ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 211 พลังเซียนเหี่ยวเฉานับพันเส้น
“แดนลับเซียน?”
กู้ชวนชะงักฝีเท้าไปชั่วครู่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพลาง
เอ่ยถามด้วยความข้องใจ:
“ผนึกนั่นเปิดออกตั้งแต่เมื่อไหร่?”
นับตั้งแต่แดนลับเซียนปิดตัวลงในคราก่อน เขาก็
เข้าฌานเก็บตัวฝึกตนอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด เมื่อลอง
คำนวณวันเวลาดู ตอนนี้น่าจะยังผ่านไปไม่ถึงสองปีครึ่ง
ด้วยซ้ำ ตามกำหนดการเดิม แดนลับเซียนไม่ควรจะเปิดขึ้นใน
ช่วงเวลานี้ได้เลย
“เรียนท่านเจ้าหอ แดนลับเซียนในครานี้เปิดออก
ก่อนกำหนดขอรับ!”
ชายวัยกลางคนในชุดเขียวรีบประสานมือรายงาน: “มัน
เปิดออกได้เพียงครึ่งเดือนเศษแล้ว และที่สำคัญ…”
เขาเริ่มบรรยายถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นภายในแดนลับ
เซียนอย่างละเอียดถี่ถ้วน
“เจ้าจะบอกว่า… กฎเกณฑ์และข้อจำกัดของแดนลับ
เซียนเลือนหายไปแล้วงั้นรึ?”
ดวงตาของกู้ชวนทอประกายเคร่งขรึมขึ้นทันที
“ขอรับ ท่านเจ้าหอ!”
ชายชุดเขียวพยักหน้ายืนยัน: “มิหนำซ้ำ สถานที่ปรากฏ
ในครั้งนี้ยังอยู่ที่เกาะเจียวหนานในแคว้นหนานซิง ขณะนี้ท่าน
ประธานเหลียนได้รุดหน้าเดินทางไปตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว
ขอรับ!”
“ตามข้ามา!”
กู้ชวนสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ร่างพุ่งทะยานทะลุ
หน้าต่างห้องโถงออกไปในพริบตา
ขณะที่เขากำลังลอยตัวอยู่กลางอากาศ สายตามุ่งตรง
ไปยังทิศทางของเกาะเจียวหนานซึ่งเป็นปากทางเข้าสู่แดนลับ
เซียน ใบหน้าของเขามืดมนทะมึนดุจเมฆฝนที่ตั้งเค้าพายุใหญ่
เดิมทีเขากำลังฝึกตนอยู่อย่างสงบ แต่เงาวิญญาณที่เขา
กลั่นไว้เพื่อคุ้มครองมู่เหวินเซวียนกลับถูกกระตุ้นขึ้นอย่าง
กะทันหัน และหลังจากนั้นไม่นานสัมผัสจิตวิญญาณนั้นก็ถูก
ทำลายทิ้งอย่างไร้ปรานี
วินาทีแรกที่ความทรงจำสุดท้ายก่อนเงาวิญญาณ
จะสลายไปถูกส่งกลับมาถึงร่างต้น อารมณ์ของเขาก็
พลุ่งพล่านดิ่งลงสู่เหวระทึกทันที
ผู้บำเพ็ญมาร!
แม้ในตอนนั้นมู่เหวินเซวียนจะไม่ได้เอ่ยปากยอมรับ แต่
ความหวาดหวั่นพรั่นพรึงในแววตาที่ส่งผ่านเงาวิญญาณ
มานั้น กู้ชวนมองเห็นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าศิษย์รักที่เขาฟูมฟักมากับมือ
จะแอบเป็นผู้บำเพ็ญมารที่น่าชิงชังเช่นนี้
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปสู่โลกภายนอก จะต้องเกิด
พายุลูกใหญ่สั่นคลอนรากฐานแน่นอน ผลกระทบต่อชื่อเสียง
และความน่าเชื่อถือของหอสมบัติหนานจางนั้นเป็นสิ่งที่เขา
ไม่อาจยอมรับได้เด็ดขาด
ดังนั้น… ผู้ใดก็ตามที่รู้ความลับนี้ ต้องตายให้สิ้นซาก!
เมื่อภาพใบหน้าของจางอวิ๋นผุดขึ้นในมโนสำนึก สีหน้า
ของกู้ชวนก็เย็นเยียบจนถึงกระดูก
ไม่ว่าเจ้าเด็กนั่นจะเป็นใคร หรือมีที่มาอย่างไร มันต้อง
ตายด้วยน้ำมือของข้า!!
……
เกาะเจียวหนาน
ในฐานะที่เป็นประตูทางเข้าสู่แดนลับเซียนอันลึกลับ
ในเวลานี้กลับเงียบสงัดจนน่าประหลาด
เพราะผู้บำเพ็ญเพียรที่ดั้นด้นมาถึงเกาะแห่งนี้ ต่างพา
กันพุ่งเข้าสู่แดนลับกันจนหมดสิ้นแล้ว
วูบ!
ทันใดนั้น บนยอดเขาสูงชันแห่งหนึ่งที่ดูเงียบสงบ ก็พลัน
มีสายลมสีเขียวจางๆ พัดผ่านมาชั่ววูบ
ชายร่างสูงสวมหน้ากากลวดลายสีเขียวปกปิดใบหน้า
ไปครึ่งซีก ปรากฏกายขึ้นอย่างลึกลับท่ามกลางสายลมที่หมุน
วน
“กลิ่นอายของหยวนเอ๋อร์… เลือนหายไปแล้วรึ…”
สายตาภายใต้หน้ากากจ้องมองไปยังรอยแยกชายฝั่งที่
เป็นประตูสู่แดนลับเซียน ชายผมยาวสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่
ขาดหายไป เขาพ่นลมหายใจส่ายหน้าเบาๆ: “น่าเสียดาย
ยิ่งนัก เดิมทีข้ากะจะให้เจ้าสืบทอดตำแหน่ง ‘เงา’ เสียหน่อย…
แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่อวาสนาเจ้ามีเพียงเท่านี้!”
เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่ง มุมปากภายใต้หน้ากากยกยิ้ม
เหี้ยมเกรียม: “อีกไม่นานเกินรอ... ตัวตายตัวแทนคนใหม่ที่
ยอดเยี่ยมกว่าเดิม ก็จะปรากฏตัวขึ้นแล้ว!”
เปาะ!
กล่าวจบเขาก็กวาดตามองไปรอบบริเวณ ก่อนจะดีดนิ้ว
ส่งสัญญาณดังเปาะ
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ชั่วพริบตาเดียว พายุหมุนสีเขียวลึกลับหลายสายก็
ปรากฏขึ้นพร้อมกันทั่วทุกมุมเกาะ
ราวกับประตูมิติที่เปิดออกสู่ขุมนรก ร่างเงาที่แผ่ไอมาร
อันเข้มข้นน่าสะพรึงกลัวทีละร่าง ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออก
มาจากพายุหมุนเหล่านั้นอย่างเป็นระเบียบ
“ตั้งค่ายกล!”
สิ้นคำบัญชาอันทรงพลังของชายหน้ากากเขียว ร่าง
เงาไอมารที่กระจายอยู่ทั่วเกาะก็พร้อมใจกันประทับฝ่ามือลง
บนพื้นดินอย่างแรง
วิ้ง!
ไอมารแต่ละสายพุ่งทะยานเข้าหากัน ถักทอเชื่อมโยงกัน
อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงชั่วอึดใจ ลวดลายค่ายกล
อักขระมารขนาดมหึมาก็ก่อตัวขึ้น ลอยเด่นตระหง่านอยู่เหนือ
ท้องฟ้าเกาะเจียวหนาน
“ซ่อน!”
ชายผมยาวสั่งการอีกครั้ง
ร่างเงาไอมารทั่วเกาะถูกพายุหมุนห่อหุ้มมิดชิด แล้ว
หลอมรวมกลืนหายเข้าไปในลวดลายค่ายกลนั้นทันที
จากนั้น แสงสีดำสว่างจ้าก็วูบดับลง ลวดลายค่ายกล
ขนาดยักษ์ที่เพิ่งก่อตัวขึ้น จางหายไปจากสายตาของผู้คน
ราวกับมันไม่เคยมีอยู่จริงบนโลกใบนี้
“เตรียมการมานานนับปี… ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตที่
งดงามเสียที!”
ชายผมยาวแสยะยิ้มอย่างพึงใจ บีบยันต์หยกในมือจน
แหลกละเอียดเป็นผง พลังงานนับไม่ถ้วนกระจายตัวออก
นำพาข้อความลับนี้ส่งต่อไปยังทิศทางต่างๆ ทั่วทุกสารทิศ
……
แดนลับเซียน ณ บริเวณซากปรักหักพังที่เกิดจากการ
ถล่มทลายของตำหนักเซียน
เวลานี้ยังมีผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากวนเวียนอยู่รอบๆ
พื้นที่
แม้จะไม่มีใครรู้สาเหตุแน่ชัดว่าเหตุใดตำหนักเซียนที่
ยิ่งใหญ่ถึงถล่มลงมา แต่ด้วยความโลภที่หวังว่าอาจจะ
มีสมบัติล้ำค่าหลงเหลืออยู่ใต้กองซากปรักหักพัง ทำให้
พวกเขาไม่ยอมจากไปไหนง่ายๆ
รวมไปถึงยอดฝีมือระดับแปลงเทพบางคนที่ยังคงซุ่มดู
ท่าทีอยู่
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งเกาะเชียนไห่ก็เป็นหนึ่งในนั้น
“ยังหาตัวผู้อาวุโสสองกับผู้อาวุโสหกไม่เจออีกรึ?”
เขาขมวดคิ้วแน่น มองดูศิษย์และคนของเกาะเชียนไห่ที่
รายล้อมรอบกายด้วยสายตาขุ่นมัว
เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วย
ความหวาดกลัว ก่อนจะพากันส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ
ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่ขมวดคิ้วมุ่นจนเป็นปม
ผู้อาวุโสสองหายตัวไปอย่างปริศนาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะ
มาถึงเกาะแห่งนี้เสียอีก ส่วนผู้อาวุโสหกที่ก่อนหน้านี้พยายาม
รวบรวมพลังเหี่ยวเฉาแต่ล้มเหลวจนถูกดีดออกมาจากตำหนัก
เซียน บัดนี้กลับไร้ร่องรอยไปอีกคน
การที่ผู้อาวุโสระดับสูงหายตัวไปถึงสองคนในเวลา
ไล่เลี่ยกัน ทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
ผู้อาวุโสหกยังพอทำใจได้ว่าอาจจะบาดเจ็บแล้วไป
ซ่อนตัวรักษา แต่ผู้อาวุโสสองนั้นมีฝีมือไม่ธรรมดา…
“หือ?”
ทันใดนั้นเอง ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมก็รับรู้อะไร
บางอย่างได้ ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่ชะงักไปเล็กน้อย
แววตาฉายประกายความเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง
“หาต่อไป!”
ปากก็สั่งการคนของตนไปตามหน้าที่ แต่สายตากลับ
กวาดมองไปยังเหล่าระดับแปลงเทพที่ยืนกระจัดกระจายอยู่ใน
บริเวณนั้น
ไม่นานเขาก็ล็อคเป้าไปยัง เจ้าหอฝูเซียน ที่กำลังพา
ลูกศิษย์เดินสำรวจซากปรักหักพังอยู่ เขาจึงส่งกระแสจิต
สื่อสารไปหาทันที: “เจ้าหอฝูเซียน… สนใจร่วมมือกับข้าทำ
เรื่องสนุกๆ สักหน่อยไหม?”
เจ้าหอฝูเซียนชะงักฝีเท้าลง หันมามองด้วยความสงสัย:
“ร่วมมือเรื่องอะไร?”
“สังหารเจ้าสำนักหลิงเซียน!”
ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่ส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นใน
ลำคอ: “ข้ารู้ว่าเจ้ามีความแค้นฝังลึกกับคนผู้นี้ ตอนนี้เป็น
โอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง เจ้ากับข้ามาร่วมมือกันปลิดชีพมัน
เสียที่นี่!”
เจ้าหอฝูเซียนขมวดคิ้วเรียวงาม เหลือบมองไปยังร่าง
ของเจ้าสำนักหลิงเซียนที่อยู่ไม่ไกลโดยสัญชาตญาณ
เสียงของผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่ยังคงดังกังวานอยู่
ข้างหู: “เจ้าหอฝูเซียนอาจจะไม่รู้ ตัวข้านั้นรู้จักธาตุแท้ของคน
ผู้นี้ดี และเราก็เคยมีความแค้นส่วนตัวกันมาก่อน!”
เจ้าหอฝูเซียนหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด
สังหารเจ้าสำนักหลิงเซียนรึ?
ในใจนางเองก็มีความคิดนี้อยู่ไม่น้อย
ยังไงเสีย ไอ้ผู้อาวุโสเก้าแห่งสำนักหลิงเซียนที่บังอาจ
ทำลายเงาวิญญาณของนางจนป่นปี้ ก็เป็นคนใต้บังคับบัญชา
ของหมอนั่น หากเจ้าสำนักหลิงเซียนยังลอยหน้าลอยตาอยู่
นางจะลงมือแก้แค้นก็คงลำบากไม่น้อย
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงส่งกระแสจิตตอบกลับ
ด้วยท่าทีสงวนท่าที: “ข้ากับเขาไม่ได้มีความแค้นที่ต้องแลก
ด้วยชีวิตขนาดนั้น…”
“เมื่อเรื่องสำเร็จ ข้าขอเพียงร่างเนื้อของมันเท่านั้น!”
ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่พูดแทรกขึ้นมาทันควันอย่าง
มีเลศนัย: “ส่วนของมีค่าติดตัวของมัน หรือแม้แต่สิทธิ์ในสำนัก
หลิงเซียนทั้งหมด… ข้ายกให้ท่านเจ้าหอจัดการตามใจชอบ!”
เจ้าหอฝูเซียนแววตาเป็นประกายวูบเมื่อได้ยินข้อเสนอ
อันเย้ายวน ครู่ต่อมานางก็ตอบกลับเพียงคำเดียวสั้นๆ: “ตกลง
!”
ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
อีกด้านหนึ่ง
เจ้าสำนักหลิงเซียนกำลังก้มหน้าก้มตาค้นหาบางอย่าง
ในซากปรักหักพัง พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วย
ความฉงน
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในนี้ เขายังไม่เห็นเงาของเหล่าผู้อาวุโส
สำนักหลิงเซียนเลยแม้แต่คนเดียว คนอื่นยังพอเข้าใจได้ว่า
อาจจะหลงทาง แต่จางอวิ๋นที่หายตัวไปนี่สิ ทำให้เขารู้สึกกังวล
และแปลกใจยิ่งนัก
ในความคิดของเขา ด้วยสติปัญญาและความสามารถ
ระดับจางอวิ๋น ไม่มีทางที่จะพลาดงานเลี้ยงใหญ่ระดับตำหนัก
เซียนถล่มแบบนี้แน่ๆ
หรือว่า…
เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงร่างเงาล่องหนประหลาดที่โผล่
มาแย่งชิงพลังเหี่ยวเฉาต่อหน้าต่อตาอวี้ชางไปก่อนหน้านี้
ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับร่างเงานั้น… เหมือนกับ
จางอวิ๋นอย่างประหลาด
เทียบกับความไม่แน่ใจของเจ้าสำนักหลิงเซียนแล้ว อีก
ด้านหนึ่ง ซูเตี๋ยที่นั่งเอกเขนกอยู่บนหลังเต่าทะเลตัวเขื่อง กลับ
มั่นใจเต็มร้อยว่าไอ้ร่างล่องหนที่มาขโมยพลังเหี่ยวเฉาใน
ตอนนั้นคือจางอวิ๋นแน่นอน
แต่สิ่งที่นางยังติดใจสงสัยคือ ด้วยระดับความแข็งแกร่ง
ของจางอวิ๋น เขาไปเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปสังหารบรรพชนสำนัก
เทียนหลิวได้?
จำได้ว่าเจอกันครั้งล่าสุด จางอวิ๋นจะแย่งชิงลูกศิษย์จาก
พวกระดับจินตานยังต้องให้ข้านางช่วยเลย แต่นี่ข้ามขั้นไปตบ
ยอดฝีมือระดับแปลงเทพคว่ำแล้วรึ?
“เจ้านั่นไม่รู้หายหัวไปไหนของมัน…”
ซูเตี๋ยบ่นพึมพำกับตัวเองพลางกวาดตามองไปรอบๆ
อย่างเซ็งๆ: “อย่างน้อยก็โผล่หัวมาเอาอาหารวิญญาณของข้า
ไปก่อนสิยะ!”
……
ฮัดชิ้ว!
ภายในมิติลี้ลับของตำหนักเซียน จางอวิ๋นยกนิ้วขึ้นถูจมูก
เบาๆ
จามอีกแล้วรึ…
สงสัยเป็นเพราะข้าหล่อเหลาเกินไป เลยมีสาวๆ แอบ
คิดถึงข้าอีกแล้วสินะ!
เขาส่ายหัวขำๆ กับความคิดตัวเอง จางอวิ๋นก้มมองดู
ลูกแก้วพลังงานสีเทาทองภายในร่างกายที่มีขนาดใหญ่และ
อัดแน่นไม่ด้อยไปกว่าจินตาน มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะ
โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงใจ
แม้เจ้ามารเหี่ยวเฉานั่นจะเป็นระดับเหลียนซวีที่อยู่ใน
สภาพกึ่งตายซากและอ่อนแอสุดขีด แต่มันก็ยังมอบ ‘พลัง
เซียนเหี่ยวเฉา’ ให้เขามากกว่าพันเส้น!
นี่คือระดับพลังเซียนเชียวนะ!
แค่พลังเซียนเหี่ยวเฉาเพียงเส้นเดียว หากถูกส่งเข้าสู่ร่าง
ของผู้ฝึกตนระดับแปลงเทพ ก็เพียงพอที่จะทำให้พลังชีวิตของ
อีกฝ่ายปั่นป่วนจนธาตุไฟเข้าแทรกได้แล้ว และนี่เขามีใน
ครอบครองถึงหนึ่งพันเส้น… จะเอาไปใช้ปาทุ่มใส่พวกที่มา
หาเรื่องก็ยังเหลือเฟือ!
“ผะ… ผู้อาวุโสเก้า?”
ขณะที่จางอวิ๋นกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จข้างหูพลันมี
เสียงร้องทักด้วยความประหลาดใจดังขึ้นทำเอาเขาต้องหันไป
มอง
……