วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 163 เย่ชิงอวี๋ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

บทที่ 163 เย่ชิงอวี๋ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

เบื้องหน้าของเย่ชิงอวี๋ บุรุษชุดดำจ้องมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและจิตสังหาร

มันมิได้โง่เขลา

สตรีผู้นี้มิยอมจู่โจมใส่ตนแต่กลับฟันกระบี่ขึ้นสู่ท้องฟ้าสายหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ากำลัง ‘เรียกพวก’

หากมันขืนชักช้าดึงดันต่อไป มีหวังอาจถูกรุมโจมตีได้!

มันจำต้องเผด็จศึกให้ไว สังหารสตรีผู้นี้ในทันทีแล้วรีบจากไปจากที่นี่เสีย

พวกฝ่ายมารที่ก่อกรรมทำชั่วในยุทธภพ ส่วนใหญ่มักมีสภาพมิต่างจากหนูตัดจอมขี้ขลาดที่ต้องคอยหลบ ๆ ซ่อน ๆ

พวกมันมีความระแวดระวังภัยสูงกว่าสามัญชน เพราะรู้ตัวดีว่าเป็นเป้าหมายที่ผู้คนจ้องจะรุมประชาทัณฑ์!

หากพลั้งเผลอเพียงนิดเดียว ย่อมมีสิทธิ์ถูกยอดฝีมือฝ่ายธรรมะ ‘กำจัดอสูรปราบมาร’ ได้ทุกเมื่อ

ทว่าการฝึกฝนวิชาชั่วร้ายอันอำมหิตของพวกนอกรีตเหล่านี้ จำต้องออกท่องไปในยุทธภพ เพราะพวกมันจำเป็นต้องใช้ชีวิตคนมาเป็นทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียร

ประหนึ่งบุรุษชุดดำผู้นี้ที่ฝึกฝนวิชาที่อำมหิตที่สุดแขนงหนึ่ง ‘ภาพร้อยภูตทารกราตรี’

วิชานี้จำต้องสังหารทารกจึงจะฝึกสำเร็จ

คนปกติ ต่อให้เป็นคนฝ่ายมารหรือแม้แต่คนโฉดชั่วช้าเพียงใด ก็มักมิเต็มใจจะฝึกฝนวิชาที่สิ้นไร้มโนธรรมเยี่ยงนี้

ยากจะจินตนาการได้ว่าต้องเป็นคนบ้าวิปลาสเพียงใด ถึงได้คลุ้มคลั่งขนาดฝึกมรดกมารที่ไร้ความเป็นมนุษย์เช่นนี้

กล่าวโดยสรุป คนประเภทนี้มิอาจเรียกขานว่าเป็นคนได้อีกต่อไป

มันไม่คู่ควร!

บุรุษชุดดำจ้องมองเย่ชิงอวี๋ ตั้งแต่ต้นจนจบมันมิเอ่ยวาจาออกมาแม้แต่คำเดียว

ในจังหวะที่เย่ชิงอวี๋ฟันปราณกระบี่มหาดับสูญออกไปนั้น ดาบหัวผีในมือของมันก็ออกจากฝักแล้ว

ประกายดาบพลันวูบวาบ ไอ้มารพวยพุ่งโหมกระหน่ำ

ปราณดาบสีดำสนิทสายหนึ่งพุ่งทะลุจากคมดาบหัวผี ฟาดฟันผ่านอากาศเสียงหวีดหวิว มุ่งตรงเข้าหาเย่ชิงอวี๋

ใบหน้าของเย่ชิงอวี๋ซีดเผือด นางรู้แจ้งแก่ใจว่าตนเองมิใช่คู่ต่อสู้ของบุรุษชุดดำผู้นี้

ทว่าต่อให้มิใช่คู่ต่อสู้ นางก็มิคิดจะนั่งรอความตายเฉย ๆ ย่อมต้องดิ้นรนขัดขืนเป็นธรรมดา

นางไม่มีวันหลับตาลงเพื่อยอมรับความตายเด็ดขาด!

กระบี่เหมันต์ในมือเย่ชิงอวี๋ตวัดฟันออก ปราณแท้ในร่างพุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง นางออกกระบวนท่าที่แข็งแกร่งและทรงพลังที่สุดของนางในทันที

‘วิชากระบี่เพลิงกัลป์’

เจตจำนงกระบี่เพลิงกัลป์! แม้เย่ชิงอวี๋จะรบเร้าให้เมิ่งฝานสอนเจตจำนงกระบี่มหาดับสูญให้ แต่นั่นมิได้หมายความว่าวิชากระบี่ที่เก่งที่สุดของนางคือกระบี่มหาดับสูญ

วิชาที่แข็งแกร่งที่สุดของนางคือวิชากระบี่เพลิงกัลป์ และนางได้ฝึกฝนจนบรรลุถึงขั้น ‘อานุภาพกระบี่’ มานานแล้ว

อานุภาพของวิชากระบี่เพลิงกัลป์นั้นอาจมิทรงพลังเท่ากระบี่มหาดับสูญ

ทว่ากระบี่มหาดับสูญของเย่ชิงอวี๋นั้นฝึกฝนถึงเพียงขั้นเจตจำนงเท่านั้น ยังมิก้าวข้ามไปถึงขั้นอานุภาพ

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ยามนี้ย่อมต้องเป็นวิชากระบี่เพลิงกัลป์ที่นางถนัดกว่าซึ่งทรงอานุภาพรุนแรงกว่า

นักกระบี่ระดับเทียนหยวนขั้นเก้าที่ฝึกจนเกิดอานุภาพกระบี่ได้นั้น แม้มิอาจกล่าวได้ว่ามีน้อยดั่งขนหงส์เขามังกร แต่ก็นับว่าหาได้ยากยิ่ง

นักกระบี่ส่วนใหญ่มักจะก้าวเข้าสู่ระดับหนิงตานเสียก่อน จึงจะค่อย ๆ ฝึกปรือจนบรรลุขั้นอานุภาพกระบี่ได้

ดังนั้น การที่เย่ชิงอวี๋ทุ่มสุดกำลังสำแดงอานุภาพกระบี่เพลิงกัลป์ออกมา ย่อมพอจะเทียบเคียงกับผู้บำเพ็ญระดับหนิงตันได้ในระดับหนึ่ง

แน่นอนว่า คำว่าเทียบเคียงนี้ หมายถึงเพียงผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับหนิงตันขั้นที่หนึ่งเท่านั้น

และเป็นการเทียบเคียงอย่างฝืนกำลัง หากต้องปะทะกันจริง ๆ ย่อมมิอาจเอาชนะได้อยู่ดี

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น

อานุภาพกระบี่เพลิงกัลป์ของเย่ชิงอวี๋ ถูกปราณดาบของบุรุษชุดดำบดขยี้ทิ้งอย่างง่ายดาย

ก่อนที่ปราณดาบส่วนที่เหลือจะพุ่งเข้าฟาดฟันใส่ร่างของเย่ชิงอวี๋ด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

วินาทีต่อมา เย่ชิงอวี๋กระอักเลือดคำโต ร่างทั้งร่างปลิวลิ่วไปไกลกว่าสิบเมตร กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่หนาทึบอย่างรุนแรง

แกร๊ก!

เสียงกระดูกหักดังชัดเจน

เพียงการปะทะกันแค่ชั่วพริบตา แม้นางจะทุ่มสุดกำลังแล้ว แต่กลับต้องบาดเจ็บสาหัสถึงสามส่วน สภาพดูมิได้เลยทีเดียว

กระอักเลือดออกมา… นี่คือบาดแผลภายใน!

กระดูกสันหลังส่วนหลังกระแทกต้นไม้จนหัก… นี่คือบาดแผลจากแรงกระแทก!

ในเวลาเดียวกัน บริเวณหน้าท้องของนางก็ถูกปราณดาบที่หลงเหลืออยู่ของบุรุษชุดดำฟันเข้าอย่างจังจนเกิดบาดแผลฉกรรจ์ที่น่าสยดสยอง… นี่คือบาดแผลภายนอก!

เลือดสด ๆ ไหลรินออกจากบาดแผลหน้าท้องไม่หยุด ชโลมชุดขาวสะอาดจนกลายเป็นสีแดงฉาน ดูน่าเวทนายิ่งนัก

เย่ชิงอวี๋เงยหน้าขึ้น ใช้กระบี่ยันกายตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน

นางข่มกลั้นความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงถึงกระดูกไว้ แววตายังคงเย็นชาจ้องมองไปที่บุรุษชุดดำ

นางมิได้ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด แม้แต่เสียงครางในลำคอก็มิได้เล็ดลอดออกมาเลยสักนิด

สตรีผู้นี้แม้ใจจะอ่อนโยนไปบ้าง แต่อย่างน้อยกระดูกก็นับว่าแข็งแกร่งนัก มิตัวอ่อนปวกเปียก

“น่าเสียดายจริง”

บุรุษชุดดำเยื้องกรายเข้าหาเย่ชิงอวี๋ทีละก้าว แววตาฉายร่องรอยแห่งความเสียดาย

“หากเป็นยามปกติได้พบเจอโฉมงามเยี่ยงเจ้า ข้าคงจะให้เจ้าได้เสพสุขกับความหฤหรรษ์ที่สุดยอดที่สุดในโลกมนุษย์ก่อนจะสิ้นลม แต่น่าเสียดายที่เจ้าดันเรียกพวกมาเสียก่อน ข้าจึงทำได้เพียงตัดใจสังหารเจ้าทิ้งเสียในทันทีแล้วรีบจากไป ว่ากันตามตรง ช่างเป็นการใช้ของอย่างทิ้ง ๆ เสียจริง!”

บุรุษชุดดำกล่าวพลางขยับเข้าใกล้เย่ชิงอวี๋ ในขณะเดียวกันก็ชูดาบหัวผีขึ้นเหนือศีรษะ

มันมิได้เสียเวลาเปล่า เพราะในขณะที่ปากพูด มือของมันก็มิได้หยุดชะงักเลย

เย่ชิงอวี๋เพียงจ้องมองบุรุษชุดดำด้วยสายตาเย็นชา ตั้งแต่ต้นจนจบนาิมิเอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว

เพราะในยามนี้ ไม่ว่าจะกล่าวสิ่งใดออกมา ก็มิต่างจากเสียงโหยหวนของผู้พ่ายแพ้ มีแต่จะทำให้อับอายขายหน้าและไร้ความหมายสิ้นดี!

ในเวลาเดียวกัน ลึก ๆ ในใจนางบังเกิดความเสียใจอยู่บ้าง หากล่วงรู้ว่ามารร้ายตนนี้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เมื่อครู่นางมิควรฟันปราณกระบี่ขึ้นสู่ท้องฟ้าเลย

ก่อนหน้านี้ นางนึกว่าหากนางและเมิ่งฝานร่วมมือกัน อาจพอจะต้านทานบุรุษชุดดำผู้นี้ได้

ทว่าดาบเมื่อครู่นี้ทำให้รู้นางแจ้งแล้วว่า ต่อให้นางและเมิ่งฝานร่วมมือกัน ก็มิมีทางเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้นางแทบจะกลายเป็นคนพิการไปแล้ว มิมีความสามารถในการสู้รบอีกต่อไป

ต่อให้เมิ่งฝานมาถึง นางก็มิอาจร่วมสู้กับเขาได้ ทำได้เพียงเป็นผู้สังเกตการณ์เท่านั้น

ในตอนนี้ นางทำได้เพียงภาวนาให้เมิ่งฝานเดินทางมาถึงช้าหน่อย

ขอให้นางตายไปก่อน และขอให้บุรุษชุดดำนี้จากไปก่อนที่เมิ่งฝานจะมาถึง เช่นนี้จึงจะดีที่สุด

มิเช่นนั้นหากเมิ่งฝานมาถึงได้ทันท่วงที ก็เท่ากับนางเป็นคนพาเมิ่งฝานมาตายด้วย!

จ้องมองบุรุษชุดดำ เย่ชิงอวี๋บังเกิดความรู้สึกจนใจ

ก่อนหน้านี้ยังคาดเดากันว่า ฆาตกรที่ฆ่าทารกไม่น่าจะเป็นระดับหนิงตาน

เพราะนางและเมิ่งฝานคิดว่าปีศาจระดับหนิงตาน ย่อมมิมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ และระแวดระวังภัยถึงเพียงนี้

ยามนี้เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดตื้นเขินเกินไป พวกหนูท่อเหล่านี้ ต่อให้ตบะแก่กล้าเพียงใด ก็ยังกล้าเพียงแค่แอบซ่อนตัวอยู่ในท่อระบายน้ำเหม็น ๆ เท่านั้น

เมื่อเห็นบุรุษชุดดำชูดาบหัวผีขึ้น เย่ชิงอวี๋ก็หลับตาลง

ครั้งนี้คงต้องยอมรับความตายแล้วจริง ๆ

เพราะนางมิหลงเหลือความสามารถในการขัดขืนอีกต่อไป

ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ นางยังมิได้สูญเสียความสามารถในการขัดขืนไปจนหมดสิ้น

ในมือของนาง ยังคงกำยันต์คุ้มกายไว้แผ่นหนึ่ง ยันต์ใบนี้อาจารย์ของนางมอบไว้ให้ใช้ป้องกันตัวยามวิกฤต หากกระตุ้นใช้งานยันต์นี้ ย่อมสามารถสร้างม่านพลังคุ้มกันขึ้นมาได้

ต่อให้เป็นตัวตนระดับหนิงตาน หากคิดจะทำลายม่านพลังนี้ ก็ต้องเสียแรงและเวลาไม่น้อยทีเดียว

ทว่าเย่ชิงอวี๋กลับมิคิดจะใช้งานยันต์คุ้มกายนี้ เพราะต่อให้ใช้งานยันต์ไป ก็ทำได้เพียงยื้อเวลาตายไปได้เพียงชั่วครู่ มิอาจช่วยชีวิตนางได้อย่างแท้จริง

เมื่อบุรุษชุดดำพังม่านพลังเข้ามาได้ นางก็ยังต้องตายอยู่ดี และการยื้อเวลาเช่นนั้น หากเมิ่งฝานมาถึงพอดี กลับจะเป็นการลากเมิ่งฝานมาตายด้วยเสียเปล่า ๆ

มิสู้เลิกขัดขืนเสียแต่ตอนนี้ เช่นนี้เมิ่งฝานยังมีโอกาสรอดชีวิตสูงกว่า

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เย่ชิงอวี๋จึงคลายมือที่กำยันต์คุ้มกายไว้ออกแล้วหลับตาลง

รอคอยความตายอย่างเงียบงัน