วิถียุทธไร้ขอบเขต: ระบบสังเคราะห์เทพ - บทที่ 117 แต่เขาก็คือศิษย์น้องของฉันนะ!
“ส่งตัว ‘ซูอวี่’ ออกมา… แล้วหมื่นเผ่าพันธุ์จะยอมถอยทัพ ว่ายังไง?”
น้ำเสียงราบเรียบของยอดฝีมือขอบเขตโหวเผ่าเทพดังกังวาน กึกก้องสะท้านไปทั่วทั้งฟ้าดิน ทะลุทะลวงโสตประสาทของผู้คนทั้งเมืองเหิงเฉิงให้ได้ยินอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ!
ชั่วขณะนั้น สายตานับหมื่นคู่ต่างหันขวับไปจับจ้องที่ร่างของซูอวี่เป็นจุดเดียว! นัยน์ตาของพวกเขากระเพื่อมไหวไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อน... มีทั้งงงงวย ตกตะลึง รังเกียจ หรือแม้กระทั่ง… หวาดผวาขีดสุด!
ณ มุมหนึ่ง หยางฉีและสยงจ้านหันสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความตื่นตะลึงระคนเหลือเชื่อฉายชัดในแววตาของอีกฝ่าย!
หมื่นเผ่าพันธุ์ยอมทุ่มกำลังเปิดช่องทางเชื่อมมิติ… เพียงเพื่อคนๆ เดียวเนี่ยนะ!?
ซูอวี่! นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่?
หากไม่ใช่เพราะบนตัวซูอวี่มีสมบัติล้ำค่าที่หมื่นเผ่าพันธุ์ต้องการอย่างบ้าคลั่ง ก็ย่อมเป็นเพราะ… พรสวรรค์ของซูอวี่ น่าสะพรึงกลัวจนทำให้เผ่าพันธุ์ทั้งหมื่นต้องหวาดผวาจนนั่งไม่ติด!
สองยอดฝีมือต่างจมดิ่งสู่ความเงียบงันในพริบตา
ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลข้อใด การที่หมื่นเผ่าพันธุ์ลงทุนเปิดช่องทางเชื่อมมิติ แถมยังยอมสูญเสียยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ไปถึงเพียงนี้ ก็เพียงพอจะพิสูจน์ความพิเศษของซูอวี่ได้แล้ว!
เด็กหนุ่มที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตกายาทองคำได้ไม่นาน กลับทำให้หมื่นเผ่าพันธุ์ต้องสังเวยชีวิตปรมาจารย์ไปนับไม่ถ้วน… ตัวตนระดับนี้ ทั่วทั้งแคว้นต้าเซี่ยยังไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ด้วยซ้ำ!
และที่น่าขนลุกที่สุดคือ หนึ่งในยอดฝีมือระดับจันทร์กระจ่าง… เพิ่งถูกซูอวี่สับหัวหลุดด้วยมือตัวเองไปหมาดๆ!
ณ บนกำแพงเมือง หวังหลงและพรรคพวกทั้งสามมีสีหน้าขมขื่นอย่างเห็นได้ชัด
“ว่าแล้วเชียว… ที่หมื่นเผ่าพันธุ์บุกทะลวงเข้ามาถึงนี่ ก็เพื่อล่าหัวซูอวี่จริงๆ”
สยงเหิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนหน้านี้ตอนที่หวังหลงตั้งข้อสันนิษฐาน เขายังไม่อยากจะเชื่อนัก แต่ตอนนี้ยอดฝีมือระดับโหวจากเผ่าเทพกลับเป็นคนเอ่ยปากยืนยันด้วยตัวเอง เขาจะปฏิเสธความจริงได้อย่างไร?
เขาทอดสายตามองลงไปยังร่างของซูอวี่ในเมืองเหิงเฉิง แววตาซับซ้อนเจือความอิจฉาริษยาลึกๆ
“ทำไมสัตว์ประหลาดที่ครอบครองพรสวรรค์ระดับสีทอง ถึงไปจุติที่มณฑลเจียงหนาน... แทนที่จะเป็นมณฑลตงของเราวะ?”
หวังหลงที่ยืนอยู่ข้างๆ มุมปากกระตุกยิก เขาอยากจะสวนกลับเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอ
จ้าวชิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาแทนด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “เกรงว่า… สถานการณ์แบบนี้ พวกเราคงปกป้องเขาไว้ไม่ได้แล้ว”
สัตว์ประหลาดระดับสีทอง… สำหรับแคว้นต้าเซี่ยนับเป็นเมล็ดพันธุ์ชั้นเลิศที่ประเมินค่าไม่ได้ แต่ในวิกฤตการณ์ตรงหน้านี้กลับเป็นเหมือนดาบสองคม…
ฝ่ายหมื่นเผ่าพันธุ์ถึงขั้นงัดเอาตัวตนระดับโหวออกมาข่มขู่!
ขณะที่ฝั่งมนุษย์ มีเพียง ‘หลี่หงเทียน’ ยืนหยัดอยู่เพียงลำพัง
แม้หลี่หงเทียนจะเป็นถึงอันดับเก้าแห่งทำเนียบปรมาจารย์ ทว่าพลังของเขาก็ยังห่างชั้นเกินกว่าจะงัดข้อกับขอบเขตโหวได้!
อย่าลืมว่า ‘หลินอวี่’ ในอดีตที่เป็นถึงปรมาจารย์ไร้พ่ายอันดับสาม ตอนที่ลากเผ่ามารขอบเขตโหวนั่นลงนรก... ตัวเขาเองก็ต้องจ่ายด้วยชีวิต! หลี่หงเทียนนั้นแข็งแกร่งหาตัวจับยากก็จริง แต่บารมียังไม่ถึงขั้นปรมาจารย์หลินอวี่!
เบื้องบนโดมฟ้า คิ้วของหลี่หงเทียนขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม
ก่อนจะเดินทางมาที่นี่… ท่านรัฐมนตรีไม่ได้หลุดปากพูดถึงเรื่องของเด็กที่ชื่อซูอวี่นี่เลยสักคำ!
สถานการณ์พลิกผันแบบนี้ ถือว่าหลุดลอยไปจากความคาดหมายของเขาอย่างสิ้นเชิง
คล้อยหลังคำขู่กรรโชกของตาเฒ่าเผ่าเทพ ภายในเมืองเหิงเฉิงก็เริ่มมีรังสีอำมหิตจากสายตาผู้คนพุ่งเป้าไปที่ซูอวี่มากขึ้นเรื่อยๆ!
“ถะ… ถ้าส่งตัวซูอวี่ออกไป พวกเราก็ไม่ต้องสู้แล้วใช่ไหม?”
เสียงกระซิบสั่นเครือและขี้ขลาดของใครบางคนดังแว่วขึ้น
ทว่ามันกลับสั่นคลอนจิตใจผู้คนนับหมื่นในชั่วพริบตา!
นั่นสิ! แค่โยนซูอวี่ออกไปเป็นเหยื่อ พวกเขาก็ไม่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ แล้วไม่ใช่หรือไง!?
กองกำลังที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกองกำลังท้องถิ่นจากมณฑลเจียงหนาน ด้วยความที่มณฑลนี้ตั้งอยู่ห่างไกลแนวรบ พวกเขาจึงเสพติดความสุขสบายและแทบไม่เคยต้องเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้าย ปะทะกับพวกหมื่นเผ่าพันธุ์ของจริงเลยสักครั้ง
ที่ต้องมารวมตัวกันหน้าสลอนในวันนี้… ก็แค่ถูกสถานการณ์บังคับทั้งนั้น!
พอได้ยินข้อเสนอจากยอดฝีมือระดับโหว ความหวาดกลัวก็เริ่มกัดกินจิตใจจนโอนเอียง
ใครบ้างไม่อยากมีชีวิตรอดรอกลับไปกอดครอบครัว?
ใครมันจะบ้าอยากไปสับเนื้อแลกเลือดกับพวกหมื่นเผ่าพันธุ์ที่ดุร้ายป่าเถื่อนกัน!?
พลาดพลั้งแค่วินาทีเดียว… นั่นหมายถึงร่างกายต้องถูกฉีกกระชากกลายเป็นเศษเนื้อเลยนะ!
ชั่วอึดใจเดียว เสียงซุบซิบวิจารณ์ก็เริ่มดังกระหึ่มขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง
“หรือว่า… พวกเราจะส่งตัวซูอวี่ออกไปดี?”
“ใช่! แค่โยนมันออกไป พวกเราทุกคนก็จะรอดตาย! เสียสละแค่ชีวิตเดียว แลกกับลมหายใจของคนนับแสน... มีอะไรต้องคิดให้ปวดหัวอีกล่ะวะ!?”
“พูดถูก! จะให้พวกเราทั้งหมดมาตายหมู่เพราะไอ้เด็กนี่แค่คนเดียวได้ยังไง!”
เสียงก่นด่าและเรียกร้องของพวกขี้ขลาดตาขาวเริ่มดังประสานกันเซ็งแซ่
สีหน้าของเหล่าครูฝึกและบรรดาอัจฉริยะจากค่ายสัตว์ประหลาดที่ยืนปกป้องซูอวี่อยู่… ดำทะมึนลงจนถึงขีดสุด
บัดซบเอ๊ย! ศัตรูที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่คือหมื่นเผ่าพันธุ์นะเว้ย!
ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานความเป็นความตายแบบนี้ สิ่งที่ควรทำคือจับอาวุธสู้ตายไปด้วยกันไม่ใช่หรือไง!? กลับมีไอ้พวกเศษสวะสันหลังยาวกล้าพ่นคำพูดหมาๆ แบบนี้ออกมาได้!
เจียงซ่างตวัดสายตาคมกริบทะลุกระดูก กวาดมองกากเดนมนุษย์ที่กล้าเปิดปากเห่าหอนทีละคน เขาแค่นเสียงหัวเราะเยือกเย็น
“ประเสริฐ! หน้าตาของพวกแกทุกคน... ฉันสลักมันไว้ในสมองหมดแล้ว! หากเจียงซ่างคนนี้รอดชีวิตจากสงครามครั้งนี้ไปได้เมื่อไหร่… พวกแกหน้าไหน ก็อย่าหวังว่าจะได้ตายดี!”
อย่างไรก็ตาม เจียงซ่างก็มีดีกรีเป็นถึงยอดฝีมือระดับเหินเวหาขั้นปลาย ทั้งยังมีเส้นสายอำนาจล้นมือ เมื่อเขาเปิดปากข่มขู่ด้วยจิตสังหารรุนแรงขนาดนี้ พวกคนขี้ขลาดเหล่านั้นก็หดหัวเงียบกริบราวกับป่าช้า
ทว่า… ถึงปากจะหุบสนิท แต่ความเคียดแค้นชิงชังในแววตาของพวกมัน กลับยิ่งพุ่งเป้าไปที่ซูอวี่ทวีคูณ!
ในมุมมองของพวกเศษสวะเหล่านี้ ต้นเหตุของหายนะทั้งหมด… ล้วนเป็นเพราะความอวดดีของซูอวี่! ซูอวี่คือตัวซวยที่ดึงดูดความตายมาให้พวกมัน!
ช่างเป็นตรรกะที่น่าสมเพช พวกมันไม่เคยตระหนักเลยว่า… เผ่ามนุษย์กับหมื่นเผ่าพันธุ์คือศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่มีวันอยู่ร่วมโลกกันได้อยู่แล้ว!
วันนี้พวกมันยอมทุ่มกำลังเจาะมิติมาเพื่อล่าซูอวี่ แล้วใครจะรับประกันว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ พวกมันจะไม่ทำแบบเดียวกันเพื่อล่าหัวใครสักคนในหมู่พวกมันเอง!?
บริเวณเหนือช่องทางเชื่อมมิติ ใบหูของยอดฝีมือเผ่าเทพขอบเขตโหวขยับกระดิกเบาๆ ในระดับพลังของมัน โสตประสาทการรับฟังย่อมครอบคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว
ทุกเสียงสะท้อนและความโกลาหลภายในเมืองเหิงเฉิง ล้วนไหลเข้าสู่การรับรู้ของมันอย่างชัดเจน
มุมปากของชายชราเผ่าเทพยกยิ้มเย้ยหยัน ถึงแม้ในกลุ่มมนุษย์เหล่านั้นจะมีตัวตนที่มีสติปัญญาพอจะสะกดกลั้นความหวาดกลัวของฝูงชนเอาไว้ได้… แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความแตกแยกได้ถูกหว่านลงไปแล้ว รอยร้าวในจิตใจ… เมื่อถูกง้างให้ปริแตก ย่อมไม่มีวันประสานกลับคืนได้ดังเดิม!
ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ตาเฒ่าเผ่าเทพกำลังจะอ้าปากปั่นหัวฝูงชนต่อ น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงความโอหังทะลุฟ้าก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน!
“ไอ้แก่… ตอนนั้นขืนรู้ว่าแกปากดีขนาดนี้ ฉันน่าจะฉีกปากแกทิ้งไปซะให้พ้นๆ เสียดายชะมัด”
สีหน้าของตาเฒ่าระดับโหวเผ่าเทพดิ่งวูบกลายเป็นดำทะมึน มันหันขวับมองขวับไปตามทิศทางต้นเสียงอย่างเกรี้ยวกราด!
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีฟ้าพลิ้วไหว ยืนตระหง่านกอดอกอยู่กลางอากาศตั้งแต่เมื่อใดไม่อาจทราบได้!
และวินาทีที่ชายชุดฟ้าเผยตัว… แรงกดดันมหาศาลดุจขุนเขาถล่มทลาย ก็ระเบิดแผ่ซ่านออกจากร่างของเขา! คลื่นพลังงานอันดุดันเกรี้ยวกราดพุ่งทะยานเข้าบดขยี้ช่องทางเชื่อมหมื่นเผ่าพันธุ์ในพริบตา!
กร๊อบ! โพล๊ะ!!!
ทหารหมื่นเผ่าพันธุ์ที่ระดับพลังต่ำต้อย ทนรับแรงกดดันมหาศาลไม่ไหว ร่างกายแหลกเหลวระเบิดกลายเป็นละอองเลือดกลางอากาศอย่างน่าสยดสยอง!
แม้แต่ยอดฝีมือระดับกายาทองคำของฝั่งหมื่นเผ่าพันธุ์… ภายใต้แรงกดดันขนาดยักษ์นี้ ร่างกายสีทองของพวกมันยังส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะ ปริแตกเป็นรอยร้าวราวกับเครื่องเคลือบที่กำลังจะแตกสลาย!
กองทัพหมื่นเผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วนต่างแหงนหน้ามองชายชุดฟ้าบนยอดโดมฟ้า ด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวไปด้วยความหวาดผวาสุดขีด!
เบื้องหลังชายชุดฟ้า หลี่หงเทียนเผยรอยยิ้มโล่งอก สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความเคารพสุดหัวใจ
“ท่านรัฐมนตรี!”
ตัดภาพไปบนกำแพงเมือง ร่างของหวังหลงและพวกพ้องทั้งสามสั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่ง แววตาของพวกเขาเบิกกว้าง ลุกโชนไปด้วยความตื่นเต้นและศรัทธาอันร้อนแรง!
“พวกเรา… ขอคารวะราชันกระบี่สวรรค์!”
วินาทีที่ชายชุดฟ้าผงาดขึ้นกลางท้องฟ้า ภายในเมืองเหิงเฉิงก็เกิดเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องประหนึ่งพายุคลั่ง!
“ราชันกระบี่สวรรค์มาแล้ว! พวกเรารอดตายแล้วเว้ย!”
“ราชันกระบี่สวรรค์จงเจริญ!”
ใบหน้าของตาเฒ่าโหวเผ่าเทพมืดครึ้มลงทันควัน ลึกๆ ในแววตามีความหวาดหวั่นแล่นริ้วขึ้นมาวูบหนึ่ง มันกัดฟันแค่นเสียง
“ไม่นึกเลย… ว่าราชันกระบี่สวรรค์จะลงทุนถ่อมาด้วยตัวเอง ไม่ทราบว่าข้อเสนอของข้า… ท่านราชันพิจารณาว่าอย่างไร? อย่าลืมเสียล่ะ! การที่ท่านละทิ้งฐานที่มั่นมาโผล่ที่นี่ ค่ายกลป้องกันฝั่งเขตแดนใต้… คงจะต้านทานทัพหลักของพวกเราไว้ได้อีกไม่นานนักหรอกนะ!”
แม้จะหวาดหวั่นต่อบารมี ทว่าตาเฒ่าเผ่าเทพก็ดูเหมือนจะกุมไพ่ตายบางอย่างเอาไว้ มันจึงยังกล้าเชิดหน้าต่อรองโดยไม่เกรงกลัว!
ราชันกระบี่สวรรค์ลูบคางเบาๆ นัยน์ตาของเขาจ้องมองตาเฒ่าเผ่าเทพด้วยแววตาหยอกล้อราวกับมองตัวตลก เขายิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยลอยๆ
“อืมมม… โยนซูอวี่ออกไป เพื่อซื้อความสงบสุข หลีกเลี่ยงสงครามนองเลือด… ฟังดูเป็นข้อเสนอที่ฉลาดไม่เลวนี่!”
สิ้นคำกล่าวนั้น สีหน้าของฝูงชนในเมืองเหิงเฉิงพลันซีดเผือดไปตามๆ กัน!
“ไม่ได้นะท่านราชันกระบี่สวรรค์!!”
“ใช่แล้ว! ซูอวี่คือความหวังในอนาคตของเผ่ามนุษย์เรา จะส่งตัวเขาให้พวกมันง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน!”
กลุ่มคนที่มีเจียงซ่างเป็นแกนนำต่างแผดเสียงตะโกนคัดค้านอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาไม่สนแล้วว่าตัวตนระดับราชันจะอยู่สูงส่งปานใด ขอเพียงได้ตะโกนเตือนสติออกไปให้สุดเสียง!
แม้แต่หลี่หงเทียนที่ลอยอยู่ด้านหลัง ยังมีสีหน้าเหวอรับประทาน ในความทรงจำของเขา… ท่านรัฐมนตรีหัวหน้าสายงานของตัวเอง ไม่ใช่คนขี้ขลาดตาขาวที่ยอมก้มหัวให้ศัตรูแบบนี้นี่หว่า!?
ท่ามกลางความตื่นตระหนกของทุกคน รอยยิ้มยียวนกวนประสาทก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของราชันกระบี่สวรรค์ เขาแสยะยิ้มกว้างก่อนจะประกาศลั่นด้วยน้ำเสียงดุดันโอหัง!
“ไอ้ข้อเสนอนั้นน่ะมันก็ดีอยู่หรอก... แต่ติดอยู่นิดเดียวว่ะ ไอ้เด็กที่ชื่อซูอวี่คนนั้นน่ะ… มันคือศิษย์น้องของฉันโว้ย!!”