ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 248 เทพสงครามผู้นี้ คือเจ้าอ้วนบ้านเรางั้นรึ?
- Home
- ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก
- บทที่ 248 เทพสงครามผู้นี้ คือเจ้าอ้วนบ้านเรางั้นรึ?
ท่ามกลางเศษซากประตูที่พังพินาศ กลุ่มคนในอาภรณ์หรูหราก้าวเท้าเข้ามาภายในจวนด้วยท่าทีคุกคาม กลิ่นอายแห่งความโอหังแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
“ตะ… ตระกูลหลัว…”
เมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน สมาชิกตระกูลอู๋ในที่นั้นต่างหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดพรั่น
“ตระกูลอู๋! พวกแกช่างรนหาที่ตายนัก! บังอาจลงมือทำร้ายคนของตระกูลหลัวงั้นรึ!”
บุรุษวัยกลางคนในชุดแพรพรรณชั้นเลิศที่เดินนำหน้ามา ใบหน้าเหี้ยมเกรียมแฝงแววอำมหิต เขาตวาดกึกก้องด้วยน้ำเสียงเย็นชาปานน้ำแข็ง
“ผู้ดูแลหลัวซิง… พวกเราไปทำร้ายคนของพวกท่านตอนไหนกัน?” ชายวัยกลางคนผมดำฝั่งตระกูลอู๋เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พยายามระงับอาการประหม่า
“เหอะ! กล้าลงมือแต่กลับไม่กล้ารับงั้นรึ?”
ชายหน้าอำมหิตแค่นเสียงเย็นอย่างดูแคลน เขาพยักหน้าวูบหนึ่ง ผู้ติดตามข้างกายก็หามร่างของชายฉกรรจ์หลายคนที่บาดเจ็บสาหัสปางตายเข้ามาวางกองตรงหน้าทันที
“นี่มัน…”
เมื่อเห็นสภาพร่อแร่ปางตายของคนเหล่านั้น ชายผมดำและคนอื่นๆ ต่างตกใจจนตาค้าง
คนพวกนี้พวกเขาจำได้ดี เพราะพวกมันคือสุนัขรับใช้ที่คอยมาเดินกร่างลาดตระเวนหน้าจวนตระกูลอู๋อยู่ทุกวี่ทุกวัน คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งและฟาดแส้ใส่คนตระกูลอู๋ตามอำเภอใจ แต่เพราะเกรงกลัวในอิทธิพลของตระกูลหลัว พวกเขาจึงได้แต่ข่มความแค้นไว้ในอก ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากด่าทอ... ทว่าบัดนี้ คนพวกนั้นกลับถูกซัดจนหมอบกระแต!
พอนึกถึงเสียงเอะอะโวยวายหน้าจวนเมื่อครู่ สายตาทุกคู่ในตระกูลอู๋พลันตวัดไปมองอู๋เสี่ยวพั่ง และบุรุษหนุ่มชุดขาวผู้สง่างามที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกาย
อู๋เสี่ยวพั่งก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “ข้าเป็นคนลงมือเอง!”
สิ้นคำกล่าวนั้น สมาชิกตระกูลอู๋ต่างตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
นับตั้งแต่เกิดข้อพิพาทกับตระกูลหลัวเมื่อครึ่งปีก่อน พวกเขาก็ถูกกดดันอย่างหนักมาโดยตลอด ทว่าตระกูลหลัวยังหาข้ออ้างที่ชอบธรรมในการลงมือขั้นเด็ดขาดไม่ได้ พวกเขาจึงต้องอดทนกล้ำกลืนฝืนทนอย่างถึงที่สุด แต่วันนี้… ข้ออ้างนั้นได้ถูกส่งไปถึงมืออีกฝ่ายแล้ว!
“บังอาจแตะต้องคนของตระกูลหลัว… วันนี้ตระกูลอู๋ของพวกแกต้องชดใช้อย่างสาสม!”
ชายหน้าอำมหิตแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาโบกมือสั่งการด้วยท่าทีเผด็จการทันที “จัดการพวกมันเสีย! อย่าให้เหลือแม้แต่ลมหายใจเดียว!”
ผู้ติดตามกว่าสิบคนที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านหลัง ต่างระเบิดกลิ่นอายพลังกดดันออกมาพร้อมกันจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว
บึ้ม!
“ระดับสร้างรากฐาน!!”
แรงกดดันจากระดับสร้างรากฐานสิบกว่าสายที่พุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกัน ทำเอาคนตระกูลอู๋แทบสิ้นสติด้วยความขวัญเสีย
แม้ตระกูลอู๋จะเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองตานซาน แต่รากฐานส่วนมากคือการค้าขายสมุนไพร คนในตระกูลเป็นเพียงคนธรรมดาเสียเกินครึ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรมีจำนวนเพียงหยิบมือ และผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างท่านผู้นำตระกูลและท่านลุงใหญ่ ก็อยู่เพียงระดับสร้างรากฐานเท่านั้น
แต่คู่ต่อสู้ตรงหน้ากลับเป็นระดับสร้างรากฐานถึงสิบกว่าคน!
“ตระกูลหลัว! พวกเจ้าอย่าให้มันเกินไปนักนะ!”
ทันใดนั้น กลิ่นอายระดับสร้างรากฐานสายหนึ่งก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากภายในจวน พร้อมกับร่างกำยำของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาขวางหน้าไว้
“ท่านลุงใหญ่!”
คนตระกูลอู๋เห็นดังนั้น แววตาที่สิ้นหวังก็เริ่มมีประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
เขาคือบุตรชายคนโตของผู้นำตระกูลอู๋ หนึ่งในขุมกำลังหลักที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน
“ลงมือ!”
ชายหน้าอำมหิตยิ้มเยาะอย่างผู้เหนือกว่า “ใครขัดขืน… ฆ่าทิ้งให้สิ้นอย่าได้ละเว้น!”
ยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานสิบกว่าคนพุ่งทะยานเข้าใส่เป้าหมายพร้อมๆ กันราวกับฝูงหมาป่าที่หิวกระหาย
ลุงใหญ่อู๋หน้าเสียไปทันที แต่เขาก็ยังกัดฟันแน่น รวบรวมพลังปราณทั้งหมดที่มี เตรียมเข้าแลกด้วยชีวิต
ฟุ่บ!
ทว่าในจังหวะวิกฤตนั้น ร่างท้วมร่างหนึ่งกลับพุ่งแซงหน้าเขาไปไกลลิบด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่าหลายเท่าตัว
“หมัดราชันย์ทรราช!”
เสียงคำรามกึกก้องปานฟ้าถล่มดังกัมปนาทไปทั่วจวน ทันใดนั้น หมัดแสงสีทองสว่างไสวดุจดวงตะวันก็ปรากฏขึ้นใจกลางกลุ่มศัตรู
ปุ้ก! ปุ้ก! ปุ้ก!!
แรงหมัดมหาศาลบดขยี้ผ่านชั้นอากาศ ร่างของยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานสิบกว่าคนจากตระกูลหลัว ต่างกระอักเลือดสีแดงฉานปลิวว่อนราวกับว่าวสายป่านขาด ร่างแต่ละร่างกระแทกพื้นถนนจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว นอนระเนระนาดจมกองเลือด ไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว
“คิดจะสังหารคนในครอบครัวของข้า… ข้านี่แหละจะปลิดชีพพวกแกก่อน!”
เสียงตวาดเย็นเยียบดังก้องกังวานไปทั่วทุกโสตประสาท
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างนั้นอย่างลืมตัว… ร่างที่บัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีทองอร่ามเรือง อู๋เสี่ยวพั่งในยามนี้ดูราวกับเทพสงครามผู้เกรียงไกรที่จุติลงมาเพื่อพิพากษาศัตรูโฉด
“สะ… เสี่ยวพั่ง?”
สมาชิกตระกูลอู๋ต่างอ้าปากค้าง ดวงตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้าด้วยความเหลือเชื่อ
พวกเขาไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?
ไอ้ลูกชายร่างอ้วนจอมเหลาะแหละของน้องรองที่หนีออกจากบ้านไปเมื่อสองปีก่อน... บัดนี้กลับมีพลังถึงขั้นสยบยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานนับสิบคนได้ด้วยการออกหมัดเพียงครั้งเดียวรึ?
“เสี่ยว… เสี่ยวพั่ง?”
เจียงสวินเถา ผู้เป็นมารดาของอู๋เสี่ยวพั่ง ยกมือสั่นเทาขึ้นปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกตะลึง แววตาของนางเต็มไปด้วยความโหยหาและความฉงนสนเท่ห์
เทพสงครามที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านี้… คือเสี่ยวพั่งของนางจริงๆ หรือ?
ชายหน้าอำมหิตผู้นำกลุ่มตระกูลหลัวถึงกับสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดพรั่น
นี่มันตัวประหลาดมาจากที่ใดกัน?
เด็กอ้วนคนนี้โผล่หัวมาจากที่ไหน? เหตุใดถึงสามารถซัดยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานของตระกูลหลัวจนหมอบราบคาบแก้วได้ในพริบตาเดียว!
เมื่อเห็นสายตาคมกริบของอู๋เสี่ยวพั่งตวัดมองมา ชายหน้าอำมหิตก็หน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบยืนไม่อยู่ เขาตัดสินใจหันหลังเตรียมวิ่งหนีสุดชีวิต
ลำพังเขาก็เป็นเพียงระดับสร้างรากฐานคนหนึ่ง อู๋เสี่ยวพั่งที่ซัดคนสิบกว่าคนร่วงได้ในหมัดเดียว หากจะจัดการเขาคงง่ายดายยิ่งกว่าบี้มดตัวหนึ่ง!
ทว่าเขาวิ่งออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว จู่ๆ ร่างกายก็กลับแข็งทื่อราวกับถูกผนึกด้วยอาคมโบราณ กลิ่นอายสังหารอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งล็อกเป้าหมายของเขาไว้จนร่างกายเย็นเยียบดุจถูกแช่แข็ง ไม่อาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่เส้นผม
ในจังหวะนรกนั้นเอง อู๋เสี่ยวพั่งก็เคลื่อนไหวประดุจภูตพรายมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา
“อย่านะ! ข้าคือผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลัว! เจ้าจะทำเช่นนี้มิ… อ๊ากกก!”
ชายหน้าอำมหิตกรีดร้องเสียงหลงด้วยความขวัญหนีดีฝ่อ
ทว่ายังไม่ทันสิ้นเสียงร้อง อู๋เสี่ยวพั่งก็ซัดหมัดทองคำเข้าใส่ร่างของมันอย่างจัง
โพละ!
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงพรึงเพริดของคนตระกูลอู๋ ร่างของผู้อาวุโสตระกูลหลัวผู้นั้นถูกแรงหมัดบดขยี้จนระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดสีแดงฉานฟุ้งกระจายสลายสิ้นไปในอากาศทันที!
สวรรค์ทรงโปรด!
นี่คืออู๋เสี่ยวพั่งคนที่พวกเขารู้จักจริงๆ หรือ?
เมื่ออู๋เสี่ยวพั่งสลายแสงสีทองรอบกายลง กลิ่นอายสังหารก็เลือนหายไป เขากลับมาเป็นเด็กหนุ่มร่างท้วมท่าทางธรรมดาคนเดิม ทว่าสายตาของคนในตระกูลกลับเต็มไปด้วยความหวาดเกรงและไม่มั่นใจ
แม้แต่เจียงสวินเถาก็ยังยืนลังเลใจ ไม่กล้าก้าวเข้าไปหาลูกชาย
“ท่านแม่…”
ทว่าทันทีที่เสียงเรียกอันคุ้นเคยและอ่อนโยนของอู๋เสี่ยวพั่งดังขึ้น ความลังเลทั้งหมดก็มลายหายไปสิ้นในพริบตา
เสี่ยวพั่ง! นี่คือเสี่ยวพั่งลูกแม่ไม่ผิดแน่!
เจียงสวินเถาโผเข้าไปสวมกอดอู๋เสี่ยวพั่งไว้แน่น ร่างของนางสั่นเทาด้วยความตื้นตัน น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย “เจ้าลูกบ้า! หายไปตั้งสองปี… ไม่คิดจะส่งข่าวกลับมาบ้างเลยรึ? เจ้ารู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงเจ้าเพียงใด!”
“ท่านแม่… ข้าขอโทษขอรับ”
อู๋เสี่ยวพั่งเม้มปากแน่น ซุกใบหน้าลงกับอ้อมอกมารดา ขอบตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกผิด
จางอวิ๋นยืนมองภาพการกลับมาพบกันของแม่ลูกด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยความเมตตา
“ไม่ทราบว่า… ท่านผู้นี้คือ?”
ทันใดนั้น ลุงใหญ่อู๋ก็ก้าวเข้ามาถามด้วยความเคารพนบนอบ
เมื่อครู่ในจังหวะที่ชายหน้าอำมหิตพยายามจะหนีแล้วร่างกายแข็งทื่อไป ลุงใหญ่อู๋จับสังเกตได้ทันทีว่านั่นคือฝีมือการกดดันจากชายหนุ่มชุดขาวผู้นี้
เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่จางอวิ๋นปลดปล่อยออกมาเพียงเศษเสี้ยว แต่มันกลับทำให้ขนทั่วร่างของเขาลุกชันด้วยความสยดสยองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
บุรุษหนุ่มชุดขาวผู้สง่างามที่ติดตามเสี่ยวพั่งมาผู้นี้… ต้องเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งจนเกินขอบเขตจินตนาการแน่!
“เรียกข้าว่าจางอวิ๋นเถิด…”
จางอวิ๋นยิ้มตอบอย่างเป็นกันเอง “ข้าคืออาจารย์ของเสี่ยวพั่ง”
“อาจารย์ของเสี่ยวพั่งรึ?”
ลุงใหญ่อู๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจทุกอย่างในทันที
เขามองอู๋เสี่ยวพั่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มิน่าเล่าเจ้าเด็กนี่ถึงได้มีพลังฝีมือที่รุดหน้าจนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ที่แท้เขาก็ได้รับความเมตตาจากปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่มาเป็นอาจารย์นี่เอง!
“ท่าน… ท่านคืออาจารย์ของเสี่ยวพั่งหรือเจ้าคะ?”
เจียงสวินเถาที่ยังกอดลูกชายไว้แน่น ได้ยินคำสนทนาก็รีบหันมามองจางอวิ๋นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพ
“ท่านแม่ ให้ข้าแนะนำท่านอย่างเป็นทางการ นี่คือท่านอาจารย์ของข้าเองขอรับ!”
อู๋เสี่ยวพั่งรีบแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ “ท่านอาจารย์ของข้าเก่งกาจเลิศภพจบแดน เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าเท่าที่ข้าเคยพบเจอมาเลยล่ะขอรับ!”
เมื่อได้ยินลูกศิษย์อวยยศให้จนเกินจริง จางอวิ๋นก็ได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความขบขัน
ทว่าเจียงสวินเถากลับมีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที นางรีบย่อกายคารวะจางอวิ๋นด้วยความเคารพสูงสุด “ขอบพระคุณท่านเซียนยิ่งนักเจ้าค่ะ ที่เมตตาอบรมสั่งสอนและดูแลเจ้าเสี่ยวพั่งของพวกเรามาโดยตลอด!”
“ฮูหยินไม่ต้องมากพิธีไป”
จางอวิ๋นรีบยกมือห้ามอย่างสุภาพ “เสี่ยวพั่งเป็นศิษย์ของข้า ในเมื่อเขากราบข้าเป็นอาจารย์แล้ว การดูแลและชี้แนะเขาย่อมเป็นหน้าที่ที่ข้าพึงกระทำอยู่แล้ว”
“ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็น้อยก็ต้องขอบพระคุณท่านเซียนเจ้าค่ะ!”
เจียงสวินเถากล่าวอย่างซาบซึ้ง “หากท่านเซียนไม่รังเกียจ เชิญเข้าไปพักผ่อนภายในจวนก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะรีบสั่งให้คนไปจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับอย่างสมเกียรติ!”
“ฮูหยินอย่าได้ลำบากถึงเพียงนั้นเลย”
จางอวิ๋นโบกมือปฏิเสธด้วยความเกรงใจ “ข้าสังเกตเห็นว่าภายในจวนของท่านกำลังประสบปัญหาใหญ่บางอย่างอยู่พอดี หากไม่เป็นการรบกวน… ช่วยเล่าสถานการณ์ให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่?”
อู๋เสี่ยวพั่งได้ยินดังนั้นก็รีบถามเสริมด้วยความเป็นห่วง “นั่นสิขอรับท่านแม่! ที่บ้านเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดขึ้นกันแน่? แล้วท่านพ่อไปอยู่ที่ไหน เหตุใดถึงไม่ออกมาพบหน้าข้า?”
“พ่อของเจ้า…”
ทันทีที่สิ้นคำถาม เจียงสวินเถาก็เงียบกริบไปทันที ใบหน้าหมองเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
ลุงใหญ่อู๋ถอนหายใจยาว เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “เรื่องนี้… เดี๋ยวลุงจะเล่าให้ฟังเอง!”
โฮก——!!
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เริ่มปริปากเล่า เสียงคำรามโหยหวนที่ฟังดูน่าสยดสยองและมิใช่เสียงของมนุษย์ ก็ดังกึกก้องมาจากส่วนลึกที่สุดของจวนตระกูลอู๋!
ครืน!
กลิ่นอายพลังที่บ้าคลั่งหลายสายระเบิดปะทุขึ้นจากเบื้องลึก แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นพสุธาทั่วบริเวณสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นปานจะพังทลายลงมาในพริบตา!
…