วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 138 ศาสตราอมตะ กระบี่สยบมาร
บทที่ 138 ศาสตราอมตะ กระบี่สยบมาร
ท่านผู้เฒ่าหลินปรายตามองเมิ่งฝานเพียงแวบเดียว ก่อนจะเลิกสนใจคำแก้เกี้ยวอันแสนฉาบฉวยนั้น
ช่างจงใจเกินไป… คำพูดที่พยายามเยียวยาสถานการณ์เมื่อครู่นั้น ดู “ปลอม” เสียจนแม้แต่เด็กสามขวบก็ยังดูออก ทำให้ใบหน้าของเมิ่งฝานแดงก่ำด้วยความกระอักกระอ่วงใจอย่างที่สุด ต่อให้เขาจะเป็นคนหน้าหนาเพียงใด แต่ในยามนี้เขากลับรู้สึกว่าตนเองแทบจะมุดแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย
ท่านผู้เฒ่าหลินเบนสายตากลับไปยังทิศทางของหอขังอสูร แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“หลี่ฟานเฉินดั้นด้นมาที่นี่เพราะกระบี่เลือดวิญญาณ เขาคงมิคิดจะประลองตัดสินเป็นตายกับท่านจ้าวสำนักโดยไม่จำเป็น จุดประสงค์เดียวของเขาก็คือการฝ่าเข้าไปในหอขังอสูรให้ได้”
“ตราบใดที่หลี่ฟานเฉินไม่เริ่มเปิดฉากสังหาร ท่านจ้าวสำนักย่อมมิจัดการขั้นเด็ดขาดเช่นกัน! เพราะหากประมุขแห่งจอมมารต้องมาสิ้นชีพลง ณ ที่นี่ ขุมกำลังสายมารทั่วทั้งแผ่นดินย่อมจักระส่ำระสาย และจะนำไปสู่กลียุคที่นองเลือดไปทั่วทุกหย่อมหญ้า ซึ่งนั่นมิใช่สิ่งที่สำนักกระบี่ซู่ซันปรารถนาจะให้เกิดขึ้น”
สถานะของนิกายกุ้ยหวางในเส้นทางมารนั้น ยิ่งใหญ่เกรียงไกรมิได้ด้อยไปกว่าสำนักกระบี่ซู่ซันในเส้นทางธรรมเลยแม้แต่น้อย หากยอดคนระดับหลี่ฟานเฉินต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ย่อมก่อให้เกิดพายุที่สั่นคลอนเสถียรภาพของโลกทั้งใบ แน่นอนว่าเรื่องนี้มิใช่ซู่ซันหวาดเกรงนิกายกุ้ยหวาง แต่เป็นเรื่องของความคุ้มค่าและดุลยภาพของแผ่นดินมากกว่า
เมิ่งฝานพยักหน้าเห็นด้วยกับหลักการที่อาจารย์กล่าว แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็แอบคิดในใจว่าการพูดถึงเหตุผลระดับมหภาคเช่นนี้ ช่างดูห่างไกลจากความตื่นเต้นตรงหน้าเสียเหลือเกิน
“เช่นนั้นอาจารย์คิดว่าหลี่ฟานเฉินผู้นี้จะสามารถผ่านด่านท่านจ้าวสำนักเข้าไปในหอขังอสูรได้หรือไม่ขอรับ?” เมิ่งฝานถามต่อ
ท่านผู้เฒ่าหลินมีสีหน้าเชื่อมั่น ทอนน้ำเสียงหนักแน่นราวกับก้อนศิลา
“เมื่อมีท่านจ้าวสำนักยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเช่นนี้ ต่อให้หลี่ฟานเฉินมีปีกปักษาก็หามีทางล่วงล้ำเข้าไปในหอขังอสูรได้แม้เพียงครึ่งก้าว!”
ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ราวกับฟ้าดินต้องการล้อเล่นกับความมั่นใจนั้น เมิ่งฝานกลับเห็นหลี่ฟานเฉินก้าวย่างเข้าไปในหอขังอสูรอย่างสง่างาม และในขณะเดียวกัน หลินจิงหงในชุดดำก็เดินตามเข้าไปติด ๆ
เห็นได้ชัดว่ายอดคนทั้งสองตั้งใจจะย้ายสมรภูมิแห่งการตัดสินไปไว้ภายใต้อาณาเขตของหอขังอสูรแทน
เมิ่งฝานหันไปมองท่านผู้เฒ่าหลินด้วยแววตาซุกซนพลางคิดว่า ในยามนี้อาจารย์คงจะสัมผัสได้ถึงรสชาติของความหน้าแตก ไม่ต่างจากที่เขาเพิ่งโดนมาเมื่อครู่เป็นแน่ ไม่ว่าจะเป็นท่านจ้าวสำนักผู้ลึกลับ หรือประมุขมารผู้เกรียงไกร ต่างก็ดูเหมือนจะเป็นพวกชอบฉีกตำราและไม่ดำเนินตามแบบแผนใด ๆ ทั้งสิ้น
ท่านผู้เฒ่าหลินกระแอมไอแก้เขิน ก่อนจะรีบหาทางอธิบายน้ำขุ่น ๆ ว่า
“เอ่อ… ยอดคนทั้งสองท่านคงเกรงว่า หากประลองกันที่โลกภายนอกจะก่อให้เกิดความวินาศสันตะโรเกินไป ลำพังเพียงคลื่นกระแทกจากการปะทะก็อาจคร่าชีวิตศิษย์รอบข้างได้ การเคลื่อนย้ายไปห้ำหั่นกันภายในหอขังอสูรก็นับว่าเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดไม่น้อย!”
หอขังอสูรแห่งนั้น คือหนึ่งในดินแดนต้องห้ามที่ลึกลับและอันตรายที่สุดของสำนักกระบี่ซู่ซัน
ว่ากันว่าต่อให้เซียนแท้จุติลงมาสู่โลกมนุษย์ ด้วยอานุภาพแห่งเซียนก็ยังมิอาจสั่นคลอน หอขังอสูรแห่งนี้ได้ ดังนั้นต่อให้หลินจิงหงและหลี่ฟานเฉิน จะงัดเอาพลังวัตรทั้งหมดออกมาห้ำหั่นกันภายในหอ ย่อมมิมีสิ่งใดให้ต้องกังวลว่ายอดเขาซู่ซันจะพังทลาย
“เดิมทีศิษย์ปรารถนาจะชมบารมีในการประลองของยอดคนทั้งสองท่าน แต่น่าเสียดายที่วาสนามิถึง ท่านอาจารย์ ท่านเข้าออกหอขังอสูรได้มิใช่หรือ ช่วยพาศิษย์เข้าไปเปิดหูเปิดตาให้เป็นบุญตาสักคราได้หรือไม่ขอรับ?”
เมิ่งฝานเอ่ยกระเซ้าท่านผู้เฒ่าหลินด้วยท่าทางกระสับกระส่าย ใคร่รู้ใคร่เห็นจนตัวสั่น
ทว่าต้องยอมรับว่า ความอยากรู้อยากเห็นในครั้งนี้ ช่างเป็นความคิดที่เบาปัญญาอย่างแท้จริง
ท่านผู้เฒ่าหลินถลึงตาใส่เมิ่งฝานหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิที่แฝงความระอา
“แม้ชีวิตของเจ้าจะเป็นของเจ้าเอง แต่ถ้าเจ้าคิดจะไปรนหาที่ตายต่อหน้าข้า ข้าไม่มีวันอนุญาต!”
เมิ่งฝานรีบยิ้มแห้ง ๆ ด้วยความเขินอาย เขาเพียงแค่พูดหยั่งเชิงไปเพื่อความสะใจเท่านั้น หากท่านผู้เฒ่าหลินบ้าจี้พาส่งเข้าไปในหอขังอสูรจริง ๆ มีหวังเขาคงกลัวจนขาสั่นพะเยาเป็นแน่ ในเรื่องของความกลัวตายนั้น เมิ่งฝานมิเคยทำให้ใครผิดหวังเลยสักครั้ง
“อ้อ… ท่านอาจารย์ ท่านรู้จักกระบี่เลือดวิญญาณหรือไม่ กระบี่เล่มนี้มีความเป็นมาอย่างไร ถึงขนาดทำให้ประมุขแห่งมารอย่างหลี่ฟานเฉิน ต้องยอมเสี่ยงภัยบุกเดี่ยวมาถึงซู่ซันด้วยตนเองเช่นนี้?” เมิ่งฝานถามต่อด้วยความสงสัย
ก่อนหน้านี้ ณ หอพระคัมภีร์ แม้ศิษย์พี่จินจะเคยเอ่ยถึงกระบี่เล่มนี้บ้าง แต่ก็มิได้ลงรายละเอียดลึกซึ้ง เมิ่งฝานเองก็มิสะดวกใจที่จะซักไซ้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าหลิน เขาก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวลอีก ในฐานะเจ้าแห่งหอศาสตรา ท่านคือผู้ที่แตกฉานเรื่องศาสตราอาวุธที่สุดในซู่ซัน ย่อมต้องรู้ซึ้งถึงรากเหง้าของกระบี่มารเล่มนี้เป็นแน่
“กระบี่เลือดวิญญาณเล่มนั้น แท้จริงแล้วคือกระบี่คู่กายของปฐมจ้าวสำนักกุ้ยหวางจง มันคือศาสตราศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกจัดอยู่ในระดับกระบี่เทวะ” ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน
กระบี่แห่งธรรม กระบี่แห่งเต๋า กระบี่เทวะ…
กระบี่ระดับเข้าสู่มรรคาก็นับว่าหาได้ยากยิ่งในหมู่หมื่นเล่มแล้ว ส่วนกระบี่ระดับอาวุธศักดิ์สิทธิ์นั้นยิ่งล้ำค่าประดุจขนหงส์เขากิเลน ทว่าสิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่าคือแม้เมิ่งฝานจะมิตอนนี้ยังมิเคยครอบครองอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่เขากลับเคยสัมผัสกับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นมาแล้ว
นั่นคือ อาวุธเซียน!
กระบี่ปราบอสูรที่เมิ่งฝานเคยได้สัมผัสด้วยมือตนเองก่อนหน้านี้ คือสมบัติระดับอาวุธเซียน แม้ในตอนนั้นมันจะถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์ แต่เขาก็ยังสามารถขูดรีดเอาต้นกำเนิดกระบี่อันมหาศาลมาได้ถึงหนึ่งกอบเต็ม ๆ นอกจากนี้เครื่องประดับศักดิ์สิทธิ์สามชิ้นบนแท่นสามจักรพรรดิที่เขาเคยเห็น ก็ล้วนเป็นของล้ำค่าที่อยู่เหนือระดับอาวุธศักดิ์สิทธิ์ไปไกลลิบ
รากฐานอันลึกซึ้งของสำนักกระบี่ซู่ซันนั้น ช่างน่าหวาดหวั่นอย่างแท้จริง!
แม้ขุมพลังของนิกายกุ้ยหวางจะมิอาจเทียบเคียงซู่ซันได้ แต่สำหรับยอดคนระดับหลี่ฟานเฉิน ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกมนุษย์ การจะหาอาวุธศักดิ์สิทธิ์สักชิ้นมาประดับบารมีนั้นย่อมมิใช่เรื่องยากเย็นแต่อย่างใด การที่เขายอมเดิมพันด้วยชีวิตบุกรังเสือซู่ซันเพื่อกระบี่เล่มนี้ ย่อมเป็นข้อพิสูจน์ว่ากระบี่เลือดวิญญาณมิใช่ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาสามัญ แต่มันต้องมีความลับที่สั่นสะเทือนฟ้าดินซ่อนอยู่!
“ตามหลักเหตุผลแล้ว ลำพังเพียงอาวุธศักดิ์สิทธิ์เพียงเล่มเดียวไม่น่าจะคุ้มค่าพอให้หลี่ฟานเฉินต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงถึงเพียงนี้ หรือว่ากระบี่เลือดวิญญาณเล่มนี้ จะมีความสำคัญบางอย่างที่พิเศษต่อเขาโดยเฉพาะกันแน่ขอรับ?” เมิ่งฝานถามพลางจ้องมองท่านอาจารย์ด้วยแววตาใคร่รู้
ท่านผู้เฒ่าหลินถอนหายใจยาวออกมาอย่างเชื่องช้า สีหน้าดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ยามเมื่อนึกย้อนไปถึงความลับข้อหนึ่งที่ท่านได้รับรู้จากการสืบค้นต้นกำเนิดของกระบี่เลือดวิญญาณ
ความจริงแล้วเรื่องนี้มิอาจเรียกว่าความลับเสียทีเดียว เพราะผู้ใดก็ตามที่เคยพลิกอ่านปูมบันทึกโบราณเกี่ยวกับกระบี่เล่มนี้ ย่อมต้องล่วงรู้ถึงภัยเงียบที่ซ่อนอยู่ ดังนั้นท่านจึงมิได้ปิดบังเมิ่งฝาน และเริ่มบอกเล่าด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“การที่หลี่ฟานเฉินดั้นด้นมาชิงกระบี่เลือดวิญญาณในครั้งนี้ สำหรับสำนักกระบี่ซู่ซันและรวมถึงฝ่ายธรรมะทั่วทั้งแผ่นดิน มันคือลางบอกเหตุแห่งหายนะโดยแท้”
“นั่นเพราะในนิกายกุ้ยหวางมีม้วนคัมภีร์วิชามารลับอยู่ม้วนหนึ่ง นามว่า พระสูตรโลหิตไร้ขอบเขต ซึ่งหากผู้ใดฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด จำเป็นต้องอาศัยกลิ่นอายจาก ‘กระบี่เลือดวิญญาณ’ เป็นสื่อกลาง จึงจะสามารถบรรลุสภาวะสมบูรณ์แบบได้”
“ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา มิเคยมีผู้ใดจากนิกายกุ้ยหวางอาจหาญมาเหยียบหอขังอสูรเพื่อชิงกระบี่ นั่นย่อมพิสูจน์ได้ว่ามิจำเป็นต้องกังวลเพราะยังไม่มีผู้ใดฝึกฝนไปถึงระดับนั้น ทว่าการที่หลี่ฟานเฉินปรากฏตัวขึ้นในวันนี้ ย่อมเป็นเครื่องยืนยันว่าเขามีโอกาสสูงยิ่งที่จะก้าวเข้าสู่ธรณีประตูแห่งความสำเร็จนั้นแล้ว”
“หากปล่อยให้เขาได้ครอบครองกระบี่จนบรรลุเคล็ดวิชาในคัมภีร์ได้สำเร็จ… เกรงว่าผู้ที่จะสามารถสยบเขาได้ในใต้หล้าใบนี้ คงนับนิ้วมือเพียงข้างเดียวก็ยังเหลือเฟือ!”
เมื่อสิ้นคำกล่าวของอาจารย์ ใบหน้าของเมิ่งฝานก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
แม้ว่าความเก่งกาจของหลี่ฟานเฉินในระดับนั้นจะดูไกลตัวเขาไปบ้าง เพราะหากฟ้าจะถล่มลงมา ย่อมมีเหล่ายอดคนตัวสูงกว่าคอยแบกรับไว้ก่อน ทว่าในฐานะศิษย์คนหนึ่งของซู่ซัน เขาก็อดมิได้ที่จะรู้สึกถึงมวลความกดดันที่แผ่ซ่านออกมา
อธรรมมิอาจสยบธรรมะ คำนี้ฟังดูมีหลักการและปลุกใจดีไม่น้อย
ทว่าก็ยังมีอีกคำที่กล่าวว่า ‘ธรรมะสูงหนึ่งคืบ มารร้ายสูงหนึ่งศอก’ เช่นนั้นแล้ว ระหว่างแสงสว่างกับความมืดมิดฝ่ายใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน ย่อมมิมีกฎเกณฑ์ที่ตายตัวแน่นอน
แต่ในแง่ของความรู้สึก เมิ่งฝานย่อมปรารถนาให้สำนักกระบี่ซู่ซันครองความเป็นใหญ่เหนือกว่านิกายกุ้ยหวางอยู่แล้ว
“อาจารย์ หากเป็นเช่นที่ท่านว่า ดูเหมือนว่าท่านจ้าวสำนักคงต้องทุ่มสุดฝีมือ เพื่อมิให้หลี่ฟานเฉินได้ครอบครองกระบี่เล่มนั้นเป็นอันขาด”
ทว่าในใจเขาก็ยังแอบกังขาอยู่ลึก ๆ ว่า ท่านจ้าวสำนักผู้ลึกลับที่ชอบมา ๆ ไป ๆ ราวกับภูตผีตนนั้น จะสามารถกดขี่จอมมารอย่างหลี่ฟานเฉินได้จริงหรือ?
คง… มิมีปัญหาใหญ่หรอกกระมัง
ท่านผู้เฒ่าหลินพยักหน้าพลางกล่าวด้วยความเชื่อมั่น “นั่นเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว ท่านจ้าวสำนักมีวรยุทธ์สูงส่งถึงขั้น ‘กระบี่เหนือเทวะ’ แม้หลี่ฟานเฉินจะเป็นประมุขแห่งมาร แต่ไอ้หนุ่มคนนั้นก็เป็นเพียงดาวรุ่งพุ่งแรงที่ยังอ่อนหัดนัก ท้ายที่สุดแล้ว ขิงแก่ย่อมเผ็ดร้อนกว่าขิงอ่อนเสมอ!”
เมื่อกล่าวถึงบารมีของท่านจ้าวสำนัก แววตาของท่านผู้เฒ่าหลินก็กลับมาเปล่งประกายด้วยความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม