วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 52 ท่าแรก ‘กระบี่มา’
บทที่ 52 ท่าแรก ‘กระบี่มา’
เมื่อกลับมาถึงห้องพักในหอศาสตรา เมิ่งฝานล้มตัวลงนอนบนเตียง พลางรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ผ่านมานั้นช่างดูห่างไกลจากความจริงยิ่งนัก
ในช่วงระยะหลังมานี้ เทพีแห่งโชคลาภดูจะเมตตาเอ็นดูเขามากเกินไปเสียจนน่าประหลาดใจ
เขามิอาจรู้ได้เลยว่านี่คือวาสนาที่แท้จริง หรือเป็นเพียงเมฆหมอกก่อนพายุจะมาเยือน
เมิ่งฝานเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ‘วาสนาของคนเรานั้นมีจำกัด’ หากใช้โชคลาภทั้งหมดไปตั้งแต่เนิ่น ๆ ช่วงเวลาที่เหลือย่อมต้องเผชิญกับคราวเคราะห์เป็นแน่
เมิ่งฝานสะบัดศีรษะเบา ๆ เพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นออกไป ก่อนจะนั่งขัดสมาธิลงเพื่อเริ่มเข้าสู่การฝึกฝนวิทยายุทธ์
ไม่ว่าจะเป็นโชคดีหรือคราวเคราะห์ สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาพลังความสามารถของตนเองเป็นที่ตั้ง!
ต้องยอมรับว่าการฝึกฝนของเมิ่งฝานในยามนี้ค่อนข้างซับซ้อนและหลากหลายยิ่งนัก! ทั้ง เคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับ คัมภีร์แปรสายฟ้าพลังบริสุทธิ์หยาง และ วิถีสมาธิแห่งเทพซีหวง
เขากำลังเดินบนเส้นทางสามสายพร้อมกัน ซึ่งมิอาจละทิ้งสายใดสายหนึ่งไปได้เลย
ทว่าหลังจากก้าวเข้าสู่ ระดับวรยุทธ์แท้จริง แล้ว ยารวมปราณที่เขาเคยสะสมไว้ รวมถึงน้ำรวมจิต ต่างก็เริ่มสัมฤทธิ์ผลลดน้อยถอยลง ยาอัศจรรย์เหล่านี้ล้วนถูกปรุงขึ้นเพื่อส่งเสริมผู้ที่อยู่ในระดับฝึกปรือขั้นรวบรวมลมปราณเป็นหลัก แม้ในระดับวรยุทธ์แท้จริงจะยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่มันก็เบาบางราวกับหยดน้ำในมหาสมุทร
โชคยังดีที่ภายในกายของเมิ่งฝานยังคงสะสม ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ ไว้เป็นจำนวนมหาศาล โดยเฉพาะต้นกำเนิดกระบี่ที่ได้มาจากดาบปราบอสูรนั้นมีคุณภาพสูงส่งยิ่งนัก
ทรัพยากรอันล้ำค่าก้อนนี้เพียงพอที่จะส่งเสริมให้เขาบรรลุถึงระดับที่สามหรือสี่ของวรยุทธ์แท้จริงได้อย่างรวดเร็ว ส่วนเรื่องหลังจากนั้นค่อยหาหนทางกันใหม่ในภายหลัง!
เมื่อคำนึงถึงต้นกำเนิดกระบี่ สิ่งเดียวที่เมิ่งฝานยังคงรู้สึกอาลัยอาวรณ์คือการที่เขาไม่มีโอกาสได้สัมผัส ‘ดาบฝูซี’
หากเขาสามารถดูดซับต้นกำเนิดกระบี่จากดาบฝูซีมาได้ล่ะก็
ไม่สิ! หากข้าทำเช่นนั้นจริง ป่านนี้คงได้มอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว!
ความคิดเรื่องดาบฝูซีนั้นอันตรายเกินไป ไม่ควรริอ่านแม้แต่จะจินตนาการ
เมิ่งฝานเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา
“ถึงจะหมดหวังกับดาบฝูซี แต่ในสำนักกระบี่ซู่ซันแห่งนี้ ยังมีศาสตราวุธเลิศล้ำอีกมากมาย และส่วนใหญ่ก็สถิตอยู่ในหอศาสตราแห่งนี้มิใช่หรือ!”
หอศาสตรา บัดนี้กลายเป็นดั่งสวนหลังบ้านของเขาไปเสียแล้ว
ในตอนนี้เขาสามารถเข้าออกชั้นสองของหอศาสตราได้อย่างอิสระ ศาสตราวุธชั้นยอดเหล่านั้น ผู้อาวุโสหลินย่อมไม่ขัดศรัทธาหากเขาจะขอสัมผัสเพื่อชื่นชม
แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้ขาดแคลนต้นกำเนิดกระบี่เลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เหนือชั้นสองยังมีชั้นสาม และยังมีชั้นสี่ชั้นห้าที่รอคอยการค้นพบอยู่
ด้วยความมุ่งมั่นต่ออนาคตอันสดใส เมิ่งฝานจึงมิอาจข่มตาหลับได้ตลอดทั้งคืน เขาจมดิ่งอยู่กับการขัดเกลาพลังอย่างเงียบเชียบจนถึงรุ่งสาง
ครั้นแสงตะวันแรกปรากฏ เขาก็ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังชั้นสองของหอศาสตราตามกิจวัตร เพื่อเข้าพบผู้อาวุโสหลิน
“ข้าก็นึกว่าเจ้าจะเอาแต่ซุกตัวอยู่ในหอคัมภีร์ถึงสิบวันสิบคืนเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกลับมาตั้งแต่เมื่อคืน” ผู้อาวุโสหลินเอ่ยทักเมิ่งฝาน
แท้จริงแล้ว เมื่อคืนยามที่ผู้อาวุโสหลินสัมผัสได้ว่าเมิ่งฝานกลับมาถึงห้องพัก เขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เพราะตามนิสัยบ้าคลั่งการฝึกฝนของเมิ่งฝานที่ท่านรู้จัก เด็กหนุ่มคนนี้ควรจะตักตวงเวลาในหอคัมภีร์อย่างเอาเป็นเอาตาย มิใช่กลับมาพักผ่อนเช่นนี้
ทว่าด้วยถือทิฐิในฐานะอาจารย์ ท่านจึงมิได้ลงไปซักไซ้ไล่เลียงในยามวิกาล บัดนี้เมื่อเมิ่งฝานมาปรากฏตัวต่อหน้า ท่านจึงถือโอกาสเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจ
เมิ่งฝานยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ศิษย์มีข่าวดีจะแจ้งให้ท่านทราบขอรับ”
“ข่าวดีอันใด?” ผู้อาวุโสหลินขมวดคิ้วสงสัย
เมิ่งฝานยื่นป้ายคำสั่งซึ่งเป็นเสมือนไพ่ตายใบสุดท้ายคืนให้แก่ผู้เป็นอาจารย์
เห็นดังนั้น ผู้อาวุโสหลินยิ่งขมวดคิ้วมุ่นหนักกว่าเดิม!
“ผู้อาวุโสหวังเอ่ยว่า ต่อไปนี้ศิษย์สามารถเข้าออกหอคัมภีร์ได้ตามแต่ใจปรารถนา มิได้จำกัดเพียงสิบวันสิบคืนอีกต่อไป ตราบใดที่หลานต้องการ ประตูหอคัมภีร์จะเปิดต้อนรับหลานเสมอขอรับ!”
เมื่อสิ้นคำบอกเล่า รอยย่นบนหน้าผากของผู้อาวุโสหลินก็ยิ่งลึกชัดขึ้นด้วยความฉงน
ไร้เหตุผลสิ้นดี อยู่ ๆ กลับเมตตาปรานีเกินควร หากมิใช่คนพาลก็คงเป็นหัวขโมย! ท่านมิเชื่อเด็ดขาดว่าตาแก่หวังผู้นั้นจะกลายเป็นคนใจบุญสุนทานขึ้นมาเสียเฉย ๆ!
ทว่าในเมื่อมีลาภลอยมาเกยถึงที่ หากไม่รับไว้ก็คงเป็นคนโง่ ท่านจึงมิคิดจะขัดขวางวาสนาของเมิ่งฝาน
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เจ้าก็จงมุ่งมั่นศึกษาตำราในหอคัมภีร์ให้เต็มที่เถิด เรื่องอื่นมิต้องเก็บมาใส่ใจ” ผู้อาวุโสหลินกล่าวกำชับ
ท่านพอจะอ่านใจตาแก่หวังออกอยู่บ้าง แต่อยากจะเตือนไว้ว่า ตราบใดที่ข้ายังอยู่ อย่าหวังจะมาชิงศิษย์คนนี้ไปได้!
นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ในยามกลางวันเมิ่งฝานจะด่ำดิ่งสู่ทะเลความรู้ในหอคัมภีร์ ส่วนยามค่ำคืนจะกลับมาขัดเกลาวิชาในหอศาสตราอย่างเงียบเชียบ
เพียงผ่านไปครึ่งเดือน เมิ่งฝานก็สามารถทะลวงผ่านเข้าสู่ ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง ได้สำเร็จ!
หากอยู่ในสภาวะปกติ ลำพังเพียงความพยายามย่อมมิอาจก้าวกระโดดได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นอานิสงส์จาก ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ มหาศาลที่เขาสะสมไว้ในร่างกายนั่นเอง
สำหรับผู้อาวุโสหลินนั้น ท่านเห็นจนชินชาเสียแล้วกับเรื่องพรรค์นี้ เพราะท่านได้ประจักษ์ในความมหัศจรรย์ของเมิ่งฝานมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อเทียบกับพรสวรรค์ที่เคยเห็น การทะลวงผ่านขั้นย่อยภายในครึ่งเดือนย่อมมิใช่เรื่องที่น่าตระหนกตกใจอันใดอีกต่อไป
ยามนี้ เมิ่งฝานปักหลักอยู่ในหอคัมภีร์มานานร่วมครึ่งเดือน เขาพลิกอ่านคัมภีร์ลับวิชากระบี่ไปแล้วไม่ต่ำกว่าพันเล่ม!
นอกจากวิชากระบี่ เขายังแบ่งเวลาศึกษาวิชาธรรมนิมิตบางส่วน เพื่อนำมาปรับปรุง ‘วิชาธรรมนิมิตแห่งพระเจ้าซีหวง’ ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น แม้จะยังมิอาจเรียกได้ว่าไร้ที่ติ แต่ก็เพียงพอที่จะรองรับการฝึกปรือจิตวิญญาณในระดับปัจจุบันได้อย่างเหลือเฟือ
วิชาธรรมนิมิตแห่งพระเจ้าซีหวงนี้มิใช่เรื่องล้อเล่น ผลลัพธ์ของมันช่างทรงพลังเกินกว่าจะจินตนาการ ด้วยรากฐานในระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่สอง พลังจิตวิญญาณของเมิ่งฝานในยามนี้จึงกล้าแกร่งเหนือกว่าผู้อื่นในระดับเดียวกันไปหลายเท่าตัวนัก!
ทว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนมิใช่รางวัลอันล้ำค่าที่สุดที่เมิ่งฝานได้รับในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา
ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาก็คือ… ในที่สุดเขาก็สร้างกระบี่ท่าแรกตามที่เคยวางแผนไว้ได้สำเร็จ!
‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ ท่าที่หนึ่ง ‘กระบี่มา’
กระบี่ท่าแรกนี้ มิเพียงหลอมรวมแก่นแท้จากวิชากระบี่กว่าพันสำนักที่เขาตรากตรำศึกษามา แต่ยังแฝงไว้ด้วยมหาทัศนธรรมแห่งวิถีกระบี่ ‘หยวนซื่อ’ อย่างลึกล้ำ
การให้กำเนิดกระบี่ท่านี้ทำให้เมิ่งฝานรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก มิต้องเอ่ยถึงสิ่งอื่นใด แม้แต่วิชากระบี่สายฟ้าที่ผู้อาวุโสหลินแสนภาคภูมิ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ ‘กระบี่มา’ ก็คงต้องหมองหม่นไร้สง่าราศีไปในทันตา และที่สำคัญที่สุดคือ… กระบี่ท่านี้เป็นสิ่งที่เขา ‘สร้างสรรค์’ ขึ้นมาด้วยตนเอง!
ในภายภาคหน้า เหตุการณ์นี้จะต้องถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารของสำนักกระบี่ซู่ซันเป็นแน่ น่าเสียดายที่ในยามนี้ ยังไม่มีผู้ใดได้มีวาสนาเห็นความสง่างามของ ‘กระบี่มา’ เลยแม้แต่คนเดียว
ถึงกระนั้น เมิ่งฝานก็มิได้ลำพองตน เขายังคงนั่งศึกษาตำราในหอคัมภีร์อย่างสงบเยือกเย็น เพราะในมโนภาพของเขา ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ ย่อมมิได้หยุดอยู่เพียงกระบี่ท่าเดียวแน่นอน
กาลเวลาล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว เมิ่งฝานพำนักอยู่ในหอคัมภีร์เกินกว่ายี่สิบวันแล้ว และในวันหนึ่งเขาก็ได้พบกับคนรู้จัก
นางคือ ‘น้องสาว’ ที่เติบโตมาด้วยกันแต่เยาว์วัย เคยพึ่งพาอาศัยและร่วมเดินทางออกจากหมู่บ้านบนเขามาด้วยกัน นางมีนามว่า หลี่เสวี่ยโหรว
“พี่เมิ่งฝาน! พี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ!” หลี่เสวี่ยโหรวที่กำลังเดินหาตำราในหอคัมภีร์ เมื่อเหลือบเห็นเมิ่งฝาน นางก็ร้องทักขึ้นด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด
เมิ่งฝานหันไปส่งยิ้มอันอบอุ่นให้นาง “น้องเสวี่ยโหรว มิได้พบกันเสียตั้งนาน”
ครั้งล่าสุดที่เขาเห็นนาง คือช่วงงานประลองใหญ่ของสำนักเมื่อสองเดือนก่อน ทว่าครานั้นเขามองเห็นนางเพียงฝ่ายเดียว แต่หลี่เสวี่ยโหรวกลับมองไม่เห็นเขา หากนับตามจริง นางมิได้พบหน้าพี่ชายคนนี้มาสามเดือนเต็มแล้ว
หลี่เสวี่ยโหรวรีบวิ่งเข้ามาหาเมิ่งฝานด้วยความตื่นเต้น นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล
“พี่เมิ่งฝาน ข้าไปหาพี่ที่ห้องพักแต่ไม่เจอเลย แถมยังได้ยินคนพูดกันว่าพี่ไม่ผ่านการทดสอบศิษย์รับใช้และต้องถูกขับออกจากสำนักไปแล้ว ข้านึกเสียใจอยู่นานทีเดียวเจ้าค่ะ”
นางปักใจเชื่อไปแล้วว่าเมิ่งฝานจากสำนักไปแล้วจริง ๆ เมื่อได้มาพบหน้ากันในหอคัมภีร์เช่นนี้ ความปีติยินดีจึงเอ่อล้นออกมาอย่างปิดไม่อยู่
เมิ่งฝานยิ้มละไมก่อนจะปลอบนาง “ข้ามิได้จากไปที่ใดหรอก ตอนนี้ข้ารับหน้าที่เป็นศิษย์เฝ้ากระบี่อยู่ที่หอศาสตราน่ะ”
ในขณะที่เอ่ยอยู่นั้น เมิ่งฝานก็สังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังของหลี่เสวี่ยโหรว เขากำลังจ้องมองมาที่เมิ่งฝานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและแววตาหม่นหมอง
บุตรชายของผู้อาวุโสเฉียน...
เฉียนเล่อฉือ!
จะว่าไปแล้ว การที่เขาได้เข้าไปอยู่ในหอศาสตราได้นั้น ก็ต้องขอบคุณเจ้าหมอนี่อยู่เหมือนกัน เพียงแต่ในตอนนั้น เจตนาของมันหาได้มีความหวังดีแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย!