ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 206 เมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉา
“หือ?”
เมื่อเนตรสวรรค์จับภาพร่างนั้นได้ชัดเจน จางอวิ๋นก็
ชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย
ร่างเงาที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกก็
หยุดกึกเช่นกัน
“เติ้งอวี้เซวียน?”
“คุณชาย?”
ผู้มาเยือนคือชายวัยกลางคนในชุดคลุมหรูหรา มิใช่ใคร
อื่น นอกจากเติ้งอวี้เซวียนแห่งกลุ่มโจรสลัดหยกศิลา
เมื่อเห็นชัดตาว่าเป็นจางอวิ๋น แววตาที่เต็มไปด้วย
ความหวาดหวั่นของเติ้งอวี้เซวียนก็พลันสว่างวาบด้วย
ความปิติยินดี เขารีบพุ่งทะยานเข้ามาหาประหนึ่งคนจมน้ำที่
คว้าขอนไม้ได้
“คารวะ…”
เพียะ!
ยังไม่ทันที่คำคารวะจะหลุดจบประโยค ฝ่ามือของจางอ
วิ๋นก็สะบัดตบฉาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างรุนแรงและแม่นยำ
พรวด!
ศีรษะของเติ้งอวี้เซวียนสะบัดหันไปตามแรงกระแทก
ทันใดนั้น ของเหลวสีดำข้นคลั่กสายหนึ่งก็พุ่งกระฉูดออก
มาจากปากที่อ้าค้าง
ฉ่า ฉ่า…
ของเหลววิปริตนั้นตกลงบนพื้น ส่งเสียงดังฉ่าพร้อมกับ
กัดกร่อนพื้นหินจนเป็นหลุมลึก ส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งใน
ชั่วพริบตา
“นี่… นี่มัน?”
เติ้งอวี้เซวียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
แต่ทว่าจางอวิ๋นไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ไตร่ตรอง
มือขวาของเขากดลงบนกระหม่อมของเติ้งอวี้เซวียนโดยพลัน
พลังปราณถูกส่งเข้าไปสำรวจและกระชากบางสิ่งออกมา
“อ๊ากกกกก...”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดของเติ้ง
อวี้เซวียน จางอวิ๋นได้กระชากเอาเมล็ดพันธุ์สีดำทมิฬขนาด
เท่ากำปั้นออกมาจากภายในร่างของอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม
【เมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉา】
ข้อมูล: เมล็ดพันธุ์แห่งมารเหี่ยวเฉา เป็นเมล็ดที่มาร
เหี่ยวเฉาแบ่งตัวออกมา สามารถสิงสู่ในเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิต
และดูดกลืนแก่นชีวิตเพื่อเจริญเติบโตเป็นมารเหี่ยวเฉาตัวเล็ก
ความสามารถ: เมื่อฝังอยู่ในเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิต จะ
สามารถปล่อยของเหลวติดเชื้อผ่านทางร่างต้น เพื่อแพร่เชื้อ
‘น้ำมารเหี่ยวเฉา’ ใส่สิ่งมีชีวิตอื่น น้ำมารนี้จะดูดกลืนเลือดเนื้อ
และกลายเป็นเมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉาใหม่อย่างรวดเร็ว
คำแนะนำ: สามารถแปลงเป็นพลังเหี่ยวเฉาเพื่อดูดซับ
ได้
……
จางอวิ๋นกวาดสายตาอ่านข้อมูลที่ปรากฏขึ้นด้วยเคล็ด
วิชาเนตรเซียน
“กรรรร!!”
ทันใดนั้น เมล็ดพันธุ์ในมือก็เริ่มดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง
ราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก มันพยายามจะมุดหนีเข้าไปใน
เนื้อหนังของจางอวิ๋นเพื่อหาที่ซ่อนใหม่
จางอวิ๋นหรี่ตาลงด้วยความเย็นชา ฝ่ามือพลันโคจรวิชา
ในใจ ‘เคล็ดวิชาดูดกลืนความเหี่ยวเฉาเอกอุเทียมทาน’ พลัง
เซียนเหี่ยวเฉาภายในกายพุ่งทะลักออกมาแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่ม
พลังงานสีเทาอมทอง ห่อหุ้มเมล็ดพันธุ์ชั่วร้ายนั้นไว้อย่าง
แน่นหนา
“กี๊ซซซซ——”
เมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉาส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนเสียด
แก้วหู ก่อนที่ร่างของมันจะถูกบดขยี้และแปรสภาพกลายเป็น
สายธารพลังงานสีเทา
จางอวิ๋นสูดลมหายใจ ดูดซับพลังงานเหล่านั้นเข้าไปใน
ร่าง แล้วเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ
เมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉาเพียงเม็ดเดียว เมื่อถูกกลั่นแล้ว
กลับมอบพลังเหี่ยวเฉาให้เขาถึงกว่าพันเส้น!
นั่นหมายความว่า หากล่าเมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉาได้
เพียงสิบเม็ด ก็จะสามารถรวบรวมเป็นพลังเซียนเหี่ยวเฉาได้
ถึงหนึ่งเส้นสมบูรณ์!
ของดีนี่หว่า!
“คะ… คุณชาย…”
ในขณะที่จางอวิ๋นกำลังพึงพอใจกับผลลัพธ์ เสียงแหบ
พร่าสั่นเครือราวกับไม้ใกล้ฝั่งก็ดังขึ้นข้างหู
ภาพเบื้องหน้าคือใบหน้าของเติ้งอวี้เซวียนที่เคยเป็นชาย
วัยกลางคนดูภูมิฐาน บัดนี้กลับเหี่ยวย่นราวกับซากไม้แห้ง เส้น
ผมขาวโพลน ผิวหนังยับย่นหย่อนยาน ราวกับว่ากาลเวลา
หลายร้อยปีได้ไหลผ่านร่างของเขาไปในชั่วพริบตาเดียว
จางอวิ๋นมองภาพนั้นด้วยความสงบนิ่ง
เมล็ดพันธุ์มารเหี่ยวเฉานี้ดำรงอยู่ได้ด้วยการกัดกินพลัง
ชีวิตของร่างต้น เมื่อถูกกระชากออกไป ผลกระทบจากการสูญ
เสียแก่นชีวิตมหาศาลจึงแสดงออกมาทันที
ในฐานะผู้ฝึกตนระดับจินตานขั้นสูงสุด เติ้งอวี้เซวียน
ควรจะมีอายุขัยเหลือเฟืออีกหลายร้อยปี แต่จากการถูกสูบ
พลังชีวิตไปจนเหือดแห้งเช่นนี้ ดูจากสภาพสังขารแล้ว
คงเหลือเวลาหายใจอยู่อีกเพียงสิบหรือยี่สิบปีก็ถือว่าเก่งมาก
แล้ว
“ข้า… ข้าเป็นอะไรไป…”
เติ้งอวี้เซวียนยกมือที่สั่นเทาและเหี่ยวย่นขึ้นมาดู ใบหน้า
บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“พลังชีวิตของเจ้าถูกเมล็ดพันธุ์มารที่สิงสู่ในร่างดูดกลืน
ไปจนเกือบหมด…”
จางอวิ๋นกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะเอ่ยถามเข้าประเด็น
ทันที: “ก่อนหน้านี้เจ้าไปเจออะไรมา?”
ในขณะที่ถาม เขาไม่ได้หยุดรอฟังคำตอบอยู่ที่เดิม แต่
คว้าคอเสื้อของเติ้งอวี้เซวียนแล้วพุ่งทะยานออกไป ราวกับ
ลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เขาสัมผัสได้
ถึงกลิ่นอายของ อินทรีนภาเขี้ยวพายุ อย่างรวดเร็ว
“เมล็ดพันธุ์มาร?”
เติ้งอวี้เซวียนหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด มุมปากแสยะยิ้ม
ขมขื่นออกมา
มิน่าล่ะเขาถึงรอดชีวิตมาได้!
ที่แท้ก็เพราะถูกตัวตนลึกลับนั่นจงใจปล่อยมา เพื่อใช้เขา
เป็นพาหะฝังเมล็ดพันธุ์มรณะนี่เอง…
เขาไม่กล้าชักช้า รีบถ่ายทอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ให้จางอวิ๋นฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
จางอวิ๋นรับฟังพลางขมวดคิ้วมุ่น
เติ้งอวี้เซวียนและกู่ฉี่เดินทางมาด้วยกัน
ตอนที่ตำหนักเซียนปรากฏขึ้น พวกเขาก็มาถึงบริเวณ
ด้านหน้าตำหนัก และได้เห็นภาพของพวกสวีหมิงและเถากู่
หลานนอนสลบไสลอยู่หน้าประตูใหญ่ คล้ายถูกคลื่นพลัง
ลึกลับกระแทกจนหมดสติ
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะลงมือทำอะไร ร่างของพวกสวี
หมิงก็ถูกแสงประหลาดดูดกลืนหายเข้าไปในตำหนักเซียนเสีย
ก่อน
เมื่อเห็นดังนั้น ด้วยความโลภและความสงสัย พวกเขา
จึงตัดสินใจตามเข้าไป
ทว่าพอเข้าไปในตำหนัก ยังไม่ทันจะได้สำรวจหาสมบัติ
ก็ถูกซุ่มโจมตีที่ระเบียงทางเดินแห่งหนึ่ง
สิ่งที่จู่โจมพวกเขาคือเถาวัลย์สีดำทมิฬจำนวนนับไม่ถ้วน
มันแฝงไปด้วยปราณมารและพลังงานประหลาดที่
น่าสะพรึงกลัว มัดตรึงร่างของพวกเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้ใน
ชั่วพริบตา
หลังจากนั้นเติ้งอวี้เซวียนก็สิ้นสติไป
เมื่อได้สติอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนระเบียง
ทางเดินที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง
แม้ร่างกายดูเหมือนจะไม่มีบาดแผลภายนอก แต่เขา
กลับรู้สึกอึดอัดและผิดปกติอย่างบอกไม่ถูก
เขาต้องการออกจากตำหนักเซียนเพื่อหาผู้เชี่ยวชาญ
ช่วยตรวจสอบร่างกาย จึงเริ่มเดินสะเปะสะปะหาทางออก
จนกระทั่งมาชนกับจางอวิ๋นนี่เอง
เมื่อครู่ที่เขาแสดงสีหน้าดีใจตอนเห็นจางอวิ๋น ก็เพราะ
หวังว่าจางอวิ๋นผู้เป็นดั่งปาฏิหาริย์จะช่วยตรวจดูอาการให้เขา
ได้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นความจริงที่โหดร้าย…
มองดูผิวหนังที่เหี่ยวย่นของตนเอง เติ้งอวี้เซวียนจมดิ่ง
ลงสู่ห้วงความโศกเศร้า
จางอวิ๋นถามเสียงเข้ม: “แล้วกู่ฉี่ล่ะ?”
“หลังจากข้าตื่นมา ข้าก็ไม่เจอเงาของเขาอีกเลย!”
เติ้งอวี้เซวียนส่ายหน้าด้วยความสิ้นหวัง
จางอวิ๋นคิ้วขมวดแน่นขึ้น เร่งความเร็วฝีเท้าจนเกิดเสียง
ลมหวีดหวิว
แม้จะไม่แน่ใจว่าสถานการณ์ภายในเป็นอย่างไร แต่
เห็นได้ชัดว่าเจ้ามารเหี่ยวเฉานั่นไม่ได้ถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์
พอนึกถึงพวกสวีหมิงและศิษย์คนอื่นๆ ที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของ
ตำหนักเซียน ความกังวลก็เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นพายุในจิตใจ
……
ลึกเข้าไปในส่วนลึกของตำหนักเซียน ณ ระเบียงทางเดิน
อันมืดมิด
“หือ?”
บนผนังกำแพงศิลา ใบหน้ามนุษย์ที่ดูแห้งเหี่ยวบิดเบี้ยว
ราวกับเปลือกไม้โบราณค่อยๆ ปรากฏขึ้น ดวงตาสีดำสนิทที่
ลึกโหลฉายแววประหลาดใจและสงสัย
“ท่านมารเหี่ยวเฉา เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?”
ข้างๆ ใบหน้าปีศาจนั้น มู่เหวินเซวียนยืนน้อมกาย เอ่ย
ถามด้วยความเคารพยำเกรง
ใบหน้าเหี่ยวเฉาจ้องเขม็งไปที่ทิศทางหนึ่ง แล้วหรี่ตาลง
อย่างใช้ความคิด: “เมล็ดพันธุ์ที่ข้าปล่อยออกไปเพื่อหาเหยื่อ…
ถูกทำลายไปหนึ่งเมล็ดในตำหนักเซียนแห่งนี้!”
“ในตำหนักนี้?”
มู่เหวินเซวียนแววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ถามต่อทันที
“ท่านครับ พอจะสัมผัสได้ไหมว่าคนที่ทำลายเมล็ดพันธุ์
มีระดับพลังเท่าไหร่?”
“สัมผัสไม่ได้…”
ใบหน้าเหี่ยวเฉาส่ายหน้าเบาๆ น้ำเสียงเรียบเย็น
เยือกเย็น: “แต่ผู้ที่สามารถทำลายและลบล้างเมล็ดพันธุ์ของ
ข้าได้ อย่างน้อยต้องมีตบะระดับแปลงเทพ!”
มู่เหวินเซวียนสีหน้าตึงเครียดขึ้นทันตาเห็น
ใบหน้าเหี่ยวเฉาถามต่อด้วยความกระหาย: “พวกสิ่งมี
ชีวิตกลุ่มนั้นที่ถูกส่งเข้ามา ยังหาไม่เจออีกรึ?”
“ยัง…”
มู่เหวินเซวียนกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่จู่ๆ เขาก็
สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง เขาล้วงเอาป้ายหยก
พิเศษที่กำลังส่องแสงวูบวาบออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะแสยะ
ยิ้มกว้างด้วยความยินดี: “เจอแล้วขอรับ!”
“รีบพาพวกมันมาเร็วเข้า!”
ใบหน้าเหี่ยวเฉาดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที ดวงตา
เปล่งประกายความโลภโมโทสัน: “ขอแค่ได้เลือดเนื้อสดใหม่
มาเติมเต็มอีกนิดเดียว… ข้าก็จะทำลายผนึกบัดซบนี่ได้แล้ว!!”
มู่เหวินเซวียนส่งกระแสจิตสื่อสารผ่านป้ายหยกครู่หนึ่ง
ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“มีอะไร?”
ใบหน้าเหี่ยวเฉาถามเสียงต่ำ
“เจออุปสรรคนิดหน่อยขอรับ แต่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร!”
มู่เหวินเซวียนกล่าวอย่างมั่นใจ: “เดี๋ยวข้าจะไปจัดการ
ด้วยตัวเอง!”
“เดี๋ยว!”
ใบหน้าเหี่ยวเฉาเรียกเขาไว้ เถาวัลย์เส้นหนาพุ่งยืดออก
มาจากผนัง ปลายเถาวัลย์นั้นมีกิ่งไม้สีดำสนิทติดอยู่: “เอานี่
ไปด้วย!”
มู่เหวินเซวียนรับกิ่งไม้สีดำนั้นมาถือไว้ แล้วพุ่งทะยาน
ร่างหายวับไปยังทิศทางเป้าหมายทันที
……
ภายในตำหนักเซียน ทางเข้าโถงใหญ่แห่งหนึ่ง
แกว๊กกก——!!
เสียงกรีดร้องแหลมสูงของพญาอินทรีดังสนั่นหวั่นไหว
ก่อเกิดเป็นพายุหมุนรุนแรงกวาดซัดออกไปรอบทิศทาง
ทว่าพายุนั้นกลับถูกชั้นของปราณมารอันหนาทึบต้านรับ
เอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
“ไอ้เดรัจฉาน หลบไปซะ!!”
หลินเทียนต้งในชุดคลุมสีดำทมิฬตวาดลั่น ร่างของเขา
พุ่งแหวกฝ่ากลุ่มหมอกมารออกมาดุจปีศาจร้าย แล้วซัดหมัดที่
อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างเข้าใส่ร่างของ อินทรีนภาเขี้ยว
พายุ เต็มแรง
ตู้ม!
คลื่นพลังมารที่รุนแรงราวกับระลอกคลื่นสึนามิแห่ง
ความตาย กวาดผ่านร่างของอินทรีนภาเขี้ยวพายุไปใน
ชั่วพริบตา
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!!
พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่สะเทือนเลื่อนลั่น ร่างของ
อินทรีนภาเขี้ยวพายุก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กลางอากาศ
หลินเทียนต้งแสยะยิ้มเย็นชาที่มุมปาก
ด้วยพลังมารที่ได้รับถ่ายทอดมา ตอนนี้ความแข็งแกร่ง
ของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล สัตว์อสูรระดับหยวนอิงขั้น
กลางกระจอกๆ แบบนี้ เขาจัดการได้โดยแทบไม่ต้องออกแรง
“พลังงาน?”
ทว่าเมื่อเห็นร่างของอินทรีนภาเขี้ยวพายุที่ระเบิดออกไม่
มีเลือดเนื้อสาดกระเซ็น แต่กลับกลายเป็นกลุ่มก้อนพลังงาน
แล้วสลายไปในอากาศ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วย
ความแปลกใจ
แต่เขาก็ปัดความสงสัยทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งที่
สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเป้าหมายเบื้องหน้า…
สายตาอำมหิตของเขาจับจ้องไปที่ร่างของสวีหมิงที่นอน
หมดสติอยู่กลางโถงใหญ่ แววตาของหลินเทียนต้งฉาย
ประกายความอาฆาตแค้นและความกระหายเลือดอย่างปิดไม่
มิด
……