วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 3 แรกพบสบพาน กระบี่ชิงอวี๋
บทที่ 3 แรกพบสบพาน กระบี่ชิงอวี๋
“เมื่อสามปีก่อนยามที่ข้าย่างกรายเข้าสู่หอศาสตราแห่งนี้ ข้าเป็นเพียงศิษย์สายนอกธรรมดา ๆ คนหนึ่ง… ตอนนั้นข้าอายุเพียงยี่สิบห้าปีเท่านั้น” ศิษย์พี่หลัวใช้นิ้วมือลูบไล้เส้นผมขาวโพลนตรงขมับ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยความถวิลหาอดีต
สามปีก่อนอายุยี่สิบห้า… นั่นหมายความว่าศิษย์พี่หลัวผู้นี้ปัจจุบันอายุเพิ่งจะยี่สิบแปดปี ยังไม่พ้นวัยฉกรรจ์ด้วยซ้ำ!
ทว่าเหตุใด… รูปลักษณ์ภายนอกกลับดูทรุดโทรมร่วงโรย ราวกับชายชราวัยเจ็ดสิบแปดสิบปีเช่นนี้?
“แล้วเหตุใดศิษย์พี่ท่านถึง…” เมิ่งฝานเอ่ยถามอย่างลังเล
เขาไม่กล้ากล่าวจนจบประโยค ด้วยเกรงว่าจะเป็นการสะกิดแผลใจของอีกฝ่าย ทว่าศิษย์พี่หลัวกลับรับรู้ถึงสิ่งที่อยู่ในใจเขาได้เป็นอย่างดี ชายชราในร่างชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น
“เจ้าสงสัยล่ะสิว่าทำไมข้าถึงกลายเป็นสภาพกึ่งมนุษย์กึ่งปีศาจเช่นนี้? คำตอบก็คือเพราะการรับหน้าที่เฝ้ากระบี่ ณ หอศาสตราแห่งนี้อย่างไรเล่า!”
“ศาสตราที่ถูกเก็บรักษาไว้ในหอศาสตรา ส่วนใหญ่ล้วนผ่านสมรภูมิเข่นฆ่ามานับไม่ถ้วน ดื่มกินโลหิตผู้คนมามากมาย เมื่อเจ้าของเดิมดับสูญ ดวงวิญญาณของพวกมันถูกจองจำไว้ที่นี่ แล้วมีหรือที่มันจะยอมสงบนิ่งอยู่ได้?”
“ยามที่ไออาฆาตปะทุพุ่งพล่าน ผู้ที่ต้องแบกรับเคราะห์กรรมเป็นอันดับแรกก็คือพวกเรา… เหล่าศิษย์เฝ้ากระบี่”
“นี่คือเหตุผลที่ข้าถามเจ้าไปก่อนหน้า ว่าเจ้าไปล่วงเกินผู้ใดเข้าหรือไม่ ถึงได้ถูกส่งมายังสถานที่แห่งนี้”
ศิษย์พี่หลัวทอดถอนใจยาวอย่างอ่อนแรง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยฉายแววอับจนหนทาง
“ศิษย์เฝ้ากระบี่… ช่างเป็นหนทางที่ทุกข์ตรมเหลือเกิน!”
เขายื่นมือออกมาตบบ่าเมิ่งฝานเบา ๆ ราวกับจะปลอบประโลม ทว่าในสัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกของคนที่มีชะตากรรมเดียวกัน
“ขอบพระคุณศิษย์พี่หลัวที่ช่วยชี้แนะและพร่ำสอนเรื่องเหล่านี้” เมิ่งฝานประสานมือกล่าวขอบคุณจากใจจริง
น่าเสียดายที่หากเป็นผู้อื่นเมื่อล่วงรู้ความลับอันน่าหวาดหวั่นนี้ คงเตลิดหนีไปสุดชีวิต ทว่าในสถานการณ์ที่เขาถูก ‘หวางจื๋อซื่อ’ ล่อหลอกให้ก้าวเท้าเข้าสู่กับดักเช่นนี้ ต่อให้ปรารถนาจะหนีเพียงใดก็ไร้ซึ่งหนทาง
ทว่าหากจะพิจารณาอีกแง่หนึ่ง ตัวเขากับหวางจื๋อซื่อก็หามีความแค้นฝังลึกต่อกันไม่ เหตุใดอีกฝ่ายถึงต้องทุ่มเทแผนการเพื่อกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้?
เรื่องนี้… เขาจะต้องหาโอกาสสืบสาวความจริงให้กระจ่างแจ้งให้ได้!
เวลาล่วงเลยไป ศิษย์พี่หลัวเริ่มแจกแจงรายละเอียดเกี่ยวกับหอศาสตรา รวมถึงกฎระเบียบและภาระหน้าที่ต่าง ๆ ที่ศิษย์เฝ้ากระบี่พึงกระทำอย่างเคร่งครัด
ไม่นานนัก สุริยันก็เริ่มคล้อยต่ำลาลับขอบฟ้าทิศตะวันตก
ศิษย์พี่หลัวบรรจงปิดประตูบานใหญ่ของหอศาสตราลง ก่อนจะหันมากล่าวกับเมิ่งฝานด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เมื่อถึงยามนี้ของทุกวัน หอศาสตราจะปิดตายห้ามผู้ใดผ่านเข้าออกเด็ดขาด นี่คือกฎเหล็กที่ไม่ว่าใครก็มิอาจละเมิด ต่อให้เจ้าสำนักมาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าก็ไร้ข้อยกเว้น!”
แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงคำกล่าวอ้างตามกฎเกณฑ์เท่านั้น
เพราะหากท่านเจ้าสำนักมาเยือนจริง ๆ จะมีผู้ใดหน้าไหนกล้าขัดขวางมหาบุรุษผู้นั้นกันเล่า?
หลังจากลงกลอนประตูใหญ่เรียบร้อย ศิษย์พี่หลัวจึงนำทางเมิ่งฝานไปยังห้องหับแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นที่พักพิงของเขา
เมิ่งฝานกวาดสายตามองไปรอบห้อง แม้เนื้อที่ตัวห้องจะคับแคบไปบ้าง แต่กลับดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งนัก
“ขอบพระคุณศิษย์พี่หลัวที่เมตตาขอรับ”
“ไม่ต้องมากพิธี ห้องของข้าอยู่ติดกับเจ้านี่เอง หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็จงไปหาข้าได้ทันที”
สิ้นคำกล่าว ศิษย์พี่หลัวก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องของตนไป ทิ้งให้เมิ่งฝานอยู่กับความเงียบสงัดเพียงลำพัง
ม่านราตรีเพิ่งจะคลี่ตัวปกคลุม หากเทียบกับเวลาในโลกเดิมที่เขาจากมา ยามนี้คงเป็นเพียงเวลาหัวค่ำราวหนึ่งทุ่มเศษ เมิ่งฝานจึงยังไม่มีความรู้สึกง่วงงุนแม้แต่น้อย
เขาตัดสินใจเดินออกจากห้องพัก กลับมายังโถงใหญ่ชั้นแรกของหอศาสตราอีกครั้ง
ท่ามกลางความสลัวราง ชั้นวางไม้หลายแถวที่เรียงรายไปด้วยศาสตรานับร้อยนับพันเล่ม ต่างพากันแผ่ซ่านไอเย็นเยียบออกมาจนชวนให้ผู้คนรู้สึกขวัญผวา
นับจากนี้ไป… เขาจะต้องผูกพันกับศาสตราเย็นชะตาขาดเหล่านี้อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
หากนับตั้งแต่วันที่เขาข้ามภพมายังโลกใบนี้จนถึงปัจจุบัน ก็เพิ่งจะผ่านพ้นไปเพียงสองวันเท่านั้น เมิ่งฝานแทบจะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับ ‘โลกแห่งการบำเพ็ญเพียร’ อย่างเป็นกิจจะลักษณะเลยแม้แต่นิด
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่น… แม้แต่ในสำนักที่ขึ้นชื่อเรื่องกระบี่อย่างซู่ซัน ตัวเขากลับยังไม่มีกระบี่คู่กายเป็นของตนเองเลยสักเล่มเดียว
เมิ่งฝานยื่นมือไปหยิบกระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่มีรูปลักษณ์ธรรมดาสามัญขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เพื่อหวังจะลองสัมผัสไอพลังดูสักครา
เขามิกล้ายุ่มย่ามกับศาสตราที่มีกลิ่นอายกล้าแกร่งเกินไป ด้วยเกรงว่าตบะอันน้อยนิดของตนจะมิทาบรัศมีและถูกพลังสะท้อนกลับจนบาดเจ็บ จึงได้เลือกกระบี่เล่มที่ดู ‘ไร้พิษสง’ ที่สุด
ทว่าในชั่วพริบตาที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับตัวกระบี่… ไม่รู้ว่าเป็นเพียงอุปาทานไปเองหรือไม่ แต่อยู่ดี ๆ ข้อมูลลึกลับบางอย่างก็ผุดวาบขึ้นมาในห้วงคำนึงของเขาอย่างกะทันหัน!
[นามศาสตรา : ชิงอวี๋ (ปลาวารีคราม)]
[น้ำหนัก: สามชั่งสองตำลึง | ความยาวใบกระบี่: สามฉื่อหนึ่งชุ่น]
[วัสดุ: รังสรรค์จากเหล็กวิเศษ หลอมสร้างด้วยอัคคีโลกันตร์จากใต้พิภพ]
เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส ข้อมูลลึกลับของศาสตราเล่มนี้ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของเขาอย่างน่าอัศจรรย์
นี่คงเป็นเพียงเศษเสี้ยวของผลานิสงส์ที่พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ มอบให้แก่เขา ทว่าข้อมูลพื้นฐานเหล่านี้ดูจะยังมิใช่แก่นแท้ที่มีประโยชน์อันใดนัก
เพราะอานุภาพที่แท้จริงของวิถีกระบี่บรรลุเทพ… ย่อมลึกล้ำยิ่งกว่านี้มหาศาล!
เคร้ง!
เมิ่งฝานชักกระบี่ชิงอวี๋ออกจากฝัก ทันใดนั้น กระแสพลังงานสายหนึ่งก็ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางสิ่งกำซาบเข้าสู่จิตวิญญาณ ทว่ากลับมิอาจระบุได้ว่าพลังงานลึกลับนั้นคือสิ่งใด
มันเป็นความรู้สึกที่ประหลาดล้ำจนยากจะพรรณนา!
สิ่งที่แทรกซึมเข้ามาในกายข้า… แท้จริงแล้วคือสิ่งใดกันแน่?
เมิ่งฝานจัดวางกระบี่ชิงอวี๋กลับคืนสู่แท่นไม้ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบกระบี่อีกเล่มหนึ่งขึ้นมา ทันทีที่สัมผัสถูกตัวกระบี่ ข้อมูลชุดใหม่ก็ผุดวาบขึ้นในห้วงคำนึงของเขาทันที!
[นามศาสตรา: เฟยอวี่ (ขนนกเหิน)]
[น้ำหนัก: หนึ่งชั่งเจ็ดตำลึง | ความยาวใบกระบี่: สองฟุตหกนิ้ว]
[วัสดุ: รังสรรค์จากไม้เฟยอวี่ชั้นเลิศ ใช้เทคนิคสลักลายเส้นไหมอันวิจิตร ก่อนจะนำไปแช่ในโลหิตสดของอสูรหยกโลหิตนานถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนจนสำเร็จเป็นกระบี่]
แม้จะเป็นเพียงกระบี่ไม้ที่มิได้ผ่านการตีขึ้นรูปด้วยอัคคี แต่ทว่าอานุภาพที่แผ่ออกมากลับดูลึกลับและเปี่ยมพลังยิ่งกว่ากระบี่เหล็กกล้าที่ผ่านการหลอมร้อยครั้งอย่าง ‘ชิงอวี๋’ เสียอีก
ทว่าในวินาทีที่เมิ่งฝานกุมด้ามกระบี่ไว้ในมือ สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็พลันอุบัติขึ้น… จิตสังหารอันบ้าคลั่งสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากกระบี่เฟยอวี่ในทันที!
กระบี่ชิงอวี๋เล่มก่อนหน้านี้เป็นเพียงศาสตราที่เพิ่งหลอมขึ้นใหม่ ยังมิเคยพานพบการเข่นฆ่าหรืออาบโลหิตผู้ใด จึงไร้ซึ่งกลิ่นอายอำมหิต ทว่ากระบี่เฟยอวี่เล่มนี้กลับต่างออกไป มันคืออาวุธคู่กายของยอดฝีมือที่ดับสูญในสมรภูมิ ก่อนจะถูกส่งต่อมายังหอศาสตราแห่งนี้
มันเป็นศาสตราที่เคยดื่มกินเลือดเนื้อมานับมิถ้วน และยิ่งเจ้าของเดิมสิ้นชีพไปท่ามกลางการต่อสู้ แรงพยาบาทที่สถิตอยู่ในตัวกระบี่จึงยิ่งทวีความเข้มข้นจนน่าสยดสยอง
พริบตาที่เมิ่งฝานสัมผัสตัวกระบี่ พลังอาฆาตที่ถูกสมานไว้ภายในก็ปะทุออกมาอย่างรุนแรงและเริ่มไหลย้อนกลับหมายจะทำลายล้างผู้ถือครอง!
หากเป็นนักพรตที่มีตบะแก่กล้า ย่อมสามารถใช้พลังกดข่มอาถรรพ์นี้ได้อย่างง่ายดาย ทว่าวรยุทธ์ของเมิ่งฝานในยามนี้แทบจะมีค่าเป็นศูนย์ เขาหามีความสามารถเพียงพอที่จะต้านทานกระแสพลังที่โหดเหี้ยมนี้ได้เลย!
เมื่อพลังอำมหิตเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย หากมิอาจขัดขวางได้ทันกาล เมิ่งฝานย่อมมิพ้นความตาย หรืออย่างน้อยที่สุดดวงวิญญาณคงต้องแหลกสลายไปกึ่งหนึ่ง
เขาในยามนี้… ช่างอ่อนแอเกินไปจริง ๆ!
ทว่าในขณะที่เมิ่งฝานกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง…
พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ก็สำแดงอานุภาพที่แท้จริงออกมาเป็นครั้งแรก!
กระแสพลังอำมหิตที่พุ่งพล่านหมายจะปลิดชีพเขา พลันถูกสลายจนมลายสิ้นไปในพริบตา ราวกับควันไฟที่ถูกลมพายุพัดกระจัดกระจาย
เมื่ออาถรรพ์ร้ายถูกกำราบ ภาพลวงตาของดรุณีนางหนึ่งในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ก็ผุดวาบขึ้นในห้วงคำนึงของเขาอย่างฉับพลัน ในหัตถ์ของนางกุมกระบี่เฟยอวี่เอาไว้ พลางร่ายรำกระบวนท่ากระบี่อย่างพริ้วไหว
ศาสตร์กระบี่นั้นงดงามล้ำเลิศเหนือโลกหล้า!
ไม่เพียงแต่ท่วงท่ากระบี่จะเบาหวิวปานขนนก แม้แต่จังหวะการเยื้องกรายก็ดูประหนึ่งห่านป่าที่สยายปีกเหินเวหาอย่างสง่างาม
“เคล็ดกระบี่ขนนกเหิน”
‘ท่าเท้าหงส์เหิน’
หลังจากไอสังหารในตัวกระบี่ถูกขจัดจนราบคาบ เมิ่งฝานก็ได้ล่วงรู้ถึง ‘ความทรงจำ’ ที่สถิตอยู่ในศาสตรา และซึมซับวิชายุทธ์ทั้งสองแขนงมาไว้ในครอบครอง
ด้วยการหนุนนำจากพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ทำให้เมิ่งฝานสามารถเข้าถึงแก่นแท้ของเคล็ดกระบี่ขนนกเหินได้อย่างลึกซึ้ง จนมีความเชี่ยวชาญและกลมกลืนยิ่งกว่าสตรีชุดขาวในนิมิตเสียด้วยซ้ำ!
ทว่าสำหรับวิชาตัวเบาอย่าง ‘ท่าเท้าหงส์เหิน’ เขากลับเรียนรู้ได้เพียงระดับผิวเผินเท่านั้น
นั่นเป็นเพราะพรสวรรค์วิถีกระบี่บรรลุเทพนี้ จะมอบพลังเสริมส่งให้แก่ ‘วิชากระบี่’ โดยตรงเพียงอย่างเดียว
ดังนั้น แม้เมิ่งฝานจะมองเห็นวิชาทั้งสองผ่านความทรงจำที่ซ่อนเร้นในกระบี่เฟยอวี่ แต่มีเพียงศาสตร์แห่งกระบี่เท่านั้นที่เขาบรรลุถึงขั้นแตกฉานและชำนาญการได้ในชั่วอึดใจ
“เพียงเท่านี้… ก็นับว่าเกินพอแล้ว!”