วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 55 เจ้าหนุ่มนี่เล่นสนุกจริง ๆ
บทที่ 55 เจ้าหนุ่มนี่เล่นสนุกจริง ๆ
สายตาในเชิง ‘วิถีกระบี่’ ของเมิ่งฝานนั้นเฉียบคมเพียงใด?
เพียงแค่กระบวนท่าแรกเริ่ม เขาก็รู้แจ้งเห็นจริงทันทีว่าคมดาบของเฉียนเล่อฉือนั้นมุ่งตรงมาหมายทำลายใบหน้าของตน!
เจ้าเศษเดนผู้นี้… กล้าดีอย่างไรถึงคิดจะมาทำลายโฉมหน้าของข้า!
เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เมิ่งฝานพลันบังเกิดโทสะแรงกล้าจนยากจะระงับ แม้เขาจะมิใช่คนที่หยิ่งทะนงว่าต้องอาศัยรูปโฉมเพื่อความอยู่รอด แต่เขาก็ให้ความสำคัญกับใบหน้านี้อย่างที่สุด
นั่นเป็นเพราะในชาติภพก่อน เมิ่งฝานมีรูปร่างหน้าตาธรรมดาสามัญจนเกือบจะเรียกได้ว่าต่ำกว่ามาตรฐาน เขาเคยต้องเจ็บปวดและสูญเสียความมั่นใจจากรูปลักษณ์ที่จืดชืดมานับครั้งไม่ถ้วน ครั้นเมื่อได้ข้ามภพมาครอบครองร่างที่หล่อเหลาเหนือมนุษย์มนาเช่นนี้ เมิ่งฝานจึงถนอมรักและภาคภูมิใจในรูปโฉมนี้เป็นอย่างยิ่งตลอดมา
บัดนี้เมื่อมีคนริอ่านจะทำลายสิ่งที่เขารักที่สุด เมิ่งฝานย่อมมิอาจทนเฉยอยู่ได้
ในเมื่อเจ้าชอบทำลายโฉมหน้านัก ข้าก็จะใช้หนทางของเจ้านี่แหละตอบสนองคืนแก่เจ้าเอง!
เมิ่งฝานสำแดงอานุภาพท่า ‘กระบี่มา’ โดยตรง กระชากดาบออกจากมือเฉียนเล่อฉือราวกับปาฏิหาริย์ ก่อนจะใช้ดาบเล่มนั้นกรีดลงบนใบหน้าของเจ้าของเดิมอย่างรวดเร็ว
ด้วยนิสัยที่ค่อนข้างพิถีพิถันและรักในความสมมาตร หลังจากกรีดแผลแรกที่แก้มข้างหนึ่งไปแล้ว เมิ่งฝานจึงมิลืมที่จะบรรจงกรีดอีกแผลที่แก้มอีกข้าง เพื่อให้ใบหน้าของเฉียนเล่อฉือดู ‘สมดุล’ ในสายตาของเขา
“อ๊ากกกกกกกก!!” เฉียนเล่อฉือใช้มือทั้งสองปิดใบหน้า พลางกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
มันคือความทุกข์ทรมานที่ถาโถมเข้าใส่ทั้งร่างกายและจิตใจในเวลาเดียวกัน เขารู้ซึ้งดีว่ารูปโฉมของตนถูกทำลายลงสิ้นแล้ว ใบหน้าที่เดิมทีก็มิได้โดดเด่นอะไร บัดนี้กลับยิ่งอัปลักษณ์จนยากจะดูได้ ความเจ็บปวดนี้ถึงกับทำให้เขาลืมความอัศจรรย์ในฝีมือของเมิ่งฝานไปจนสิ้น
“ขยะ!” เมิ่งฝานสะบัดมือโยนดาบเล่มนั้นลงบนพื้นพลางเค่นเสียงออกมาด้วยความรังเกียจ
เขาหาได้แยแสจะเหลียวมองดูเฉียนเล่อฉืออีกแม้เพียงหางตา ทว่าหมุนกายจากไปในทันที
หากมิใช่เป็นเพราะที่นี่คือหน้าหอคัมภีร์ที่มีผู้คนพลุกพล่าน หากเป็นสถานที่ลับตาคน เมิ่งฝานมิกล้ารับประกันเลยว่าเขาจะยับยั้งชั่งใจมิให้ปลิดชีพเจ้าคนโฉดผู้นี้ทิ้งเสียตรงนั้นได้หรือไม่!
เมิ่งฝานในอดีตนั้น แม้แต่ในความฝันเขาก็มิเคยคิดว่าวันหนึ่งตนเองจะมีความรู้สึกอยากสังหารผู้อื่น ทว่าหลังจากผ่านการเคี่ยวกรำในเทือกเขาเทียนซิน สังหารอสูรร้ายมานับไม่ถ้วน จนสองมืออาบชุ่มไปด้วยโลหิต ความยำเกรงต่อชีวิตของเขาก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป
ยิ่งพลังฝีมือกล้าแกร่งขึ้น ความเกรงกลัวต่อความตายก็น้อยลง หากเป็นเมื่อก่อนมีคนคิดฆ่าเขา เมิ่งฝานคงทำได้เพียงคิดจะไปรายงานสำนักเพื่อขอความคุ้มครอง แต่บัดนี้ หากมีใครกล้าคิดร้ายหมายชีวิตเขา เมิ่งฝานจะเลือกเป็นฝ่ายลงมือก่อนทันที!
พึ่งพิงตนเอง ย่อมดีกว่าร้องขอวาสนาจากผู้อื่น!
การเปลี่ยนแปลงทางจิตใจเช่นนี้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้ และเมิ่งฝานก็มิได้มองว่ามันเป็นเรื่องเลวร้ายอันใด สำหรับเฉียนเล่อฉือผู้นี้ เขาเลิกเกรงกลัวมานานแล้ว เพราะไม่ว่าจะเป็นพลังฝีมือส่วนตัวหรือเบื้องหลัง เขาก็หาได้ด้อยไปกว่าอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
จริงอยู่ว่าเฉียนเล่อฉือเป็นบุตรของผู้อาวุโสเฉียน แต่ตัวเขาเองก็เป็นถึงศิษย์เอกผู้สืบทอดโดยตรงของผู้อาวุโสหลิน ซึ่งหากเทียบตามลำดับอาวุโสและฐานะแล้ว ผู้อาวุโสหลินย่อมสูงส่งกว่าผู้อาวุโสเฉียนอย่างมิอาจนำมาเปรียบกันได้
ครั้นกลับมาถึงหอศาสตรา เมิ่งฝานมุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสองเพื่อเข้าพบผู้อาวุโสหลิน และนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดมารายงานต่อผู้เป็นอาจารย์อย่างไม่ตกหล่น
“ทำได้ดีมาก! ในสำนักกระบี่ซู่ซันแห่งนี้ นอกจากเจ้าสำนักและผู้อาวุโสระดับบรรพชนแล้ว ใครหน้าไหนจะมีสิทธิ์มาข่มเหงศิษย์ของข้า หลินเปียนอวิ๋นได้?”
“ในเมื่อเฉียนเล่อฉือเด็กน้อยนั่นสู้เจ้าไม่ได้ เจ้าอยากจะปราบมันอย่างไรก็ทำได้ตามใจชอบ ส่วนตาแก่เฉียนกุ้ยนั่น หากมันกล้าลดตัวลงมาลงมือกับเจ้าด้วยตนเอง ข้าผู้นี้จะไปสั่งสอนมันให้รู้สำนึกเองว่าควรวางตัวเช่นไร!”
“ศิษย์รักของข้า… จำไว้ว่าโดยปกติเราย่อมไม่ริเริ่มรังแกใครก่อน แต่ถ้าใครกล้ามารังแกเรา เราจะเหยียบย่ำมันให้สิ้นซาก!”
จากคำกล่าวของผู้อาวุโสหลิน เมิ่งฝานสัมผัสได้ทันทีว่าท่านอาจารย์ของเขานั้นมองข้ามผู้อาวุโสเฉียนไปไกลโข ซึ่งตรงกับที่เขาคาดการณ์ไว้ทุกประการ เมิ่งฝานจึงยกภูเขาออกจากอกและวางใจได้ในที่สุด
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่เมตตาขอรับ!” เมิ่งฝานโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
ผู้อาวุโสหลินโบกมือพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “เจ้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของข้า มีสิ่งใดต้องขอบอกขอบใจกันนักหนา… แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะถามเจ้านัก”
“เรื่องอันใดหรือขอรับ?” เมิ่งฝานเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย
“เดิมทีข้านึกว่าเจ้ากับแม่นางหลิวมีใจให้กัน บัดนี้กลับมีแม่นางแซ่หลี่โผล่มาอีกคน เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าคิดอ่านประการใดกันแน่? แม้บุรุษจะมีภรรยาหลายคนจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่เจ้าจัดการไหวจริง ๆ รึ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฝานถึงกับต้องยิ้มขมขื่นออกมา เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจนปัญญาว่า “ท่านอาจารย์ขอรับ ท่านคงคิดมากไปไกลแล้ว พี่สาวหลิวเป็นเพียงสหายของศิษย์ ส่วนเสวี่ยโหรวนั้นคือน้องสาวแท้ ๆ ในสายตาของศิษย์เท่านั้นขอรับ”
ผู้อาวุโสหลินทอดถอนใจยาวพลางส่ายหน้า
“เจ้าหนุ่มน้อยเอ๋ย… เจ้านี่โลภมากยิ่งกว่าที่ข้าคิดเสียอีกนะ แต่ก็เอาเถอะ หน้าตาหล่อเหลาปานนี้ หากไม่เจ้าชู้เสียบ้างก็คงเสียชาติเกิดแล้ว!”
เมิ่งฝานยืนงงงวยเป็นไก่ตาแตก มิอาจทำความเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของท่านอาจารย์ได้เลย
แม้กระทั่งตอนเดินลงบันไดมา เมิ่งฝานก็ยังครุ่นคิดไม่ตก ที่ว่าข้าโลภนั้นหมายความว่าอย่างไร? ในเมื่อข้ามิได้ต้องการใครเลยสักคน เช่นนี้ยังเรียกว่าโลภอยู่อีกรึ?
ผู้อาวุโสหลินมองตามแผ่นหลังของศิษย์รักพลางถอนหายใจและเผยรอยยิ้มขรึม
“เพื่อนก็คือเพื่อน น้องสาวก็คือน้องสาว พี่สาวก็คือพี่สาว หึ ๆ เจ้าเด็กคนนี้ดูท่าจะ ‘เล่น’ เก่งกว่าข้าตอนหนุ่ม ๆ เสียอีก”
“เป็นหนุ่มนี่มันดีจริง ๆ!!!” ผู้อาวุโสหลินพึมพำด้วยความอิจฉาปนเอ็นดู
เมิ่งฝานกลับมายังห้องพักชั้นแรกของหอศาสตราแล้วเริ่มฝึกฝนต่อทันที กลางวันศึกษาคัมภีร์ กลางคืนบ่มเพาะพลัง นี่คือกิจวัตรที่เขาปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ช่วงนี้เขาเว้นว่างจากการเช็ดดาบไปชั่วคราว เพราะ ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ จากดาบปราบอสูรยังคงอัดแน่นอยู่ในร่างกาย รอจนกว่าจะดูดซับจนหมดสิ้น เขาจึงจะเริ่มงานเช็ดดาบเพื่อสะสมพลังใหม่อีกครั้ง
วันรุ่งขึ้น เมิ่งฝานมุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์เพื่อศึกษาตำราต่อตามปกติ ครั้นถึงยามเที่ยงวัน เขาก็ได้พบกับหลี่เสวี่ยโหรวอีกครั้ง
“พี่เมิ่งฝาน! ข้ามาหาแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เสวี่ยโหรวยิ้มร่าพลางวิ่งตรงมาหาด้วยความดีใจ
เมิ่งฝานลอบถอนหายใจในใจ เจ้ามาทำไมกันนักหนานะ
“วันนี้เจ้ามิได้มีธุระอันใดรึ?” เมิ่งฝานส่งยิ้มสุภาพพลางเอ่ยถาม ซึ่งนัยที่แท้จริงของเขาก็คือ
เจ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำแล้วหรืออย่างไร?
“ก็พอได้ขอรับ ภารกิจที่ผู้อาวุโสหยางมอบหมายให้ในวันนี้ หลานทำเสร็จสิ้นล่วงหน้าแล้ว”
นี่เป็นครั้งที่สองที่หลี่เสวี่ยโหรวเอ่ยถึงผู้อาวุโสหยางผู้นี้ ซึ่งดูท่าจะมีฐานะเปรียบเสมือนอาจารย์ของนาง ทว่ามิได้รับนางเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ จึงมิอาจเรียกขานว่าอาจารย์กับศิษย์ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
เมิ่งฝานกวาดสายตาไปด้านหลังของนาง วันนี้ไร้เงาของเฉียนเล่อฉือ เจ้าหมอนั่นคงมิกล้าเหยียบย่างเข้ามาในหอคัมภีร์อีก หรือต่อให้กล้ามาวนเวียนอยู่ข้างนอก ด้วยสภาพใบหน้าที่ถูกกรีดจนเสียโฉมเมื่อวาน
สภาพจิตใจคงพังทลายจนมิติดีพอจะออกมาอวดโฉมต่อหน้าผู้ใดได้ในยามนี้ คาดว่าคงมุดหัวอยู่ในมุมมืด ปล่อยตัวให้จมดิ่งอยู่กับความโศกเศร้าและความแค้นใจไปอีกสักระยะ ก่อนที่จะหาเรื่องรนหาที่ตายด้วยการกลับมาล้างแค้นข้าอีกครั้งในภายหลัง!
“ภารกิจที่ผู้อาวุโสมอบหมาย ย่อมต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุด ว่าแต่ยามนี้เจ้าบรรลุถึงระดับใดแล้วรึ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็มิอาจมองทะลุระดับพลังของน้องสาวผู้นี้ได้
“ตอนนี้หลานอยู่ในระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่แปดขอรับ ผู้อาวุโสหยางตั้งความหวังไว้สูงยิ่ง อยากให้หลานบรรลุระดับเทียนหยวนภายในสองเดือน เพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกศิษย์หลัก ช่างยากเย็นเข็ญใจเหลือเกินเจ้าค่ะ!” หลี่เสวี่ยโหรวบ่นอุบพลางทำหน้ายุ่ง
การจะทะลวงผ่านขั้นที่เก้าไปสู่ระดับเทียนหยวนภายในเวลาเพียงสองเดือนนั้น ต่อให้เป็นอัจฉริยะดาวรุ่งแห่งซู่ซันเช่นนางก็นับว่าหินยิ่งนัก ทว่าเมิ่งฝานกลับสบโอกาสนี้รีบสำทับเพื่อ ‘ส่ง’ นางกลับไปฝึกฝนทันที
“สู้ ๆ เถิด ข้าเชื่อมั่นว่าเจ้าทำได้แน่! สองเดือนต่อจากนี้จงมุ่งมั่นฝึกฝนให้จงหนัก อย่าได้เสียเวลามาป่วนข้าที่นี่เลย รอให้เจ้าบรรลุระดับเทียนหยวนเมื่อใด ค่อยคาบข่าวดีมาบอกข้าก็ยังไม่สาย!” เมิ่งฝานให้กำลังใจนางด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด
“พี่เมิ่งฝาน ท่านรำคาญข้าใช่ไหมขอรับ?” หลี่เสวี่ยโหรวทำปากยื่น แสดงความน้อยใจออกมาเล็กน้อย
เมิ่งฝานรีบปฏิเสธพัลวัน “จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร! ข้าเพียงแต่เชื่อมั่นในตัวเจ้า เจ้าคือความภาคภูมิใจของหมู่บ้านซิงมู่เราเชียวนะ เรื่องขี้ผงเพียงเท่านี้จะคณามือเจ้าได้อย่างไร?”
“น้องเสวี่ยโหรว เราสองคนต่างเป็นเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งพา เพราะฉะนั้นเราต้องมุมานะยิ่งกว่าผู้อื่นนับเท่าทวี!”
เขาเริ่มงัดวาทศิลป์อัดฉีดกำลังใจให้นางอย่างแนบเนียน ซึ่งเด็กสาวผู้มีพรสวรรค์ทว่าหัวอ่อนเช่นนางย่อมติดกับดักทางคำพูดนี้โดยง่าย หลี่เสวี่ยโหรวพยักหน้าหงึกหงักด้วยแววตามุ่งมั่น
“พี่เมิ่งฝานพูดถูกขอรับ! มิน่าเล่าพี่ถึงบรรลุระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองได้รวดเร็วปานนี้ ข้าจะเอาอย่างพี่ขอรับ สองเดือนนี้ข้าจะปิดด่านฝึกฝนอย่างหนักเพื่อบรรลุระดับเทียนหยวนให้จงได้!! แล้วข้าจะกลับมาบอกข่าวดีกับท่านนะขอรับ”
เมิ่งฝานพยักหน้าด้วยความปีติที่ภารกิจสำเร็จ “สู้เขา! เจ้าทำได้แน่นอน!”
หลังจากส่งน้องสาวกลับไปได้ เมิ่งฝานก็ถอนหายใจยาวพลางกลับมาดำดิ่งสู่มหาสมุทรแห่งคัมภีร์กระบี่ต่ออย่างสบายใจ ทว่าความสงบนั้นกลับแสนสั้น… เพราะในวันรุ่งขึ้น เด็กสาวอีกคนก็มาปรากฏกายเบื้องหน้าเขา!
“เมิ่งฝาน! ข้าไปหาเจ้าที่หอศาสตราแต่ศิษย์พี่หลัวบอกว่าเจ้ามามุดหัวอยู่ที่หอคัมภีร์ นี่เจ้าเปลี่ยนสายงานจากคนเฝ้ากระบี่มาเป็นบรรณารักษ์แล้วรึ?”
ผู้ที่มาเยือนมิใช่ใครที่ไหน แต่เป็น หลิวเยียนผิง ที่เพิ่งกลับมาจากการฝึกฝนภายนอกนั่นเอง
เมิ่งฝานปิดคัมภีร์ลงด้วยความจำยอมพลางเอ่ยทัก “ศิษย์พี่หลิว ไฉนท่านถึงกลับมาเร็วนักเล่าขอรับ?”
“น้ำเสียงเจ้าฟังดูเหมือนไม่อยากให้ข้ากลับมาอย่างนั้นแหละ?” หลิวเยียนผิงจ้องเขม็งอย่างขัดใจ
“หามิได้ขอรับ ท่านคงหูแว่วไปเองเป็นแน่” เมิ่งฝานรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ทว่าในใจกลับคิดว่า มิใช่แค่ไม่อยากให้กลับ แต่หากไม่กลับมาเลยจะดียิ่งนัก!
ยามนี้เมิ่งฝานกำลังลุ่มหลงในการอ่านและฝึกฝนจนมิอยากให้ใครมาขัดจังหวะ สมาธิที่สั่งสมมาอย่างประณีตมักจะพังทลายลงทุกครั้งที่มีคนมารบกวน ซึ่งส่งผลต่อจิตใจของเขาไม่น้อยเลยทีเดียว
“แปลกจริง เหตุใดข้าถึงมองไม่เห็นระดับพลังของเจ้าเลย หรือว่าเจ้าถูกใครลงมือทำลายวรยุทธ์ทิ้งไปแล้ว?” หลิวเยียนผิงอุทานด้วยความตกใจ
นางมิได้เฉลียวใจเลยว่าเมิ่งฝานจะรุดหน้าไปไกลเกินกว่าที่นางจะหยั่งถึง เพราะในสายตานางนั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ คำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผลคือพลังของเขาถูกทำลายจนหมดสิ้น!
“บอกข้ามา! ใครมันกล้ารังแกเจ้า ข้าจะไปถลกหนังมันมาเซ่นสังเวยให้เจ้าเอง!!!” หลิวเยียนผิงแผดเสียงด้วยโทสะ
สำหรับนาง เมิ่งฝานคือมิตรสหายผู้มีพระคุณที่เคยช่วยเหลือกันมานับครั้งไม่ถ้วน แม้ทุกครั้งนางจะมอบหินวิญญาณให้เป็นค่าตอบแทน ทว่าหนี้ชีวิตและน้ำใจย่อมมิอาจชำระได้สิ้นด้วยเงินตรา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือความผูกพัน นางย่อมมินิ่งดูดายหากเพื่อนคนนี้ถูกรังแก!