วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 2 หอศาสตราและศิษย์พี่หลัว
บทที่ 2 หอศาสตราและศิษย์พี่หลัว
“จริงด้วยขอรับท่านอาจารย์… เมิ่งฝานผู้นี้ดูต้อยต่ำไร้บารมียิ่งนัก ดูอย่างไรก็มิมีคุณสมบัติพอจะไปขัดหูขัดตาหรือล่วงเกินศิษย์พี่เฉียนได้เลย เหตุใดศิษย์พี่เฉียนถึงได้เจาะจงเล่นงานเขาถึงเพียงนี้?” หยางเฟยเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
หวางจื๋อซื่อหัวเราะในลำคอพลางเฉลย “ก็เพราะแม่นาง ‘หลี่เสวี่ยโหรว’ ผู้เปรียบเสมือนธิดาจากสรวงสวรรค์ผู้นั้นอย่างไรเล่า!”
“หลี่เสวี่ยโหรว?” หยางเฟยอุทานด้วยความตกใจ
นางคืออัจฉริยะสาวผู้ครองอันดับหนึ่งในทุกการทดสอบ ไม่เพียงแต่จะพุ่งทะยานจากศิษย์รับใช้ขึ้นเป็นศิษย์สายนอกได้อย่างรวดเร็ว แต่นางยังใช้เวลาเพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก เลื่อนขั้นสู่การเป็นศิษย์สายในได้อย่างน่าอัศจรรย์
ถึงขนาดมีข่าวลือหนาหูว่า… อีกไม่นานหลี่เสวี่ยโหรวอาจจะได้รับการสถาปนาเป็น ‘ศิษย์สืบทอด’ ของยอดคนในสำนักเสียด้วยซ้ำ!
ยอดสตรีผู้เปี่ยมด้วยวาสนาเช่นนาง จะไปข้องแวะกับคนชั้นต่ำอย่างเมิ่งฝานได้อย่างไร?
หวางจื๋อซื่อกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “เฉียนเล่อฉือปักใจรักหลี่เสวี่ยโหรวมาเนิ่นนาน ทว่านางกลับมิเคยปรายตามองเขาเลยแม้แต่น้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?”
หยางเฟยขมวดคิ้วมุ่น “หรือว่า… เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเจ้าเมิ่งฝานจริง ๆ?”
“ถูกต้องแล้ว… หลี่เสวี่ยโหรวและเมิ่งฝานเติบโตมาด้วยกันในฐานะเพื่อนเล่นตั้งแต่เยาว์วัย เฉียนเล่อฉือสืบจนแน่ชัดว่าบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ในใจนางก็คือเมิ่งฝาน ด้วยเหตุนี้เขาจึงคิดจะลงมือกำจัดมันเสีย”
หยางเฟยยังคงมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ “เป็นไปได้อย่างไรกัน? ยอดอัจฉริยะอย่างหลี่เสวี่ยโหรว จะไปพึงใจคนไร้ค่าอย่างเมิ่งฝานได้อย่างไร?”
หวางจื๋อซื่อส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ “หมู่บ้านที่ทั้งคู่เคยอาศัยอยู่ถูกพรรคมารอินทรีสวรรค์กวาดล้างจนสิ้นซาก คนทั้งหมู่บ้านมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้”
“ก่อนจะเข้าสู่สำนักกระบี่ซู่ซัน พวกเขาต่างพึ่งพาอาศัยและร่วมเป็นร่วมตายกันมาตลอด ความผูกพันย่อมลึกซึ้งเกินกว่าที่คนนอกจะจินตนาการได้”
“หากเฉียนเล่อฉือต้องการจะครอบครองหัวใจของนาง เขาก็จำเป็นต้องกำจัดเสี้ยนหนามอย่างเมิ่งฝานทิ้งเสีย!”
…
ในเวลาเดียวกัน เมิ่งฝานเดินถือป้ายตราศิษย์เฝ้ากระบี่มาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูใหญ่ของหอศาสตรา
ทันทีที่เขาย่างกรายผ่านพ้นธรณีประตู ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือชายชราผู้หนึ่งในชุดคลุมที่เก่าคร่ำคร่าจนขาดรุ่งริ่ง นั่งทอดถอนลมหายใจอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ๆ หน้าประตู
เมิ่งฝานพลันสำรวมท่าทีรวบรวมสมาธิให้แน่วแน่และแสดงความเคารพอย่างนบนอบทันที
เพราะตามตำนานหรือเรื่องเล่าที่เขาเคยผ่านหูผ่านตามา ผู้ที่พำนักอยู่ในสถานที่เร้นลับและแต่งกายมอมแมมเช่นนี้ มักจะเป็น ‘ยอดคนเหนือโลก’ ที่เร้นกายอยู่อย่างแน่นอน!
ชายชราปรายตามองเมิ่งฝานแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้ามาผิดที่แล้ว… สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างเจ้าจะย่างกรายเข้ามาได้”
เมิ่งฝานรีบประคองเหรียญประจำตัวศิษย์เฝ้ากระบี่ยื่นให้อีกฝ่ายด้วยกิริยาอันสุภาพ
“เรียนท่านผู้อาวุโส ข้าน้อยคือศิษย์เฝ้ากระบี่คนใหม่ที่ถูกส่งมาประจำการ ณ หอศาสตราแห่งนี้ขอรับ”
ชายชรารับเหรียญไปพิจารณาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะโยนกลับคืนให้เมิ่งฝานอย่างไม่ใส่ใจ พลางแค่นหัวเราะอย่างมีเลศนัย “หึ ๆ … ข้าล่ะสงสัยนักว่าเจ้าไปล่วงเกินผู้ใดเข้ากันแน่? ถึงได้ถูกเขี่ยทิ้งให้มาลงเอยเป็นศิษย์เฝ้ากระบี่ในสุสานศาสตราเช่นนี้”
“เอ๊ะ?” เมิ่งฝานชะงักงันด้วยความมึนงง
เขาพอจะคาดการณ์ได้อยู่แล้วว่าคนอย่างหวางจื๋อซื่อคงมิได้เมตตาหยิบยื่นตำแหน่งงานดี ๆ ให้แก่เขาเป็นแน่แท้ แต่น้ำเสียงของชายชรากลับบอกใบ้ถึงอันตรายที่ร้ายแรงกว่าที่เขาคิด
“ผู้อาวุโส… ท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?” เขารีบเอ่ยถามด้วยความร้อนรน
ทว่าชายชรากลับเพียงแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ พร้อมกับถอนหายใจยาวออกมาราวกับกำลังมองดูร่างที่ไร้วิญญาณ
“ความหมายของคำพูดข้านั้นหาใช่เรื่องสลักสำคัญ ในเมื่อเจ้าได้รับตราประจำตัวไปแล้ว นับจากวินาทีนี้ เจ้าก็คือศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราอย่างสมบูรณ์”
“ต่อให้ตอนนี้เจ้าคิดจะเปลี่ยนใจก็สายเกินการณ์เสียแล้ว กฎของสำนักนั้นเข้มงวดนัก หากเจ้ากล้าละทิ้งหน้าที่ ย่อมถูกตราหน้าว่าเป็นศิษย์ทรยศ และโทษทัณฑ์เพียงหนึ่งเดียวที่รอเจ้าอยู่ก็คือ… ความตาย!”
“ในเมื่อก้าวเท้าเข้ามาแล้ว ก็จงยอมรับชะตากรรม และทำหน้าที่เฝ้าศาสตราเหล่านี้ให้จงดี”
“อ้อ.. อีกอย่าง อย่าได้เรียกข้าว่าผู้อาวุโสเลย มันฟังดูขัดหูแปลก ๆ ต่อไปเรียกข้าว่าศิษย์พี่หลัวก็พอ”
“ศิษย์พี่หรือ?”
เมิ่งฝานจ้องมองชายชราผู้มีผมขาวโพลนและรูปลักษณ์ร่วงโรยเบื้องหน้าด้วยความมึนงงไปชั่วขณะ ทว่าเขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ซักไซ้ พยักหน้าและเรียกขานอย่างว่าง่าย “ทราบแล้วครับ ศิษย์พี่หลัว”
ศิษย์พี่หลัวเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้สันหลังลุกวูบ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากม้านั่งตัวเล็ก
“ตามข้ามา!”
ชายชราโบกมือเรียกพลางนำทางเมิ่งฝานก้าวลึกเข้าไปภายใต้โถงประตูอันมืดสลัว
เบื้องหลังประตูนั้นคือห้องโถงขนาดมหึมาที่โล่งกว้าง ทว่ากลับเต็มไปด้วยอาวุธกระบี่นานาชนิดวางเรียงรายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หากกวาดสายตาโดยสังเขป คงมีศาสตราคมกล้านับพันเล่มสถิตอยู่ที่นี่
ทันใดนั้นเอง กระบี่ยาวเล่มหนึ่งที่เร้นกายอยู่ในมุมอับและอบอวลไปด้วยไอสังหาร พลันระเบิดปราณกระบี่สีดำทมิฬพุ่งทะยานจู่โจมเข้าหาเมิ่งฝานอย่างดุดัน!
ประกายกระบี่สายนั้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงพริบตาเดียวมันก็พุ่งมาประชิดเบื้องหน้าของเมิ่งฝานอย่างไม่อาจตั้งตัว
ทว่าในระยะเพียงไม่ถึงหนึ่งฉื่อก่อนจะถึงตัวเขา จู่ ๆ ประกายสีดำอันน่าพรั่นพรึงนั้นก็สลายมลายสิ้นไปราวกับควันไฟ
“ศิษย์พี่หลัว… เมื่อครู่นี้มันคือสิ่งใดกัน?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นพร่า หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดผวาถึงขีดสุด
“นั่นคือการ ‘ทักทาย’ จากกระบี่แดงอัสดงที่มีต่อเจ้าอย่างไรเล่า!” ศิษย์พี่หลัวเอ่ยอธิบาย “กระบี่แดงอัสดงเล่มนี้ คือศาสตราที่เปี่ยมด้วยความชั่วร้ายที่สุดในบรรดากระบี่ชั้นแรกของหอศาสตรา ผู้ใดก็ตามที่บังอาจย่างกรายเข้ามาที่นี่ ย่อมต้องเผชิญกับการข่มขวัญจากมันเป็นธรรมดา”
“เมื่อครู่นี้เป็นเพียงเศษเสี้ยวของปราณกระบี่ที่ปล่อยออกมาเพื่อท้าทายและสั่งสอนน้องใหม่เท่านั้น มิได้หมายจะเอาชีวิตเจ้าอย่างจริงจัง”
“เพราะหากมันคิดจะสังหารเจ้าจริง ๆ ยามนี้เจ้าคงกลายเป็นศพเฝ้าหอไปนานแล้ว!”
เมิ่งฝานรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระคนหวาดหวั่น ความกังวลเริ่มเกาะกินใจเขาอย่างไม่อาจเลี่ยง
เหตุใดศาสตราในหอแห่งนี้… ถึงได้ดูสยดสยองยิ่งกว่าผู้คนเสียอีก?
จากคำบอกเล่าของศิษย์พี่หลัว เมิ่งฝานสัมผัสได้ทันทีว่ากระบี่เหล่านี้ราวกับมีชีวิตและจิตวิญญาณเป็นของตนเอง!
แต่นึกไปแล้ว นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอันกว้างใหญ่ ไพศาลย่อมมีเรื่องราวพิสดารเหนือความคาดหมายเกิดขึ้นได้เสมอ
“นับจากนี้ พื้นที่ชั้นหนึ่งของหอศาสตราจะอยู่ในความดูแลของเจ้า จงระแวดระวังทุกย่างก้าวให้ดี เพราะกระบี่ในหอแห่งนี้น่ากลัวกว่ายอดฝีมือภายนอกหลายเท่าตัวนัก… การจะรักษาชีวิตให้รอดพ้นในสถานที่แห่งนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คิด”
เมิ่งฝานได้สดับคำเตือนนั้นก็ลอบเห็นด้วยในใจอย่างที่สุด
เมื่อมองไปรอบกาย ศาสตรานับพันที่เรียงรายอยู่ล้วนแฝงไปด้วยความลึกลับและกลิ่นอายอันประหลาดล้ำจนชวนให้สันหลังวาบ
“แล้วชั้นอื่น ๆ เล่าขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามต่อด้วยความข้องใจ
หอศาสตราแห่งนี้สูงตระหง่านถึงห้าชั้น ทว่าศิษย์พี่หลัวกลับกล่าวถึงเพียงชั้นแรกเท่านั้น
“ชั้นอื่นไม่ใช่กงการของเจ้า หากยังรักตัวกลัวตาย ก็จงเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าไว้เสีย” ศิษย์พี่หลัวตอบด้วยสีหน้าเย็นชาจนน่าขนลุก
ดูท่าว่า… ชั้นที่เหลือคงซุกซ่อนอันตรายที่สยดสยองยิ่งกว่านี้ไว้เป็นแน่!
เมิ่งฝานลอบตัดสินใจในใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่า ต่อให้ตายเขาก็จะไม่เหยียบย่างขึ้นไปยังชั้นสองเด็ดขาด ส่วนชั้นสามนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่จินตนาการเขาก็รู้สึกสั่นสะท้านไปถึงทรวง
หากจะกล่าวตามตรง ยามนี้เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกนึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้ว
จากการสนทนาเพียงไม่กี่ประโยคกับศิษย์พี่หลัว เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าตำแหน่ง ‘ศิษย์เฝ้ากระบี่’ นี้มิใช่งานที่เสี่ยงอันตรายธรรมดา แต่มันคือการแขวนชีวิตไว้บนเส้นด้ายชัด ๆ!
เจ้าหวางจื๋อซื่อนั่น… มันล่อลวงข้ามาลงนรกจริง ๆ!
ศิษย์พี่หลัวแค่นหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางของเด็กหนุ่ม “กลัวแล้วรึ? แต่ถึงจะกลัวไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อก้าวเข้ามาแล้วก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อ อีกอย่าง… ฐานะศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตรานั้นเทียบเท่ากับศิษย์สายนอกของสำนักซู่ซันเชียวนะ ข้าดูจากวรยุทธ์ของเจ้าที่แทบจะเป็นศูนย์ เจ้าคงเคยเป็นเพียงศิษย์รับใช้มาก่อนสินะ?”
“จงตั้งใจทำงานเสียเถิด แม้งานเฝ้ากระบี่จะเต็มไปด้วยภยันตราย แต่จำไว้ว่า… ลาภยศสรรเสริญมักต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงเสมอ!”
“หากเจ้าสามารถประคับประคองตัวให้ผ่านพ้นภารกิจศิษย์เฝ้ากระบี่ไปได้ครบหนึ่งปี เจ้าจะได้รับสิทธิ์เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในของสำนักกระบี่ซู่ซันทันที”
เมิ่งฝานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง… ผลตอบแทนของการเป็นศิษย์เฝ้ากระบี่นั้น หอมหวานและสูงค่าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ทว่า… ยิ่งโชควาสนาใหญ่หลวงเพียงใด ย่อมหมายถึงมหันตภัยที่ร้ายแรงเพียงนั้น!
เมิ่งฝานโพล่งถามออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด “ศิษย์พี่หลัว… แล้วท่านเล่า ประจำการอยู่ที่นี่มานานเท่าใดแล้ว?”
“สองปี”
คำตอบสั้น ๆ จากปากศิษย์พี่หลัว ทำเอาเมิ่งฝานถึงกับนิ่งอึ้งด้วยความตระหนกสุดขีด
ในใจของเขายามแรกคิดไปว่า ศิษย์พี่ท่านนี้คงจะอุทิศตนเฝ้าหอศาสตรามาไม่ต่ำกว่าสิบปีถึงได้มีรูปลักษณ์ที่ร่วงโรยถึงเพียงนี้!