วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 128 ร่องรอยของท่านผู้เฒ่าหวาง
“เจ้าของคนก่อนของกระบี่เล่มนี้คือใครอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งฝานทวนคำพลางรู้สึกอับจนถ้อยคำ คำถามนี้เขาจะไปล่วงรู้ได้อย่างไร
“ศิษย์มิอาจทราบได้ แต่มองจากท่าทีของท่านอาจารย์แล้ว ท่านคงจะผูกพันกับกระบี่เล่มนี้ไม่น้อย? ” เมิ่งฝานหยั่งเชิงถามออกไป
ท่านผู้เฒ่าหลินทอดถอนใจยาว แววตาที่ขุ่นมัวพลันฉายโรจน์ด้วยความระลึกถึงอดีต
“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า เมื่อแปดปีก่อน ข้าเคยรับศิษย์สืบทอดสายตรงไว้คนหนึ่ง เขาคือนามว่า ‘ศิษย์พี่’ ของเจ้า แต่น่าเสียดายนักที่เขาต้องด่วนจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฝานก็กระจ่างแจ้งในทันที ที่แท้กระบี่เล่มนี้ก็คือมรดกตกทอดจากศิษย์พี่ที่เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตา
“ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ศิษย์จะไม่มีวันทำให้เกียรติภูมิของ ‘กระบี่จื่อหยาง’ ต้องมัวหมอง และจะส่งเสริมให้อานุภาพของมันขจรขจายรุ่งโรจน์ยิ่งกว่ากาลก่อนอย่างแน่นอน!” เมิ่งฝานประกาศเจตนารมณ์ด้วยสีหน้าจริงจัง
ท่านผู้เฒ่าหลินตบบ่าเมิ่งฝานเบา ๆ ก่อนจะส่งมอบกระบี่จื่อหยางให้แก่เขา
“เรื่องนี้… ข้ามิเคยสงสัยในตัวเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
กระบี่จื่อหยางเมื่อตกอยู่ในมือของเมิ่งฝาน ย่อมไม่อาจหลีกหนีความรุ่งโรจน์ไปได้
นั่นเพราะพรสวรรค์อันเหนือนุษย์ที่เมิ่งฝานแสดงออกมาตลอดปีที่ผ่านมา เป็นสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าหลินประจักษ์แจ้งมานับครั้งไม่ถ้วน
“เอาละ กลับไปฝึกฝนต่อเถิด เมื่อใดที่เจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตการควบแน่นเน่ยตัน เมื่อนั้นเจ้าจะสามารถใช้พลังของตนเองสยบศาสตราวิเศษได้ทุกเล่ม”
กล่าวจบ ท่านผู้เฒ่าหลินก็เดินนำเมิ่งฝานลงมาจากชั้นสามของหอศาสตรา
ระหว่างทาง เมิ่งฝานอดไม่ได้ที่จะชายตาไปมองบันไดที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสี่
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า บนชั้นสี่และชั้นห้าของหอศาสตราแห่งนี้ จะมีกระบี่ประเภทใดสถิตอยู่กันแน่
ทว่าความอยากรู้นั้นก็อยู่บนพื้นฐานของความเจียมตัว เมิ่งฝานรู้ขีดจำกัดของตนดี เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะรนหาที่ตายโดยไม่จำเป็น
กระบี่ที่สถิตอยู่บนชั้นสี่นั้น ย่อมต้องอยู่เหนือระดับกระบี่วิญญาณและกระบี่ธรรมขึ้นไปอีกขั้น นั่นคือ ‘ศาสตราสมบัติ’ และ ‘ศาสตราธรรม’
คำว่าบรรลุธรรมนั้นหมายถึงศาสตราที่เข้าถึงแก่นแท้แห่งมรรคา มีอานุภาพที่น่าเกรงขามเกินกว่าสามัญสำนึกจะหยั่งถึง
หากเมิ่งฝานบุ่มบ่ามบุกขึ้นไปโดยที่ตบะยังไม่ถึงขั้น เขาอาจจะสิ้นใจตายโดยที่ไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าถูกสิ่งใดปลิดชีพ
ท่านผู้เฒ่าหลินแยกตัวกลับขึ้นไปยังชั้นสอง ส่วนเมิ่งฝานก็กลับลงมาที่ชั้นหนึ่ง
เขามักจะสงสัยอยู่เสมอว่า เหตุใดท่านผู้เฒ่าหลินจึงปักหลักพักอาศัยอยู่ที่ชั้นสองมาโดยตลอด?
หากพิจารณาจากสถานะและตบะบารมีของท่านผู้เฒ่า การพำนักอยู่บนชั้นห้าที่สูงสุดย่อมเหมาะสมและสมเกียรติกว่ามาก
เขาเคยเอ่ยถามเรื่องนี้ครั้งหนึ่ง แต่ท่านผู้เฒ่ากลับเพียงแค่แย้มยิ้มลึกลับโดยไม่ปริปากตอบสิ่งใด
หลังจากออกจากหอศาสตรา เมิ่งฝานมุ่งหน้าตรงไปยังหอพระคัมภีร์
เขาตั้งใจจะไปหาพี่จิน เพื่อถามไถ่ข่าวคราวของ ท่านผู้เฒ่าหวาง ก่อนจะกลับมาทุ่มสมาธิทำลายค่ายกลบนกำไลหยกต่อ
ท่านผู้เฒ่าหวางลาจากสำนักกระบี่ซู่ซันไปนานกว่าสิบวันแล้ว ป่านนี้น่าจะมีข่าวคราวส่งมาบ้าง!
ณ หอพระคัมภีร์
เมื่อสายตาของพี่จินประสานเข้ากับเมิ่งฝาน แววตาของเขากลับสั่นไหวด้วยกระแสอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอ่านออก
เมิ่งฝานซึ่งเป็นคนช่างสังเกตและมีสัมผัสเฉียบคม พลันรู้สึกถึงความผิดปกตินั้นทันที เขาจึงไม่รอช้ารีบเอ่ยถามออกไป
“พี่จิน มีข่าวคราวของท่านผู้เฒ่าหวางแล้วใช่หรือไม่?”
แม้เบื้องหน้าท่านผู้เฒ่าหวางจะอ้างว่าเดินทางไปยังนิกายดาบโลหิตเพื่อสืบสวนคดี แต่เมิ่งฝานย่อมรู้ดีแก่ใจว่านั่นคือการเดินทางเพื่อปิดบัญชีแค้นด้วยโลหิต
ถึงกระนั้น เขาก็ยังเชื่อมั่นว่าด้วยตบะอันสูงส่งของท่านผู้เฒ่าหวาง การจะปลิดชีพศัตรูเพียงไม่กี่คนย่อมมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง ทว่าลึก ๆ ในใจ เมิ่งฝานก็ยังอดเป็นกังวลต่อสวัสดิภาพของผู้อาวุโสท่านนี้ไม่ได้
พี่จินมองสบตาเมิ่งฝานพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและซับซ้อน
“มีข่าวคราวของท่านแล้วจริง ๆ และท่านยังได้ส่งสารลับมาถึงข้าด้วย”
สำหรับเมิ่งฝานแล้ว เขาให้ความยำเกรงพี่จินผู้นี้เสมอมา
นั่นเพราะแม้พี่จินจะเอาแต่เก็บตัวอยู่ภายในหอพระคัมภีร์ ไม่เคยย่างกรายลงจากเขาซู่ซันแม้แต่ก้าวเดียว แต่กลับหูตาฟ้างาม รอบรู้ข่าวสารทั่วหล้าได้ราวกับตาเห็น จนเมิ่งฝานแอบสงสัยว่าสำนักกระบี่ซู่ซันอาจมีเครือข่ายสายลับเร้นลับซ่อนอยู่ และพี่จินก็คือหนึ่งในฟันเฟืองสำคัญขององค์กรนั้น!
“ท่านผู้เฒ่าหวางปลอดภัยก็ดีแล้วขอรับ” เมิ่งฝานพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หากท่านผู้เฒ่าต้องมาเป็นอันตรายเพราะเบาะแสที่เขาเป็นคนบอก เมิ่งฝานคงไม่อาจยกโทษให้ตัวเองได้ไปชั่วชีวิต
ในเมื่อล้างแค้นสำเร็จ ปมในใจที่ผูกมัดท่านผู้เฒ่ามานานปีก็คงคลี่คลายเสียที
รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเมิ่งฝาน เขาจึงถามต่อด้วยความยินดี “แล้วท่านผู้เฒ่าจะเดินทางกลับมาถึงซู่ซันเมื่อไหร่กัน?”
ทว่าพี่จินกลับถอนหายใจยาวเหยียด บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัดลงชั่วขณะ
ครู่หนึ่ง เขาจึงหันกลับมาสบตาเมิ่งฝานแล้วเอ่ยคำที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ
“ท่านผู้เฒ่าหวางจะไม่กลับมายังเขาซู่ซันอีกแล้ว… ชาตินี้ทั้งชาติ ท่านจะไม่มีวันหวนคืนกลับมา”
คำบอกเล่าของพี่จินทำให้รอยยิ้มบนหน้าเมิ่งฝานแข็งค้าง ลางสังหรณ์อัปมงคลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจทันที
“พี่จิน เมื่อครู่ท่านเพิ่งบอกว่าท่านผู้เฒ่าปลอดภัยมิใช่หรือ?”
พี่จินกล่าวสำทับ “สังขารของท่านยังแข็งแรงดี เพียงแต่ตัวท่านเองที่ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่กลับมาเหยียบซู่ซันอีกต่อไป”
“เพราะเหตุใดกัน?”
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ คำพูดที่กำกวมราวกับซ่อนอยู่ในม่านหมอกของพี่จิน ยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดคับข้องใจอย่างบอกไม่ถูก
ผมได้เกลาสำนวนบทนี้ให้มีความหม่นลึกและสะท้อนอารมณ์ที่ขัดแย้งในใจของตัวละครให้ชัดเจนขึ้น โดยเน้นการใช้คำที่สื่อถึงโศกนาฏกรรมและความยุติธรรมที่มาพร้อมกับความโหดร้าย
“ท่านผู้เฒ่าหวางตัดสินใจตัดขาดจากซู่ซันแล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่ท่านก้าวเท้าออกจากสำนักไป ท่านก็ไม่ใช่คนของซู่ซันอีกต่อไป” พี่จินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักอึ้ง
“พี่จิน ท่านช่วยพูดเข้าประเด็นสำคัญให้จบในคราวเดียวได้หรือไม่?”
เมิ่งฝานเริ่มร้อนรน ความกังวลที่มีต่อท่านผู้เฒ่าหวางทำให้เขาไม่อาจรักษาความเยือกเย็นไว้ได้อีก
“ท่านผู้เฒ่าหวาง… ท่านได้กระทำสิ่งที่ละเมิดกฎเหล็กของสำนักกระบี่ซู่ซันอย่างร้ายแรง” สีหน้าของพี่จินดูย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด
“เรื่องอันใดกัน?”
“ท่านผู้เฒ่า… ท่านกวาดล้างนิกายดาบโลหิตจนสิ้นซาก! สำนักใหญ่เช่นนั้นกลับไม่หลงเหลือสิ่งมีชีวิตอยู่แม้เพียงผู้เดียว ทั่วทั้งขุนเขาโลหิตนองแผ่นดิน ซากศพกองพะเนินเทินทึก!”
สิ้นคำบอกเล่าของพี่จิน ใบหน้าของเมิ่งฝานพลันซีดเผือดด้วยความตกใจสุดขีด
ในความคิดเดิมของเขา ท่านผู้เฒ่าหวางคงเพียงแค่ไปปลิดชีพฆาตกรไม่กี่คนที่เกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมในวันนั้น แต่ความจริงที่ได้รับกลับกลายเป็นการล้างบางทั้งขุมกำลังจนสิ้นชื่อนิกายดาบโลหิต!
เมิ่งฝานคาดเดาจุดเริ่มต้นได้ถูกต้อง แต่กลับจินตนาการไปไม่ถึงบทสรุปอันสยดสยองเช่นนี้
“ท่านผู้เฒ่า… อนิจจา…” เมิ่งฝานพยายามจะเอ่ยบางอย่าง แต่คำพูดกลับติดค้างอยู่ในลำคอ
หากมิเคยผ่านทุกข์เข็ญดั่งผู้อื่น อย่าได้ริอ่านบงการให้ใครเป็นคนดี
จริงอยู่ที่สิ่งที่ท่านผู้เฒ่าหวางกระทำลงไปนั้นมองอย่างไรก็คือ ‘ความผิด’ การล้างบางทั้งสำนักย่อมต้องมีผู้บริสุทธิ์ถูกลูกหลงสังเวยชีวิตไปบ้างเป็นแน่ ต่อให้เป็นนิกายมารก็ย่อมมีผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องปะปนอยู่
แต่ในบางเรื่อง แม้จะรู้แจ้งว่าผิด ทว่าเมื่อความแค้นเข้าครอบงำจนถึงที่สุด มนุษย์ก็มักจะสูญเสียการควบคุมตนเองไปโดยสิ้นเชิง ท้ายที่สุดแล้ว ‘ความแค้น’ ก็คือพิษร้ายที่กัดกร่อนจิตวิญญาณได้รุนแรงที่สุดในใต้หล้า
ยิ่งไปกว่านั้น คนทั้งโลกอาจมีสิทธิ์ประนามว่าท่านผู้เฒ่าหวางทำผิด แต่มีเพียงเมิ่งฝานเท่านั้นที่ไม่มีสิทธิ์นั้นเลยแม้แต่น้อย เพราะในอีกแง่หนึ่ง เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังที่คอยชี้เป้าให้เกิดเหตุวินาศนี้ขึ้นมา
คิดมาถึงตรงนี้ เมิ่งฝานก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา
พี่จินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเมิ่งฝานก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นระหว่างเจ้ากับท่านผู้เฒ่าหวาง แต่ท่านฝากสารมาบอกเจ้าสั้น ๆ ว่า… ขอบใจ”
ขอบใจอย่างนั้นหรือ?
ตัวเขาคู่ควรกับคำขอบคุณนี้จริง ๆ หรือ? ในยามนี้เมิ่งฝานเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่เขาทำลงไปนั้นคือการช่วยฉุดดึงท่านผู้เฒ่าหวางขึ้นมาจากขุมนรก หรือเป็นการผลักท่านลงไปในหุบเหวที่ลึกกว่าเดิมกันแน่
ทว่าหากย้อนเวลากลับไปได้…
เมิ่งฝานครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน สุดท้ายเขาก็ยังเลือกที่จะบอกความจริงแก่ท่านผู้เฒ่าหวางอยู่ดี ไม่คิดจะปิดบังสิ่งใด ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ เขาคงจะพยายามหาคำชี้แนะหรือหาทางปลอบประโลมจิตใจของท่านให้มากกว่านี้
ดังนั้นจวบจนถึงนาทีนี้ เมิ่งฝานก็ยังไม่รู้สึกว่าตนเองทำผิดพลาด เพราะหากเขาเป็นท่านผู้เฒ่าหวาง เขาก็คงอยากรู้ความจริงมากกว่าถูกหลอกให้อยู่กับคำลวงไปจนวันตาย!