วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 53 พูดจบแล้วก็ไสหัวไป!
บทที่ 53 พูดจบแล้วก็ไสหัวไป!
เรื่องที่เฉียนเล่อฉือเพียรพยายามตามเกี้ยวพาราสีหลี่เสวี่ยโหรวนั้น เมิ่งฝานย่อมรู้ดีอยู่เต็มอก แต่เดิมเขาหาได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก เพราะเห็นว่าหลี่เสวี่ยโหรวมีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางความรักของนางเอง จะพึงใจในตัวเฉียนเล่อฉือหรือไม่ ย่อมสุดแท้แต่การตัดสินใจของนาง
ทว่าบัดนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว เฉียนเล่อฉือผู้นี้เคยคิดร้ายหมายเอาชีวิตเขา และเมิ่งฝานก็มิใช่พ่อพระที่จะยอมเอาคุณล้างแค้น หนี้แค้นที่เฉียนเล่อฉือก่อไว้ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะต้องทวงคืนอย่างสาสมแน่นอน!
“พี่เมิ่งฝาน ท่าน… ท่านบรรลุถึงระดับวรยุทธ์แท้จริงแล้วหรือ?” หลี่เสวี่ยโหรวตกตะลึงจนนิ่งค้าง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
นี่มันเพิ่งผ่านไปนานเท่าใดกัน?
เพิ่งแยกจากกันเพียงสามเดือนเศษ พี่เมิ่งฝานกลับก้าวกระโดดข้ามกำแพงสูงชันทั้งระดับรวบรวมลมปราณและระดับวรยุทธ์แท้จริงมาได้เชียวรึ?
ต้องรู้ก่อนว่าครั้งสุดท้ายที่พบกัน พี่เมิ่งฝานยังมิอาจสัมผัสได้แม้แต่ไอปราณเสียด้วยซ้ำ!
ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ หลี่เสวี่ยโหรวพยายามแบ่งปันทรัพยากรการฝึกฝนของนางเพื่อช่วยผลักดันเมิ่งฝาน ทว่าในตอนนั้นรากฐานของเขาย่ำแย่จนถึงขีดสุด มิอาจกลั่นปราณแท้เส้นแรกให้บังเกิดขึ้นในกายได้เลย นานวันเข้า นางจึงเริ่มหมดหวังกับการเป็นนักฝึกวรยุทธ์ของพี่ชายคนนี้ไปโดยปริยาย
ทว่าเพียงไม่กี่เดือนที่คลาดสายตา เมื่อพบกันอีกครั้ง เมิ่งฝานไม่เพียงแต่อยู่ในระดับวรยุทธ์แท้จริง แต่ยังเป็นถึงขั้นที่สองอีกด้วย ความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้านี้ช่างดูเหนือจริงเสียจนนางตั้งตัวไม่ติด
“หอศาสตรามีผู้อาวุโสท่านหนึ่งเมตตาข้ามาก ท่านรับข้าเป็นศิษย์ผู้สืบทอดโดยตรงน่ะ” เมิ่งฝานเอ่ยตอบอย่างเรียบง่าย
เขากะเกณฑ์ไว้แล้วว่าจะโยนความดีความชอบทั้งหมดให้กับผู้อาวุโสหลิน มิเช่นนั้นคงต้องเสียเวลาอธิบายเรื่องราวที่ซับซ้อนอีกยืดยาว
“ดียิ่งนัก! ดีจริง ๆ เลย!” หลี่เสวี่ยโหรวอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด
เมื่อเห็นเมิ่งฝานประสบความสำเร็จจนก้าวเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง นางก็รู้สึกยินดีไปกับเขาจากส่วนลึกของหัวใจ แม้กาลเวลาจะหมุนผ่าน แต่สายใยที่พึ่งพาอาศัยกันมาแต่เยาว์วัยในหมู่บ้านบนภูเขาดวงนั้นหาได้จางหายไป เมิ่งฝานมองนางเป็นน้องสาวผู้น่ารัก และนางก็มองเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีเสมอมา
ความจริงแล้ว หลังจากมาถึงสำนักซู่ซัน นางต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลจนต้องมุมานะฝึกฝนอย่างหนัก มิอาจตามติดเมิ่งฝานได้ดังใจนึก ในยามที่นางออกตามหาเขาแล้วไม่พบ นางถึงกับแอบไปร้องไห้เสียใจอยู่หลายคืน
บัดนี้เมื่อเห็นพี่ชายปรากฏตัวขึ้นพร้อมพลังฝีมือที่รุดหน้าอย่างก้าวกระโดด ความอัดอั้นในใจจึงมลายสิ้น กลายเป็นความปลาบปลื้มใจอย่างถึงที่สุด
“พี่เมิ่งฝาน ท่านบอกว่าตอนนี้ท่านรั้งตำแหน่งศิษย์เฝ้ากระบี่อยู่ที่หอศาสตราใช่ไหม?” หลี่เสวี่ยโหรวถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
“ใช่แล้ว” เมิ่งฝานพยักหน้ายืนยัน
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปข้าจะไปหาท่านที่หอศาสตราบ่อย ๆ คราวนี้ท่านห้ามหายตัวไปไหนอีกเด็ดขาดนะ!” หลี่เสวี่ยโหรวกำชับด้วยสีหน้าจริงจัง
เมิ่งฝานยิ้มละไมพลางยื่นมือไปลูบหัวนางอย่างเอ็นดู “วางใจเถิด ข้าจะสถิตอยู่ที่หอศาสตราตลอดเวลา ไม่หนีหายไปไหนแน่นอน”
ภาพการแสดงความรักใคร่ฉันพี่น้องที่ดูสนิทสนมเกินธรรมดานั้น ตกอยู่ในสายตาของเฉียนเล่อฉือที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกเพลิงโทสะแผดเผาจนแทบจะระเบิดออกมา!
ใครบ้างในสำนักซู่ซันที่ไม่รู้ว่าข้า เฉียนเล่อฉือ กำลังตามจีบหลี่เสวี่ยโหรวอยู่?
เจ้าหนุ่มนี่กล้าดีอย่างไรถึงได้ลูบศีรษะนางต่อหน้าข้าเช่นนี้ นี่มันหยามเกียรติกันชัด ๆ!!!!
ความจริงแล้ว เฉียนเล่อฉือคิดมากไปฝ่ายเดียวโดยสิ้นเชิง เพราะในสายตาของเมิ่งฝานนั้น ตัวตนของเฉียนเล่อฉือหาได้มีค่าน่าจดจำแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวไม่
“พี่เมิ่งฝาน ก่อนหน้านี้ข้าตามหาท่านแทบพลิกแผ่นดินก็ไม่พบ แล้วเหตุใดท่านถึงไม่คิดจะมาหาข้าบ้างเลยล่ะ?” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ หลี่เสวี่ยโหรวก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางแง่งอนออกมา
“เอ่อ… ที่พักของเจ้าเป็นหอพักหญิง ข้าเป็นบุรุษจะบุ่มบ่ามไปได้อย่างไรกัน” เมิ่งฝานตอบพลางเกาหัวด้วยท่าทีขัดเขินเล็กน้อย
หากพูดกันตามความสัตย์จริง นับตั้งแต่เขาข้ามภพมายังโลกใบนี้ แม้จะรู้ดีว่าตนมี ‘น้องสาว’ อยู่ในสำนักซู่ซัน แต่ทว่าในแง่ของจิตวิญญาณ เขายังมิได้รู้สึกผูกพันลึกซึ้งปานนั้น แม้จะสืบทอดความทรงจำของเมิ่งฝานคนเดิมมา แต่ความรู้สึกโหยหาอาทรย่อมมิอาจสืบทอดมาได้ทั้งหมด
ดังนั้นหากไม่มีธุระปะปังอันใด เขาก็ไม่เคยคิดที่จะไปรบกวนการฝึกฝนของหลี่เสวี่ยโหรวเลยแม้แต่น้อย เพราะอย่างไรเสีย จิตวิญญาณหลักของเขาก็ยังคงเป็นชายหนุ่มจากอีกโลกหนึ่งอยู่ดี
ทว่าด้วยเศษเสี้ยวความทรงจำที่ตกค้าง ทำให้ยามที่ได้เผชิญหน้ากับนาง เมิ่งฝานกลับไม่รู้สึกแปลกหน้าเลยสักนิด ในทางกลับกัน เขายังคงสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยและสายใยที่ยังตัดกันไม่ขาด อย่างน้อยที่สุดในสายตาของเขาตอนนี้ หลี่เสวี่ยโหรวมิใช่คนอื่นไกล แต่เป็นญาติมิตรที่ควรค่าแก่การปกป้อง
“ท่านพี่ต้องรำคาญข้าแน่ ๆ เลย” หลี่เสวี่ยโหรวค้อนขวับ จ้องมองเมิ่งฝานด้วยแววตาประชดประชัน
“จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรกันเล่า?” เมิ่งฝานเอ่ยปลอบ ทว่าในใจกลับแอบคิดอีกอย่างหนึ่ง
ทางด้านหลังไม่ไกลนัก เฉียนเล่อฉือจ้องมองภาพการหยอกล้อ “กะหนุงกะหนิง” ของทั้งคู่จนโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม เจ้าหมอนี่มักจะสะกดรอยตามหลี่เสวี่ยโหรวราวกับเงาตามตัวประดุจคนคลั่งรักที่น่ารำคาญ แม้เขาจะแสดงออกว่าหลงใหลนางปานใด ทว่าในสายตาของหลี่เสวี่ยโหรว เฉียนเล่อฉือกลับเป็นบุคคลที่นางอยากจะหลีกหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!
“จริงด้วย! ข้านึกขึ้นมาได้ ผู้อาวุโสหยางยังรอคอยตำราเล่มนี้อยู่ ข้าต้องรีบนำกลับไปส่งท่านแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เสวี่ยโหรวตบหน้าผากตนเองเบา ๆ พลางอุทานด้วยความหงุดหงิดในความสะเพร่าของตน
“พี่เมิ่งฝาน ประเดี๋ยวข้าจะไปหาท่านที่หอศาสตรานะ”
เมิ่งฝานพยักหน้ารับ “ช่วงกลางวันข้าจะแฝงตัวอยู่ในหอคัมภีร์แห่งนี้ จะกลับไปที่หอศาสตราก็ต่อเมื่อตะวันตกดินแล้วเท่านั้น”
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะมาหาท่านที่หอคัมภีร์นี่แหละ!” หลี่เสวี่ยโหรวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสดใส จากนั้นนางก็หยิบตำราที่ต้องการแล้วรีบโบกมือลาเมิ่งฝานไป
เมิ่งฝานมองตามเงาหลังของนางพลางส่ายหัวอย่างอ่อนใจ หากเป็นไปได้ ข้าก็อยากให้เจ้าไม่ต้องมาหาบ่อยนัก จะได้มีเวลาอ่านตำราอย่างสงบ! ทว่าคำพูดเช่นนี้เขาย่อมมิกล้าเอ่ยออกไปให้ระคายหู เพราะเกรงจะทำร้ายจิตใจอันบริสุทธิ์ของนาง
เมื่อหลี่เสวี่ยโหรวจากไป เฉียนเล่อฉือที่ปกติจะติดตามนางไปทุกฝีก้าว กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง ก่อนจะสาวเท้าตรงมาหาเมิ่งฝานด้วยท่าทางคุกคาม
“มีธุระอันใดรึ?” เมิ่งฝานที่เพิ่งหยิบคัมภีร์ขึ้นมาจำต้องวางมันลงอีกครั้ง เขาเหลือบมองเฉียนเล่อฉือด้วยสายตาเย็นเยียบ สำหรับคนผู้นี้ เขาไม่มีความจำเป็นต้องเสแสร้งแสดงท่าทีเป็นมิตรแม้แต่น้อย
“เจ้า… ต่อไปนี้จงไสหัวไปให้ไกลจากศิษย์น้องเสวี่ยโหรวเสีย” เฉียนเล่อฉือเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา
“เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้น?” เมิ่งฝานถามกลับอย่างไร้อารมณ์
“ไม่มีเหตุผล! เจ้าแค่ทำตามที่สั่งก็พอ มิเช่นนั้นจุดจบของเจ้าจะมิใช่เพียงถูกระเนระนาดไปอยู่หอศาสตราเหมือนคราก่อน รู้อย่างนี้ข้าควรจะบดขยี้เจ้าให้ตายคามือไปเสียตั้งแต่แรก!”
เมิ่งฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉียนเล่อฉือถึงกล้ามาวางอำนาจบาตรใหญ่ต่อหน้าเขาเช่นนี้? ในเมื่อตอนนี้เขาก็บรรลุถึงระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สองแล้ว…
พลันเมิ่งฝานก็ฉุกคิดขึ้นได้ หลี่เสวี่ยโหรวผู้มีพรสวรรค์มองปราดเดียวก็รู้ถึงระดับพลังของเขา แต่เฉียนเล่อฉือผู้นี้กลับมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย!
เจ้าหมอนี่ห่างชั้นกับเสวี่ยโหรวเกินไปจริง ๆ!
เมิ่งฝานเริ่มเข้าใจแล้วว่า การที่เขาฝึกฝน วิถีสมาธิแห่งเทพซีหวง ทำให้พลังจิตวิญญาณของเขาแกร่งกล้ากว่าคนทั่วไปจนยากจะหยั่งถึง ยิ่งบวกกับความที่เฉียนเล่อฉือเป็นเพียงผู้มีระดับพลังที่ได้มาด้วยทรัพยากรของบิดา จึงมิอาจมองทะลุถึงแก่นแท้ของเขาได้ แม้อีกฝ่ายจะอยู่ในระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สี่ก็ตาม
ในสายตาของเมิ่งฝานยามนี้ เฉียนเล่อฉือช่างเป็นบุคคลที่ไร้ค่าน่าสมเพชยิ่งนัก หากมันรู้ว่าเขาก้าวกระโดดข้ามระดับพลังมาได้รวดเร็วปานนี้ มันคงมิกล้าเห่าหอนอย่างอวดดีเช่นนี้แน่นอน
ในบางแง่มุม… ความโง่เขลาก็เป็นความพิการอย่างหนึ่งที่รักษาไม่หาย
เมิ่งฝานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเฉียนเล่อฉือ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุดว่า “พูดจบแล้วรึ?”
เฉียนเล่อฉือชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแค่นเสียงตอบ “จบแล้ว!”
“พูดจบแล้ว… ก็ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเสีย!”