วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 164 ศิษย์พี่เมิ่ง ท่านอยู่ระดับหนิงตานใช่หรือไม่

บทที่ 164 ศิษย์พี่เมิ่ง ท่านอยู่ระดับหนิงตานใช่หรือไม่

บทที่ 164 ศิษย์พี่เมิ่ง ท่านอยู่ระดับหนิงตานใช่หรือไม่?

ในจังหวะที่บุรุษชุดดำเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเย่ชิงอวี๋ในระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร และเตรียมจะฟาดฟันดาบลงเพื่อปลิดศีรษะของนาง

พลันมีลำแสงสายหนึ่งพุ่งทะยานมาจากขอบฟ้า รวดเร็วดุจดาวตก ดาบในมือของบุรุษชุดดำชะงักกึก สีหน้าแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

วิชาคุมกระบี่เหินเวหา!!!

ผู้ที่ครอบครองวิชาเช่นนี้ได้ พลังฝีมือย่อมมิได้ด้อยไปกว่าตนแน่นอน

นี่คือพรรคพวกที่ยัยเด็กนี่เรียกมางั้นรึ?

ช่างรวดเร็วทันใจเสียจริง!

สีหน้าของบุรุษชุดดำเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ภายในหนึ่งลมหายใจ ความคิดลังเลหลายสายผุดขึ้นมาในหัว

จะสังหารสตรีตรงหน้าก่อน หรือจะรีบถอยหนีไปในทันที ท้ายที่สุด มันก็ตัดสินใจเลือกที่จะถอย

กล่าวตามตรง มันและสตรีผู้นี้มิได้มีแค้นเคืองต่อกัน หากต้องเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยงอันตรายเพียงเพื่อสังหารนาง ย่อมมิคุ้มค่าเป็นแน่

หลักใหญ่ใจความคือมันเป็นคนระแวดระวังภัยเป็นนิจ นิสัยเช่นนี้มิอาจเปลี่ยนได้ในชั่วครู่ชั่วยาม

และมันยังรู้สึกว่านี่เป็นนิสัยที่ดี มิจำเป็นต้องแก้ไขแต่อย่างใด

บุรุษชุดดำถอยกรายไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็หายลับไปจากที่แห่งนั้น

ฝ่ายเย่ชิงอวี๋ที่เห็นบุรุษชุดดำยอมละทิ้งการสังหารและถอยจากไปเอง ก็อดมิได้ที่จะแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

บุรุษชุดดำมองเห็นคนคุมกระบี่บินมาจากระยะไกลได้ แต่เย่ชิงอวี๋หันหลังให้ทิศทางนั้น อีกทั้งมุมมองของนางย่อมไม่อาจมองเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังได้

จนกระทั่งนางหันกลับไป จึงได้เห็นร่างอันคุ้นตาผู้หนึ่งร่อนลงมาจากฟากฟ้า

ที่สำคัญที่สุดคือ ร่างนั้นเหยียบอยู่บนกระบี่บินความเร็วรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด

วิชาเหินเวหาด้วยกระบี่ของสำนักซูซาน มิใช่มีไว้เพียงเพื่อบินไปมาให้ดูสง่างามเท่านั้น

จุดที่น่าครั่นคร้ามที่สุดของวิชานี้คือ ความเร็ว

มันรวดเร็วปานสายฟ้าแลบของจริง!

“ศิษย์พี่เมิ่ง ท่าน… ท่าน…” เย่ชิงอวี๋จ้องมองเมิ่งฝานที่ร่อนลงสู่พื้นด้วยอาการตกตะลึงจนพูดจาติดขัด

ในฐานะศิษย์ซูซาน นางย่อมรู้ซึ้งถึงความยากลำบากในการฝึกวิชาคุมกระบี่บิน

ศิษย์ระดับหนิงตานบางคน ยังมิอาจทำวิชาคุมกระบี่เหินเวหาได้เลย!

ทว่าเจ้าเด็กเมิ่งฝานผู้นี้ มีตบะเพียงระดับเทียนหยวนขั้นที่สอง กลับสามารถคุมกระบี่บินได้?

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าประหนึ่งอสนีบาตฟาดลงกลางใจของเย่ชิงอวี๋

มันทำให้นางสมองว่างเปล่ามึนงง ประหนึ่งถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อมก็มิปาน

“ศิษย์พี่เมิ่ง หรือว่าท่านปิดบังระดับพลังเอาไว้ จริง ๆ แล้วท่านอยู่ระดับหนิงตานใช่หรือไม่?”

เย่ชิงอวี๋ถามออกมาด้วยความมึนงง

ว่ากันตามตรง ยามนี้นางเริ่มสติเลอะเลือนไปบ้างแล้ว

นางกล่าวไปตามสัญชาตญาณ เพราะนางเชื่อว่าเมิ่งฝานต้องเป็นผู้บำเพ็ญระดับหนิงตันแน่นอน

นี่คือเหตุผลเดียวที่นางพอจะจินตนาการได้ในยามที่เร่งรีบเช่นนี้

“ข้าอยู่ระดับไหนมิใช่ประเด็น ประเด็นคือเหตุใดเจ้าถึงตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถเช่นนี้?”

เมิ่งฝานขมวดคิ้ว จ้องมองเย่ชิงอวี๋ที่โชกไปด้วยเลือดในสภาพน่าเวทนา ในใจบังเกิดความสงสารขึ้นมา

โดยเฉพาะบาดแผลบริเวณหน้าท้องของนาง ที่ยามนี้เลือดยังคงไหลซึมออกมาไม่หยุด

เมิ่งฝานวางมือลงบนหน้าท้องของเย่ชิงอวี๋โดยมิเกรงกลัวคราบเลือดที่ติดมือ และเริ่มเดินลมปราณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บให้นาง

ความจริงเขาหาได้มีความรู้เรื่องการรักษาพยาบาลไม่ ทว่าหากเป็นการใช้ปราณแท้เพื่อปิดกั้นแผลและห้ามเลือด เขายังพอทำได้

และเขาก็ทำได้เพียงเท่านี้จริง ๆ

หลังจากห้ามเลือดเสร็จ เมิ่งฝานถอนมือออกจากหน้าท้องของนางแล้วกล่าวว่า

“เจ้าเป็นนักปรุงยา ในตัวย่อมต้องมีโอสถรักษาบาดแผลใช่ไหม?”

“มี!”

เย่ชิงอวี๋หยิบขวดหยกออกมาจากแหวนมิติ กลืนโอสถลงไปเม็ดหนึ่งแล้วเริ่มเดินลมปราณรักษาตนเอง

เมิ่งฝานจ้องมองบาดแผลที่หน้าท้องของนางพลางถามด้วยความกังวลว่า

“แผลใหญ่ขนาดนี้ จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้หรือไม่?”

เย่ชิงอวี๋โพล่งออกมาทันที

“ย่อมไม่แน่นอน โอสถที่ข้าเพิ่งกินเข้าไปคือ โอสถหยวนคืนจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นโอสถศักดิ์สิทธิ์ที่ช่วยให้คนตายฟื้นคืนและสร้างเนื้อเยื่อกระดูกใหม่ได้ หากปุถุชนได้รับโอสถนี้ไป ก็นับว่ามีสรรพคุณชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้เลยทีเดียว! ใช้โอสถระดับนี้รักษาบาดแผล จะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ได้อย่างไร?”

พอพูดจบ นางก็ขมวดคิ้วมุ่นทันที นี่นางจะมามัวอธิบายเรื่องพวกนี้ทำไมกัน?

เย่ชิงอวี๋ค้อนเมิ่งฝานไปวงหนึ่ง ในใจนึกว่า ข้าจะมีแผลเป็นหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย

ฝ่ายเมิ่งฝานกลับรู้สึกฉงนใจ ในใจนึกว่า มองค้อนข้าทำไม?

ข้าเป็นห่วงเจ้านี่มันผิดด้วยรึไง?

ทว่าในขณะที่เย่ชิงอวี๋กลืนโอสถและกำลังตั้งสมาธิรักษาตัวอยู่นั้น กระบี่หงชี่ของเมิ่งฝานพลันหลุดออกจากฝักเองโดยอัตโนมัติ

เจตจำนงกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า คมกล้าแหลมคมยิ่งนัก!

เย่ชิงอวี๋ตกใจจนรีบลืมตาขึ้นมาทันที

สัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่ที่คมกล้าถึงเพียงนี้ นางนึกว่าเมิ่งฝานจะลงมือกับนางเสียอีก

แต่เพียงลืมตาขึ้นมา นางก็รู้แจ้งว่าเหตุใดเมิ่งฝานถึงชักกระบี่

เบื้องหน้าไม่ไกลนัก มีประกายดาบพุ่งวาบฟาดฟันมุ่งตรงมายังพวกเขา

ไอ้คนชุดดำนั่น มันหวนกลับมาแล้ว!

เหตุการณ์แปรเปลี่ยนกะทันหัน หัวใจของเย่ชิงอวี๋พลันเย็นยะเยือกดุจตกลงไปในบ่อปลาที่กลายเป็นน้ำแข็ง

เดิมทีนึกว่ามันถอยไปแล้ว พวกนางจะปลอดภัย

ที่ไหนได้ ดีใจเร็วเกินไปเสียแล้ว!

ในขณะที่เย่ชิงอวี๋ใจเสีย ปราณดาบที่บุรุษชุดดำฟันมาก็ถูกเมิ่งฝานทำลายจนสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยกระบี่เดียว

“ศิษย์พี่เมิ่ง คำถามที่ข้าถามท่านเมื่อครู่ ท่านยังมิได้ตอบข้าเลย ท่านอยู่ระดับหนิงตาน และปิดบังตบะเอาไว้ใช่หรือไม่?” เย่ชิงอวี๋ถามด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง

ยามนี้นางทำได้เพียงจินตนาการไปเช่นนั้น

หากเมิ่งฝานอยู่ระดับหนิงตันและซ่อนพลังไว้ พวกนางย่อมมีทางรอดชีวิตในวันนี้

และนางรู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้สูงยิ่ง!

มิน่าเล่าเมิ่งฝานถึงเอาชนะนางได้ด้วยตบะเพียงระดับเทียนหยวนขั้นที่สอง ความจริงเป็นเพราะเขาหาใช่ระดับเทียนหยวนไม่ แต่เป็นระดับหนิงตานต่างหาก!

เย่ชิงอวี๋จ้องมองเมิ่งฝานด้วยความหวังและโหยหาคำตอบ

ทว่าเมิ่งฝานที่ยืนหันหลังให้นางกลับเพียงส่ายหน้าช้า ๆ

“แม้ข้าจะมิใช่ระดับหนิงตัน ทว่าข้ายังพอจะคุ้มครองเจ้าให้ปลอดภัยได้ เจ้าจงตั้งใจรักษาตัวไปเถิด”

เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งฝาน เย่ชิงอวี๋กลับไม่อาจสงบใจลงได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ในสถานการณ์เช่นนี้ นางต้องใจใหญ่ขนาดไหนถึงจะยังมีกะจิตกะใจรักษาแผลอย่างสบายอารมณ์ได้

เมิ่งฝานกล่าวจบก็มิได้สนใจเย่ชิงอวี๋ที่อยู่ด้านหลังอีก

สายตาของเขาจับจ้องไปที่บุรุษชุดดำฝั่งตรงข้ามพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ทารกที่หายตัวไปในตำบลเฮยเฟิง เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำถามของเมิ่งฝาน บุรุษชุดดำพลันแสยะยิ้มเยือกเย็น

“หึ ๆ เมื่อครู่ข้าโดนวิชาคุมกระบี่บินของเจ้าต้มเอาเสียเปื่อย จนเกือบจะหนีไปแล้วเชียว แต่ยังดีที่ข้าลอบตรวจสอบระดับตบะของเจ้าดูอีกรอบ มิเช่นนั้นวันนี้ข้าคงได้กลายเป็นตัวตลกให้คนเขาหัวเราะเยาะแน่!”

มันมิได้ตอบคำถามของเมิ่งฝาน เพราะมันรู้สึกดูแคลนเกินกว่าจะตอบ

เมื่อมั่นใจแล้วว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่เพียงระดับเทียนหยวน มันก็วางใจลงได้สนิท

ก่อนหน้านี้เห็นเย่ชิงอวี๋ฟันปราณกระบี่ ‘เรียกพวก’ มันจึงนึกไปเองว่าจะมีผู้ช่วยที่แข็งแกร่งตามมา หรืออาจมากันเป็นกลุ่มใหญ่

ที่ไหนได้ กลับมาเพียงคนเดียว แถมยังเป็นแค่ระดับเทียนหยวนเหมือนกันอีก

แม้ผู้บำเพ็ญคนนี้จะมีลูกเล่นพิเศษที่สามารถคุมกระบี่เหินเวหาได้ แต่นั่นมิใช่สาระสำคัญ

เพราะวิชาคุมกระบี่เหินเวหา หากว่ากันตามตรงมันก็เป็นเพียงแค่พาหนะอย่างหนึ่ง แก่นแท้มันก็มิต่างจากม้าตัวหนึ่ง

หาได้มีอานุภาพทำลายล้างไม่

ในสายตาของบุรุษชุดดำ ตราบใดที่เป็นเพียงระดับเทียนหยวน มันย่อมสามารถบดขยี้และสังหารทิ้งได้อย่างง่ายดาย

ในเมื่อแน่ใจแล้วว่าตรงหน้ามีเพียงระดับเทียนหยวนสองคน มันย่อมไม่มีเหตุผลให้ต้องถอยหนีอีกต่อไป

หากเรื่องแพร่ออกไปว่า ตนเองที่เป็นถึง ‘ผู้ดูแล’ แห่งสำนักหลอมวิญญาณ กลับถูกระดับเทียนหยวนกระจอก ๆ สองคนขู่จนหนีเตลิด วันหน้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

ต่อให้ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ แต่ในใจมันเองก็คงยอมรับไม่ได้!

เสียหน้าเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!!!