สู่วิถีอมตะ - บทที่ 717 เจียงผิงอันพ่าย

ภายใต้จันทราทั้งสอง ความมืดมนจากตัวเยี่ยเฮ่าเทียน

คลับคล้ายกลืนกินแสงสุดท้ายหายสิ้น สองร่างปราชันดุจสายฟ้าปะทะ

เหนือทะเลทรายสีดำอันวังเวง

“ถอดใจเถอะ เจ้าเอาชนะเซียนผู้นี้ไม่ได้หรอก”

เสียงอันเฉยชาเย่อหยิ่งสะท้อนในสมรภูมิอันเงียบเชียบ ดุจคำ

พิพากษ์แห่งตุลาการ เด็ดขาดชวนสิ้นหวัง

เยี่ยเฮ่าเทียนใช้เขตแดนแห่งทอง จู่โจมเจียงผิงอันด้วยวรยุทธ์

เซียนขั้นสุดยอดจนถอยร่นกระอักเลือด

พวกเขาอยู่ในระดับเดียวกันแท้ ๆ แต่เยี่ยเฮ่าเทียนอาศัยความ

เข้าใจในกฎเกณฑ์อย่างลึกล ้า ทำให้กฎเกณฑ์ของเขามีพลังทำลาย

สูงล ้ายิ่ง

กระทั่งเขตแดนแฝดผนวกเขตแดนกลืนกินของเจียงผิงอันยัง

ยากปราชัน สาเหตุหลักนั้นก็เพราะความเร็วของเยี่ยเฮ่าเทียนสูง

เกินไป ยากจะโจมตีโดนสักหน

หากมิใช่เพราะรากเซียนอัสนีหยินถูกฉีกออกไป มีเขตแดน

อัสนีหยินเข้าประสาน เจียงผิงอันคงไม่สะบักสะบอมเพียงนี้

แม้ร่างของเจียงผิงอันจะเต็มไปด้วยบาดแผล ร่างของเขาก็ยังยืน

หยัด จำนงศึกกล้าแกร่ง เหวี่ยงหมัดทำลายล้างครั้งแล้วครั้งเล่า สอง

ร่างประสานออกหมัด รวดเร็วจนดูเหมือนเวลาถูกหยุดไว้

ฉับ!

หลังจากประมือกันมิทราบหน มือของเยี่ยเฮ่าเทียนก็เปลี่ยนเป็น

ดาบทอง สะบั้นร่างอวตารกลืนสวรรค์ขาดครึ่ง โลหิตสาดคลุ้งสุญตา

“เจ้ายังมัวดื้อด้านอะไร เจ้าจะเอาอะไรมาสู้เซียนผู้นี้ได้!”

เจียงผิงอันใช้ความเงียบสู้คำถาม ใช้วิชาลับเสริมของวิชาเทียม

เทพสงครามขั้นหก ‘ลักษณ์วิญญาณศึก’ ออกมา

หนึ่งภาพฉายปรากฏตระหง่านค ้า อักขระกฎเกณฑ์รายล้อมดุจ

นายเหนือสรรพสิ่ง

แม้ปวงชนจะได้เห็นลักษณ์วิญญาณศึกเป็นหนที่สองแล้ว แต่

พวกเขาก็ยังตกใจกับยักษ์ใหญ่ตรงหน้าอยู่ดี

วิชานี้แหละที่เอาชนะอัจฉริยะโอวหยางเจวี๋ยเฟิงลงได้

กระทั่งเซียนกลับชาติอย่างเยี่ยเฮ่าเทียนเห็นเช่นนี้ยังตกใจ

หากเขาโดนเข้า ไม่ตายก็คางเหลืองแน่ ๆ

เยี่ยเฮ่าเทียนถอยกรูด อวตารพลังใช้ ‘ย่างก้าวเทพมายาท่องมิติ’

พุ่งไปออกหมัดใส่เจียงผิงอัน ใช้วิชาลับระเบิดตัวเองทันที

ตู้ม!

คลื่นพลังอันรุนแรงสาดซัดทั่วดินแดนลับจันทร์มายา เหล่าเซียน

ทั้งหลายต่างเร่งหยุดฤทธิ์นี้ไว้ไม่ให้กระจายตัวกันทันที

คลื่นพลังแข็งแกร่งเช่นนี้ทำให้สีหน้าของยอดฝีมือซึ่งเพิ่งบรรลุ

ขั้นปลายระดับเขตแดนแปรเปลี่ยนไป

พวกเขาถึงกับรู้สึกถูกคุกคาม!

นี่เป็นพลังที่เกิดจากการปะทะระหว่างผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขต

แดนจริง ๆ หรือ?

น่ากลัวเกินไปแล้ว

“จบแล้วล่ะ! สองร่างของเจ้าเป็นของเซียนผู้นี้แล้ว!”

เยี่ยเฮ่าเทียนเลี่ยงการโจมตีอันร้ายแรงที่สุดไปได้ ปราณเซียน

ของเจียงผิงอันเหือดสิ้น อวตารกลืนสวรรค์ยังขาดสะบั้น

ประหนึ่งผลลัพธ์ประจักษ์แล้ว

เยี่ยเฮ่าเทียนแยกอวตารออกมาอีกสี่ร่าง รายล้อมสองร่างของ

เจียงผิงอันไว้ แล้วเยี่ยเฮ่าเทียนทั้งห้าก็หดวงโจมตี แผลงฤทธิ์ยิ่งใหญ่

อักขระมากมายผสานกฎเกณฑ์ รายล้อมเจียงผิงอันราวเตาหลอม

เหล็ก

ผู้ฝึกตนหลายคนจากสำนักเซียนอวี่หวงหลับตาลงอย่างทนมอง

มิได้

“วรยุทธ์นี้ก็เป็นสุดยอดวรยุทธ์เซียน ชื่อว่า ‘ห้าเตาหลอมสวรรค์’

ผลาญได้ทุกสิ่ง ยามนี้เจียงผิงอันไร้ปราณเซียน มิอาจหยุดยั้งได้แล้ว”

“ไม่ว่าจะเป็นระดับวรยุทธ์เซียนหรือความแข็งแกร่งของสายเลือด

เจียงผิงอันก็ห่างไกลเกินเทียบกับเยี่ยเฮ่าเทียนยิ่งนัก”

ปวงชนรู้ว่าหนนี้จบสิ้นแล้วจริง ๆ มิใช่เพราะเจียงผิงอันอ่อนแอ

แต่เพราะเยี่ยเฮ่าเทียนแข็งแกร่งเกินไป

เหล่าเซียนจากสำนักเซียนเทียนหลานเผยสีหน้าปรีดา ความ

ตายของเจียงผิงอันดีอย่างยิ่งสำหรับพวกเขาสำนักเซียนเทียนหลาน

สีหน้าของเหมียวจิ่งคล ้าดำ รวบรวมปราณเซียนในกายเตรียมลง

มือ

“ไร้ประโยชน์ มีเยี่ยเจิ้นอยู่ ขอบเขตอย่างเจ้าช่วยเจียงผิงอัน

ไม่ได้หรอก” ข้างกันนั้น เซียวเหลียงเหยียนถอนใจ

เหมียวจิ่งกำหมัด สีหน้าไม่เต็มใจยิ่ง เพราะเขาอารมณ์แปรปรวน

เกินไป รากฐานที่เสียหายจึงเกิดผลกระทบ ทำให้เขากระอักไอรุนแรง

โลหิตย้อยหยดจากมุมปาก

ในที่สุดเขาก็มีศิษย์เสียที แต่ศิษย์เขาต้องมาตายที่นี่หรือ?

เซียวเหลียงเหยียนยกมือวางบนบ่าเหมียวจิ่ง ช่วยเขาฟื้นสภาพ

บาดแผล “ไม่ต้องกังวล บางที… อาจยังมีโอกาสก็ได้”

“โอกาส? ยังมีโอกาสอะไรได้อีก?” สีหน้าของเหมียวจิ่งสุด

หม่นหมอง เขาไม่อาจเห็นความหวังใด ๆ สำหรับเจียงผิงอันได้เลย

เซียวเหลียงเหยียนไร้วาจา เขาไม่รู้ว่าเจียงผิงอันยังมีโอกาสอะไร

แต่เห็นว่าจนบัดนี้ แววตาของเจียงผิงอันก็ยังไร้เปลี่ยนแปร ผู้ไร้หวัง

ไม่มีทางเฉยชาได้เพียงนี้

เยี่ยเฮ่าเทียนก็สังเกตเห็นสายตาของเจียงผิงอันเช่นกัน เพราะ

เช่นนั้นเขาจึงใช้ ‘ห้าเตาหลอมสวรรค์’ ยามเจียงผิงอันสิ้นปราณ

เซียนเพื่อป้องกันเหตุเกินคาดใด ๆ

เปลวเพลิงอันทรงพลังจากเตาหลอมทำให้ปวงชนรู้สึกราวอยู่ชิด

ดวงตะวัน ความร้อนที่เจียงผิงอันซึ่งอยู่ตรงกลางเตาทั้งห้าประสบยิ่ง

เกินบรรยาย

เซียนสวรรค์เยี่ยเจิ้นเย้ยเยาะเซียนจากแดนจันทร์มายาทั้งหลาย

“อัจฉริยะของแดนจันทร์มายาก็แค่นี้ เคหาเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์นี้เป็น

ของข้า เยี่ยเจิ้น…”

หนึ่งเสียงระเบิดดังเลื่อนลั่นขัดวาทะของเยี่ยเจิ้น

เตาหลอมที่เยี่ยเฮ่าเทียนก่อขึ้นระเบิดแหลก ปวงชนเห็นร่าง

มหึมาสูงยี่สิบลี้ร่างหนึ่งทะยานออก แผ่ฤทธิ์ยิ่งใหญ่ดุจมหาสมุทร

แตกต่างจากภาพฉายของเจียงผิงอันก่อนหน้านี้ หนนี้เป็นร่าง

เนื้ออย่างแท้จริง แม้จะมิได้ใหญ่โตเช่นภาพฉาย แต่อำนาจจากกายนี้

กลับทรงพลังยิ่งกว่า ‘ลักษณ์วิญญาณศึก’ เสียอีก

เจียงผิงอันร่างมหึมานี้แบมือออก คว้าร่างศึกและอวตารกลืน

สวรรค์ซึ่งบาดเจ็บเข้าสู่โลกใบน้อยในกาย

เมื่อเห็นร่างมหึมานี้ ทุกคู่เนตรก็เบิกกว้างอุทานลั่น

“เจียงผิงอันถึงกับมีอีกร่างหนึ่ง!”

“ปราณแห่งกำลังน่ากลัวอะไรเช่นนี้ ไฉนจึงรู้สึกกดดันมากนัก”

“วิญญาณของข้าสะท้านเหมือนตอนข้าพบเซียนเลย!”

กระทั่งเซียนทั้งหลายยังมิอาจควบคุมสีหน้า ความตกใจปรากฏ

ชัดถ้วนทั่ว

ใครจะคิดว่าเจียงผิงอันยังซ่อนอีกร่างหนึ่งไว้อีก!

นอกจากนั้น ปราณจากร่างนี้ยังน่ากลัวอย่างยิ่ง มิได้ด้อยไปกว่า

ปราณจากเซียนกลับชาติเยี่ยเฮ่าเทียน ราวบรรจุสายเลือดเซียนอัน

สูงส่ง!

เหมียวจิ่งก่นด่าอย่างโกรธเคือง “เจ้าเด็กตัวเหม็นนี่ มีไพ่ตาย

เช่นนี้มิเอาออกมาแต่แรกฟะ มัวโอ้เอ้จนบัดนี้ ตาเฒ่าผู้นี้เป็นห่วงเสีย

เปล่า”

ความกังวลของเขาสลายสิ้น เจ้าเด็กนี่ร้ายกาจจริง ๆ ซ่อนไพ่

ตายไว้มากมายเพียงนี้ ร่างตรงหน้าน่าจะเป็นไพ่ตายสูงสุดของเด็กนี่

แล้ว

เยี่ยเฮ่าเทียนเสียความเฉื่อยชาเมื่อครู่นี้ สีหน้าแปรเปลี่ยนสู่เคร่ง

ขรึม “เจ้ากระทั่งซ่อนอวตารไว้ร่างหนึ่ง”

“ไม่หรอก นี่คือร่างจริงของข้า”

ร่างจริงของเจียงผิงอันดูดซับรากฐานเทพโบราณไปนิดหน่อย

ร่างกายขยายใหญ่โตสุดขั้ว แต่ความแข็งแกร่งก็พัฒนาจนชวนขน

หัวลุกเช่นกัน

เทพโบราณตนนั้นมีกฎเกณฑ์เพียงหนึ่ง

กำลัง

แรงโน้มถ่วงและกำลังล้วนบรรจุครบถ้วน*[1]

ในกฎแห่ง ‘กำลัง’ นี้ยังมีกำลังอื่น ๆ แทรกสอดอยู่ด้วย แต่เจียง

ผิงอันในขอบเขตปัจจุบันมิอาจทำความเข้าใจได้

แต่แค่กฎแห่งแรงโน้มถ่วงและกฎแห่งกำลังก็เพียงพอแล้ว

หนึ่งก้าวข้ามเวหา ร่างมหึมาปราชิดเยี่ยเฮ่าเทียนได้ในพริบตา

เม็ดทรายทมิฬฟุ้งทั่วฟ้า หมัดซึ่งใหญ่โตเกินภูเขาฟาดถล่ม ทลาย

สุญตาไปตลอดทาง

เยี่ยเฮ่าเทียนและอวตารพลังทั้งสี่ใช้วิชาเซียนสายโจมตีเข้ารับ

ทันที

ทว่า วรยุทธ์ที่ร่างทั้งห้าใช้ไม่ทันก่อลักษณ์ กฎเกณฑ์ของมันก็

แหลกสลายไปภายใต้ผลของหมัดทำลายล้าง ‘ป่วนบรรพ์’

การโจมตีเดียวกันจากต่างร่าง เผยผลแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

พลังในรากฐานเทพโบราณมิได้แย่ไปกว่าสายเลือดในตัวเยี่ยเฮ่า

เทียนเลย

พลังมหาศาลกระจายตัว อวตารทั้งสี่ของเยี่ยเฮ่าเทียนแตก

กระจาย

ร่างจริงของเยี่ยเฮ่าเทียนรับหมัดนี้ไว้ได้ “คิดว่าเจ้าตัวใหญ่ขึ้น

แล้วจะชนะได้หรือ? พวกเจ้าทั้งสามร่างล้วนต้องเป็นของข้าทั้งนั้น!”

เส้นผมสีทองของเขาปลิวไสว โคจรวรยุทธ์เซียนขยายร่างจนสูง

กว่าเจียงผิงอันหนึ่งช่วงหัว

วิชาขยายร่าง เขาเยี่ยเฮ่าเทียนย่อมทำได้ แต่วิชานี้เปลืองพลัง

เซียนมากเกินไป ปกติจึงมิค่อยได้ใช้

ยามนี้เจียงผิงอันเพิ่มขนาดตัว เขาย่อมอยากโตให้สูงกว่า

เยี่ยเฮ่าเทียนผู้ขยายลักษณ์พลังต่อสู้พุ่งทะยาน คลื่นพลังจากตัว

เขาก้าวข้ามเจียงผิงอันไปอีกครั้ง

เยี่ยเฮ่าเทียนก้มลงมองเจียงผิงอัน ดวงตายิ่งทวีความกระหาย

โลภ

สามร่างแข็งแกร่งเช่นนี้ หากเขาได้ไป ต้องก้าวข้ามความสำเร็จ

ในกาลก่อนแน่แท้!

เจียงผิงอันมองเยี่ยเฮ่าเทียนที่ทวีความแข็งแกร่งขึ้นด้วยสีหน้าไร้

อารมณ์ จากนั้นก็ใช้จุลศาสตร์ไร้ลักษณ์ กายเดิมซึ่งสูงยี่สิบลี้ทะลวง

สูงเป็นสองร้อยลี้ทันใด พละกำลังทะยานสูงสิบเท่าตัว เยี่ยเฮ่าเทียน

กลายเป็นคนแคระน้อยทันควัน

รอยยิ้มบนใบหน้าเยี่ยเฮ่าเทียนชะงักค้าง ไฉนเจียงผิงอันยังขยาย

ขนาดตัวได้อยู่? นี่ต้องใช้ปราณเซียนเพียงไรกัน?

มิใช่เจียงผิงอันยังขยายตัวได้ แต่ก่อนหน้านี้คือขนาดตัวปกติ

ของเจียงผิงอันซึ่งดูดซับรากฐานเทพโบราณ และยามนี้ใช้วรยุทธ์ จึง

ขยายตัวสูงใหญ่สุดขั้ว

หากอยู่ในภพแร้นแค้น ไร้ข้อจำกัดของแรงโน้มถ่วงและ

กฎเกณฑ์ ขนาดตัวของเจียงผิงอันคงมิต่างจากดวงดาวขนาดย่อม

เจียงผิงอันเงื้อฝ่ามือ เล็งไปที่ดวงจันทร์บนฟ้า แล้วใช้วิชาดึง

ดาราสุดกำลัง

“ย๊าก!” เสียงคำรามดุจสัตว์ป่าสนั่นลั่นจากคอของเจียงผิงอัน

ภายใต้การทุ่มกำลังสุดตัว กฎแห่งแรงโน้มถ่วงอันชวนสะพรึงเข้าปก

คลุมดวงจันทร์

จันทราดวงน้อยอันลอยนิ่งกลางฟ้าพลันสะท้าน

ทุกร่างสะเทือนตาม ดวงตาเบิกกว้าง

“นี่เขา… จะทำอะไรน่ะ!”

[1] ในภาษาจีน ‘กำลัง’ (力量) และ ‘แรงโน้มถ่วง’ (重力) ล้วนมี

คำว่า ‘แรง/กำลัง’ (力) จึงถูกเหมารวมเป็นประเภทเดียวกัน