สู่วิถีอมตะ - บทที่ 105 เมิ่งจิงอาละวาด
บทที่ 105 เมิ่งจิงอาละวาด
เจียงผิงอันมองร่างโชกเลือด ลมหายใจรวยรินของท่านอาเมิ่ง แล้วกาหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ โลหิตรินออกมา
มิคาดว่าแคว้นหลิงไถจะเล่นอุบาย ไปจับตัวท่านอาเมิ่งมา!
ดวงตาของเมิ่งจิงแดงฉาน ร ้อนใจจนน้าตาริน
สองมือที่ไพล่หลังอยู่ของหมิงเฉินกาแน่น สายตาจ้องเฉินเจิ้นนิ่ง งัน
“โจรเฒ่า รู ้หรือไม่ว่านั่นสามีผู้ใด? หากเจ้าท าร ้ายเขา ต้าฉู่ก็คุ้ม กะลาหัวเจ้าไม่ได้หรอก!”
เขาอยากใช ้ฐานะของเหลยหลานมาข่มขู่อีกฝ่าย
“เหอะ ๆ” เฉินเจิ้นหัวเราะเสียงต่า สีหน้าดูพิกล “เดาดูสิ เหตุใด ข้าจึงกล้าแตะต้องเขา?”
สีหน้าของหมิงเฉินพลันแปรเปลี่ยน หรือเขาได้รับอนุญาตจาก ใครบางคนในตระกูลเหลย?
ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องช่วยคนก่อน
ขณะที่หมิงเฉินกาลังจะชิงตัวประกัน เฉินเจิ้นพลันกล่าวขึ้น
“ข้าแนะให้เจ้าอยู่เฉย ๆ จะดีกว่า ศีรษะเจ้านี่อยู่ในมือข้า ต่อให้ เจ้าเคลื่อนย้ายมิติได้ แต่ที่นี่เจ้าถูกสะกดการฝึกฝน ไร ้สามารถช่วย คนได้ในพริบตา”
“แต่ข้าหักคอเจ้านี่ได้ก่อนเจ้าทันเอื้อมถึงแน่”
เฉินเจิ้นอ่านความคิดของหมิงเฉินทะลุปรุโปร่ง
หมิงเฉินก าหมัดอย่างขัดเคืองใจ
เมิ่งโค่วมองบุตรีตนและเจียงผิงอันด้วยสายตาสุดอ่อนโยน
“ผิงอัน ดูแลเสี่ยวจิงด้วยนะ เสี่ยวจิงชอบเจ้ามาก เดิมที อาตั้งใจ หมั้นหมายพวกเจ้าหลังกลับไป แต่ยามนี้มิอาจอยู่เห็นเสี่ยวจิงแต่งงาน ได้แล้ว”
เมิ่งโค่วพลันเร่งเสียง “เจ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอก สาหรับข้า ผู้ อาวุโสหลี่และคนนับหมื่นแสนในอาเภอเหลียนซาน เจ้าจะทาลาย แคว้นหลิงไถได้แน่นอน!”
คนเหล่านี้มิเพียงจับตัวเขามา ยังสังหารคนในอาเภอเหลียนซาน ไปนับหมื่นแสน!
“หุบปาก!” เฉินเจิ้นพลันคว้าแขนเมิ่งโค่วแล้วบิดกระชาก
แขนของเมิ่งโค่วถูกฉีกกระชากทั้งเป็ น โลหิตกระฉูดพุ่ง
กล้ามเนื้อของเมิ่งโค่วฉีกขาดสาหัส ดวงตาเหลือกถลน ร่าง กระตุกรุนแรง แต่ถึงเช่นนั้น เขาก็มิได้โอดโอยสักคา
“พ่อ!”
เมิ่งจิงร ้องเสียงหลง อ้อนวอนอย่างลนลาน “ข้าไม่เข้าร่วมการ แข่งขัน ข้าไม่ท าแล้ว! โปรดเถิด ปล่อยพ่อข้าไป ได้โปรด!”
เห็นบิดาหลั่งเลือด หัวใจของเมิ่งจิงก็เจียนสลาย
“ฮ่า ๆ ประเสริฐเสียนี่กระไร”
เฉินเจิ้นเสสรวลแล้วหันมากล่าวกับเมิ่งโค่วต่อ “ตาเฒ่าผู้นี้จาได้ ว่า เจ้าเคยไปยังที่พานักของนักพรตเสินซวี เหลยหลานเคยพาเจ้าสู่ ชั้นในสุด และได้วรยุทธ ์มาเล่มหนึ่งนี่ ยามนี้มันอยู่ที่ใด?”
“วรยุทธ ์อะไร?” เด็กหนุ่มผมสีน้าเงินซึ่งยืนถัดจากเขาถามอย่าง สงสัย
นักพรตเสินซวีเป็ นบุคคลสุดท้ายที่ได้บรรลุเซียน ฝื นเปิ ดวิถี เซียนอันพังทลายออกมาได้
เขาเป็ นที่ล่วงรู ้ในฐานะหนึ่งในสิบผู้แข็งแกร่งสูงสุดตราบกาล
ทุกสิ่งเกี่ยวกับนักพรตเสินซวีล้วนควรค่าใส่ใจ
เฉินเจิ้นกล่าว “ข้าหารู ้ไม่ว่าเป็ นวรยุทธ ์อะไร แต่ดูเหมือนเพราะ ไร ้นาม เขาจึงได้มันไป แต่วรยุทธ ์ที่นักพรตเสินซวีทิ้งไว้ มีหรือจะไร ้ ประโยชน์……”
ทันใดนั้น เฉินเจิ้นก็สังเกตเห็นบางสิ่ง สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่าง มหันต์ “ไอ้เวรนี่! กล้าดียังไงฆ่าตัวตาย!”
เขารีบร ้อนนาโอสถเม็ดหนึ่ง คิดกรอกใส่ปากเมิ่งโค่ว
แต่เมิ่งโค่วปิดปากแน่น โลหิตทะลักจากรูหูและจมูก
เขากินยาพิษมาล่วงหน้า หัวใจระเบิดแหลกอย่างเงียบงัน
มิอาจช่วยเหลือได้แล้ว
เมิ่งโค่วมองบุตรีอย่างอ่อนโยน และท้ายที่สุดก็ส่งสายตาฝากฝัง ให้กับเจียงผิงอัน
ก่อนจะหลับตาลงช ้า ๆ
“พ่อ!!” เมิ่งจิงกรีดเสียงลั่น น้าตาหลากดุจเขื่อนแตก เสียงของ นางรวดร ้าวใจสลาย
ร่างของเจียงผิงอันสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาเต็มเปี่ยม ด้วยจิตสังหารและโทสะ
“บัดซบ!” เฉินเจิ้นเหวี่ยงซากศพลงบนพื้น หันไปเตะร่างผู้ฝึกตน ที่พาเมิ่งโค่วมาจนสลายเป็ นหมอกโลหิต
“สมควรตาย! เหตุใดจึงไม่สังเกตว่าเขากินยาพิษมา!”
ไร ้ผู้ใดคาดคิดว่าเมิ่งโค่วจะเด็ดเดี่ยว หลังถูกจับตัวมาได้ เขาก็ ไม่คิดเอาชีวิตรอด ฆ่าตัวตายทันที
เดิมที พวกเขาตั้งใจฆ่าหลังหมดประโยชน์
“ข้าจะฆ่าพวกเจ้า!”
เมิ่งจิงพุ่งสู่สมรภูมิด้วยโทสะทะลุฟ้ า เมฆอัสนีเคลื่อนบดบังท้อง นภามืดดา สายฟ้ าเลื่อนแลบโครมคราม
ทุกคนล้วนสัมผัสแรงกดดันชวนขนลุก
สีหน้าของผู้ฝึกกายาจากต้าฉู่ในลานประลองแปรเปลี่ยนอย่าง มหันต์
ดวงตาของเมิ่งจิงแดงฉาน ถลึงจ้องอีกฝ่ ายอย่างโกรธแค้น แผด เสียงสุดคอ “ตาย!!”
อัสนีนับพันหมื่นสายโปรยลง กระแทกใส่ร่างผู้ฝึกกายาตรงหน้า เกิดเป็ นแสงสว่างขาวเจิดจ้าในฟ้ าดิน
“อ๊าก!”
มีเพียงเสียงกรีดร ้องดังสนั่น แล้วร่างของผู้ฝึกกายาผู้นั้นก็ถูกป่น สลายเป็ นเถ้า ไม่เหลือซากให้ทัศนา
หัวใจทุกดวงสั่นสะท้าน
การโจมตีนี้น่าสะพรึงนัก นี่หรือร่างวิญญาณอัสนีของตระกูล โบราณ!
เฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถหน้าเสีย
เขาจับตัวเมิ่งโค่วมาเพื่อหยุดสตรีผู้นี้ แต่มิคาดว่านอกจากจะ หยุดไม่สาเร็จ ยังไปยั่วโทสะนางเข้าเต็ม ๆ
“มาอีกเซ่!”
เมิ่งจิงมองสังขารบิดา โลหิตหลากหลั่งแทนน้าตา หัวใจรวดร ้าว แทบมิอาจหายใจ
อัจฉริยะคนอื่น ๆ จากต้าฉู่เผลอตัวก้าวถอย ไร ้ผู้ใดกล้ามองหน้า นางตรง ๆ
อัสนีร ้ายกาจเช่นนี้ ทุกคนย่อมรู ้ว่าเผชิญเข้าล้วนรอดยาก
เว้นแต่จะใช ้อาวุธวิเศษบางอย่าง
ทว่าจากกฎการประลอง หากใช ้อาวุธวิเศษเกินขอบเขตตน ทั้ง คณะจะถูกปรับแพ้จากการแข่งขัน อีกฝ่ายจะชนะไปทันที
หมิงเฉินมองเฉินเจิ้นอย่างเย็นเยียบ “ในเมื่อพวกเจ้าไร ้ผู้กล้า ออกมาประลอง ก็ถือว่าเราต้าเซี่ยเป็ นฝ่ายกาชัยแล้วนะ”
เด็กหนุ่มผมน้าเงินนามฉู่หยางหันไปสั่งเด็กหนุ่มผู้หนึ่งข้างกาย “เจ้าฝีเท้าไว ไปลดกาลังนางเสีย การโจมตีรุนแรงเช่นนี้ นางปล่อยได้ ไม่กี่หนหรอก”
เด็กหนุ่มผู้ถูกสั่งอ้าปากพะงาบเหมือนมีสิ่งใดจะพูด แต่เมื่อเห็นสี หน้าของฉู่หยางแย่ลง เขาก็หุบปากฉับ
เด็กหนุ่มก้าวออกมาอย่างหวาดหวั่น และทันทีที่มาถึงสมรภูมิ เขาก็สังเวยเลือดผลาญชีวิตตน ใช ้ความเร็วสุดฝีเท้าทันที
เพราะรวดเร็วยิ่งนัก เขาจึงเหมือนหายตัวได้
ไม่เชื่อหรอกว่าเร็วเพียงนี้ จะยังโจมตีโดนอยู่
เมิ่งจิงแผดเสียงทั้งน้าตาอย่างเกรี้ยวกราด “ตายซะ!!”
อัสนีเลื่อนลั่นปกคลุมทั่วสมรภูมิดุจหมายถล่มโลกา ไร ้ที่ให้หลบ เลี่ยงใด ๆ
อัจฉริยะผู้นั้นก็กลายเป็ นผุยผงไปเช่นกัน
เห็นเช่นนี้ อัจฉริยะจากต้าฉู่ทั้งหลายล้วนหนาวสันหลัง ใครจะ หยุดการโจมตีร ้ายกาจเช่นนี้ได้?
ขณะที่คนจากต้าเซี่ยแย้มยิ้มเบิกบาน เดิมที พวกเขาไม่เหลือ ความมั่นใจในศึกนี้แล้ว
แต่ไม่คิดว่าเมิ่งจิงจะร ้ายกาจนัก สังหารไปสองติด ๆ กัน
ฉู่หยางหันไปสั่งอัจฉริยะหญิงอีกคน “เจ้าไป”
เด็กสาวลนลาน “รัชทายาท…”
“จะไปไม่ไป?!” สีหน้าของฉู่หยางเย็นเยียบ
เด็กสาวกัดฟัน มิกล้าขัดขืน เข้าสู่สมรภูมิอย่างหวาดผวา
“ตายซะ!”
เด็กสาวจากต้าฉู่มิทันได้ทาอะไร อัสนีกว้างหลายสิบจั้งสายหนึ่ง ก็ทะลวงลงมา ผลาญนางกลายเป็ นธุลีโดยไม่มีแม้แต่โอกาสกรีดร ้อง
อัจฉริยะยอดยุทธ ์อะไร ต่อหน้าอัสนีนี้ ก็ไร ้อานาจขัดขืนใด ๆ
“ยังมีอีกหนสุดท้าย”
ฉู่หยางสัมผัสพลังในกายเมิ่งจิงได้ แล้วหันไปสั่งเด็กหนุ่มอีกคน “เจ้าไป”
อัจฉริยะผู้นั้นมายังสนามประลองอย่างหวาดกลัว และทันทีที่ มาถึง เขาก็เร่งปราณวิญญาณสุดฝีมือ
แดนดินทั่วทิศเลื่อนลั่น กาแพงพสุธาชั้นแล้วชั้นเล่างอกเงยจาก พื้น ปกคลุมร่างของเขาไว้หนาหลายสิบจั้ง
เด็กหนุ่มลอบกล่าวในใจ ว่าหนนี้เขาปลอดภัยแล้วแน่นอน
ด้วยโทสะไร ้สิ้นสุด เมิ่งจิงระเบิดอานาจเสี้ยวสุดท้ายที่ตนมี ส่ง มังกรอัสนีตัวหนึ่งทะยานลงจากฟ้ า ทะลวงชั้นกาแพงพสุธาแน่นหนา กระแทกใส่ผู้ฝึกตนที่ซ่อนอยู่ภายใน
หนึ่งเสียงแผดร ้องดังสนั่น แล้วอัจฉริยะคนที่สี่ก็ตกตายด้วยน้ามือ เมิ่งจิง
หนึ่งบุคคลสังหารสี่อัจฉริยะเรียงกัน กระทั่งอัจฉริยะเลิศล้าอย่า งอวิ๋นหวงและฟางซิงยังถูกกลบรัศมี
พลังของเมิ่งจิงเหือดสิ้น ร่างของนางมิอาจขยับได้แล้ว
แต่ก่อนร่างของนางจะทันทรุดถึงพื้น หนึ่งร่างอุ่นร ้อนก็มาโอบ กอดนางไว้
เมื่อเห็นหน้าเจียงผิงอัน เมิ่งจิงก็คว้าแขนเขา ปล่อยโฮบ่อน้าตา แตก “เจ้าท่อนไม้ ท่านพ่อ… ท่านพ่อ…”
“ข้ารู ้ อย่าห่วงเลย จะไม่มีผู้ใดหนีไปได้”
เสียงของเจียงผิงอันแหบต่า หัวใจเปี่ยมด้วยโทสะอัดแน่น
หากมิได้ท่านอาเมิ่งช่วยไว้ ชีวิตของเขาก็คงสิ้นไปนานแล้ว
แต่เขาทาได้เพียงยืนมองท่านอาเมิ่งตาย หัวใจนั้นเต็มไปด้วย ความรู ้สึกไร ้ก าลัง
หนี้เลือดนี้ต้องล้างด้วยเลือด!
เมิ่งจิงกอดเจียงผิงอันร่าไห้สะอึกสะอื้น
อวิ๋นหวง ฟางซิง และคนอื่น ๆ ล้วนมองมาด้วยสายตาสุดเห็นใจ
เห็นบิดาตกตายอย่างสยดสยองต่อหน้า ผู้ใดก็เกินรับได้ทั้งสิ้น
เมิ่งจิงเป็ นผู้ร่าเริงที่สุดในหมู่คนทั้งสิบ แต่นางต้องมาประสบเรื่อง เช่นนี้
เจียงผิงอันกาลังจะส่งเมิ่งจิงให้อวิ๋นหวง ตั้งใจมุ่งหน้าลงมือเอง ทว่าหนึ่งบุคคลปราดมาอยู่ตรงหน้าเขา
สายตาของเยี่ยอู๋ฉิงเรียบเฉยเย็นชา ใบหน้าไร ้อารมณ์ใด อาภรณ์ขาวโบกไสวไร ้มลทินแปดเปื้อน
ฉู่หยางผู้มีผมสีน้าเงินมองอัจฉริยะฝ่ ายตนซึ่งเหลือเพียงสอง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ไม่เอาไหนกันสักคน เสียเวลาแท้ ต้องให้รัชทายาทผู้นี้มาจบศึก เอง”
เมื่อได้ยินคาเรียกตนเช่นนั้น สีหน้าของปวงชนจากต้าเซี่ยก็ เปลี่ยนแปร
รัชทายาท?
รัชทายาทแห่งต้าฉู่!