สู่วิถีอมตะ - บทที่ 864 เยี่ยหมิง
บทที่ 864 เยี่ยหมิง
ภายในดวงแก้วจักรวาลเซียน หยางจิ่นอวี๋แห่งสำนักเซียนเป่ยฮวงกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับเยี่ยเฮ่าเทียนแห่งราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ย
ทั้งสองเป็นยอดฝีมือในขอบเขตเซียนมนุษย์ พลังต่อสู้น่าตะลึง ทุกที่ที่ผ่านไปภูเขาถล่มแผ่นดินแยก วิชาเซียนน่าตื่นตะลึงทำให้ฝูงชนชื่นชมมิขาดปาก
เหล่าเซียนจากห้าขุมอำนาจใหญ่แห่งแดนจันทร์มายาล้วนตึงเครียดยิ่ง หากหยางจิ่นอวี๋ปราชัย โอกาสที่ฝ่ายแดนจันทร์มายากำชัยก็จะต่ำลงมาก
หากเทียบกัน เหล่าเซียนฝ่ายราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยดูผ่อนคลายกว่ามาก ทั้งชมการประลองพลางเสวนาสรวลเส มั่นใจในชัยยิ่ง
การต่อสู้ของสองฝ่ายดำเนินมาหลายวันแล้วยังไม่จบ ประหนึ่งไร้สิ้นสุด มิอาจคาดเดาได้ว่าใครจะเป็นผู้กำชัยในที่สุด
เหมียวเสียผู้ยืนชมอยู่ด้านหลังร้อนใจแทบทนมิได้ “หยางจิ่นอวี๋ เจ้าเรียนอะไรมาจากสำนักศึกษาชางจือบ้างหรือไม่! ถ้าไม่ไหวก็ลงมาเสีย ให้ข้าขึ้นไปแทน!”
อีกฝ่ายเป็นศิษย์ของสำนักศึกษาชางจือ อัจฉริยะในระดับเดียวกัน ไม่น่าจะมีฝีมือเพียงแค่นี้
“ยังมิจำเป็นต้องให้เจ้ามาเสียเวลาหรอก”
หยางจิ่นอวี๋ยกมือสองข้างที่ขาวดั่งหยก เข็มเซียนสิบเล่มปรากฏขึ้นกลางเวหา แผ่ปราณเซียนคละคลุ้ง
เข็มเซียนเหล่านี้เป็นอาวุธวิเศษประเภทพลังวิญญาณ สามารถอาศัยพลังวิญญาณเป็นตัวกระตุ้น แล้วแสดงพลังอันยิ่งใหญ่ออกมาได้
เข็มเซียนเหล่านี้เป็นอาวุธวิเศษระดับเซียนมนุษย์ จัดอยู่ในประเภทอาวุธวิเศษที่อนุญาตให้ใช้ได้
แต่เดิมนั้น หยางจิ่นอวี๋ ไม่ได้เจตนาจะใช้มันยามนี้ นี่เป็นไพ่ตายของนาง เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุมิคาดฝัน
ทว่านางไม่อยากให้เหมียวเสียสตรีผู้นั้นดูถูกนาง
พลังวิญญาณกระตุ้นเข็มเซียนทั้งสิบ เข็มเซียนทั้งสิบพลันโปร่งใสในพริบตา
เข็มเซียนเหล่านี้สามารถล่องหนได้ ยากที่จะมองเห็นด้วยตาเปล่า ขณะเดียวกันก็แฝงไว้ด้วยพลังวิญญาณ จึงยากที่จะตรวจจับด้วยจิตสำนึก
หยางจิ่นอวี๋เร่งควบคุมเข็มเซียนทั้งสิบโจมตีเยี่ยเฮ่าเทียน
เยี่ยเฮ่าเทียนใช้วรยุทธ์ป้องกันสุดกำลังทันที โบกกระบี่ในมือต้านทานการโจมตี
ทว่า เข็มเซียนทั้งสิบที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงโจมตีจากทุกทิศทาง ทำให้ไม่สามารถป้องกันได้ทัน
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
เข็มเซียนไม่หยุดทะลวงร่างของเขา นำมาซึ่งหยดเลือดน้อย ๆ มากมาย
เยี่ยเฮ่าเทียนเจ็บปวดจนใบหน้าบิดเบี้ยว จิตสัมผัสได้ว่ามิอาจป้องกันเข็มเซียนเหล่านี้ได้เลย กัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวด พุ่งโจมตีร่างแท้ของหยางจิ่นอวี๋
เซียนสายวิญญาณมีการป้องกันที่ไม่ดี หากสามารถกำจัดร่างจริงได้ เข็มเซียนเหล่านี้ก็จะหยุดลง
หยางจิ่นอวี๋เห็นอีกฝ่ายบุกเข้ามา จึงรีบถอยหนีทันที ไม่ยอมต่อสู้ระยะประชิด นางรู้ดีว่าจุดด้อยของตนคืออะไร จึงยืนอยู่ห่าง ๆ ใช้เข็มเซียนโจมตีเยี่ยเฮ่าเทียนเพื่อบั่นทอนพลัง
แม้เซียนยากที่จะตาย แต่มิได้หมายความว่าจะไม่ตาย
วิธีที่จะทำให้เซียนตายมีสามวิธี คือ พลังเหือดแห้ง ทำลายรากฐาน และทำลายวิญญาณ
เข็มเซียนของหยางจิ่นอวี๋นั้น นอกจากจะทำร้ายศัตรูให้สูญเสียพลังแล้ว ยังโจมตีวิญญาณของอีกฝ่ายขณะทะลวงร่างด้วย เป็นการโจมตีสองเท่า
เพื่อเร่งให้การต่อสู้จบลงเร็วขึ้น หยางจิ่นอวี๋จึงใช้วิชามายาสร้างเข็มเซียนลวงขึ้นอีกกว่าสิบเล่ม โจมตีร่วมกับอาวุธเซียน เพิ่มความยากในการป้องกันของเยี่ยเฮ่าเทียน
เพียงชั่วพริบตา ผู้แพ้ชนะก็ปรากฏชัด
“เฮ่าเทียน กลับมาเถิด”
จักรพรรดิราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยกล่าวเบา ๆ
“ข้ายังไม่แพ้!” เยี่ยเฮ่าเทียนมิยอมพ่าย พยายามต้านการโจมตีของเข็มเซียนสุดขีด หวังจะหาหนทางแก้ไข
“กลับมา”
จักรพรรดิราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยเข้าใจเยี่ยเฮ่าเทียนดี เยี่ยเฮ่าเทียนอับจนหนทางรับมือกับหยางจิ่นอวี๋อย่างสิ้นเชิง
เยี่ยเฮ่าเทียนรู้สึกไม่ยอมรับอย่างยิ่ง
ทว่าแม้เขาจะไม่ยอมรับเพียงใด ก็คิดไม่ออกว่าจะต่อกรกับหยางจิ่นอวี๋อย่างไร
ศิษย์สำนักศึกษาชางจือช่างแข็งแกร่งจริง ๆ
เยี่ยเฮ่าเทียนก้มหน้าถอยหลัง มิกล้าสบตากับผู้อื่นในราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ย ช่างน่าอับอายเหลือทน
หยางจิ่นอวี๋เก็บเข็มเซียน การควบคุมเข็มเซียนจำนวนมากในคราเดียวสิ้นเปลืองพลังวิญญาณอย่างมาก นี่เพิ่งเป็นการประลองยกแรก ยังมีศึกต่อไปอีก ต้องรักษากำลังไว้
เยี่ยเฮ่าเทียนแพ้พ่าย เซียนมนุษย์หลายคนในที่นั้นมองหยางจิ่นอวี๋ด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความเกรงขาม
“สมกับเป็นผู้มากพรสวรรค์ที่สามารถเข้าสู่สำนักศึกษาชางจือได้ แม่นางหยางช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน”
“พลังวิญญาณช่างเป็นความสามารถที่น่าหวาดกลัว ลึกลับเหลือคาดเดา”
“เพียงชนะต่อไปเช่นนี้ แดนจันทร์มายาของพวกเราก็ไร้จำเป็นต้องสูญเสียทรัพยากรแล้ว!”
เหล่าเซียนแห่งสำนักเซียนเป่ยฮวงต่างภาคภูมิใจยิ่ง เยี่ยเฮ่าเทียนผู้นี้แม้จะเป็นเซียนกลับชาติมาก็ตาม แต่ก็ยังมิอาจเอาชนะหยางจิ่นอวี๋แห่งสำนักเซียนเป่ยฮวงของพวกเขาได้
ด้วยการมีหยางจิ่นอวี๋ อีกไม่นานสำนักเซียนเป่ยฮวงจะต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน
“อย่าได้ประมาท พวกเจ้าดูสิ ผู้คนทางฝั่งราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยมิได้แสดงอาการผิดหวังมากนัก นั่นหมายความว่าราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยยังมีผู้แข็งแกร่งกว่านี้อีก”
มีคนสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของผู้คนจากราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยดูสงบนิ่ง มิได้แสดงอารมณ์แง่ลบใด ๆ จากความพ่ายแพ้ของเยี่ยเฮ่าเทียน
“เยี่ยหมิง”
จักรพรรดิราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยกล่าวพลางหันไปมองบุรุษผู้หนึ่งข้างกาย
บุรุษผู้นี้มิได้โดดเด่นอันใด กายก็หาได้แผ่พลังยิ่งใหญ่ออกมาไม่ สวมเสื้อคลุมสามัญสีเทาเยี่ยงคนเดินดินทั่วไป
เยี่ยหมิงมองดูเยี่ยเฮ่าเทียนที่เพิ่งกลับมา “เจ้านี่ไร้ประโยชน์เสียจริง พ่ายเร็วถึงเพียงนี้”
เยี่ยเฮ่าเทียนหน้าดำทะมึน ไร้วาจาตอบโต้ เดินดุ่ม ๆ ไปด้านหลังเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ
เยี่ยหมิงกล่าวกับหยางจิ่นอวี๋อย่างเนิบนาบ “รีบฟื้นฟูพลังวิญญาณเถอะ คู่ต่อสู้รอบต่อไปของเจ้าคือข้า หากพลังของเจ้ามีเพียงเท่านี้ เจ้าจะพ่ายอย่างยับเยิน”
“มีเพียงเท่านี้หรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยหมิง ปวงชนในแดนจันทร์มายาต่างตกตะลึงเล็กน้อย
หยางจิ่นอวี๋แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ปากคนผู้นี้กลับกล่าวว่ามีเพียงเท่านี้?
“เยี่ยหมิงผู้นี้เป็นใครกัน?”
“พวกเราต่างรู้จักบุคคลมีชื่อเสียงจากราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ย แต่นาม ‘เยี่ยหมิง’ นี้ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“อัจฉริยะที่เร้นกายของราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยกระมัง?”
ผู้คนมากมายต่างซ่อนเร้นยอดฝีมือไว้ ชัดเจนว่าเยี่ยหมิงผู้นี้ก็เป็นคนประเภทนั้น
แดนจันทร์มายา ผู้คนได้ยินนาม ‘เยี่ยหมิง’ เป็นคราแรก เห็นเขาหยิ่งผยองเช่นนี้ ปวงชนล้วนรู้สึกไม่สบายใจ
เยี่ยหมิงกอดอก มองดูยอดฝีมือมากมายในแดนจันทร์มายา “เป็นเรื่องปกติที่พวกเจ้าไม่เคยได้ยินนามข้า ข้าเพิ่งอายุยี่สิบห้าปี เกิดมาไม่นานนัก”
“เซียนอายุยี่สิบห้าปี! บรรลุเร็วเหลือเกิน!”
ปวงชนในแดนจันทร์มายาต่างตกตะลึง
เหมียวเสียกับหยางจิ่นอวี๋สามารถบรรลุเซียนก่อนอายุร้อยปีก็นับว่าเก่งกาจแล้ว เลื่องลือไปทั่วแดนจันทร์มายา แต่คนผู้นี้บรรลุเร็วยิ่งกว่า!
รอยยิ้มของเยี่ยหมิงแฝงไว้ด้วยความไม่ยี่หระ เขาเอ่ยปากบาง ๆ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไม่ใช่ว่าข้าบรรลุเร็ว แต่… ข้าเกิดมาก็เป็นเซียนแล้ว”
คำพูดนี้ราวกับดาวดวงหนึ่งระเบิดกลางใจผู้คน แม้แต่บรรดาเจ้านิกายและเจ้าแคว้นของสำนักใหญ่น้อยที่ปกติแล้วสูงส่งและน่าเกรงขาม ยามนี้ก็อดมิได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า ดวงตาฉายแววตกตะลึงเหลือเชื่อ
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ มีเพียงเสียงของเยี่ยหมิงที่ก้องกังวานในอากาศ สร้างระลอกคลื่นในใจปวงชน
เซียนส่วนใหญ่ล้วนผ่านการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบากจึงได้บรรลุ แต่ก็มีผู้ที่ได้รับความเมตตาจากสวรรค์อยู่กลุ่มหนึ่ง พวกเขาเกิดมาก็เป็นเซียนแล้ว!
บุคคลเหล่านี้ได้รับการยอมรับจากเต๋าเซียน พวกเขามีพรสวรรค์และสายเลือดอันทรงพลัง
หลังจากที่สวรรค์และพิภพนี้เงียบงันไปนาน ในที่สุดก็มีคนเอ่ยปากขึ้น “ไม่…เป็นไปไม่ได้… มีเพียงสายโลหิตจินเซียนเท่านั้นที่สามารถให้กำเนิดทารกเซียนได้ ราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยไร้จินเซียนแม้เพียงหนึ่งคน!”
รุ่นก่อนยิ่งแข็งแกร่งเท่าเพียงใด รุ่นหลังก็จะยิ่งแข็งแกร่งเพียงนั้น นี่คือการสืบทอดสายเลือด โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงลูกหลานของผู้แข็งแกร่งขอบเขตจินเซียนเท่านั้นที่อาจเป็นทารกเซียนได้
ชัดเจนว่าราชวงศ์เซียนสกุลเยี่ยไม่มีจินเซียน แล้วคนผู้นี้เกิดมาได้อย่างไร?
“คนผู้นี้อาจใช้วิธีพิเศษบางอย่างในการกำเนิด หรือไม่ บิดามารดาฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นจินเซียน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด บุรุษผู้นี้… แข็งแกร่งยิ่งนัก”
หยางจิ่นอวี๋หรี่ตาลง กลืนโอสถเซียนฟื้นฟูพลังวิญญาณ เพื่อเร่งการฟื้นฟู
ศึกที่จะมาถึงนี้ ช่างยากลำบากเหลือเกิน
ฝ่ายแดนจันทร์มายายังไม่ทันได้ดีใจ บรรยากาศพลันกลับมาหนักอึ้งอีกครา
คู่ต่อสู้ในรอบถัดไป กลับเป็นทารกเซียนแต่กำเนิด บุคคลเช่นนี้ล้วนแฝงไว้ด้วยพลังแห่งพรสวรรค์อันทรงพลัง พละกำลังในการต่อสู้น่าตกตะลึง
โอกาสที่เซียนหยางจิ่นอวี๋จะเอาชนะอีกฝ่ายได้นั้นไม่สูงนัก
เจ้าสำนักเซียวเหลียงเหยียนแห่งสำนักเซียนอวี่หวงเหลือบมองเจียงผิงอันด้วยหางตา อาจเป็นไปได้ว่าแม้แต่เจียงผิงอันลงมือ ก็ยากที่จะได้รับชัย
ครึ่งวันต่อมา หยางจิ่นอวี๋ฟื้นฟูพลังวิญญาณจนเต็มเปี่ยม นางจ้องมองเยี่ยหมิงด้วยดวงตาคู่งาม “มาเถิด”
เยี่ยหมิงกอดอก ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ทุกย่างก้าวสร้างระลอกคลื่นในเวหา เสียงฝีเท้าทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วฟ้าดิน สร้างความกดดันมหาศาล
หยางจิ่นอวี๋รู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น นางระดมพลังวิญญาณทั้งหมดเพื่อโจมตีด้วยวิชาลวงตา
ดวงตาทั้งสองของเยี่ยหมิงเปล่งประกายสีทอง พลังวิญญาณอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานออกมา
พลังวิญญาณสองสายปะทะกัน การปะทะอย่างรุนแรงทำให้มิติสั่นสะเทือน พื้นดินใต้เท้าแยกออก
“เจ้าคิดว่ามีเพียงเจ้าที่ครอบครองพลังวิญญาณหรือ? บังเอิญจริง วิญญาณของข้าได้รับการปกป้องจากเต๋าเซียนมาแต่กำเนิด”
พลังวิญญาณของเยี่ยหมิงก็หาใช่สามัญ
สีหน้าของหยางจิ่นอวี๋เคร่งขรึม นางรีบเรียกเข็มเซียนสิบเล่มออกมาโจมตีเยี่ยหมิงจากทุกทิศทาง
เยี่ยหมิงมิเขยื้อน เขากอดอกยืนตระหง่านอยู่กลางเวหา
ติ๊งงงง!
เข็มเซียนที่ทิ่มแทงลงบนร่างกาย ส่งเสียงราวศาสตราเซียนปะทะกัน แต่มิอาจทะลวงร่างกายของเขาได้เลย
เหยี่ยหมิงเงยหน้าขึ้น เสียงอันทรงอำนาจและเย่อหยิ่งของเขาดังก้องไปทั่วฟ้าดิน “กายของข้า ผู้ที่มิใช่เซียนปฐพีมิอาจกล้ำกราย! การโจมตีของเจ้า ไร้ผลต่อข้า!”
เขาดึงมือข้างหนึ่งออกมา แล้วฟาดอย่างรุนแรง สิบรากเซียนกัมปนาท กระจัดกระจายออกไป เสียหายเกือบครึ่ง
“ข้าคือบุตรแห่งเซียน ไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน!”