาคมเข้าตัวได้ง่าย จึงมิใช่ทุกคนที่เต็มใจทำงานแบบนี้

ดังนั้น ไม่ว่าเจียงผิงอันจะหามันพบหรือไม่ ฮัวชิงอวี่ก็มิขาดทุน

แน่นอน การขาดทุนมีเพียงสถานการณ์เดียว คือกรณีที่เจียงผิงอันตายในเกาะเทวะ

แต่ฮัวชิงอวี่หาสนใจไม่

การทำธุรกิจมีขาดทุนเป็นธรรมดา กระทั่งตัวตนเก่าแก่ในหอวาณิชยังขาดทุนบ่อยครั้ง

แต่หากสำเร็จขึ้นมา นางก็จะได้เงินเป็นกอบเป็นกำ

“ได้ ตกลง”

เจียงผิงอันยังคงรับกล่องมาเพื่ออาจารย์ตน

เมื่อดึงแผ่นยันต์สีเหลืองออกจากกล่อง ไอเย็นยะเยือกพลันแผ่ซ่าน ตัวกล่องปกคลุมด้วยเกล็ดน้ำแข็ง

เจียงผิงอันรู้สึกราวมือเจียนแข็งเต็มที

เมื่อเปิดกล่องออกมา ก็พบใบหญ้าสีขาวซึ่งมีผลึกน้ำแข็งเล็กจ้อยเกาะอยู่ใบหนึ่ง สาดไอความเย็นรุนแรงมหาศาล

เจียงผิงอันสะท้าน แต่ใบหน้าของเขาแย้มยิ้มเจิดจรัส

ด้วยหญ้าใบนี้ ชีวิตของอาจารย์เขาก็ช่วยได้แล้ว!

เขารีบปิดกล่องผนึกยันต์อีกครั้ง ไอเย็นนั้นรุนแรงเกินไป เขาไม่อาจทนได้นาน

ขณะที่เขาเก็บใบหญ้าผลึกน้ำแข็งเข้าสู่อุปกรณ์เก็บของ เจียงผิงอันก็ถามขึ้น “มิกลัวข้าเชิดของหนีไปหรือ?”

แต่พูดจบ เจียงผิงอันก็นึกขำตนเอง

การพยายามฉกชิงของจากหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลหนีไป ยากเสียกว่าให้เขาไปฆ่าสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะเสียอีก

ฮัวชิงอวี่ยิ้มบาง เก็บม่านพลังแล้วหันหลังจากไป

นางไม่แม้แต่จะให้เจียงผิงอันลงนามในสัญญากระดาษด้วยซ้ำ

นี่คือความมั่นใจ

นางไม่กลัวเจียงผิงอันผิดสัญญาแม้แต่น้อย

เมิ่งจิงเอียงตัวเข้ามาถามเจียงผิงอันอย่างสงสัย “เมื่อครู่พวกเจ้าคุยอะไรกัน?”

ม่านพลังปิดกั้นผู้อื่นไม่ให้สืบรู้ จึงไร้ผู้ใดทราบว่าทั้งสองคุยเรื่องอะไร

“พวกเจ้าสองคนรีบกลับไปพักได้แล้ว! ประลองยังไม่เสร็จ ไม่รู้กันหรือไร?”

เซี่ยชิงดึงหูเจียงผิงอันและเมิ่งจิงลากกลับไป

เจ้าซื่อบื้อสองคนนี้ ผู้อื่นตั้งใจฝึกฝน แต่สองคนนี้กลับมาเล่นสนุกที่นี่

เรื่องสำคัญที่สุดคือ ไม่นานนี้เจียงผิงอันเพิ่งเกือบตายมา

ทั้งสองถูกลากตัวกลับจวนเจ้าเมือง

เจียงผิงอันหวนกลับห้อง เปิดอาคมปราการ รีรอจะใช้อ่างสัมฤทธิผลลอกเลียนใบหญ้าผลึกน้ำแข็งแทบไม่ไหว

หญ้าผลึกน้ำแข็งปรากฏขึ้นสิบเอ็ดใบ เจียงผิงอันเกือบถูกแช่แข็งตาย

เขารีบร้อนนำพวกมันหกใบกลับไปผนึกในกล่องอีกครั้ง

หนึ่งใบหญ้าจากฮัวชิงอวี่เทียบได้กับหนึ่งในสามของหญ้าผลึกน้ำแข็งทั้งต้น

ในนี้มีหกใบ เท่ากับหญ้าผลึกน้ำแข็งสองต้น

เหลือเฟือ!

ช่วยท่านอาจารย์ได้แล้ว!

ส่วนใบหญ้าที่เหลือ เขาโยนลงไปในถุงเก็บของแยกต่างหาก

เจียงผิงอันนำกล่องไปหาเซี่ยชิง และบอกนางถึงเรื่องการแลกเปลี่ยนกับฮัวชิงอวี่

แน่นอน มิได้พูดว่าแลกหญ้ามากี่ใบ

เหตุที่เขาบอกเซี่ยชิงก็เพราะอยากให้นางช่วยใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย รีบส่งใบหญ้าผลึกน้ำแข็งกลับเมืองเฮยเฟิงโดยไว

เจียงผิงอันกังวลว่าหากขนส่งของโดยทั่วไปจะเสียเวลาและไม่ปลอดภัย

เขาจึงอยากใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย

ทว่าการใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายมีมูลค่ามหาศาล ปกติแล้วจึงไม่ใช้กัน

“ได้!”

เซี่ยชิงตอบรับอย่างไร้ลังเล

ก่อนหน้านี้นางเคยพยายามซื้อใจหวังเหริน แต่หวังเหรินหาให้โอกาสนางไม่ และไม่อยากเข้ายุ่งกับความขัดแย้ง

ภายหลัง หวังเหรินบาดเจ็บ เซี่ยชิงจึงรามือเลิกเซ้าซี้

ยามนี้ เมื่อหวังเหรินมีโอกาสฟื้นคืน นางย่อมต้องกลับมาตื๊อซื้อใจ

และจะถือโอกาสบอกอีกฝ่ายเรื่องที่เจียงผิงอันถูกวางยาพิษด้วยเลย

นางไม่เชื่อหรอกว่าตาเฒ่าผู้นี้จะไม่มีโทสะ

และด้วยเหตุนี้ หวังเหรินก็จะมาเข้าพวกกับนางแน่นอน

ณ เมืองเฮยเฟิง

ในคอกม้าถัดจากจวนเจ้าเมือง

หวังเหรินผู้เฒ่าชรายิ่งนั่งข้างม้าตัวหนึ่ง ร่างเปรอะโคลนเปื้อนฟาง เหมือนเช่นชายชราสามัญ

“แค่ก ๆ”

หวังเหรินกระอักไอรุนแรง โลหิตย้อมมือแดงฉาน

เขาเลิกเสื้อขึ้น ที่อกมีรอยแผลจากมีดดาบมากมาย แม้จะผ่านมานานปี แผลเหล่านี้ก็ยังไม่ตกสะเก็ด มีกฎอัคคีลี้ลับวูบไหวเคลือบอยู่

ขณะนี้ แผลจากกฎเกณฑ์เหล่านั้นชอนไชลึกถึงไขกระดูกแล้ว เมื่อไร้หญ้าผลึกน้ำแข็ง ก็ไม่มีทางฝืนต้านไหวได้

“เฮ้อ~”

เสียงถอนใจอันโรยราฟังดูอ้างว้างสุดแสน

มิใช่เพราะเดียวดายยามใกล้ฝั่ง แต่เพราะเขาไม่อาจได้เห็นผลงานผิงอัน เด็กคนนั้น และรู้สึกเสียดายเล็กน้อย

ยามไม้ใกล้ฝั่ง หากได้เห็นศิษย์ไม่เป็นทางการผู้นี้แสดงผลงานสักหน่อย ก็ถือเป็นการเติมเต็มความหวังสุดท้ายได้

วิ้ง!

คลื่นพลังประหลาดสายหนึ่งพลันพุ่งมาจากไกล ๆ

หวังเหรินมองขึ้นไปแล้วขมวดคิ้ว เมื่อเห็นคลื่นพลังแผ่ออกมาจากค่ายกลเคลื่อนย้ายจากไกล ๆ

“เกิดอะไรขึ้น? แคว้นหลิงไถโจมตีอีกแล้วหรือ?”

หวังเหรินกำหมัดลุกขึ้นอีกครั้ง

ชีวิตเขายังพอเหลืออยู่อีกนิดหน่อย หากยังระเบิดตัวเองลากตัวตนขอบเขตแปรเทวะไปโลกหล้ากับตนได้อีกสักคน ก็คุ้มค่าเหลือคณานับแล้ว!

หนึ่งร่างอันงดงามปรากฏกลางเวหา เซี่ยชิงก้าวเดินออกมา

“องค์หญิง พวกคนเถื่อนจากแคว้นหลิงไถกับต้าฉู่มากันอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?” หวังเหรินถามเสียงเข้ม

“เปล่า ข้าแค่กลับมาส่งของนิดหน่อย”

โดยไม่รอหวังเหรินตอบสนอง เซี่ยชิงก็ส่งกล่องไม้และม้วนหยกชิ้นหนึ่งแก่อีกฝ่าย

“นี่คือสิ่งที่เจียงผิงอันหามาให้เจ้า และสิ่งที่เจียงผิงอันประสบมาตลอดชั่วกาลนี้ถูกบันทึกในม้วนหยกนี้”

พูดจบ เซี่ยชิงก็เหินกลับ

ยามมาฉับไว ยามไปก็ยังไว

หวังเหรินงุนงงยิ่งนัก เจียงผิงอันไปได้สิ่งใดมา จึงขอให้องค์หญิงเปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายมาส่งของแก่เขาด้วยตัวเองได้?

เขาเปิดกล่องออกอย่างงุนงง

พริบตานั้นเอง ไอเย็นยะเยือกทะลักออก หมอกสีขาวเคลื่อนปกคลุม และกฎอัคคีลี้ลับบนแผลของหวังเหรินก็ถูกสยบไว้

หวังเหริน หนึ่งยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะปรากฏสีหน้าตกตะลึงและปรีดาสุดแสน

แม้เขาจะไม่เคยได้พบหญ้าผลึกน้ำแข็งมาก่อน แต่ยามนี้ เขารู้ว่านี่คือใบของหญ้าผนึกน้ำแข็ง!!

หลังหวังเหรินลิงโลดได้ไม่นาน เขาก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงงุนงง

ยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะอย่างเขา และกระทั่งราชวงศ์ต้าเซี่ยยังหาหญ้าผลึกน้ำแข็งกันมิได้

แล้วเจียงผิงอัน เด็กนั่นไปหาพบได้เช่นไร?

ด้วยใจงุนงง หวังเหรินส่งจิตสำนึกเข้าตรวจสอบข้อมูลในม้วนหยกเพื่อสืบประสบการณ์ในช่วงกาลนี้ของเจียงผิงอัน

ยามเขาเห็นข่าวเจียงผิงอันกำชัยเหนือโจวเฟิง ใบหน้าของหวังเหรินก็ทั้งภาคภูมิและยินดี

มิคาดว่าเจียงผิงอัน เด็กนี่จะแข็งแกร่งเพียงนี้แล้ว

ทว่ายามเขาทราบว่าเจียงผิงอันถูกพิษโลหิตร้อยสุคนธ์เกือบตาย ใบหน้าของหวังเหรินก็เปี่ยมล้นด้วยโทสะ

ปราณน่าสะพรึงกลัวจากร่างของเขาปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองเฮยเฟิง ปวงชนล้วนรู้สึกราวมีบรรพตกดทับหัวใจ อึดอัดเกินหายใจออก

หวังเหรินกำม้วนหยกไว้แน่น ใบหน้ามืดหมอง “เพราะไร้ผู้ใดช่วยเหลือเขา พวกเจ้าเลยย่ามใจโหดเหี้ยมกับเสาหลักของต้าเซี่ยได้หรือ?”

“เช่นนั้น ข้าหวังเหรินจะช่วยเหลือเขา!”

หวังเหรินผนึกใบหญ้าผลึกน้ำแข็งกลับไป กล่าวอย่างเด็ดขาดอย่างยิ่ง “ภายหน้า ผู้ใดกล้าเมินกฎรังแกศิษย์ของตาเฒ่าผู้นี้ ตาเฒ่าผู้นี้จะฆ่าไม่ละเว้น!”

เมืองหมิงหวัง จวนเจ้าเมือง

เซี่ยชิงกลับมาแล้ว

“ลำบากพี่หญิงแล้ว” เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะอย่างซาบซึ้ง

หากได้ใบหญ้าผลึกน้ำแข็งไป ท่านอาจารย์ก็รอดแล้ว!

เซี่ยชิงไม่เพียงนำใบหญ้าไปส่ง ยังมีสิ่งอื่นด้วย

แต่เจียงผิงอันหารู้ไม่

เซี่ยชิงลูบศีรษะเจียงผิงอันพลางกล่าวเสียงนุ่มนวล “บอกแล้วไง พี่น้องกัน มิเห็นต้องเกรงใจนักเลย”

“กลับไปฝึกฝนเสีย ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต้องติดสิบอันดับแรก สำหรับเจ้า มรดกของหมิงหวังยิ่งใหญ่กว่าโอกาสในเกาะเทวะอีก”

“หากได้มรดกนี้มา เจ้าแคว้นหมิงหวัง หนึ่งในเก้าแคว้นคนต่อไปก็คือเจ้า!”