ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 239 นี่คือพลังเพียงหนึ่งในร้อยส่วนของอาจารย์
- Home
- ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก
- บทที่ 239 นี่คือพลังเพียงหนึ่งในร้อยส่วนของอาจารย์
【ภารกิจที่สองสำเร็จ!】
จางอวิ๋นกวาดตามองข้อความแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าจากระบบโลกปรมาจารย์เซียน มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ ต้องออกจากเขตอิทธิพลของเกาะเชียนไห่เสียก่อน ภารกิจถึงจะนับว่าเสร็จสมบูรณ์
เขาหันหลังกลับไปมองทิศทางของอาณาเขตเกาะเชียนไห่ เห็นเกาะรอบนอกบางแห่งเริ่มมีความเคลื่อนไหว ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากบินว่อนค้นหาไปทั่วท้องฟ้าประดุจฝูงแมลงวัน เห็นได้ชัดว่าคำสั่งไล่ล่าสังหารได้ถูกกระจายออกมาแล้ว
จางอวิ๋นไม่คิดรั้งรอให้เสียเวลา ร่างของเขาพุ่งทะยานตัดอากาศ มุ่งหน้าลึกเข้าไปในพื้นที่ที่ห่างไกลออกไปทันที
……
ในขณะเดียวกัน ณ พื้นที่ชายขอบของแคว้นหนานซิง
“กลิ่นอายของประตูแห่งพันธนาการ...”
ชายหนุ่มชุดดำผู้หนึ่งทอดสายตามองข้ามน้ำข้ามทะเลไปทางทิศเกาะเชียนไห่ แววตาสาดประกายคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ “เป็นผู้ครองกายาสูงสุด!!”
“คนที่สองงั้นรึ? หรือว่าเป็นเจ้าคนก่อนหน้านี้ที่ทะลวงระดับอีกครา?”
มนุษย์ที่มีรูปลักษณ์คล้ายค้างคาวปีศาจยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ
“ไม่ว่าจะเป็นตัวไหน หรือผู้ใด… เราก็ต้องจับตัวมันมาให้ได้! ‘ซานจื่อ’ สิ้นชีพไปแล้ว หากครั้งนี้เรายังพลาดตัวผู้ครองกายาสูงสุดไปอีก พอกลับไปถึงเมือง… ท่านเจ้าเมืองกับท่านบรรพชนได้ถลกหนังพวกเราทั้งเป็นแน่!”
ชายหนุ่มชุดดำกล่าวเสียงเข้ม แฝงความอำมหิตและหวาดหวั่นในที ก่อนจะระเบิดพลังพุ่งร่างตรงไปยังทิศทางของเกาะเชียนไห่ด้วยความเร็วสูง
มนุษย์ค้างคาวไม่รอช้า กางปีกทะยานตามไปติดๆ
……
เกาะอสรพิษเหมันต์ เกาะลึกลับแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างจากเกาะเชียนไห่ประมาณสามพันลี้
บนเกาะแห่งนี้ เป็นที่ตั้งของขุมกำลังที่มีชื่อเสียงพอตัวในแคว้นหนานซิง… ‘หออสรพิษเหมันต์’
ณ ขณะนี้ ที่น่านฟ้านอกเกาะ มีเงาร่างสายหนึ่งเหยียบกระบี่บินฝ่าลมเข้ามาใกล้
ศิษย์หออสรพิษเหมันต์ที่เฝ้ายามอยู่หน้าเกาะเพ่งสายตามองเขม็ง
“คารวะท่านอาวุโสฟาง!”
เมื่อเห็นใบหน้าผู้มาเยือนชัดเจน ต่างก็รีบประสานมือคารวะด้วยความนอบน้อม
ฟางสิงโบกมือรับไหว้ด้วยท่าทีเคร่งขรึม บินตรงเข้าไปในส่วนลึกของเกาะอสรพิษเหมันต์ แล้วมุดหายเข้าไปในถ้ำที่พักส่วนตัวของตนอย่างรวดเร็ว
หลังจากกางม่านพลังป้องกันเสียงรบกวนและเขตอาคมปิดกั้นการรับรู้เสร็จสรรพ
วิ้ง! วิ้ง!
จี้ห้อยคอหอสมบัติเซียนที่เขาพกติดตัวก็ลอยออกมาลอยเด่นกลางอากาศ แสงสว่างวาบขึ้น จางอวิ๋นปรากฏกายก้าวออกมาจากความว่างเปล่า
“คารวะคุณชายขอรับ!”
ฟางสิงรีบโค้งกายคารวะแทบจรดพื้น
จางอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย โยนหินส่งเสียงรุ่นพิเศษก้อนหนึ่งให้ “ขอยืมถ้ำเจ้าใช้สักครู่ เจ้าไปเฝ้าที่ปากถ้ำ มีอะไรผิดปกติแจ้งข้าทันที!”
“รับทราบขอรับ!”
ฟางสิงรับหินส่งเสียงมาด้วยความเคารพ แล้วถอยออกไปเฝ้ายามระวังภัยที่ปากถ้ำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
จางอวิ๋นสะบัดมือ เรียก ‘อวิ๋นหมายเลขหนึ่ง’ และ ‘อวิ๋นหมายเลขสอง’ ออกมาเฝ้าคุ้มกันซ้ายขวา แล้วจึงกลับเข้าไปในหอสมบัติเซียน
เมื่อมาถึงห้องโถงใหญ่แห่งหนึ่งภายในหอสมบัติ
“อาจารย์!”
โจวข่านที่กำลังเดินวนเวียนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ พอเห็นผู้เป็นอาจารย์ก็ตาเป็นประกาย รีบปรี่เข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น
การที่จางอวิ๋นเข้ามาในนี้ ย่อมหมายความว่าสถานการณ์ข้างนอกปลอดภัยแล้ว
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญสั่นประสาทก่อนหน้านี้ เขามองจางอวิ๋นด้วยสายตาเทิดทูนบูชาสุดหัวใจ
อาจารย์ช่างเป็นเทพเซียนจุติจริงๆ! ตกอยู่ในวงล้อมของยอดฝีมือนับร้อย ยังสามารถพาเขาแหกค่ายกลออกมาได้อย่างไร้รอยขีดข่วน!
“รู้สึกเช่นไรบ้าง?”
จางอวิ๋นเหลือบมองโจวข่าน เอ่ยถามเรียบๆ
โจวข่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบสนองทันควัน “อาจารย์ ข้ารู้สึกว่าพลังเปี่ยมล้นไปทั่วทุกอณูขุมขนเลยขอรับ!”
พูดจบก็กำหมัดแน่น สีหน้าฉายแววตื่นเต้นสุดขีด
การทะลวงสู่ระดับหยวนอิง ทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายและพลังปราณถูกผลัดเปลี่ยนกระดูกเส้นเอ็น ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น มันคนละเรื่องกับตอนเป็นจินตานราวฟ้ากับเหว!
“เช่นนั้น อาจารย์จะขอทดสอบเจ้าสักเล็กน้อย!”
จางอวิ๋นเอ่ยขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ลูกศิษย์ “บัดนี้ จงใช้ทุกวิถีทางที่เจ้ามี ป้องกันการโจมตีของข้าซะ!”
“ได้เลยขอรับ!”
โจวข่านพยักหน้ารับคำด้วยความมั่นใจ
พรึ่บ!
พลังปราณธาตุไฟเข้มข้นระเบิดออกจากร่าง สองมือวาดออกไปเบื้องหน้า ก่อตัวเป็นม่านพลังเปลวเพลิงหนาทึบหลายชั้นขึ้นป้องกันอย่างแน่นหนา
“เรียบร้อยขอรับอาจารย์!”
เมื่อสร้างเกราะเสร็จ โจวข่านก็ร้องบอกด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ
เพิ่งขึ้นระดับหยวนอิงมาหมาดๆ ความฮึกเหิมกำลังพุ่งถึงขีดสุด
ถึงจะเทียบชั้นกับอาจารย์จางอวิ๋นผู้ลึกลับไม่ได้ แต่หากแค่ป้องกันสักกระบวนท่าสองกระบวนท่า ก็น่าจะพอไหวเป็นแน่!
จางอวิ๋นเห็นดังนั้น ก็ชูนิ้วชี้ขึ้นมาเพียงหนึ่งนิ้ว
โจวข่านเห็นแล้วมุมปากกระตุก รู้สึกเหมือนโดนหยามเกียรติเล็กน้อย “อาจารย์ ท่านดูถูกข้าเกินไปแล้วกระมัง แค่นิ้วเดียวเนี่ยนะ…”
ปัง!
วาจายังไม่ทันสิ้นสุด เสียงระเบิดก็ดังสนั่นตรงหน้า
นิ้วของจางอวิ๋นทะลวงม่านพลังเปลวเพลิงอันแข็งแกร่งของเขาแตกกระจายราวกับแผ่นกระดาษบางๆ แรงอัดอากาศมหาศาลที่ตามมา ซัดกระแทกร่างเขาปลิวละลิ่วไปกระแทกอัดกับผนังห้องโถงอย่างจัง
โครม!
ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับกระดูกทั่วตัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ โจวข่านร่วงลงมากองกับพื้นพร้อมเสียงร้องโอดโอย
“มั่นใจเป็นเรื่องดี แต่ห้ามหลงตัวเอง!”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ ยืนเอามือไพล่หลังมองดูผลงาน “เจ้าเพิ่งทะลวงระดับ พลังเพิ่มขึ้นก็จริง แต่รากฐานยังอ่อนหัดนัก นี่เป็นเพียงพลังหนึ่งในร้อยส่วนของอาจารย์เท่านั้น!”
“หะ… หนึ่งในร้อยส่วน?”
โจวข่านตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
จางอวิ๋นกล่าวต่อ “กายาของเจ้าเปราะบางเกินไป เพียงแค่แรงลมจากพลังนิดเดียวก็ซัดเจ้าปลิวได้แล้ว หากเจอระดับจินตานขั้นสูงสุดที่มีกายาแข็งแกร่ง เจ้าก็อาจจะพ่ายแพ้เอาได้ง่ายๆ!”
“……”
โจวข่านหน้าขมขื่น ความดีใจที่ได้เลื่อนขั้นเป็นหยวนอิงหายวับไปกับตา
นี่มันจะเกินไปหน่อยหรือไม่ พลังแค่นิ้วเดียว… แถมยังแค่หนึ่งในร้อยส่วน เขายังต้านทานไม่อยู่เนี่ยนะ…
เมื่อมองดูนิ้วของจางอวิ๋นแล้ว เขาอยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
“อาจารย์รู้ว่าเจ้าปรุงยาแล้วได้พลังสะท้อนกลับ แต่ในวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียร จะพึ่งพาแต่พลังปราณอย่างเดียวไม่ได้ ร่างกายที่แข็งแกร่งก็สำคัญไม่แพ้กัน!”
จางอวิ๋นกล่าวสอน พลางหยิบม้วนคัมภีร์กายาที่เตรียมไว้แล้วออกมา “นำ ‘เคล็ดกายาวิญญาณ’ เล่มนี้ไปฝึกฝนซะ นับตั้งแต่วันนี้ เจ้าต้องเจียดเวลามาฝึกมันอย่างน้อยวันละสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง)”
“นอกจากนี้ สมุนไพรที่อาจารย์ให้ไปก่อนหน้านี้ มีหลายตัวที่ใช้สำหรับขัดเกลากายาได้ ด้วยฝีมือการปรุงยาอันเลิศล้ำของเจ้า การหลอมโอสถหรือน้ำยาเสริมกายาคงไม่ใช่เรื่องยาก”
“ใช้ควบคู่กันแล้วตั้งใจฝึกให้ดี อาจารย์จะมาตรวจสอบความก้าวหน้าของเจ้าเป็นระยะ!”
“วันละสองชั่วยาม…”
โจวข่านหน้ากระตุกยิกๆ
ในฐานะอัจฉริยะสายปรุงยาที่แค่นั่งหลอมยาก็เลื่อนขั้นได้ เขาไม่เคยคิดจะเสียเวลาไปกับการออกกำลังกายหรือฝึกกายาที่แสนเหน็ดเหนื่อยเลย โดยเฉพาะวิชาสายกายาที่ต้องทนทุกข์ทรมานร่างกาย เขาเกลียดเข้ากระดูกดำ
ให้มาฝึกวันละสี่ชั่วโมง นี่มันฆ่ากันทั้งเป็นชัดๆ!
แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาจริงจังดุจราชสีห์ของจางอวิ๋น เขาไม่กล้าปฏิเสธ กัดฟันรับคำ “อาจารย์… ศิษย์จะตั้งใจฝึกขอรับ!”
รับม้วนคัมภีร์มาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา
แต่พอเห็นคำว่า ‘ระดับวิญญาณ’ บนปก เขาถึงกับเงยหน้าขวับ
มองดูจางอวิ๋นที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก
ของจริง!
อาจารย์ที่เขากราบกรานผู้นี้ คือปรมาจารย์ที่แท้จริงแห่งยุคสมัยชัดๆ!!
เคล็ดวิชากายาระดับวิญญาณ… ของล้ำค่าพรรค์นี้ แม้แต่ในคลังสมบัติของเกาะเชียนไห่ยังไม่มีให้เห็นเลยสักเล่ม
วิชาสายกายานั้นต่างจากวิชาทั่วไป โดยเฉพาะระดับที่มีขั้นมีตอนสมบูรณ์แบบเช่นนี้ หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
เมื่อมองดูเนื้อหาอันลึกล้ำในคัมภีร์ เขากัดฟันกรอดด้วยความมุ่งมั่น
เอาก็เอาวะ ฝึกก็ฝึก!
ความจริงเขาก็รู้ตัวดีว่าร่างกายของตนเปราะบางเพียงใด
ที่ผ่านมาไม่อยากฝึก แถมยังต่อต้าน เพราะรู้สึกว่าแค่ปรุงยาก็เก่งขึ้นได้ จะเอาเวลาไปทิ้งกับการฝึกกายาทำไม อีกเหตุผลสำคัญคือมันไม่มีวิชาดีๆ ให้ฝึก
ฝึกวิชาพื้นๆ ไปก็ก้าวหน้าช้าจนน่ารำคาญ!
แต่บัดนี้มีวิชาระดับเทพมาประเคนให้ถึงมือ ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะปฏิเสธ!
เพราะถ้าร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ผสานกับพรสวรรค์การปรุงยาเพิ่มพลัง ความแข็งแกร่งโดยรวมของเขาจะก้าวกระโดดอย่างมหาศาล
เห็นแววตามุ่งมั่นของลูกศิษย์ จางอวิ๋นยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินไพล่หลังออกจากห้องโถงไป
เขาเข้ามาในพื้นที่มิติของ ‘คทาเซียนอู’
“สวรรค์!”
ทันทีที่ก้าวเข้ามา ก็ต้องสะดุ้งโหยงกับภาพตรงหน้า
ทะเลพลังอูอันกว้างใหญ่ไพศาล บัดนี้ถูกดูดจนแทบจะแห้งขอด ระดับน้ำลดฮวบจนเหลือความลึกเพียงไม่กี่เมตร
ส่วนเจ้าตัวการ ‘อู๋ไห่ไห่’ ตอนนี้กำลังลอยตุ๊บป่องๆ อยู่ในน้ำก้นบ่อ หลับปุ๋ยสบายใจเฉิบ
“ท่านแม่กอดข้าหน่อย… ศิษย์พี่หญิงกอดข้าหน่อย…”
ปากยังพึมพำละเมอเสียงอู้อี้ ราวกับกำลังสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มที่คุ้นเคยในห้วงฝัน แก้มยุ้ยๆ ถูไถกับอากาศไปมาอย่างมีความสุข
จางอวิ๋น: “……”
เขาตัดสินใจเดินถอยหลังออกจากมิติไปเงียบๆ
เจ้าเด็กจอมตะกละนี่ถึงจะนอนละเมอ แต่เขามองออกว่าร่างกายของมันกำลังทำการปรับสมดุลพลัง เพื่อรองรับระดับหยวนอิงที่เพิ่งบรรลุมา
สมกับเป็นเซียนอูกลับชาติมาเกิด เรื่องการบำเพ็ญเพียรนี่โกงชาวบ้านเขาจริงๆ
【ศิษย์ของท่าน สวีหมิง บรรลุระดับจินตานขั้นสูงสำเร็จ ได้รับการคืนกำไรพลังบำเพ็ญเพียร 100 เท่า!】
……