วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 56 ให้มามากเกินไป รับไม่ไหวจริง ๆ
บทที่ 56 ให้มามากเกินไป รับไม่ไหวจริง ๆ
เมิ่งฝานมองดูหลิวเยียนผิงด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกเช่นไร
เดิมทีเขาเคยคาดคิดไว้ว่า เมื่อหลิวเยียนผิงได้เห็นความก้าวหน้าอันพุ่งพรวดของวรยุทธ์เขา นางคงจะตื่นตะลึงจนอ้าปากค้างเป็นแน่ ทว่าท่าทีตื่นตะลึงในรูปแบบ ‘จินตนาการล้ำเลิศ’ เช่นนี้ เขากลับคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม เมิ่งฝานก็เข้าใจตรรกะของหลิวเยียนผิงได้ในไม่ช้า แม้มันจะฟังดูเพ้อเจ้อไปเสียหน่อย แต่หากมองในมุมของนาง มันก็นับว่าสมเหตุสมผลอยู่ไม่น้อย
เขาจึงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงจนใจ “ข้ามิได้ถูกใครทำลายตบะไปทั้งนั้นขอรับ พลังวรยุทธ์ของข้ายังคงอยู่ครบถ้วน เพียงแต่ท่านมองไม่ออกเองต่างหาก”
“มองไม่ออก? หมายความว่าอย่างไร?” หลิวเยียนผิงขมวดคิ้วงงงวย จนถึงนาทีนี้ นางยังมิอาจทำใจเชื่อได้เลยว่าเมิ่งฝานจะก้าวล้ำหน้าตนไปได้
เมิ่งฝานมิอยากเสียเวลาอธิบายความให้ยืดเยื้อ เขาจึงตัดสินใจโคจรพลังลมปราณแห่ง ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง ออกมาอย่างตั้งใจ
พริบตาถัดมา หลิวเยียนผิงถึงกับเบิกตากว้างราวกับเห็นผีหลอก นางตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ
“เจ้า… เจ้าทะลวงเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงแล้วรึ?”
เป็นไปได้อย่างไรกัน
จำได้แม่นยำว่าตอนที่พบกันครั้งก่อน เมิ่งฝานยังเป็นเพียงศิษย์ระดับฝึกปรือขั้นที่ 2 เท่านั้น
กาลเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใดกันเชียว
เพียงแค่สองเดือนเศษเท่านั้นเองนะ! มิใช่สองปีเสียหน่อย!!!
“ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
วรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองรึ
ยามนี้หลิวเยียนผิงเองก็อยู่ในระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองเช่นกัน นางตรากตรำออกไปฝึกฝนฝีมือภายนอกสำนักเป็นเวลานาน กว่าจะก้าวข้ามจากขั้นที่หนึ่งมาสู่ขั้นที่สองได้อย่างราบรื่น
แต่… เมิ่งฝานใช้เล่ห์กลใดถึงพุ่งทะยานมาถึงจุดนี้ได้?
ในวันที่นางบรรลุระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่หนึ่ง เมิ่งฝานยังเตาะแตะอยู่ที่ระดับฝึกปรือขั้นที่ 2 แต่พอวันนี้พอนางขึ้นมาถึงขั้นที่สอง เมิ่งฝานกลับมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ในระดับเดียวกันเสียแล้ว!
นี่มันจะวิปริตผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว!
เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกเอือมระอาขึ้นมาเล็กน้อย เขามองหน้าหลิวเยียนผิงแล้วเอ่ยถาม
“ศิษย์พี่หลิว ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อใดรึ? แล้วมาหาข้าถึงหอคัมภีร์เช่นนี้ มีธุระอันใดด่วนหรือเปล่าขอรับ?”
เดี๋ยวก่อน ขอข้าเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น
“เจ้าริอ่านล้อข้าเล่นอยู่รึ?” หลิวเยียนผิงจ้องเขม็งมองเมิ่งฝานด้วยแววตาที่สั่นไหวด้วยความพรั่นพรึง
เมิ่งฝานถึงกับต้องกลอกตาด้วยความเพลียจิต เขาอุตส่าห์ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังแห่งระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองออกมาให้สัมผัสกันโต้ง ๆ แล้ว ทว่าแม่นางหลิวผู้นี้กลับยังคงตั้งแง่สงสัยมิจบสิ้น
ความจริงแล้ว หลิวเยียนผิงมิได้สงสัยในพลังที่สัมผัสได้หรอก เพียงแต่หัวใจของนางยังมิต่อติดกับความจริงที่อยู่ตรงหน้าต่างหาก
พลังลมปราณนั่นน่ะของจริงแน่นอน แต่ว่า…
แต่มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้เลยจริง ๆ นะ!
จะมีผู้ใดในโลกหล้าที่สามารถก้าวกระโดดจากระดับฝึกปรือขั้นที่ 2 พุ่งทะยานสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือน?
มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ชัด ๆ!
ทว่าความพินิจพิเคราะห์อันเป็นเหตุเป็นผลนั้น กลับถูกความจริงที่ปรากฏตรงหน้าตบฉาดใหญ่ ทำให้นางมิอาจหาข้ออ้างใดมาปฏิเสธได้อีก
เนิ่นนานผ่านไป หลิวเยียนผิงจึงค่อย ๆ สงบสติอารมณ์และยอมรับความจริงอันชวนตระหนกนี้ได้ในที่สุด โชคดีที่ก่อนหน้านี้นางพอจะรู้ซึ้งอยู่บ้างว่าเมิ่งฝานคือ ‘อัจฉริยะประหลาด’ ผู้หนึ่ง ขนาดตอนที่เขายังอยู่เพียงระดับฝึกปรือขั้นที่ 1 ยังสามารถชี้แนะนางที่อยู่ในขั้นที่ 9 จนแจ้งแก่ใจได้ ดังนั้นสำหรับตัวประหลาดเช่นนี้ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องวิตถารเพียงใดขึ้น ดูเหมือนมันก็มิใช่สิ่งที่ยากจะทำใจยอมรับอีกต่อไป
เมิ่งฝานแสดงสีหน้าจำยอมพลางมองไปที่หลิวเยียนผิงแล้วเอ่ยถาม “ศิษย์พี่หลิว ท่านกลับมาถึงตั้งแต่เมื่อใดรึ? แล้วมาหาข้าถึงที่นี่มีธุระปะปังอันใดหรือเปล่าขอรับ?”
หลิวเยียนผิงค้อนขวับพลางกลอกตาใส่ “ไม่มีธุระแล้วข้าจะมาหาเจ้ามิได้เชียวรึ?”
ทว่าความจริงแล้ว การมาหาเมิ่งฝานในครานี้ นางมีเรื่องสำคัญจะบอกกล่าวจริง ๆ
“ข้ามีเรื่องหนึ่งจะเล่าให้ฟัง ตอนที่ข้าออกไปท่องยุทธภพครานี้ ข้าได้พบกับ…”
หลิวเยียนผิงเริ่มพรรณนาอย่างคล่องแคล่ว นางเอ่ยปากเล่าเรื่องราวการเดินทางอย่างไม่หยุดพักเป็นเวลาร่วมชั่วโมง ส่วนเมิ่งฝานนั้นทำได้เพียงสวมบทบาทผู้ฟังที่ดีด้วยความอดทนขั้นสูงสุด
การออกไปฝึกฝนของหลิวเยียนผิงในครั้งนี้ นางอ้างว่าตนได้เที่ยวปราบปีศาจสังหารอสูรไปทั่วสารทิศ… แน่นอนว่าคำว่า ‘ปราบปีศาจสังหารอสูร’ นั้นอาจจะเป็นการยกย่องนางจนเกินงามไปเสียหน่อย เพราะแม้การเดินทางครั้งนี้จะมีการสังหารสัตว์อสูรไปหลายตัวจริง ทว่าตัวที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่มนั้น กลับมิอาจเทียบชั้นกับหมูสายฟ้าม่วงได้เลยแม้แต่น้อย!
หากจะกล่าวให้ตรงจุด คำว่า ‘สัตว์อสูร’ ก็ยังฟังดูสูงส่งเกินไป ความจริงควรใช้คำว่า ‘สัตว์ร้าย’ จะเหมาะสมกว่า เพราะพวกมันหาได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ปีศาจที่น่าพรั่นพรึงแม้แต่นิด
ทว่าท่ามกลางวีรกรรม ‘ปราบอสูร’ ครั้งหนึ่ง ผลงานของหลิวเยียนผิงกลับถูกชิงตัดหน้าไปเสียได้
ในตอนนั้นนางทุ่มเทแรงกายแรงใจจนสามารถสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้แก่สัตว์ร้ายตัวนั้น และกำลังจะลงดาบปลิดชีพเพื่อปิดฉากภารกิจ แต่แล้วจู่ ๆ ศิษย์จาก สำนักกระบี่อู๋จี๋ ผู้หนึ่งกลับพุ่งพรวดออกมา แล้ววาดกระบี่ซ้ำลงไปเพียงดาบเดียว ชิงสังหารอสูรตัวนั้นตัดหน้าให้นางต้องเจ็บใจเล่นเสียอย่างนั้น
มิเพียงชิงลงมือตัดหน้า ทว่าศิษย์สำนักกระบี่อู๋จี๋ผู้นั้นกลับหน้าหนาถึงขั้นอ้างว่าอสูรร้ายตัวนั้นเป็นผลงานการล่าของตนเองแต่เพียงผู้เดียว พฤติกรรมสามหาวเช่นนี้ย่อมทำให้หลิวเยียนผิงโกรธจนแทบกระอักเลือด
แท้จริงแล้วด้วยฐานะเศรษฐินีเช่นนาง นางหาได้ไยดีในตัวอสูรตัวนั้นเท่าใดนัก ทว่าความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นทำให้เกินจะข่มใจ นางจึงได้โต้เถียงไปเพียงไม่กี่คำ ผลที่ตามมาคืออีกฝ่ายกลับพ่นวาจาสามหาวเหม็นหูหนักขึ้นเรื่อย ๆ จากเรื่องเล็กน้อยจึงลุกลามกลายเป็นเพลิงโทสะที่ระเบิดออก นางตัดสินใจชักกระบี่เข้าปะทะกับศิษย์ผู้นั้นทันที!
ทว่าน่าเสียดายที่นางหาใช่คู่ต่อสู้ของมันไม่ หลิวเยียนผิงพ่ายแพ้อย่างยับเยิน มิหนำซ้ำยังเป็นการพ่ายแพ้ที่นำมาซึ่งความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิต ฝ่ายตรงข้ามมิเพียงหยามเหยียดนางด้วยถ้อยคำหยาบช้า แต่ยังลามปามไปถึงขั้นดูแคลนสำนักกระบี่ซู่ซันทั้งสำนัก เหตุการณ์ครั้งนี้จึงกลายเป็นหนามยอกอกและบาดแผลฝังลึกในใจของนางนับแต่กลับมาจากการฝึกฝน
ตั้งแต่เกิดมาจนเติบใหญ่ หลิวเยียนผิงเคยต้องรองรับความอัปยศเช่นนี้ที่ไหนกัน? ดังนั้นเมื่อกลับถึงสำนัก นางจึงมุ่งตรงมาหาเมิ่งฝานด้วยหวังจะให้เขาช่วยชี้แนะวิชากระบี่ เพื่อยกระดับฝีมือไปล้างแค้นไอ้คนชั่วนั่นให้จงได้!
เมิ่งฝานนั่งนิ่งทนฟังเรื่องราวความแค้นฝังหุ่นนั้นอยู่นานชั่วหม้อข้าวเดือด เมื่อฟังจนจบเขาก็แอบคิดในใจว่า ทั้งหลิวเยียนผิงและหลี่เสวี่ยโหรวนั้นช่างเป็นสตรีที่ ‘ว่าง’ งานเหลือเกิน! เรื่องขี้ผงเพียงเท่านี้ เหตุใดต้องเก็บมาใส่ใจให้รกสมองด้วยเล่า?
“ศิษย์พี่หลิว การออกไปท่องยุทธภพย่อมต้องพบเจอเรื่องร้อยแปดเป็นธรรมดา สิ่งที่ท่านพบเจอนั้นถือเป็นการขัดเกลาจิตใจอย่างหนึ่ง ข้าคิดว่าท่านมิควรเก็บมาเป็นอารมณ์ให้เสียสุขภาพจิต การแปรเปลี่ยนความเจ็บแค้นให้เป็นแรงขับเคลื่อนนั้น จริง ๆ แล้วมัน…”
ในขณะที่เมิ่งฝานกำลังจะงัดวาทศิลป์เพื่อหว่านล้อมให้ศิษย์พี่หลิวกลับไปฝึกฝนด้วยตนเอง หลิวเยียนผิงกลับชูนิ้วขึ้นมานิ้วหนึ่งพลางเอ่ยขัดขึ้นว่า
“ขอเพียงเจ้าช่วยชี้แนะจนข้ายกระดับวิชากระบี่ และเอาชนะไอ้คนชั่วนั่นได้ ข้าจะมอบหินวิญญาณให้เจ้าหนึ่งร้อยเม็ด!”
คำพูดที่เตรียมไว้ในลำคอของเมิ่งฝานถูกกลืนกลับลงไปทันที ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ใครจะไปทนไหวกันเล่า?
แม้ในใจของเมิ่งฝานจะโหยหาการอ่านตำราและปรับปรุงวิชากระบี่ของตนเพียงใด ทว่าต้องยอมรับว่า ‘แม่นางน้อยหลิวเยียนผิง’ ผู้นี้ให้ค่าตอบแทนที่หนักหน่วงเกินกว่าจะปฏิเสธได้จริง ๆ! เปิดปากมาก็หนึ่งร้อยหินวิญญาณ ต่อให้ใจแข็งดั่งศิลาเพียงใด แต่เมื่อเจออำนาจเงินตราของมหาเศรษฐินีเข้าให้ เมิ่งฝานก็มิอาจทำใจแข็งได้อีกต่อไป
“เช่นนั้นเอาดั่งนี้ดีหรือไม่ ท่านพาข้าไปพบมัน แล้วข้าจะช่วยสั่งสอนมันให้หนักมือจนจำทางกลับสำนักมิได้ แค่นี้ก็สิ้นเรื่องสิ้นราว สะดวกโยบายกว่ากันเยอะเลย” เมิ่งฝานเสนอทางเลือกที่ง่ายที่สุด
ทว่าหลิวเยียนผิงกลับส่ายหน้าปฏิเสธหนักแน่น
“มิได้! ข้าต้องเป็นคนลงมือบดขยี้มันด้วยมือของข้าเองเท่านั้น มิเช่นนั้นจะนับว่าล้างแค้นได้อย่างไร!”
เมิ่งฝานได้ฟังก็ทำได้เพียงยิ้มขมขื่นอย่างจนปัญญา
“ถ้าเช่นนั้น ศิษย์สำนักกระบี่อู๋จี๋ผู้นั้นฝึกปรือกระบวนท่าใด มีระดับพลังสูงส่งเพียงไหน และช่องว่างระหว่างท่านกับมันห่างชั้นกันเพียงใดรึ?” เมิ่งฝานเริ่มถามข้อมูล เพื่อทำความเข้าใจศัตรูให้ถ่องแท้ก่อนจะให้คำปรึกษา
ความจริงแล้ว เมื่อเอ่ยถึง ‘สำนักกระบี่อู๋จี๋’ เมิ่งฝานมิได้มีความรู้สึกดีต่อสำนักนี้เลยแม้แต่น้อย
นั่นเป็นเพราะเขาเคยเห็นภาพนิมิตผ่านพลังกระบี่สังหารในดาบเล่มหนึ่ง ภาพที่ประมุขสำนักอู๋จี๋ หลี่ชิงอวิ๋น ลงมือสังหารภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ด้วยน้ำมือตนเอง เพียงเพื่อบรรลุวิชากระบี่ ‘ไท่ซั่งไร้รัก’
หนึ่งศพ… สองชีวิต!
หนึ่งคือบุตรในอุทร อีกหนึ่งคือภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก
โลกนี้ยังมีบุรุษใจคออำมหิตผิดมนุษย์เช่นนี้อยู่อีก ช่างไม่คู่ควรแก่การเกิดมาเป็นคนเสียจริง ๆ!
หากวันใดที่เมิ่งฝานมีพลังกล้าแกร่งพอ เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะปลิดชีพหลี่ชิงอวิ๋นเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ฟ้าดิน นี่มิใช่การสอดรู้เรื่องชาวบ้าน ทว่าภาพจำเหล่านั้นมันแจ่มชัดเสียจนเขารู้สึกเหมือนได้ยืนอยู่ในเหตุการณ์จริง ได้เห็นหลี่ชิงอวิ๋นลงมือต่อหน้าต่อตา
ด้วยเหตุนี้ ความชิงชังที่มีต่อตัวประมุข จึงลุกลามกลายเป็นความไม่พึงใจต่อสำนักกระบี่อู๋จี๋ทั้งสำนักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ศิษย์สำนักอู๋จี๋ผู้นั้นเคยปะทะฝีมือกับข้ามาแล้ว แม้เขาจะแข็งแกร่งกว่าแต่ก็มิถึงขั้นบดขยี้ข้าได้อย่างเบ็ดเสร็จ ข้ายังพอรับมือกับเขาได้หลายกระบวนท่า สิ่งนี้พิสูจน์ได้ว่าเขาเหนือกว่าข้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ข้าคาดเดาว่าระดับพลังของเขาน่าจะอยู่ราวขั้นที่สี่ หรืออย่างมากก็มิเกินขั้นที่ห้าของระดับวรยุทธ์แท้จริง แน่นอนว่าลำดับขั้นการบำเพ็ญมิใช่มาตรวัดพลังทั้งหมด แต่ในเมื่อเขาเก่งกว่าข้าเพียงนิด ข้าก็ย่อมมีความหวังที่จะแซงหน้าเขาได้ขอรับ!”
เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของหลิวเยียนผิง เมิ่งฝานก็พอจะประเมินภาพการต่อสู้ออกได้อย่างชัดเจน
แท้จริงแล้ว ‘พลัง’ นั้นเป็นสิ่งที่ยากจะตวงวัดด้วยตัวเลขให้แม่นยำ ทว่าในสายตาของเมิ่งฝาน ขอเพียงหลิวเยียนผิงมีความรุดหน้าในชั้นเชิงกระบี่มากขึ้น นางย่อมสามารถคว่ำศิษย์สำนักอู๋จี๋ผู้นั้นลงได้อย่างแน่นอน
หากจะให้ยกระดับพลังวัตรของหลิวเยียนผิงในช่วงเวลาอันสั้นย่อมเป็นเรื่องยากเข็ญ ทว่าหากเป็นการพัฒนากระบวนท่ากระบี่… เขากลับมีวิธีนับร้อยนับพัน!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่หลิวเยียนผิงออกไปฝึกฝนภายนอก เมิ่งฝานได้เข้าถึงสภาวะสมาธิหน้าศิลาจารึกเทพกระบี่อีกคราจนรุดหน้าไปไกล มิหนำซ้ำในช่วงที่สถิตอยู่ในหอคัมภีร์ เขายังได้ซึมซับแก่นแท้แห่งวิถีกระบี่จนก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปอีกระดับ การจะชี้แนะหลิวเยียนผิงในยามนี้จึงมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงแม้แต่น้อย
“ศิษย์พี่หลิว… อันที่จริงหากท่านปรารถนาจะเอาชนะศิษย์สำนักอู๋จี๋ผู้นั้น มันหาใช่เรื่องยากลำบากอันใดเลยขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบาย ๆ
“โอ้? เจ้ามีอุบายเด็ดอันใดรึ?” หลิวเยียนผิงหูผึ่งด้วยความสนใจทันที
“วิธีนั้นเรียบง่ายยิ่งนัก เพียงแค่ท่านทำสิ่งหนึ่งให้สำเร็จก็พอขอรับ”
“สิ่งใดรึ?”
“บรรลุเจตนาแห่งกระบี่!”
สิ้นคำของเมิ่งฝาน หลิวเยียนผิงถึงกับต้องกลอกตาใส่อย่างอดรนทนมิได้
นี่มันพูดเหมือนไม่ได้พูดชัด ๆ!
นางรู้ดีอยู่เต็มอกว่าหากบรรลุเจตนาแห่งกระบี่ได้ นางย่อมปราบศิษย์สำนักอู๋จี๋ผู้นั้นได้ประดุจพลิกฝ่ามือ ปัญหาคือยามนี้นางจะไปบรรลุสิ่งที่ลึกล้ำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?
“เจ้าริอ่านล้อข้าเล่นรึ? ข้าอยู่เพียงระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง จะบรรลุเจตนาแห่งกระบี่ได้อย่างไร? ทั่วทั้งสำนักซู่ซันมิเคยมีผู้ใดทำได้ในระดับพลังเพียงเท่านี้มาก่อน!” หลิวเยียนผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
“ศิษย์พี่หลิว ท่านกล่าวผิดแล้วขอรับ ผู้ที่อยู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองทว่าบรรลุเจตนาแห่งกระบี่ได้นั้น ยามนี้ก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าท่านคนหนึ่งแล้ว” เมิ่งฝานเอ่ยตอบอย่างราบเรียบ
หลิวเยียนผิงชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะระลึกได้ว่าเมิ่งฝานกำลังหมายถึงตัวเขาเอง นางทำสีหน้าจนปัญญาพลางเอ่ยว่า
“เจ้า… ข้าจะนำตัวข้าไปเปรียบกับเจ้าได้อย่างไรกัน? เจ้าน่ะมันคนบ้าวิปริตไปแล้ว!”
“ฮ่า ๆ ศิษย์พี่หลิว สนใจจะวางเดิมพันกับข้าสักคราไหมขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยพลางเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เดิมพันอันใดรึ?” หลิวเยียนผิงขมวดคิ้วมองเขาด้วยสายตาระแวดระวัง
“ภายในหนึ่งเดือน หากข้าสามารถทำให้ท่านบรรลุเจตนาแห่งกระบี่ได้ ท่านต้องจ่ายหินวิญญาณให้ข้าสองร้อยเม็ด… กล้าพนันหรือไม่ขอรับ?” เมิ่งฝานกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
หลิวเยียนผิงหรี่ตาลงทันที ไอ้เด็กคนนี้มันร้ายกาจนัก!
ก่อนหน้านี้ตกลงกันไว้ที่หนึ่งร้อยเม็ดเพื่อเอาชนะคู่ปรับ ทว่าพริบตาเดียวเขากลับโก่งราคาขึ้นเป็นเท่าตัวเสียอย่างนั้น แม้แต่พ่อค้าหน้าเลือดในตลาดหยกที่นางเคยเจอ ยังมิกล้าต่อรองได้ดุดันปานนี้เลย!
“ตกลง!”
ทว่าหลิวเยียนผิงกลับตอบรับในทันทีโดยมิเสียเวลาคิด เพราะหากเมิ่งฝานสามารถชี้แนะให้นางบรรลุเจตนาแห่งกระบี่ได้จริงภายในหนึ่งเดือน หินวิญญาณสองร้อยเม็ดก็นับว่าเป็นราคาที่ถูกแสนถูก
ต้องยอมรับว่าเศรษฐินีผู้นี้มีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลยิ่งนัก ในสายตาของนางหาได้มีคำว่าเสียเปรียบ มีเพียงคำว่า ‘คุ้มค่า’ หรือไม่เท่านั้น
“เช่นนั้นวันนี้ท่านกลับไปก่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยมาพบข้าใหม่” เมิ่งฝานเอ่ยสรุป
“เหตุใดต้องเป็นพรุ่งนี้เล่า เริ่มเสียแต่วันนี้เดี๋ยวนี้มิได้รึ?” หลิวเยียนผิงผู้มีนิสัยใจร้อนเป็นทุนเดิมเอ่ยเร่งเร้า
“เหตุใดน่ะรึ” เมิ่งฝานเผยรอยยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ
“เพราะคืนนี้… ข้าจำเป็นต้องฝึกฝนวิชา กระบี่วารีคลั่ง ให้สำเร็จเสียก่อนน่ะสิ!”