สู่วิถีอมตะ - บทที่ 709 คนคลั่งอันดับหนึ่ง

ยามปวงชนเห็นสภาพอันน่าเวทนาของฉางตี๋ คนมากมายก็

ขมวดคิ้ว จ้องมองเจียงผิงอันอย่างสะอิดสะเอียน

“คนผู้นี้ใครกัน ทำไมจึงโหดร้ายกับคนเป็น ๆ ได้เช่นนี้”

“เหตุใดคนที่เท้านั่นจึงดูเหมือนอัจฉริยะจากสำนักเซียนเทียน

หลาน ฉางตี๋จังหนอ?”

“นั่นมันฉางตี๋! เขาถูกจับได้!”

เมื่อทราบตัวตนของ ‘หนังมนุษย์’ คนมากมายก็สูดหายใจเฮือก

เผลอตัวเหลือบมองไปทางเซียนมนุษย์ของสำนักเซียนเทียนหลาน

เหยียบย ่าศิษย์ชั้นยอดต่อหน้าเซียนมนุษย์ของสำนักเซียนเทียน

หลานเช่นนี้มิต่างกับตบหน้ากันตรง ๆ ทำให้อับอายขายหน้าอย่างยิ่ง

โทสะของเซียนมนุษย์เป็นสิ่งร้ายกาจนัก

จริงเช่นนั้น สีหน้าของเซียนมนุษย์มากมายในสำนักเซียนเทียน

หลานแปรเปลี่ยน จิตสังหารแผ่จากร่างอย่างชวนสะท้านสั่น

“หนึ่งศาสตราเซียน เอามาแลกเขา”

เจียงผิงอันนั่งบนก้อนหิน เท้าเหยียบศีรษะฉางตี๋ ขณะมองไปทาง

เหล่าเซียนมนุษย์จากสำนักเซียนเทียนหลาน

“เฮือก!”

ยามผู้ฝึกตนระดับล่างมากมายได้ยินเช่นนี้ เส้นขนทั่วหลังก็ลุกซู่

เจ้านี่กล้าดี ถึงกับข่มขู่เซียนมนุษย์จากสำนักเซียนเทียนหลาน

ในที่สาธารณะ!

เจ้าเด็กนี่ใครกัน? จะกล้าดีเกินไปแล้ว หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา

ให้ยืมความกล้าสักหมื่นเท่าก็มิกล้าเพียงนี้เลย

อย่าว่าแต่ผู้ฝึกตนมากมายตกตะลึง กระทั่งเซียนมนุษย์จากขุม

กำลังต่าง ๆ ที่นี่ยังรู้สึกเหลือเชื่อ

เหมียวจิ่งรีบถ่ายทอดกระแสปราณหาเจียงผิงอัน “ศิษย์ข้า อย่า

ก่อเรื่องเลย แม้ยามนี้เราจะปกป้องเจ้าได้ แต่หากทำเช่นนี้ มันจะทำ

ให้สำนักเซียนเทียนหลานยิ่งเพ่งเล็งเจ้า ไม่ดีกับเจ้าเลยนะ”

หมายหัว? ยอดไปเลย เจียงผิงอันกำลังต้องการเช่นนั้นอยู่พอดี

“พวกเจ้าเซียนมนุษย์จากสำนักเซียนเทียนหลานไม่มีสมองกัน

หรือ? จะแลกตัวประกันหรือไม่?” เจียงผิงอันกล่าวเสียงเรียบ

เหมียวจิ่งตะลึงค้าง ปกติเด็กนี่เก็บตัวเงียบเชียบจะตาย วันนี้เกิด

อะไรขึ้นกัน?

ปวงชนใกล้เคียงหนังศีรษะชาวาบยามได้ยิน ถึงกับด่ากราด

หยามเซียนมนุษย์ต่อสาธารณะ!

จากนี้ไป เขานี่แหละคนคลั่งอันดับหนึ่งของแดนจันทร์มายา

“เจ้าสำนัก! ผู้อาวุโส! ช่วยข้าด้วย!” ฉางตี๋ซึ่งถูกเหยียบย ่าร้อง

ขอความช่วยเหลือ

เขาไม่อยากตาย เขาเป็นอัจฉริยะ ยังมีอนาคตกว้างไกล และยัง

ต้องการแก้แค้น

เนตรเซียนของโอวหยางหงอวิ้น เจ้าสำนักเซียนเทียนหลานมอง

เจียงผิงอัน สุดท้ายก็ปริปาก “แลก”

เสียงนั้นราบเรียบจนน่ากลัว ปวงชนสัมผัสแรงกดดันได้มหาศาล

รู้ว่ายอดฝีมือระดับเซียนสวรรค์ผู้นี้เดือดโทสะ

โอวหยางหงอวิ้นนำศาสตราเซียนชิ้นหนึ่งออกมา เตรียมนำมา

แลกคน

ฉางตี๋คุ้มราคากับศาสตราเซียนหรือ? แน่นอนว่าไม่ แต่ต่อหน้า

คนมากมายเพียงนี้ เขาก็ต้องนำศาสตราเซียนมาแลก

หากไม่แลกตัวประกัน ชื่อเสียงของสำนักเซียนเทียนหลานก็จะ

เสียหายหนักหนา

เดิมที เพราะเรื่องของผู้อาวุโสใหญ่ถานกว่างโซ่ว สำนักเซียน

เทียนหลานก็มิอาจรับศิษย์หัวกะทิหน้าใหม่ได้แล้ว หากเขายังรวมใจ

คนมิได้ ก็จะเหลือคนยอมเข้าร่วมไม่มากนัก กระทบต่อการพัฒนา

ของสำนักเซียนเทียนหลานต่อไป

โอวหยางหงอวิ้นตัดสินใจแล้วว่า หลังจากกลับไป ไม่ว่าต้องใช้

วิธีใด เขาก็ต้องจัดการกับเจ้าเด็กอวดดีนี่ให้ชดใช้ด้วยเลือด

เปรี้ยง!

ส้นเท้าเจียงผิงอันออกแรงอีกนิด แล้วศีรษะของฉางตี๋ก็ระเบิดเละ

สมองกระจายตายสนิท

“เจ้ามัวลังเลจนสายไปแล้ว ข้าไม่อยากได้ศาสตราเซียนแล้ว”

เจียงผิงอันพูดเบา ๆ

โอวหยางหงอวิ้นและเหล่าผู้ฝึกตนชะงักค้าง

ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าเจ้านี่จะทำเช่นนี้

เขามิได้คิดขอศาสตราเซียนมาแต่แรก แต่แค่อยากให้ฉางตี๋

ตาย!

ไม่สิ พูดให้ถูกคือ เขาอยากตบหน้า หยามเหยียดโอวหยาง

หงอวิ้นและสำนักเซียนเทียนหลานต่างหาก

ทะเลทรายกว้างขวางเงียบสงัด หลงเหลือเพียงเสียงสายลม

โหยหวน

สายตาเซียนและผู้ฝึกตนทั้งมวลล้วนจับจ้องที่เจียงผิงอัน

ใบหน้านี้จะถูกจารึกในทุกดวงใจ

บางบุคคลยิ้มเย้ย เจ้าโง่นี่หยามสำนักเซียนเทียนหลานเพียงนี้

ยังอยากมีชีวิตอยู่หรือ?

เจียงผิงอันปล่อยตรวน เช็ดมือพลางเอ่ยเบา ๆ “ยามข้าอยู่ใน

เมืองผี ข้าเอาตัวเองไปแลกกับศิษย์พี่อวี๋เปย แต่ฉางหงของพวกเจ้า

สำนักเซียนเทียนหลานฉวยโอกาสที่ศิษย์พี่อวี๋เปยถูกผนึกพลังฆ่า

เขา คนผู้นี้คือน้องชายของฉางหง เขาย่อมต้องชดใช้แทนพี่ชาย”

“วอนตายเสียแล้ว!”

จิตสังหารบนตัวโอวหยางหงอวิ้นควบแน่น กฎฟ้าดินกดกระหน ่า

เข้าใส่เจียงผิงอัน

ยามถึงขอบเขตนี้ เขาสามารถสื่อสารกับกฎฟ้าดินได้เพียงหนึ่ง

คำนึง

เพียงหนึ่งสะบัดมือ เซียวเหลียงเหยียนก็สลายกฎฟ้าดินรอบเจียง

ผิงอันได้อย่างหมดจด

ในฐานะเซียนสวรรค์ เขาจะทนมองศิษย์สำนักตายต่อหน้าได้

อย่างไร

“ทำได้เจ๋งมาก ไม่เสียทีเป็นศิษย์ข้า โคตรอหังการเลยโว้ย!”

บรรยากาศสง่างามรอบตัวเหมียวจิ่งสลายหาย เผยธาตุแท้ซึ่งไม่สม

เป็นเซียนเลยสักนิดชัดเจน สายตาของเขาเปี่ยมความชื่นชมต่อเจียง

ผิงอัน

เจียงผิงอันจ้องมองโอวหยางหงอวิ้นตรง ๆ “ข้าวอนตาย? เปล่า

เลย ข้าต้องการมีชีวิต ข้าต้องการมีชีวิตเสมอมา แต่บางสิ่ง ต่อให้ข้า

ต้องตายก็ยังต้องทำ”

“มีปัญหาหรือ? หากมีก็หาคนมาฆ่าข้าสิ ส่งใครในขอบเขต

เดียวกันกับข้ามาก็ได้”

คนมากมายใช้ชีวิตมาหลายพันปี แต่เพิ่งเคยเห็นผู้ฝึกตนขั้นต้น

ระดับเขตแดนกล้าพูดกับเซียนว่า ‘มีปัญหาหรือ’ เช่นนี้ก็ครั้งแรก

ต่อให้มีเซียนคุ้นครองอยู่ ก็ระห ่าเกินไปแล้ว

โอวหยางหงอวิ้นยามนี้ไม่สนใจรอยแยกมิติแล้ว แผดเสียงไปยังผู้

ฝึกตนด้านล่าง “ศิษย์ขั้นต้นระดับเขตแดนของสำนักเซียนเทียน

หลานอยู่ไหน!”

นี่มิใช่แค่เรื่องของชีวิตคนผู้หนึ่งแล้ว แต่เป็นเรื่องศักดิ์ศรีของ

สำนักเซียนเทียนหลาน หากไม่ฆ่าเด็กนี่เสีย พวกเขาก็จะขายหน้า

ต่อขุมกำลังใหญ่ทั้งหลาย

ทว่าบริเวณรอบข้างกลับเงียบกริบ ไม่มีศิษย์สำนักเซียนเทียน

หลานผู้ใดตอบเขา

ใบหน้าของโอวหยางหงอวิ้นดำคล ้าอย่างอับอาย ไม่มีศิษย์ตอบ

เขาสักคน ศิษย์พวกนี้เป็นขยะกันหมดหรือ?

จิตสัมผัสของเขาแผ่กวาดผู้ฝึกตนเบื้องล่าง แต่แล้วก็พบว่าไม่มี

ศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานขั้นต้นระดับเขตแดนผู้ใดปนอยู่ที่นี่เลย

โอวหยางหงอวิ้นขมวดคิ้ว

หากเขาจำไม่ผิด ทะเลทรายสีดำนี้ควรเป็นถิ่นของพวกเขา

สำนักเซียนเทียนหลาน นี่คือสมรภูมิขั้นต้นระดับเขตแดน ไฉนจึงไม่

มีศิษย์ในขอบเขตนี้อยู่เลย?

“หาพวกเขาอยู่หรือ?”

เจียงผิงอันโบกมือ แล้วภูเขาซากศพก็กองพะเนินต่อหน้าสายตา

ทุกคู่ กลิ่นโลหิตคละคลุ้งชวนอาเจียน

ปวงชนล้วนสังเกตว่าซากศพเหล่านี้มีสัญลักษณ์ของสำนัก

เซียนเทียนหลานติดตัวเป็นส่วนใหญ่ ต่างผู้แผ่คลื่นพลังในขั้นต้น

ระดับเขตแดน

เจียงผิงอันยกมือเก็บซากทั้งหลายกลับไป “ผู้ฝึกตนแถวนี้ถูกข้า

เก็บกวาดไปจนสะอาดแล้ว เจ้าเรียกมาจากสำนักเซียนเทียนหลาน

ของเจ้าอีกสิ ข้ายังฆ่าไม่หนำใจเลย”

หัวใจปวงชนสะท้าน

ยามมาถึงขอบเขตนี้ การตายนั้นยากแล้ว ศึกทั่วไปมิอาจฆ่า

ศิษย์ชั้นยอดได้มากมายเพียงนี้

คนผู้นี้ไฉนจึงฆ่าผู้ฝึกตนมากมายเพียงนี้ได้? เขาทำได้อย่างไร?

เขาเป็นใครกันแน่?

เหมียวจิ่งฟื้นจากความตะลึง “ฮ่า ๆ สมแล้วที่เป็นศิษย์ข้าเหมียว

จิ่ง ร้ายกาจสุดยอด!”

กระทั่งเขายังตกใจ เจียงผิงอันบ้าคลั่งกว่าตัวเขาในอดีตเสียอีก

สีหน้าของเซียนจากสำนักเซียนเทียนหลานดำคล ้าเกินก้นหม้อ

พวกเขามิได้สนใจความตายของผู้ฝึกตนเหล่านี้ ไม่กี่ปีก็ฟื้นคืนมาได้

แล้ว แต่พวกเขาสนใจหน้าตาชื่อเสียง

ศิษย์สำนักถูกเข่นฆ่าเช่นผักปลา ทำให้พวกเขาขายหน้าอย่าง

ยิ่ง

โอวหยางหงอวิ้นกล่าวกับผู้อาวุโสข้างกายเสียงเข้ม “เรียกยอด

อัจฉริยะระดับนี้ของสำนักมาให้หมด”

ผู้อาวุโสตอบกลับ “ไร้ประโยชน์ เขาคือเจียงผิงอัน ร่างศึกผู้นั้น

ในหมู่คนระดับเดียวกันทั่วแดนจันทร์มายา ไม่มีใครเอาชนะเขาได้

ต่อให้เป็นลั่วเสวี่ยก็ตาม”

ลั่วเสวี่ย โอวหยางลั่วเสวี่ย บุตรชายของโอวหยางหงอวิ้น

อายุเพียงสิบหก เขาก็ได้เป็นบุคคลอันดับหนึ่งในขั้นต้นระดับ

เขตแดนของสำนักเซียนเทียนหลาน ฝีมือร้ายกาจ แต่เพราะอ่อนวัย

เกินไป เวลาฝึกฝนของเขาสั้นเกินกว่าจะเอาชนะเจียงผิงอันได้

ปวงชนพลันตระหนัก ว่าที่แท้เขาก็คือเจียงผิงอัน!

“พวกเจ้าสำนักเซียนเทียนหลานหาคนมิได้หรือ? ไม่ได้เรื่องเลย

นะ ยังจะมาหาโอกาสอะไรที่นี่? บากหน้าที่ไหนมากัน? ไสหัวไปเสีย!”

ทุกถ้อยคำจากปากเจียงผิงอันมิต่างจากตบหน้าเหล่าเซียนจาก

สำนักเซียนเทียนหลาน

เซียนจากสำนักเซียนเทียนหลานกรุ่นโกรธอย่างยิ่ง พวกเขาเป็น

ถึงเซียนผู้ทรงภูมิ แต่กลับต้องทนมองแมลงน้อยนี่ขี้รดหัวโดยทำอะไร

ไม่ได้