ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 249 เจ้าอ้วนเขาน่ะ...แข็งแกร่งมากเลยนะ!
“มาอีกแล้ว!”
“เฮ้อ… นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอะไรกันนักหนา!”
เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่คุ้นเคย คนในตระกูลอู๋ต่างพากันส่ายหน้าพลางถอนหายใจด้วยความขมขื่นล้ำลึก
“ท่านแม่ ท่านลุงใหญ่… นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
อู๋เสี่ยวพั่งเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงใจ
“เสี่ยวพั่ง เชิญท่านปรมาจารย์เซียน… ตามข้ามาเถอะ”
ลุงใหญ่ตระกูลอู๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินนำเจียงสวินเถาและคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ส่วนลึกที่สุดของจวน อู๋เสี่ยวพั่งไม่รอช้า รีบก้าวเท้าตามไปทันที
จางอวิ๋นทอดสายตามองไปยังทิศทางนั้น คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรณะสายหนึ่ง เป็นความแห้งเหี่ยวที่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึก
พลังเหี่ยวเฉา?
เขาเก็บงำความสงสัยไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยแล้วเดินตามไปเงียบๆ
ไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนหลังหนึ่งซึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว
โฮก!
โฮก!
ทันทีที่ก้าวเข้าใกล้ เสียงคำรามแหบพร่าดุจสัตว์ร้ายที่แสนทุกข์ทรมานก็ดังลอดออกมาจากภายใน และที่น่าขนลุกคือมันไม่ได้มีเพียงแค่เสียงเดียว
บานประตูเรือนถูกปิดตายด้วยแม่กุญแจหนากว่าสิบชั้น ลุงใหญ่ตระกูลอู๋หยิบกุญแจออกมาไขเปิดทีละดอกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะผลักบานประตูให้เปิดกว้าง
ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอายความแห้งเหี่ยวเข้มข้นที่เจือไปด้วยรังสีอัมหิตดุร้ายก็พุ่งทะลักออกมาปะทะใบหน้าจนชวนคลื่นเหียน
เมื่อกวาดสายตาเข้าไปด้านใน
บนเสาเหล็กหลายต้นภายในลานเรือน ปรากฏร่างของมนุษย์ที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนหนาหนัก ร่างกายของพวกเขาถูกชอนไชด้วยเถาวัลย์หนามสีเลือด ผิวหนังปริแตกเป็นจุดเน่าเฟะสีเขียวคล้ำ ปากที่เคยเป็นมนุษย์กลับเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม สภาพอเนจอนาถจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
“พ่อ… ท่านพ่อ!”
สายตาของอู๋เสี่ยวพั่งล็อกเป้าไปที่ชายวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่งในทันที
แม้ทั่วร่างจะเต็มไปด้วยหนามแหลมและจุดเน่าเปื่อย แต่เขาก็ยังจำเค้าหน้าของพ่อบังเกิดเกล้าได้
เมื่อเห็นบิดาตกอยู่ในสภาพที่กึ่งคนกึ่งอสูรเช่นนี้ ร่างของอู๋เสี่ยวพั่งก็สั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด เขาเอ่ยถามเสียงสั่นพร่า “ท่านแม่ ท่านลุงใหญ่… นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!”
“เฮ้อ…”
ลุงใหญ่ตระกูลอู๋ถอนหายใจยาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด “เรื่องนี้ต้องย้อนความไปเมื่อครึ่งปีก่อน...”
ในเวลานั้น นายท่านรองตระกูลอู๋ พ่อของอู๋เสี่ยวพั่ง ได้เดินทางไปเก็บเกี่ยวยาสมุนไพรที่สวนลับของตระกูลตามปกติ ตระกูลอู๋ก้าวขึ้นเป็นขุมกำลังสมุนไพรรายใหญ่ที่สุดในเมืองตานซานได้ ก็เพราะมีสวนสมุนไพรเอกสิทธิ์ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ
ตำแหน่งของสวนแห่งนี้เป็นความลับขั้นสุดยอด ทว่าตระกูลหลัวกลับลอบล่วงรู้ความลับนี้อย่างเป็นปริศนา พวกมันซุ่มโจมตีขบวนเดินทางของนายท่านรองในระหว่างทางกลับ
นายท่านรองและพรรคพวกถูกจับกุมตัวไปในทันที
เป้าหมายของตระกูลหลัวชัดเจนยิ่งนัก นั่นคือการยึดครองสวนสมุนไพร
ทว่าภายในสวนถูกปกป้องด้วยค่ายกลและข้อห้ามที่ทรงพลัง ซึ่งบรรพชนตระกูลอู๋ทุ่มทุนมหาศาลจ้างยอดฝีมือมาวางไว้ ต่อให้ตระกูลหลัวจะรู้ตำแหน่ง แต่พวกมันก็ไร้ปัญญาที่จะพังทลายม่านพลังเข้าไป
พวกมันจึงพยายามรีดเค้นวิธีเปิดข้อห้ามจากนายท่านรอง
แต่ทว่า วิธีการเปิดนั้นมีเงื่อนไขสำคัญคือต้องใช้สายเลือดสายตรงของตระกูลอู๋เท่านั้น คนนอกต่อให้รู้ความลับก็ไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้
ตระกูลหลัวไม่เชื่อคำกล่าวอ้างนี้ และเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ พวกมันก็เริ่มใช้ชีวิตของนายท่านรองมาเป็นเครื่องต่อรอง
เมื่อตระกูลอู๋ยืนกรานคำเดิม สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความโกรธเกรี้ยวและวิชาต่ำช้า
พวกมันดัดแปลงร่างกายของนายท่านรองและคนอื่นๆ ด้วยศาสตร์มืด กลั่นแกล้งให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่เสียสติ แล้วจงใจส่งตัวกลับมาที่ตระกูลอู๋
พร้อมกับทิ้งคำขาดที่อำมหิต
ตราบใดที่ตระกูลอู๋ยังไม่ส่งมอบวิธีเปิดสวนสมุนไพร อาการกลายพันธุ์นี้จะกำเริบขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายจะถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นอสูรโดยสมบูรณ์
ตระกูลหลัวต้องการบีบคั้นให้ตระกูลอู๋ทนดูคนในครอบครัวค่อยๆ สูญเสียความเป็นมนุษย์ไปต่อหน้าต่อตา เพื่อบดขยี้ขวัญกำลังใจให้ยอมจำนน
แม้ตระกูลอู๋จะยอมมอบสมุนไพรเก้าในสิบส่วนให้ฟรีๆ แต่ตระกูลหลัวกลับปฏิเสธ พวกมันต้องการฮุบกรรมสิทธิ์ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว
หากไม่ได้สวนสมุนไพร พวกมันก็จะไม่ให้ตระกูลอู๋ได้อยู่อย่างสงบสุข
คนตระกูลอู๋ที่ก้าวเท้าออกจากจวนล้วนถูกลอบสังหาร แม้แต่ผู้นำตระกูลก็ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ต้องนอนพักรักษาตัวอยู่ภายใน
เพราะเกรงว่าหากบุกเข้ามาตรงๆ ตระกูลอู๋จะสู้ตายจนพินาศกันไปทั้งคู่ ตระกูลหลัวจึงเลือกใช้วิธีปิดล้อมและทรมานเช่นนี้มาตลอดครึ่งปี
อู๋เสี่ยวพั่งฟังจนกระจ่างแจ้ง
ที่แท้ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ที่บิดามารดาไม่ได้ส่งทรัพยากรไปให้เขา ไม่ใช่เพราะโกรธเคือง แต่เพราะตระกูลกำลังเผชิญกับวิกฤตที่อาจถึงขั้นล่มสลาย
“ตระกูลหลัว!”
เมื่อมองดูสภาพอันน่าเวทนาของบิดา อู๋เสี่ยวพั่งกัดฟันแน่นจนเสียงดัง กรอด หมัดทั้งสองข้างกำเข้าหาตัวจนเล็บจิกลึกเข้าในเนื้อ ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงแค้นมหาศาล
เขาหันไปมองจางอวิ๋น “ท่านอาจารย์…”
“อยากทำอะไร ก็ไปทำเถอะ”
จางอวิ๋นส่งยิ้มบางๆ อย่างเข้าอกเข้าใจ เขาปรายตามองนายท่านรองตระกูลอู๋เบื้องหน้าแล้วกล่าวต่อ “อาการของพ่อเจ้า เดี๋ยวอาจารย์จะจัดการให้เอง”
ใบหน้าของอู๋เสี่ยวพั่งฉายแววซาบซึ้งใจอย่างที่สุด
“ขอบคุณขอรับอาจารย์!”
สิ้นคำ อู๋เสี่ยวพั่งพลันเรียกกระบี่บินออกมา รังสีสังหารแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายเย็นเยียบ เงาร่างอวบหนาพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีทองเจิดจ้า พุ่งแหวกอากาศออกจากจวนตระกูลอู๋ มุ่งตรงไปยังที่ตั้งของตระกูลหลัวด้วยความเร็วที่เหนือคณา
“เสี่ยวพั่ง!”
เจียงสวินเถาและลุงใหญ่ตระกูลอู๋หน้าถอดสีด้วยความกังวล
บุกไปหาตระกูลหลัวเพียงลำพังเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย!
“พวกท่านไม่ต้องกังวลไป”
จางอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ “เจ้าอ้วนเขาน่ะ… แข็งแกร่งมากเลยนะ”
เจียงสวินเถาและลุงใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง พลันนึกถึงภาพอู๋เสี่ยวพั่งซัดผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานของตระกูลหลัวจนร่างระเบิดเมื่อครู่
หรือว่าอู๋เสี่ยวพั่งจะ…
บรรลุระดับจินตานแล้ว?
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น ลมหายใจของพวกเขาพลันติดขัดด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจระงับ
จางอวิ๋นไม่ได้อธิบายสิ่งใดเพิ่ม เขาหันมาพิจารณานายท่านรองตระกูลอู๋อย่างละเอียด
【 นายท่านรองตระกูลอู๋ 】
ระดับพลัง: ระดับกลั่นลมปราณ ขั้นสูงสุด
สถานะ: ภายในร่างกายถูกฝังด้วย ‘เมล็ดพันธุ์อสูรเหี่ยวเฉา’ ซึ่งเกิดจากการควบแน่นของเศษวิญญาณอสูรผสานกับพลังงานความเหี่ยวเฉา ส่งผลให้เกิดการกลายพันธุ์และกัดกร่อนวิญญาณอย่างต่อเนื่อง
คำแนะนำ: สามารถถอน ‘เมล็ดพันธุ์อสูรเหี่ยวเฉา’ ออกมา และแปรธาตุเป็นพลังงานเหี่ยวเฉาเพื่อดูดซับได้
เมื่ออ่านข้อมูลจบ จางอวิ๋นก็ยื่นมือออกไปหาคนเจ็บทันที
“ท่านเซียน อย่าสัมผัสเด็ดขาด!”
เจียงสวินเถาและคนอื่นๆ ร้องเตือนด้วยความตกใจ
ทว่าช้าไปเสียแล้ว หัตถ์ของจางอวิ๋นทาบลงบนร่างของนายท่านรองแล้ว
โฮก!
นายท่านรองตระกูลอู๋คำรามอย่างคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงฉานจ้องเขม็งมาที่จางอวิ๋น หนามแหลมคมทั่วร่างพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกันราวกับห่าฝน
“เงียบหน่อยสิ”
จางอวิ๋นเอ่ยเพียงประโยคเดียว
เพียงน้ำเสียงที่เรียบนิ่งกลับทรงพลังมหาศาล ร่างที่บ้าคลั่งของนายท่านรองพลันแข็งทึ้ง อารมณ์อัมหิตมลายหายไปสิ้น หนามแหลมที่กำลังจะทิ่มแทงหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศ
จางอวิ๋นลูบมือลงบนร่างของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
ทันใดนั้น สัตว์ร้ายที่เคยดุร้ายกลับสงบนิ่งดุจแมวเชื่องๆ นายท่านรองหลับตาพริ้ม ดูราวกับกำลังเพลิดเพลินกับสัมผัสของจางอวิ๋น
เจียงสวินเถาและลุงใหญ่ยืนอึ้งจนตาแทบถลนออกจากเบ้า
ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาพยายามทุกวิถีทางเพื่อรักษานายท่านรองแต่กลับไร้ผล ทว่าจางอวิ๋นกลับกำราบความคุ้มคลั่งได้เพียงแค่คำพูดเดียว
นี่สิ… ถึงจะเรียกว่าปรมาจารย์เซียนตัวจริง!
จางอวิ๋นในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาดูสูงส่งจนเจียงสวินเถาและพรรคพวกเกิดความเลื่อมใสศรัทธาอย่างหมดใจ
แต่ความตกตะลึงยังไม่จบเพียงเท่านั้น
ภาพที่เห็นคือ จางอวิ๋นขยับหัตถ์เพียงเล็กน้อย จู่ๆ ก็ออกแรงดึงเอาเมล็ดกลมสีเทาหม่นออกมาจากร่างของนายท่านรองหนึ่งเมล็ด
ทันทีที่เมล็ดนั้นหลุดลอยออกมา หนามแหลมตามตัวของนายท่านรองก็สลายกลายเป็นฝุ่นผงเสียงดัง ฟุ่บ จุดเน่าเปื่อยสีเขียวบนผิวหนังจางหายไปในพริบตา
เพียงชั่วเวลาอึดใจ ร่างกายของเขาก็กลับคืนสู่สภาพมนุษย์ปกติและสลบไสลไปอย่างสงบ
“นี่มัน… ปาฏิหาริย์!”
เจียงสวินเถาและคนอื่นๆ ตะลึงงันจนพูดอะไรไม่ออก
จางอวิ๋นไม่เสียเวลาอธิบาย เขาใช้วิธีเดิมจัดการดูด ‘เมล็ดพันธุ์อสูรเหี่ยวเฉา’ ออกจากร่างของทุกคนจนหมดสิ้น
จากนั้น เขาจึงเริ่มโคจร ‘เคล็ดวิชาดูดกลืนเหี่ยวเฉาเอกอุไร้เทียมทาน’ เพื่อแปรเปลี่ยนเมล็ดเหล่านั้นให้กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์เพื่อเสริมสร้างตบะของตน
ทว่าในระหว่างการหลอมรวม เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านสายหนึ่ง เป็นกลิ่นอายที่เข้มข้นในระดับหยวนอิง
จางอวิ๋นเงยหน้าขึ้น สายตาคมกล้าทอดมองไปยังทิศทางหนึ่งภายในเมืองตานซาน
ในวินาทีเดียวกัน ณ ตำแหน่งนั้น มีใครบางคนสะดุ้งตื่นขึ้นจากการเข้าฌานด้วยความตื่นตระหนก มันจ้องมองกลับมาทางจางอวิ๋นด้วยความหวาดหวั่นและสงสัยอย่างรุนแรง