ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 166 อสูรซากเหี่ยวเฉา
ฟู่ว…
จางอวิ๋นระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา สายตาทอด
มองแผ่นหลังของศิษย์รักที่ค่อยๆ หายลับไปในความเวิ้งว้าง
ด้วยบทเรียนราคาแพงจากเหตุการณ์ที่สวีหมิงและ
พรรคพวกถูกลอบโจมตีก่อนหน้านี้ ทำให้เขาไม่กล้าวางใจ
เรื่องความปลอดภัยของลูกศิษย์เลยแม้แต่น้อย
แต่เขาก็รู้ดีว่า จะให้จับลูกศิษย์ล่ามโซ่ขังไว้ข้างกาย
ตลอดเวลาก็คงเป็นไปไม่ได้ ‘นกอินทรีจำ ต้องหัดบิน ฝึกลูก
สิงห์จำ ต้องปล่อยเข้าป่า’ การออกไปเผชิญโลกกว้าง
ด้วยตัวเองคือหนทางเดียวสู่ความแข็งแกร่ง
ในเมื่อสวีหมิงมีความมุ่งมั่นที่จะไป เขาเองในฐานะ
อาจารย์ก็ไม่อาจขัดขวางเส้นทางนั้น
อีกอย่าง… เขาก็มั่นใจในฝีมือของสวีหมิงพอสมควร
ต่อให้เจอระดับจินตานขั้นสูงสุด อย่างน้อยๆ ก็คงพอฟัดพอเหวี่ยง หรือถ้าสู้ไม่ได้ การหนีเอาตัวรอดก็คงไม่ใช่
ปัญหาใหญ่
ยกเว้นเสียแต่ว่า…
จางอวิ๋นพลันนึกถึงใบหน้าของคนคนหนึ่งขึ้นมา
เฟิงหยวน!
เขาหยิบ ‘หินส่งเสียงรุ่นพิเศษ’ ขึ้นมาทันที ส่งกระแสจิต
ติดต่อไปหาผู้อาวุโสเจ็ดแห่งสำ นักหลิงเซียนที่เพิ่งแยกตัวออก
ไป
“ผู้อาวุโสเจ็ด ผู้อาวุโสสามเฟิงหยวนได้เข้ามาในแดนลับ
ด้วยหรือไม่?”
“ผู้อาวุโสสามเข้ามาตั้งแต่ตอนที่ประตูมิติเปิดช่วงแรกๆ
แล้ว!”
เสียงตอบกลับของผู้อาวุโสเจ็ดดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากผู้อาวุโสเจ็ด!”
จางอวิ๋นตัดบทสนทนาแล้วเก็บหินส่งเสียงลง นัยน์ตาหรี่
ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิดเขาเคยแจ้งเรื่องความน่าสงสัยของเฟิงหยวนให้เจ้า
สำ นักหลิงเซียนทราบไปแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับดูเหมือนจะไม่ได้
ลงมือจัดการอะไรอย่างเด็ดขาด
หรือว่าเจ้าสำ นักจะไม่เชื่อเขา?
หรือว่ายังไม่มีหลักฐานแน่ชัด เลยยังไม่กล้าแหวกหญ้า
ให้งูตื่น?
จางอวิ๋นรู้สึกกังขาเล็กน้อย
แต่ช่างเถอะ… ที่แน่ๆ คือตอนนี้เฟิงหยวนอยู่ในแดนลับนี้
ด้วย! และนั่นคือตัวอันตราย
คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบหยิบหินส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง
ติดต่อไปหาสวีหมิงทันที
“หมิงเอ๋อร์ จำ ไว้ให้ดี… หากเจอผู้อาวุโสสามเฟิงหยวน
ให้รีบหนีไปให้ห่างทันที! อย่าได้ไว้ใจเด็ดขาด!”
“ศิษย์ทราบแล้วขอรับ ท่านอาจารย์!”
เมื่อได้ยินเสียงตอบรับที่หนักแน่นจากสวีหมิง จางอวิ๋น
ถึงได้วางใจ เก็บหินส่งเสียงลงเถากู่หลานที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนา
เมื่อครู่ก็อดสงสัยไม่ได้
“ผู้อาวุโสเก้า… ผู้อาวุโสสามมีปัญหาอะไรรึเจ้าคะ?”
“แค่สงสัยน่ะ แต่ยังต้องรอการพิสูจน์ให้แน่ชัดกว่านี้!”
จางอวิ๋นส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
เถากู่หลานงุนงง แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่อยากพูดถึง นางก็
ฉลาดพอที่จะไม่เซ้าซี้ถามต่อ
เมื่อเห็นว่าเถากู่หลานยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างกาย ไม่มีทีท่า
ว่าจะแยกตัวไปไหน จางอวิ๋นจึงเลิกคิ้วเอ่ยถาม
“กู่หลาน… เจ้าจะไปกับข้ารึ?”
“เจ้าค่ะ”
เถากู่หลานพยักหน้าเบาๆ พวงแก้มขาวเนียนเจือสีระเรื่อ
ขึ้นมาจางๆ ราวกับดอกท้อผลิบาน
“ได้ งั้นพวกเราไปกันเถอะ!”
จางอวิ๋นยิ้มรับ ก่อนจะก้าวเดินนำออกไปจากลานกว้าง
มุ่งหน้าสู่ดินแดนรกร้างภายนอก
เถากู่หลานรีบก้าวเท้าติดตามไปติดๆ ดุจเงาตามตัว…
ในขณะเดียวกัน ณ ป่าทึบแห่งหนึ่งภายในแดนลับเซียน
ที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกควันลึกลับ
กลุ่มคนในชุดคลุมปิดบังใบหน้าหลายคน กำลังนั่ง
กระจายกันอยู่บนกิ่งไม้สูงรอคอยบางสิ่ง
“ต้องรออีกนานแค่ไหน?”
หนึ่งในนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวเจือโทสะ
“ท่านผู้นำตระกูลหลินอย่าเพิ่งใจร้อนสิ เดี๋ยวเขาก็คงมา
ถึงแล้ว!”
ชายชุดดำที่อยู่บนต้นไม้ข้างๆ เอ่ยขึ้น พร้อมกับเปิด
หมวกคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่คุ้นตา… มู่เห
วินเซวียน นั่นเอง!
หลินเทียนต้ง ผู้นำตระกูลหลินกล่าวเสียงเข้ม “ข้ายัง
มีธุระสำ คัญต้องไปทำ ไม่มีเวลามานั่งโอ้เอ้ตรงนี้หรอกนะ!”
“สมาชิกใหม่นี่… อารมณ์ร้อนใช่เล่นเลยแฮะ!”
บนต้นไม้อีกต้น ชายร่างผอมที่ห่อหุ้มด้วยชุดคลุมสีฟ้า
เอ่ยเหน็บแนมขึ้นมาลอยๆหลินเทียนต้งตวัดสายตาเย็นเยียบมองไปที่ชายชุดฟ้า
ชายชุดฟ้ายักไหล่ หัวเราะหึๆ อย่างไม่ยี่หระ “เพลาๆ
หน่อยเถอะน่า สำ นักมารของพวกเรา… อั้ก!”
ยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงของเขาก็ขาดห้วงไปดื้อๆ
ราวกับถูกตัดสาย
ควับ!
กรงเล็บปริศนาข้างหนึ่งพุ่งวาบเข้ามาบีบคอเขาไว้แน่น
แล้วยกตัวลอยขึ้นจากกิ่งไม้!
มู่เหวินเซวียน, หลินเทียนต้ง และคนอื่นๆ ในที่นั้นต่าง
รูม่านตาหดเกร็ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างในชุดคลุมยาวสี
ขาว สวมหน้ากากปิดบังใบหน้ามิดชิด ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นบน
กิ่งไม้ราวกับภูตผี และกำลังบีบคอชายชุดฟ้าจนเท้าลอยเหนือ
พื้น
มู่เหวินเซวียนได้สติเป็นคนแรก รีบฉีกยิ้มทักทาย “ท่าน
เฟิง! ในที่สุดท่านก็มา พวกเรารอกันตั้งนานแล้ว!”
ชายหน้ากากชุดขาวปรายตามองมู่เหวินเซวียนแวบหนึ่ง
ก่อนจะสะบัดมือตุบ!
ร่างชายชุดฟ้าถูกโยนลงไปกองที่โคนต้นไม้อย่างไม่ไยดี
ราวกับโยนถุงขยะ
“คำบางคำ… อย่าได้เที่ยวพูดพร่ำเพรื่อในที่แจ้งจะดีกว่า
!” น้ำเสียงภายใต้หน้ากากนั้นราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยจิต
สังหารรุนแรง
“ขะ… ข้าเข้าใจแล้ว…”
ชายชุดฟ้าไอโขลกๆ สูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อน
จะรีบพยักหน้ารับคำด้วยความหวาดกลัว แล้วกระโดดกลับ
ขึ้นไปเกาะบนต้นไม้เตี้ยๆ ข้างๆ อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
“ผู้นำตระกูลหลิน?”
ชายหน้ากากชุดขาวหันไปมองหลินเทียนต้ง
หลินเทียนต้งมองตอบด้วยแววตาหวาดระแวงและ
ระมัดระวังตัวถึงขีดสุด
การปรากฏตัวของคนผู้นี้ไร้ซึ้งสุ้มเสียงและร่องรอย
แม้แต่เขาก็ยังสัมผัสไม่ได้ หากเมื่อครู่อีกฝ่ายคิดจะลอบสังหา
ร… เกรงว่าแม้แต่เขาก็คงป้องกันไม่ทัน!”มิทราบว่าท่านคือ?”
“ยินดีต้อนรับสู่กลุ่มของเรา ตัวข้านั้นเรียกขานด้วยคำคำ
เดียวว่า ‘เฟิง’ (ลม/วายุ) เจ้าจะเรียกข้าเหมือนที่เขาเรียกก็ได้
…”
ชายหน้ากากชุดขาวชี้ไปที่มู่เหวินเซวียน พร้อมรอยยิ้ม
ภายใต้หน้ากาก “เรียกว่า ‘ท่านเฟิง’!”
หลินเทียนต้งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ
“ท่านเฟิง!”
ท่านเฟิงเผยรอยยิ้มออกมาทันที กวาดสายตามอง
ไปรอบๆ แล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ มาเข้าเรื่องกัน!”
“ที่เรียกพวกเจ้ามารวมตัวกัน ก็เพื่อเรื่องนี้เรื่องเดียว!”
ท่านเฟิงสะบัดมือ หินบันทึกภาพก้อนหนึ่งลอยขึ้น
กลางอากาศ ฉายภาพภาพหนึ่งออกมา
ในภาพนั้น… ปรากฏเป็นรูปของพระราชวังโบราณแห่ง
หนึ่งที่ดูเก่าแก่และลึกลับ
“นี่คือ?”
หลินเทียนต้งและคนอื่นๆ ขมวดคิ้วสงสัย”พวกเจ้าไม่จำ เป็นต้องรู้!”
ท่านเฟิงยิ้มบางๆ “ภารกิจก่อนหน้านี้ให้วางไว้ก่อน สิ่งที่
พวกเจ้าต้องทำต่อจากนี้ คือทุ่มกำลังทั้งหมดตามหาสถานที่
แห่งนี้ให้เจอ แล้วแจ้งพิกัดมาที่ข้า!”
“รับทราบ!”
มู่เหวินเซวียนพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้ม
ประจบ
คนอื่นๆ ก็พยักหน้าตาม
“ผู้ที่หาเจอ… มีรางวัลให้อย่างงาม!”
ท่านเฟิงทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะ ก่อนจะก้าวถอยหลัง
ไปหนึ่งก้าว
วูบ!
ร่างทั้งร่างก็เลือนหายไปในอากาศดื้อๆ ราวกับไม่เคย
มีตัวตนอยู่ตรงนั้นมาก่อน
ทุกคนในที่นั้นต่างสีหน้าเคร่งเครียด สัมผัสได้ว่าอีกฝ่าย
หายวับไปจากคลองจักษุอย่างไร้ร่องรอยจริงๆมู่เหวินเซวียนยิ้มมุมปาก “สมกับที่เป็นศิษย์ของ ‘ท่านผู้
นั้น
‘ ฝีมือร้ายกาจขึ้นทุกวันเลยนะ!”
“ท่านผู้นั้น?”
หลินเทียนต้งเลิกคิ้วสงสัย
มู่เหวินเซวียนยิ้มอย่างมีเลศนัย “รอให้ภารกิจนี้สำ เร็จ
ลุล่วง… แล้วท่านจะรู้เอง!”
พูดจบ เขาก็หายตัวจากไปทันที
คนอื่นๆ ก็ทยอยแยกย้ายกันไป
หลินเทียนต้งขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดชายเสื้อ นำ
ผู้อาวุโสตระกูลหลินในชุดคลุมดำอีกสองคนจากไปเช่นกัน
…
ณ ทุ่งราบรกร้างแห้งแล้ง ดินแตกระแหงไร้ซึ่งสัญญาณ
ชีพ
“ระวัง!”
เสียงร้องเตือนของเถากู่หลานดังขึ้น
แฮร่——!!ตามมาด้วยเสียงคำรามแหบพร่าบาดหู เงาร่างสีขาวซีด
ที่ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกพุ่งพรวดออกมาจาก
ซากปรักหักพัง ตวัดกรงเล็บแหลมคมเข้าใส่!
ฟุ่บ!
จางอวิ๋นเบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไวราวกับมองเห็น
ล่วงหน้า
เถากู่หลานเอ่ยเสียงเครียด “มันคือ ‘อสูรซากเหี่ยวเฉา’ ”
“อสูรซากเหี่ยวเฉา?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว ขยับปากร่ายเคล็ดวิชา ‘เนตรเซียน’
ทันที
วิ้ง!
【ชื่อ: อสูรซากเหี่ยวเฉา】
【คำอธิบาย: สิ่งมีชีวิตประหลาดที่ก่อตัวขึ้นจาก
‘พลังงานแห้งเหี่ยว’ ซึ่งแตกตัวมาจาก ‘พลังเซียนเหี่ยวเฉา’
ภายในร่างอัดแน่นไปด้วยไอพลังแห่งความเสื่อมสลาย การ
โจมตีของมันจะทำให้เลือดเนื้อของผู้ถูกสัมผัสเหี่ยวแห้งและ
เน่าเปื่อยลง】【ระดับพลัง: จินตาน ขั้นสูง】
【จุดอ่อน: แพ้ทางพลังงานพิเศษ】
【คำแนะนำ: สังหารแล้วเก็บรวบรวมพลังงานสีเทาที่
กระจายออกมา เมื่อรวบรวมพลังงานแห้งเหี่ยวได้มากพอ
สามารถนำมากลั่นเป็น ‘พลังเหี่ยวเฉา’ได้เล็กน้อย พลัง
เหี่ยวเฉานี้สามารถใช้ในการเพาะเลี้ยงพลังงานแห้งเหี่ยว หรือ
ใช้กลั่นบริสุทธิ์ลมปราณได้】
“นี่คือสัตว์อสูรประหลาดที่เกิดจากพลังงานพิเศษในแดน
ลับเซียน หากถูกมันโจมตีเข้า เลือดเนื้อจะเกิดอาการ
เหี่ยวแห้งและเน่าเปื่อย รักษาได้ยากมาก… ท่านระวัง…”
ในขณะที่จางอวิ๋นกำลังอ่านข้อมูลจากเนตรเซียน เสียง
อธิบายด้วยความเป็นห่วงของเถากู่หลานก็ดังขึ้นข้างหู
จางอวิ๋นพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ ปล่อยคลื่น
‘พลังอู’ สีน้ำเงินเข้มออกไป
เปรี้ยง!
ทันทีที่สัมผัสโดนคลื่นพลังอู ร่างของอสูรซากเหี่ยวเฉาก็
ระเบิดแตกกระจายกลายเป็นผุยผงสีเทาทันที!”ตั…”
เถากู่หลานที่กำลังจะเอ่ยเตือนเรื่องความถึกทนของมัน
ถึงกับกลืนคำพูดลงคอตาเหลือก อ้าปากค้าง
ในความทรงจำ ของนาง อสูรซากเหี่ยวเฉานั้นขึ้นชื่อเรื่อง
ความหนังเหนียวฟันแทงไม่เข้า พลังปราณทั่วไปแทบจะทำ
อะไรมันไม่ได้ ต้องใช้เวลาเคลี่ยวกรำอยู่นานกว่าจะล้มมันได้
สักตัว แต่ทว่า…
ตูมเดียวจอด?
เอาเถอะ… คนผู้นี้ขนาดมารร้ายระดับแปลงเทพยังฆ่า
มาแล้ว นับประสาอะไรกับอสูรกระจอกตัวนี้?
เถากู่หลานส่ายหน้าอย่างปลงๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่
นางลืมไปเสียสนิท… ว่าผู้อาวุโสเก้าแห่งสำ นักนางผู้นี้
ไม่ใช่ระดับจินตานธรรมดาๆ!
จางอวิ๋นเหาะเข้าไปใกล้จุดที่อสูรระเบิด เห็นกลุ่มก้อน
พลังงานสีเทาลอยเคว้งคว้างอยู่และกำลังจะสลายไป
เขาไม่รอช้า ใช้พลังห่อหุ้มมันไว้แล้วเก็บใส่ขวดหยกทันที
“หืม?”ทันทีที่เก็บเสร็จ สัมผัสพิเศษของเขาก็เตือนภัย ร้อง
เตือนถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา
สายตากวาดมองไปที่รอยแยกแตกระแหงบนพื้นดิน
รอบตัว
แฮร่! แฮร่! แฮร่! …
เสียงคำรามแหบแห้งดังระงมไปทั่วสารทิศ อสูรซาก
เหี่ยวเฉาที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวต่างๆ กัน ทยอยปีนป่ายออก
มาจากรอยแยกเหล่านั้นตัวแล้วตัวเล่า ราวกับฝูงมดแตกรังที่
หิวกระหาย
“แย่แล้ว! เราดันเดินมาเหยียบรังของพวกมันเข้าแล้ว!”
เถากู่หลานหน้าถอดสี รีบชักกระบี่เตรียมรับมือ
ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง! …
ทว่าสิ้นเสียงนาง ยังไม่ทันได้ตั้งท่ารับมือ คลื่นพลังอู
สีน้ำเงินเข้มก็กวาดผ่านหน้าไปราวกับสายลมพัดกระหน่ำ
ฝูงอสูรซากเหี่ยวเฉานับสิบตัวที่เพิ่งจะโผล่หัวออกมา ยัง
ไม่ทันได้ดูโลก ก็พากันระเบิดตัวแตกกระจายพร้อมกันเป็น
แถบๆ!ฝุ่นผงสีเทาปลิวว่อนไปทั่วอากาศ
เถากู่หลานอ้าปากค้าง ยืนนิ่งเป็นรูปปั้นไปอีกครั้ง
นี่ข้า… ต้องทำอะไรไหมเนี่ย?