วิถียุทธไร้ขอบเขต: ระบบสังเคราะห์เทพ - บทที่ 120 กฎก็คือกฎ!
“กายาทองคำอรหันต์?” ซูอวี่เลิกคิ้วมองราชันกระบี่สวรรค์ด้วยความฉงน
ราชันกระบี่สวรรค์หัวเราะเบาๆ “ใช่แล้ว กายาทองคำอรหันต์! มีตำนานเล่าขานกันว่า ในยุคบรรพกาล... ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ที่อยู่ในขอบเขตกายาทองคำ สามารถบีบอัดหล่อหลอมกายาทองคำทะลุขีดจำกัดไปจนถึง ‘ระดับที่สี่’ ได้ ซึ่งนั่นก็คือ… กายาทองคำอรหันต์!”
“และผู้ใดก็ตามที่สัมผัสถึงระดับกายาทองคำอรหันต์ได้… อนาคตของคนผู้นั้น ย่อมการันตีเส้นทางสู่การเป็น ‘ตัวตนระดับเพดานสูงสุด’ อย่างไม่ต้องสงสัย!”
นัยน์ตาของซูอวี่ทอประกายสว่างวาบ “ถ้าอย่างนั้น… ตัวตนระดับเพดานสูงสุดทั้งสามท่านของเผ่ามนุษย์ในยุคปัจจุบัน ก็คือผู้ครอบครองกายาทองคำอรหันต์ใช่ไหมครับ?”
ทว่า สิ่งที่ได้รับกลับผิดคาด…
ราชันกระบี่สวรรค์ส่ายหน้าช้าๆ แววตาฉายความซับซ้อนออกมาจางๆ
“ระดับเพดานสูงสุดที่ฉันหมายถึง… ไม่ใช่เพดานสูงสุดของยุคนี้หรอกนะ”
คล้ายกับนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ราชันกระบี่สวรรค์ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายลงแล้วยิ้ม “เอาเถอะ ขอบเขตนั้นยังห่างไกลจากนายเกินไป ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องหมกมุ่นกับมันหรอก สิ่งที่นายต้องโฟกัสในตอนนี้ คือการหล่อหลอมคุณภาพกายาทองคำให้ดีที่สุด เพื่อเตรียมลุยศึกสอบจำลองและการสอบเกาเข่าที่กำลังจะมาถึงก็พอ”
ซูอวี่พับเก็บความสงสัยลึกๆ ลงไปในใจ “จริงสิศิษย์พี่ครับ… แล้วไอ้ ‘งานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์’ ที่ตาเฒ่าเผ่าเทพเก้าดาราพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนหน้านี้ มันคืออะไรเหรอครับ?”
เด็กหนุ่มอยากรู้อยากเห็นเรื่องนี้มาก งานประลองที่สามารถทำให้ยอดฝีมือระดับโหวเผ่าเทพถึงกับต้องเอ่ยปากให้ความสำคัญ… ย่อมไม่มีทางเป็นแค่กิจกรรมไก่กาแน่!
ราชันกระบี่สวรรค์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “งานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์งั้นรึ? ไอ้งานนั่น นายต้องรอให้สอบติดสถาบันการศึกษาวิถียุทธ์ให้ได้ซะก่อน จากนั้นก็ต้องฝ่าฟันคัดเลือกตัวแทนถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วม”
“พวกหัวกะทิที่ได้สิทธิ์ไปเหยียบงานประลองนั่น… เกณฑ์ขั้นต่ำสุดก็ต้องเป็นสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์ขอบเขตเหินเวหา! ยิ่งไปกว่านั้น ในรอบลึกๆ ยังมีพวกสัตว์ประหลาดระดับ ‘ปรมาจารย์ขอบเขตดารา’ ลงสนามด้วยซ้ำ… นายคิดว่าระดับการฝึกตนแค่กายาทองคำของนายตอนนี้ จะมีคุณสมบัติพอรึไง?”
คำพูดไร้เยื่อใยของราชันกระบี่สวรรค์ดับฝันอันสวยหรูของซูอวี่ลงดังฉับ! เด็กหนุ่มได้แต่เกาหัวแกรกๆ หัวเราะแหะๆ แก้เก้อ
ทว่าจู่ๆ นัยน์ตาของราชันกระบี่สวรรค์ก็กลอกกลิ้งไปมา เขาหรี่ตาลงแล้วกวาดสายตาสำรวจร่างของซูอวี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า การจ้องมองแบบพินิจพิเคราะห์และแฝงความนัยนั้น ทำเอาซูอวี่ขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง เขารีบห่อไหล่แล้วถอยกรูดด้วยความระแวง
“สะ… ศิษย์พี่ จะทำอะไรน่ะ?” ชั่วขณะนั้น ภายในหัวของเด็กหนุ่มพลันจินตนาการภาพเหตุการณ์ชายฉกรรจ์ชวนสยองขวัญแวบเข้ามาเป็นฉากๆ จนร่างสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ!
ราชันกระบี่สวรรค์มองบนพร้อมกับกลอกตาใส่ “อายุแค่นี้แต่ความคิดอกุศลชะมัด! ไม่รู้จริงๆ ว่าวันๆ ในหัวนายคิดเรื่องอะไรอยู่”
“อันที่จริง… ถ้านายกระสันอยากจะเข้าร่วมงานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์ขนาดนั้น มันก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางซะทีเดียว” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนมุมปาก “พูดก็พูดเถอะ รางวัลทรัพยากรจากการประลองนี้มันมหาศาลจนเกินจินตนาการ โดยเฉพาะผู้ที่คว้าตำแหน่ง ’10 อันดับแรก’ มาได้… พวกเขาจะได้รับสิทธิ์เข้าไปขัดเกลาตัวเองใน ‘สุสานหมื่นเผ่าพันธุ์’ เชียวนะเว้ย!”
“สุสานหมื่นเผ่าพันธุ์? แค่หลุมศพเนี่ยนะ… มันมีประโยชน์อะไรด้วยเหรอครับ?” ซูอวี่ขมวดคิ้วถามอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ในมุมมองของเขา สุสานก็คือสถานที่ฝังศพคนตาย มันจะมีอะไรให้ต้องตื่นเต้นหนักหนา?
ราชันกระบี่สวรรค์แค่นเสียงหัวเราะเยาะ “หึ! อย่าได้ดูแคลนสุสานหมื่นเผ่าพันธุ์เชียวล่ะ! นั่นคือลานประหารที่ยอดฝีมือของหมื่นเผ่าพันธุ์ถูกฝังกลบกันเป็นเบือ! มันตั้งอยู่ลึกเข้าไปในแกนกลางของสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์… นายต้องรู้ไว้นะว่า ตลอดประวัติศาสตร์อันยาวนานของสมรภูมิเลือดแห่งนั้น… แม้กระทั่งยอดฝีมือ ‘ระดับเพดานสูงสุด’ ก็ยังเคยร่วงหล่นตายตกอยู่ที่นั่นมาแล้วนับไม่ถ้วน!”
“และในเมื่อตัวตนระดับนั้นถูกสังหารอย่างกะทันหันจนไม่ทันได้ทิ้งมรดกสืบทอดเอาไว้… สุดยอดวิชาและสมบัติของพวกเขาก็ย่อมหลับใหลรอคนมาค้นพบอยู่ในสุสานหมื่นเผ่าพันธุ์นั่นแหละ! ทีนี้… นายยังกล้าคิดว่ามันไม่มีประโยชน์อยู่อีกไหมล่ะ?”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น นัยน์ตาของซูอวี่พลันสาดประกายความบ้าคลั่งและโลภมากออกมาในพริบตา!
มรดกสืบทอดของยอดฝีมือระดับเพดานสูงสุด! เกิดมาทั้งชีวิต... อย่าว่าแต่มรดกเลย แค่เงาของตัวตนระดับนั้นเขาก็ยังไม่เคยเห็นเป็นบุญตาด้วยซ้ำ!
“ถ้าอย่างนั้นศิษย์พี่สุดหล่อครับ… มีวิธีไหนบ้างที่คนกากๆ อย่างผมจะได้โควตาเข้าร่วมงานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์น่ะ?” ซูอวี่สลัดความระแวงทิ้งทันที เขาตีหน้าด้านฉีกยิ้มแฉ่ง มองราชันกระบี่สวรรค์ด้วยสายตาประจบสอพลอขั้นสุด
ราชันกระบี่สวรรค์มองท่าทีเปลี่ยนไปไวเป็นกิ้งก่าของซูอวี่ด้วยความขบขัน เขาเอนหลังพิงโซฟาไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์อีกครั้ง “อันที่จริงเงื่อนไขมันง่ายนิดเดียว… ขอแค่นายสามารถเอาตัวเองไปอยู่ใน ’10 อันดับแรก’ ในทำเนียบสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์มาครองได้ ก็ถือว่านายได้ตั๋วเข้าร่วมงานประลองแล้ว”
“ทำเนียบสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์?” คิ้วของซูอวี่เลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ
“ถูกต้อง ทางฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์มีสิ่งที่เรียกว่า ‘ทำเนียบปฐพี’ ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจัดอันดับหมายหัวอัจฉริยะรุ่นเยาว์ของเผ่ามนุษย์โดยเฉพาะ แต่เนื่องจากทำเนียบปฐพีนั้นวัดผลจาก ‘ศักยภาพแฝง’ เป็นหลัก พอเอาเข้าจริงๆ พลังรบในสนามรบกลับคลาดเคลื่อนไปไกล เผ่ามนุษย์ของเราจึงจงใจก่อตั้ง ‘ทำเนียบสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์’ ขึ้นมาเอง เพื่อใช้วัดพลังรบที่แท้จริงและปลุกระดมขวัญกำลังใจให้พวกสายเลือดใหม่”
ราชันกระบี่สวรรค์อธิบายอย่างสบายๆ “กฎมีอยู่ว่า… เฉพาะสัตว์ประหลาดรุ่นเยาว์อายุระหว่างสิบแปดถึงยี่สิบห้าปีเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์สลักชื่อลงบนทำเนียบนี้ได้ พื้นที่มีจำกัดเพียง ‘หนึ่งร้อยอันดับ’ และขอโทษทีนะ… ไอ้คนที่กระจอกที่สุดในอันดับที่หนึ่งร้อยตอนนี้ อย่างน้อยๆ ก็ฟาดระดับการฝึกตนไปถึง ‘กายาทองคำระดับห้า’ แล้ว! ยิ่งไปกว่านั้น… มันยังเป็นถึงกายาทองคำ ‘ระดับสุดยอด’ ด้วย!”
สิ้นคำพูด รูม่านตาของซูอวี่พลันหดเกร็งวูบ!
หลังจากที่เพิ่งโดนติวเข้มเรื่องระดับความเหลื่อมล้ำของกายาทองคำไปหมาดๆ ซูอวี่ย่อมเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า… ช่องว่างระหว่างคุณภาพกายาทองคำแต่ละระดับนั้น มันห่างเหินกันราวกับฟ้าดิน!
หากเทียบสเกลพลัง กายาทองคำระดับสุดยอดระดับหนึ่ง ย่อมสามารถตบหน้าบดขยี้กายาทองคำระดับทั่วไประดับสามให้ร่วงลงไปกองกับพื้นได้โดยแทบไม่ต้องออกแรง!
เช่นนั้น… ไอ้คนที่อยู่รั้งท้ายทำเนียบที่เป็นถึง ‘กายาทองคำระดับสุดยอดระดับห้า’ หากยอดฝีมือที่มีแค่กายาทองคำระดับทั่วไปคิดจะโค่นมันล่ะก็… อย่างต่ำๆ ก็ต้องรีดพลังระดับเจ็ดหรือแปดออกมา ถึงจะพอฟัดพอเหวี่ยง!
คิดคำนวณมาถึงตรงนี้ ซูอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอดลึกๆ สัตว์ประหลาดร้อยอันดับแรกของเผ่ามนุษย์… ชักจะโหดเกินไปแล้ว!
ราชันกระบี่สวรรค์มองท่าทีใบ้กินของศิษย์น้องแล้วก็หลุดยิ้ม “เอาเถอะ… ด้วยพรสวรรค์ระดับสีทองของนาย การหล่อหลอมกายาทองคำระดับสุดยอดก็เป็นแค่เรื่องของเวลา แม้แต่ระดับไร้มลทินก็ใช่ว่าจะเอื้อมไม่ถึง แถมตอนนี้นายเพิ่งจะอายุสิบแปดหมาดๆ… ตอนอายุเท่านี้ ฉันยังลูกผีลูกคน ไม่ได้เฉียดใกล้ขอบเขตกายาทองคำเลยด้วยซ้ำไป”
ซูอวี่พยักหน้ารับคำ ภายในแววตาทอประกายความทะเยอทะยานอย่างเปี่ยมล้น
“โอ้ จริงสิ…” สีหน้าของราชันกระบี่สวรรค์พลันแปรเปลี่ยนเป็นขึงขังและดุดันขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ในเมื่อความลับเรื่องฐานะของนายหลุดรอดออกไปแล้ว… มีบางเรื่องที่ศิษย์พี่อย่างฉันต้องเตือนสติเอาไว้ให้ดี”
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังเบอร์นั้น ซูอวี่ก็รีบนั่งหลังตรงแหน็วทันที “เชิญศิษย์พี่ชี้แนะเลยครับ!”
ราชันกระบี่สวรรค์กระแอมไอเบาๆ แล้วกดเสียงต่ำลง “นายก็น่าจะรู้กิตติศัพท์… นิสัยของตาแก่คนนั้นค่อนข้างจะเผด็จการและบ้าเลือดสุดกู่! ไม่ใช่แค่กับพวกหมื่นเผ่าพันธุ์นะ… แม้แต่กับขั้วอำนาจในเผ่ามนุษย์ด้วยกันเอง อาจารย์ก็จัดเป็นพวกบ้าดีเดือด ประเภทที่ไม่ยอมโอนอ่อนให้หน้าไหนทั้งนั้น!”
“ด้วยความบ้าดีเดือดนั่น อาจารย์เลยไปเตะปากเหยียบตาปลาล่วงเกินคนใหญ่คนโตเอาไว้เพียบ! ถึงไอ้พวกสวะนั่นจะสู้ตาแก่ไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ… แต่นายคือ ‘ศิษย์สายตรง’ ของเขา! ในเมื่อพวกมันเอาคืนอาจารย์ไม่ได้… โอกาสที่หมาลอบกัดพวกนั้นจะพุ่งเป้าเล่นงานนายในเงามืด จึงสูงปรี๊ดจนทะลุปรอทเลยล่ะ!”
“แต่ก็เอาเถอะ… พวกมันก็มีปัญญาทำได้แค่เป็นหมาลอบกัดในเงามืดเท่านั้นแหละ หากบังอาจลากเรื่องสกปรกพวกนี้ขึ้นมาวางบนโต๊ะแบบโจ๋งครึ่ม ล่ะก็… ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเพดานสูงสุด ก็ไม่กล้าแบกรับความบ้าคลั่งของตาแก่คนนั้นง่ายๆ หรอกนะ!”
ราชันกระบี่สวรรค์เน้นย้ำทีละคำ “เพราะฉะนั้น สิ่งที่ฉันอยากจะเตือนนายก็คือ… ทันทีที่นายรู้ตัวว่าโดนหมาลอบกัดพุ่งเป้าเล่นงาน นายจะต้องจัดการพวกมันไปตาม ‘กฎ’ อย่างเคร่งครัด! ขอเพียงแค่นายอยู่ในขอบเขตของกฎ ไม่จำเป็นต้องถึงมืออาจารย์ให้ระคายเคือง… แค่ศิษย์พี่คนนี้ ก็พร้อมจะกวาดล้างและจัดการแก้ปัญหาแทนนายได้ทั้งหมด!”
นัยน์ตาของราชันกระบี่สวรรค์จ้องเขม็งลึกเข้าไปในดวงตาของซูอวี่ หวังตอกย้ำให้ศิษย์น้องจดจำกฎข้อนี้ให้ขึ้นใจ
ซูอวี่สบตากลับโดยไม่หลบเลี่ยง ก่อนจะพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น
“เรื่องเคารพกฎสินะครับ… ศิษย์พี่วางใจได้เลย ผมน่ะ… เป็นพลเมืองดีที่รักการรักษากฎกติกามากที่สุดแล้ว”
มุมปากของเด็กหนุ่มค่อยๆ แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ชวนขนลุกออกมา
ทันทีที่เห็นรอยยิ้มพิลึกพิลั่นนั่น คิ้วของราชันกระบี่สวรรค์พลันกระตุกยิก ลางสังหรณ์แปลกประหลาดบางอย่างผุดวาบขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่!
ปัดโธ่เว้ย! จะคิดมากไปทำไมวะ!? อย่างไรเสียฉันก็เป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตราชัน ต่อให้เด็กนี่ไปก่อเรื่องวินาศสันตะโรขนาดไหน มีหรือที่คนระดับฉันจะตามเช็ดตามล้างให้ไม่ได้? ราชันกระบี่สวรรค์หัวเราะเยาะความระแวงของตัวเองในใจ
ทว่า… หากในอนาคตมีใครให้โอกาสราชันกระบี่สวรรค์ย้อนเวลากลับมาเลือกใหม่อีกครั้งได้ล่ะก็… เขาจะยอมตบปากตัวเองจนเลือดกลบปากและไม่มีวันพ่นประโยคอวดดีนี้ออกมาเด็ดขาด!
ถึงขั้นที่ว่า… แค่ปล่อยให้ความคิดบ้าๆ นี้งอกเงยขึ้นมาในหัว ก็ยังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำ!