สู่วิถีอมตะ - บทที่ 825 ลมสงบก่อนพายุปรากฏ
บทที่ 825 ลมสงบก่อนพายุปรากฏ
“เป็นแม่นางที่น่ารักจัง”
เหมียวเสียก้าวเข้ามากอดเจียงเมี่ยวอีเข้าสู่อ้อมแขน
เจียงเมี่ยวอีรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศ จึงรีบผลักอีกฝ่ายออกแล้ว
ถามอย่างเคลือบแคลง “เจ้าเป็นใคร?”
นางเพิ่งเคยเห็นสตรีนางนี้ครั้งแรก ยุ้งฉางที่อกจะใหญ่โตเกินไป
แล้ว
“ข้าเป็นศิษย์พี่หญิงของบิดาเจ้าที่ภพเซียน ชื่อเหมียวเสีย
สถานะเช่นเดียวกับแม่เจ้า” เหมียวเสียแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น
“สถานะเช่นเดียวกับแม่ข้า… เงอะ! เจ้าเป็นผู้หญิงของพ่อข้ารึ!”
เจียงเมี่ยวอีเข้าใจตัวตนของอีกฝ่ายแล้ว ก่อนจะเหลือบมองเจียง
ผิงอันข้าง ๆ กัน “ท่านพ่อ ท่านนี่หลายใจจริงนะ มีสตรีข้างกายอีกคน
แล้ว”
“มิใช่ความผิดพ่อเจ้าหรอก ฝีมือข้าเองแหละ หาไม่เจ้าบื้อนี่คงไม่
มีวันเข้าใจ”
เหมียวเสียกล้าแกร่งอย่างยิ่ง สารภาพ ‘ความน่ารังเกียจ’ ของตน
ต่อสาธารณะ
ยามเจียงเสียวเสวี่ยได้ยินเช่นนี้ นางก็หน้าแดงก ่าทันใด
เจียงเมี่ยวอีชอบเรื่องซุบซิบเป็นที่สุด ได้ยินเรื่องภายในก็ตาลุ
กวาว “เหมือนแม่ข้าเลย ข้าได้ยินแม่ข้าบอกอยู่ว่านางก็ใช้กำลังรวบ
หัวรวบหาง ท่านป้าเมิ่งก็เหมือนกัน”
ทันใดนั้น เจียงเมี่ยวอีก็ฉุกนึกอะไรได้ หันไปหาเฉียนฮวั่นโหรวที่
อีกฟากหนึ่ง “ท่านป้าเฉียนคงมิได้ทำเช่นนี้เหมือนกันหรอกกระมัง?”
“อื้อ”
เฉียนฮวั่นโหรวตอบเบา ๆ
เจียงเมี่ยวอีถามเจียงผิงอันอย่างสงสัย “ท่านพ่อ ถูกหญิงงาม
ปลุกปล ้ารู้สึกเช่นไรหรือ?”
เจียงผิงอันพูดด้วยใบหน้าถมึงทึง “เจ้าอยากโดนกักบริเวณ
เด็ดขาดในนิกายเทวมารร้อยปีไหมเล่า?”
บุตรีผู้นี้จะนอกกรอบก๋ากั่นเกินไปแล้ว กระทั่งคำถามเช่นนี้ยัง
ถามมาได้
ได้ยินบิดาตนคาดโทษ เจียงเมี่ยวอีก็ขวัญผวาจนรีบหุบปากไป
เจียงผิงอันดึงยันต์สื่อสารออกมา เตรียมตัวติดต่อเมิ่งจิงและหลี่
เยว่เยว่เพื่อบอกข่าวดี
ทว่า ทันทีที่เขาควักยันต์สื่อสารออกมา ก็ถูกเจียงเมี่ยวอีฉวยไป
ทันควัน
“เจ้าทำอะไรของเจ้า?” เจียงผิงอันเดาการกระทำของบุตรีผู้นี้ไม่
ออกเลย
“พ่อจะติดต่อท่านป้าเมิ่งใช่ไหม?” เจียงเมี่ยวอีถาม
“ใช่ ทำไมหรือ?”
“ท่านพ่อซื่อบื้อ เรื่องใหญ่หนักหนาเพียงนี้ ใช้ยันต์สื่อสารติดต่อ
ได้ที่ไหน ท่านต้องลอบไปหาพวกนางเองให้พวกนางคาดไม่ถึง
ต่างหาก สตรีชอบเรื่องเช่นนี้ที่สุดเลยจะบอกให้”
เจียงเมี่ยวอีพร ่าสอนอย่างเคืองเหล็กมิเป็นเหล็กกล้า
เจียงผิงอันดูสับสน เรื่องเช่นนี้ก็มีด้วยหรือ?เขาหันไปหา
เฉียนฮวั่นโหรวและเหมียวเสียข้าง ๆ ตนอย่างหาคำยืนยัน
เหมียวเสียกอดยุ้งฉางมหึมาของนางพลางเอ่ยว่า “ถูกต้อง สตรี
อย่างเราชอบเรื่องไม่คาดฝัน เรื่องดี ๆ แบบนี้ย่อมต้องไปบอกด้วย
ตัวเองจึงดีที่สุด”
เฉียนฮวั่นโหรว สตรีผู้ใช้ชีวิตมาเนิ่นนานก็พยักหน้าเห็นด้วย
“สตรีช่างซับซ้อนนัก” แม้เจียงผิงอันจะไม่เข้าใจ แต่ในเมื่อสตรี
ทั้งหมดนี้ล้วนเห็นพ้องต้องกัน ดังนั้นไปบอกพวกนางด้วยตัวเองก็จะ
ทำให้พวกนางยินดียิ่งกว่า
เจียงผิงอันถามเจียงเมี่ยวอี “เจ้าผนึกอวตารข้าไว้ที่ใด?”
ก่อนจะไปจากภพแร้นแค้น เขาทิ้งอวตารพลังไว้ร่างหนึ่ง ขอ
เพียงเก็บอวตารพลังนี้ ความทรงจำในอวตารพลังก็จะหวนสู่ร่างต้น
เทียบเท่ากับพันปีมานี้ เขามิได้จากญาติมิตรไปไหน
ด้วยพลังวิญญาณปัจจุบันของเขา หากเขาทิ้งอวตารพลังไว้อีก
ร่าง ต่อให้ห่างกันสองภพ ความทรงจำก็จะเชื่อมต่อกันเสมอ
“ในบ่อน ้าพุร้อนร้อยพฤกษาที่สวนด้านหลัง” เจียงเมี่ยวอีตอบ
นางฉวยโอกาสขณะบิดานางอาบน ้าจับผนึกเสีย
เจียงผิงอันฉีกมิติมุ่งหน้าไปที่สวนหลังตำหนัก
เหมียวเสียมอบโอสถเซียนให้เจียงเมี่ยวอีกับเจียงเสียวเสวี่ยคน
ละเม็ด “นี่เป็นของรับขวัญ พวกเจ้าสองคนไปเล่นกันก่อนเถอะ เรามี
ธุระเช่นผู้ใหญ่กับบิดาของพวกเจ้า”
เจียงเมี่ยวอีกับเจียงเสียวเสวี่ยผงะเมื่อสัมผัสปราณน่าสะพรึงกลัว
จากโอสถเซียน นี่คือโอสถเซียนหรือ? สูดหายใจไม่กี่หนก็รู้สึก
ชัดเจนถึงการเปลี่ยนแปลงมหาศาลในกาย
“ขอบคุณท่านป้าเหมียว ขอให้ท่านป้าเหมียวและท่านป้าเฉียน
สุขสำราญนะเจ้าคะ ฮิ ๆ”
เจียงเมี่ยวอีรู้ว่าเหมียวเสียจะทำอะไร นางเก็บโอสถเซียนแล้วลาก
เจียงเสียวเสวี่ยออกจากตำหนักเจ้านิกาย
หลังจากเดินพ้นตำหนัก เจียงเมี่ยวอีก็นำยันต์สื่อสารออกมา
ติดต่อจี้เฟย จิ้งจอกเก้าหางผู้เป็นมารดา
“ท่านแม่ ท่านพ่อกลับจากภพเซียนแล้ว เห็นบอกจะแบ่งปราณ
เซียนให้แม่บ้าง รีบมานะ พ่ออยู่ที่บ่อน ้าพุร้อนหลังตำหนักเจ้านิกาย
อย่าลืมแต่งตัวดี ๆ ล่ะ”
พูดจบ เจียงเมี่ยวอีก็ตัดการสื่อสารแล้วแสยะยิ้มร้าย “พี่หญิง
เสียวเสวี่ย พี่ว่าน้องชายหรือน้องสาวเราจะออกมาจากท้องใครก่อน
กัน ท่านป้าเหมียวผู้ระห ่า ท่านป้าเฉียนผู้สุขุมสง่างาม หรือแม่ผู้พราว
เสน่ห์ของข้า?”
“เมี่ยวอี อย่าพูดถึงผู้ใหญ่แบบนั้นสิ”
เจียงเสียวเสวี่ยหน้าแดงก ่า นางมิได้ก๋ากั่นเช่นเจียงเมี่ยวอี นิสัย
ของนางนอบน้อมให้เกียรติญาติผู้ใหญ่เสมอ และไม่อยากพูดนินทา
พวกเขา โดยเฉพาะในเรื่องเช่นนี้
“ชิ น่าเบื่อจัง”
เจียงเมี่ยวอีชำเลืองอีกฝ่าย “ไปกันเถอะ ขณะที่พวกเขาไม่สนใจ
เรา เรารีบไปทะเลบูรพากัน”
เจียงเสียวเสวี่ยผงะ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ท่านพ่อกลับมา เราไป
โดยมิได้รับอนุญาตเช่นนี้ ได้โดนตีจริง ๆ แน่”
“หนนี้เราไม่ฆ่าคน แค่ไปด่ากราดพวกเผ่าปีศาจสมุทรทะเลบูรพา
ต่างหาก ท่านพ่อกับท่านป้าเฉียนอยู่ทั้งคน ท่านป้าเหมียวก็มาจาก
ภพเซียน ต้องแข็งแกร่งมากแน่ ๆ ด่ากันไปมาสักสองสามคำรบแล้ว
ทำทีเป็นเสียใจร้องไห้ พวกท่านพ่อต้องถกแขนเสื้อลงมือกันแน่ ๆ”
เจียงเมี่ยวอีแค้นปีศาจสมุทรเหล่านั้นที่วัน ๆ เอาแต่ก่นด่าบิดา
นางว่าไร้ประโยชน์ยิ่ง และต้องสั่งสอนให้สาสม
เจียงเสียวเสวี่ยครุ่นคิดสักพักก็พยักหน้า
ทั้งสองขี่หลังเสี่ยวไป๋ จากไปอย่างลับ ๆ
เจียงผิงอันมาที่สวนหลังตำหนัก พบบ่อน ้าพุร้อนร้อยพฤกษา
ปลดผนึกรายล้อมแล้วผสานอวตารพลังภายใน ความทรงจำตลอด
พันปีหลากทะลักเข้าสู่มโนสำนึก
ช่วงเวลาที่เขาใช้กับเหล่าญาติมิตรผสานเข้าสู่ใจ ดุจสายธารใส
ประโลมบาดแผลในใจวัยเยาว์
อายุสิบสี่ปีก็เสียพ่อแม่ เริ่มการไล่ล่าฆ่าคน ต่อสู้ฆ่าฟัน ผ่าน
เหตุการณ์นานา
เมื่อกาลผ่านไป เขาก็มีสหายมากหน้า มิเดียวดายอีกต่อไป
คลับคล้ายสิ่งที่ฝันยามเยาว์อยู่ในเอื้อมมือ
ชีวิตพันปีอันมั่นคงทำให้อารมณ์ของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยน
มหาศาล ใบหน้านิ่งทื่อของเขาค่อย ๆ อ่อนลง ดวงตาไม่ลึกล ้าไร้
อารมณ์อีกต่อไป แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
ความรุนแรงและจิตสังหารที่สั่งสมจากการเข่นฆ่านานปีพลัน
สลายสิ้น ปรากฏความเข้าใจต่อชีวิตในแง่มุมใหม่ เป็นการ
เปลี่ยนแปลงทางจิตใจอันมิอาจใช้ถ้อยคำนิยาม
“เอ๋ ไฉนเจ้าให้ความรู้สึกแปลก ๆ” เหมียวเสียซึ่งตามมาเห็นหน้า
เจียงผิงอันเข้า ก็รู้สึกเหมือนในตัวเขามีบางสิ่งเปลี่ยนไป
“ข้ายังเป็นข้าอยู่” เจียงผิงอันยิ้มบาง
“แค่รู้สึกแปลก ๆ แหละ ขอศิษย์พี่หญิงผู้นี้ดูใกล้ ๆ หน่อย”
เหมียวเสียก้าวเข้าไป ยกมือขึ้นกุมแก้มเจียงผิงอัน ก่อนจะโถมเข้า
งาบงับโดยไม่รอเจียงผิงอันไหวตัว
ต๋อม~
ทั้งสองจมลงไปในบ่อน ้าพุร้อน
เหมียวเสียหันกลับมากล่าวกับเฉียนฮวั่นโหรวอย่างสุภาพ “พี่
หญิงเฉียน พี่เป็นพี่ใหญ่ เจ้าก่อนเลย”
เจียงผิงอัน “???”
พวกเจ้าสองคนจะทำอะไร!
ขณะเดียวกัน ในเขตแดนมารมืดทมิฬ ค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาด
มหึมาค่ายหนึ่งกำลังทำงาน
นี่คือหนึ่งในสามเขตหวงห้ามของภพแร้นแค้น หนึ่งในสถานที่
ลึกลับสุดขั้ว เมื่อพันปีก่อน นิกายเทวมารแดนอุดรและเผ่ามารเปิด
ศึกกัน เขตแดนมารมืดทมิฬแผลงฤทธิ์ และปวงชนก็ทราบว่าในเขต
หวงห้ามมียอดฝีมือระดับเซียนในตำนานอยู่
เหตุการณ์นี้เป็นที่หารือกันมากมายในขณะนั้น ทำให้ตัวตน
มากมายเข้าสู่เขตหวงห้ามหวังจะขอคำชี้แนะจากเซียน แต่สุดท้ายก็
ไร้ผู้ใดได้หวนกลับ
คนเหล่านั้นจะรู้หรือว่าในสายตายอดฝีมือเหล่านี้ ตัวตนสามัญ
เป็นเพียงอาหาร
ขณะนี้ ยอดฝีมือระดับเซียนจากเขตแดนมารมืดทมิฬยืนประจำ
ข้างค่ายกลเคลื่อนย้ายอย่างตื่นเต้น รอให้ค่ายกลทำงานอย่าง
สมบูรณ์ เพื่อไปจากภพแร้นแค้นอันกันดาร พวกมันจึงสั่งสม
ทรัพยากร ใช้เวลาเนิ่นนานสร้างค่ายกลเคลื่อนย้ายนี่ขึ้นมา
อักขระเซียนรอบค่ายกลเคลื่อนย้ายแผ่คลื่นพลัง รัศมีเฉิดฉาย
รุ่งโรจน์ เมื่อค่ายกลทำงาน ทั่วทั้งเขตหวงห้ามก็สั่นสะท้านรุนแรง
วิ้ง~
อักขระเซียนลอยค้างกลางอากาศ หนึ่งลำแสงเจิดจ้าปะทุจาก
ค่ายกลเคลื่อนย้าย ทะลวงผ่านจักรวาลอันว่างโหวง
ยอดฝีมือระดับเซียนในเขตแดนมารมืดทมิฬเผยความตื่นเต้น
“สำเร็จแล้ว! เปิดประตูสู่ภพเซียนสำเร็จ! ข้าไปภพเซียนได้แล้ว!”
อึดใจต่อมา ยอดฝีมือผู้หนึ่งซึ่งแผ่ปราณน่าสะพรึงกลัวก็เดินช้า
ๆ ออกมาจากในค่ายกลเคลื่อนย้าย
“นี่หรือภพแร้นแค้นที่กู่ตี้เกิดมา? ไฉนจึงระดับต ่าเพียงนี้?”