ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 207 พวกเจ้า... กำลังทำอะไรกันอยู่?
ตู้ม!
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ร่างมหึมาของ
เจียวมังกรวารีสีคราม อีกตัวหนึ่งถูกพลังอันเกรี้ยวกราดซัด
กระหน่ำจนร่างระเบิดออก กลายเป็นละอองพลังงานสลาย
หายไปในอากาศธาตุ
“ท่านผู้นำตระกูล!!”
ผู้อาวุโสตระกูลหลินสามคนที่มีไอมารสีดำทมิฬลอย
วนเวียนรอบกาย รีบพุ่งเข้ามาสมทบข้างกายหลินเทียนต้ง
สายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายของพวกเขาจับจ้อง
ไปยังร่างของสวีหมิงที่นอนหมดสติอยู่กลางโถงใหญ่ด้วย
ความเคียดแค้นชนิดเข้ากระดูกดำ
หากไม่ใช่เพราะไอ้สวะนี่ พวกเขาจะตกอยู่ในสภาพ
อัปลักษณ์เยี่ยงปีศาจเช่นนี้ได้อย่างไร?
“คนอื่นๆ ให้พาไปสังเวยแก่สัตว์มารตนนั้น… ส่วนไอ้เด็ก
เวรนี่ พวกเราจะจัดการเอง!”
หลินเทียนต้งกำกระบี่ยาวในมือจนสั่นระริก กัดฟันกรอด
ด้วยความอาฆาต: “ตัวข้า… จะแล่เนื้อเถือหนังมันเป็นหมื่นชิ้น
!”
กล่าวจบเขาก็สาวเท้าเดินตรงเข้าไปด้วยจิตสังหารที่
พลุ่งพล่าน
“แอ้… แอ้!”
ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางบรรยากาศอันตึงเครียด จู่ๆ ก็มี
เสียงร้องอ้อแอ้ของเด็กเล็กดังขึ้นภายในโถงใหญ่
“หือ?”
หลินเทียนต้งและพรรคพวกชะงักฝีเท้าไปทันที
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ ในอ้อมอกของหญิงสาว
ที่นอนหมดสติอยู่มุมห้อง มีทารกน้อยวัยไม่น่าจะเกินสองขวบ
กำลังลืมตาแป๋ว ดูเหมือนเพิ่งจะตื่นนอน ดวงตาคู่กลมโต
จ้องมองผู้มาเยือนด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“มีเด็กมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
สามผู้อาวุโสตระกูลหลินต่างมองหน้ากันด้วยความ
มึนงง
แดนลับเซียนแห่งนี้เต็มไปด้วยแรงกดดันจากพลังงาน
มหาศาล เด็กเล็กขนาดนี้หลุดเข้ามา ประเดี๋ยวเดียวก็คงถูก
แรงดันบดขยี้จนร่างแหลกเหลวไปแล้ว แต่ทว่าสถานการณ์
ตรงหน้านี้มัน…
“ฆ่าทิ้งซะ!”
หลินเทียนต้งเอ่ยคำสั่งเสียงเรียบเย็นชา ไร้
ซึ่งความเมตตา
สามผู้อาวุโสตระกูลหลินพยักหน้ารับคำบัญชา
หนึ่งในผู้อาวุโสตระกูลหลินกระชับกริชในมือแน่น
แววตาอำมหิตฉายชัด แล้วเดินดุ่มเข้าไปหาทารกน้อย
ไม่ว่าไอ้เด็กนี่จะมาจากไหน หรือเป็นลูกเต้าเหล่าใคร แต่
ในเมื่อมันได้เห็นสภาพที่เต็มไปด้วยไอมารของพวกเขาแล้ว…
มันก็ต้องตายสถานเดียว!
ถึงแม้พวกเขาจะยอมตกต่ำกลายเป็นผู้บำเพ็ญมาร
ไปแล้ว แต่ในฉากหน้า พวกเขาก็ยังคงต้องรักษาสถานภาพ
ผู้นำตระกูลและผู้อาวุโสผู้ผดุงคุณธรรมที่หนีตายออกมาจาก
ตระกูลหลิน เป็นผู้บำเพ็ญเพียรฝ่ายธรรมะแห่งทวีปวิถีเซียน!
ผู้อาวุโสตระกูลหลินคนนั้นเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้า
เด็กน้อย ง้างกริชขึ้นเตรียมสังหาร...
หลินเทียนต้งและผู้อาวุโสอีกสองคนละสายตากลับมา
จ้องมองไปยังสวีหมิงที่อยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาหมายมาด
ทว่าผ่านไปครู่ใหญ่ ก็ยังไม่มีเสียงกรีดร้องหรือเสียงใดๆ
ดังมาจากด้านหลัง
พวกเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย
เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นผู้อาวุโสคนนั้นกำลังง้างกริช
ค้างอยู่… ใช่ ค้างอยู่ในท่านั้น หันหลังให้พวกเขา ราวกับรูปปั้น
หินที่ไม่ไหวติง
“หลินเหิง เจ้าทำบ้าอะไรอยู่?”
หลินเทียนต้งขมวดคิ้วมุ่น ตวาดเสียงเข้ม: “รีบๆ…”
เสียงของเขาขาดห้วงไปกลางคัน เมื่อเห็นร่างของ
ผู้อาวุโสที่หันหลังให้ ค่อยๆ ร่วงผล็อยลงไปกองกับพื้นดัง ตุบ
ดวงตานั้นเบิกโพลงแต่ไร้ซึ่งแววแห่งชีวิต กลิ่นอายวิญ
ญาณสลายหายไปจนหมดสิ้นในชั่วพริบตาเดียว!
“นี่มัน…”
หลินเทียนต้งและอีกสองคนตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูก
เกิดบ้าอะไรขึ้น?
“แอ้… แอ้?”
ทารกน้อยคนนั้นมองมาที่พวกเขา ดวงตาคู่จิ๋วฉายแวว
สงสัยใคร่รู้
“รีบฆ่ามัน!”
แววตาไร้เดียงสานั้นกลับทำให้หลินเทียนต้งรู้สึกขนลุกซู่
ไปทั่วสรรพางค์กายโดยไม่ทราบสาเหตุ เขาตะโกนสั่งเสียงต่ำ
ด้วยความหวาดหวั่น
ผู้อาวุโสตระกูลหลินอีกสองคนที่เหลือรีบยกมือขึ้น
พร้อมกัน รวบรวมไอมารควบแน่นเป็นสายพลังสีดำทมิฬ พุ่ง
เข้าใส่เด็กน้อยราวกับคมมีดสังหารจากระยะไกล
สภาพการตายอันแปลกประหลาดไร้ที่มาของหลินเหิง
ทำให้พวกเขาไม่กล้าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงใกล้ๆ
อีกอย่าง แค่ฆ่าเด็กทารกตัวกระเปี๊ยก ใช้พลังโจมตีจาก
ระยะไกลก็เกินพอแล้ว!
แต่ทว่า…
“แอ้… แอ้!!”
เมื่อเห็นพวกมันโจมตีใส่ ทารกน้อยก็ดูเหมือนจะโมโหขึ้น
มาทันที ดวงตาคู่เล็กเบิกกว้างจ้องเขม็ง
วูบ! วูบ!
สายพลังไอมารทั้งสองสายที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
พลันหยุดชะงักกลางอากาศราวกับถูกแช่แข็งโดยอำนาจ
ลึกลับ มันลอยค้างอยู่กลางความว่างเปล่าดื้อๆ
“หะ?”
สองผู้อาวุโสตระกูลหลินตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ พวกเขาก็เห็นดวงตาคู่เล็ก
ของเด็กน้อยจ้องเขม็งตรงมา
ในชั่วพริบตานั้น ภาพมายาอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏ
ขึ้นในจิตใจ พวกเขารู้สึกราวกับว่าเบื้องหน้ามิใช่ทารกน้อย แต่
เป็นสัตว์อสูรดึกดำบรรพ์ขนาดยักษ์เสียดฟ้า กำลังอ้า
ปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยวโง้งนับพันเพื่อกลืนกินพวกเขา
เข้าไปทั้งเป็น
“ม่ายยย!!”
ทั้งสองกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
พยายามจะหันหลังหนี แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่ง
ผละ! ผละ!
ร่างของสองผู้อาวุโสตระกูลหลินล้มฟุบลงกระแทกพื้น
วิญญาณแตกสลาย ดับสูญไปในทันที
หลินเทียนต้งยืนงงเป็นไก่ตาแตก เหงื่อกาฬไหลพราก
เต็มแผ่นหลัง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
ไอ้เด็กคนนี้… มันตัวอะไรกันแน่!
ไม่มีเวลาให้คิดมาก เมื่อเห็นเด็กน้อยค่อยๆ หันหน้า
มามองทางเขา สีหน้าของหลินเทียนต้งก็เปลี่ยนไปทันที
ราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจที่ไม่อาจต่อกรได้ เขารีบดีดตัว
ถอยหลังหนีห่างออกไปหลายสิบเมตรด้วยสัญชาตญาณ
เอาตัวรอด
“แอ้… แอ้?”
ทารกน้อยเห็นเขาถอยหนี แววตาคู่จิ๋วนั้นก็ฉายแวว
สงสัยอีกครั้ง เอียงคอมองตาแป๋ว
ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเจตนาของเขาเท่าไหร่นัก
อึก!
หลินเทียนต้งกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่าง
ยากลำบาก มุมปากกระตุกยิกๆ พยายามฝืนปั้นหน้ายิ้มที่ดู
เป็นมิตรและอ่อนโยนที่สุดส่งให้เด็กน้อย: “ตัวข้า… เอ่อ… ลุง
… ลุงไม่ได้มาร้ายนะ!”
เมื่อเห็นท่าทางของเขา เด็กน้อยก็ไม่ได้จ้องเขม็งอีก แต่
ดวงตาคู่เล็กยังคงจับจ้องเขาตาไม่กะพริบ
หลินเทียนต้งรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ยืนตัว
แข็งทื่อไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว กลัวว่าการกระทำเพียง
เล็กน้อยจะไปกระตุ้นโทสะของอสุรกายในคราบทารกตนนี้
ฟุ่บ!
จังหวะนั้นเอง เสียงแหวกอากาศก็ดังมาจากด้านนอก
โถงใหญ่
มู่เหวินเซวียนนั่นเอง
“นายน้อยมู่!”
หลินเทียนต้งเหมือนเห็นระฆังช่วยชีวิต รีบตะโกนเรียก
เสียงหลง
“ท่านผู้นำตระกูลหลิน นี่มัน…”
มู่เหวินเซวียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยสีหน้ามึนงง
สายตาของเขาสะดุดเข้ากับเด็กน้อยกลางห้อง ทำไมถึง
มีเด็กทารกมาอยู่ที่นี่ได้?
ทันใดนั้น เสียงส่งกระแสจิตของหลินเทียนต้งก็ดังขึ้นข้าง
หูอย่างร้อนรน: “นายน้อยมู่ เด็กคนนี้แปลกมาก! ระวังตัวด้วย
!”
“แปลก?”
มู่เหวินเซวียนชะงัก มองดูท่าทางหวาดกลัวหัวหดของ
หลินเทียนต้งที่ยืนเผชิญหน้ากับเด็กทารก เขารู้สึกแปลกใจ
ยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้ที่อีกฝ่ายส่งข้อความผ่านป้ายหยกสื่อสาร
มาบอกว่าเจออุปสรรค… คือมาเจอเด็กคนนี้เนี่ยนะ?
ล้อกันเล่นหรือเปล่า?
“อา…จาน อาจาน!!”
ในขณะที่เขากำลังสงสัย จู่ๆ ทารกน้อยคนนั้นก็เหมือน
จะมองเห็นอะไรบางอย่าง ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจ
ปรบมือเปาะแปะ
“อาจาน?”
หลินเทียนต้งและมู่เหวินเซวียนต่างทำหน้าสงสัย หัน
มองไปตามสายตาของเด็กน้อย
“พวกเจ้า…”
ทันใดนั้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจสายหนึ่งก็ดัง
แทรกผ่านอากาศธาตุ: “กำลังทำอะไรกันอยู่?”
ตูม!
ร่างกายของมู่เหวินเซวียนแข็งทื่อด้วยความตกใจ เขาซัด
พลังฝ่ามือไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณทันที
แต่พลังนั้นกลับเหมือนกระแทกเข้ากับกำแพงเหล็กกล้า
ไม่เกิดแรงกระเพื่อมใดๆ มีเพียงฝ่ามือข้างหนึ่งที่คว้าสวน
กลับมา
ควับ!
แต่สิ่งที่คว้าได้มีเพียงชายเสื้อคลุมที่พลิ้วไหว
มู่เหวินเซวียนที่สวมเกราะอ่อนเร่งความเร็วพุ่งตัวหนี
เข้าไปในโถงใหญ่ หวังจะทิ้งระยะห่าง แต่ทว่า…
ผนึก
พู่กันด้ามหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตวัดเขียน
ตัวอักษรสีทองลงบนความว่างเปล่าอย่างวิจิตรบรรจง
ปัง!
พลังแห่งการผนึกกวาดออกไป ราวกับภูเขาลูกย่อมๆ กด
ทับร่างของมู่เหวินเซวียนจนร่วงลงไปกองกับพื้นหน้าคะมำ
ขยับเขยื้อนไม่ได้
“นี่มัน…”
หลินเทียนต้งเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองออก
ไปนอกโถงใหญ่
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มรูปงามในชุดคลุมสีขาวราว
หิมะ ผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามสายลม ได้มายืนสงบนิ่งอยู่
ที่นั่น
ใบหน้านั้น…
“สำนักหลิงเซียน… ผู้อาวุโสเก้า!!”
ดวงตาของเขาลุกโชนไปด้วยความเยือกเย็นและไฟแค้น
ที่ปะทุขึ้นมาในทันที
“หืม?”
สัมผัสได้ถึงจิตสังหารรุนแรงจากหลินเทียนต้ง จางอวิ๋น
ชะงักไปเล็กน้อย
ผู้บำเพ็ญมารระดับหยวนอิง?
เขากวาดสายตาคมกริบมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย
คนผู้นี้เขาเพิ่งเคยเห็นหน้าเป็นครั้งแรก ดูแปลกตายิ่งนัก
แต่เมื่อเห็นมู่เหวินเซวียนอยู่ในเหตุการณ์ และ
ปะติดปะต่อเรื่องราวในหัว จางอวิ๋นก็หรี่ตาลงอย่างรู้ทัน:
“ผู้นำตระกูลหลิน?”
บรู้มมม!
สิ้นเสียงคำพูด ไอมารมหาศาลก็ระเบิดออกจากร่างหลิน
เทียนต้งราวกับภูเขาไฟปะทุ เสื้อผ้าฉีกขาดกระจุยกระจาย
เผยให้เห็นร่างกายที่มีลวดลายสีดำน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น
ทั่วผิวหนัง นัยน์ตากลายเป็นสีแดงก่ำดุจโลหิต ผมสั้นสีดำ
ยืดยาวออกและเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนราวกับปีศาจร้าย
กลิ่นอายทั่วทั้งร่างพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา!
“ตายซะ!”
เขาคำรามลั่น ซัดฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยไอมารมหาศาล
หมายจะบดขยี้จางอวิ๋นให้แหลกคามืออย่างบ้าคลั่ง
เพี้ยะ!
เกิดเสียงปะทะทึบหนักๆ ดังขึ้น
ไอมารจำนวนมหาศาลที่เกรี้ยวกราด ถูกชั้นพลังอู
สีน้ำเงินเข้มสกัดกั้นเอาไว้อย่างง่ายดายราวกับชนกำแพงที่
มองไม่เห็น พร้อมกันนั้น จางอวิ๋นเพียงแค่ยกมือข้างหนึ่งขึ้นรับ
หมัดของหลินเทียนต้งไว้อย่างสบายๆ
“เป็นไปได้ยังไง!?”
หลินเทียนต้งเบิกตาถลน แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
หมัดนี้เขาระเบิดพลังมารออกมาเต็มพิกัด แม้แต่
ผู้บำเพ็ญเพียรระดับหยวนอิงขั้นสูงยังอาจรับไม่ไหว ต้อง
กระอักเลือดถอยร่น แต่ไอ้ผู้อาวุโสเก้าแห่งสำนักหลิงเซียนคน
นี้กลับรับมันได้ด้วยมือเดียว… โดยที่เท้าไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว
!
ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ แรงสะท้อนกลับมหาศาลอัน
น่าสะพรึงกลัวก็พุ่งสวนกลับมา
เปรี้ยงงง——!!
ร่างของหลินเทียนต้งถูกซัดกระเด็นปลิวไปกระแทกกับ
ผนังห้องโถงอย่างรุนแรง จนตัวอาคารสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น
ไปทั้งหลัง
หลินเทียนต้งรู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างกำลังจะแตกเป็น
เสี่ยงๆ ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ พลังงานที่ก่อตัวเป็นอักษร
‘ผนึก’ ขนาดใหญ่ก็พุ่งเข้ามากดทับ ตรึงร่างเขาไว้กับผนัง
แน่นหนา
พรวด!
โลหิตสดๆ พ่นออกมาจากปาก หลินเทียนต้งขยับตัว
ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ได้แต่มองดูชายหนุ่มชุดขาวตรงหน้าด้วย
ความหวาดกลัวจับใจ
“นะ… นี่มัน…”
มู่เหวินเซวียนที่นอนกองอยู่กับพื้น เห็นเหตุการณ์
ทั้งหมดกับตา ตกตะลึงจนตาค้าง ปากอ้ากว้างจนแทบจะยัด
ไข่ลงไปได้ทั้งใบ
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!