วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 126 เจ้าหน้าที่ยังกล้าพูดถึงดาบกฎหมายอีกหรือ?
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 126 เจ้าหน้าที่ยังกล้าพูดถึงดาบกฎหมายอีกหรือ?
บทที่ 126 เจ้าหน้าที่ยังกล้าพูดถึงดาบกฎหมายอีกหรือ?
หลังจากเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง คิ้วของเมิ่งฝานก็ขมวดมุ่นเข้าหากันจนแน่น
บนกำไลหยกวงนี้ถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลห้ามปรามชั้นหนึ่ง ซึ่งเขาจำเป็นต้องทำลายมันเสียก่อนจึงจะสามารถเปิดออกได้ ทว่าเมิ่งฝานเพิ่งจะบรรลุการฝึกฝนพลังจิตวิญญาณได้ไม่นาน พลังสัมผัสรับรู้ของเขายังจัดว่าอ่อนแอนัก
การจะทำลายค่ายกลห้ามปรามนี้จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย
“เฮ้อ…” เมิ่งฝานระบายลมหายใจยาว
พลังสัมผัสรับรู้ของเขาเหือดแห้งจนสิ้นแรง แต่กลับยังไม่สามารถสั่นคลอนค่ายกลนี้ได้แม้เพียงหนึ่งในร้อยส่วน หากเขายังดึงดันทำลายมันต่อไปโดยไม่หยุดพัก ไม่กินไม่นอน และหมั่นฟื้นฟูพลังขึ้นมาใหม่ทันทีที่หมดสิ้นไป คาดว่าคงต้องใช้เวลาต่อเนื่องถึงสามวันสามคืนเต็ม!
นี่มิใช่คำกล่าวที่เกินจริงแม้แต่น้อย เพราะเมิ่งฝานเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตการใช้พลังจิต หากเขาสั่งสมตบะมานานปีจนดวงจิตแกร่งกล้าดุจวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ การพังทลายค่ายกลนี้ย่อมสำเร็จได้เพียงชั่วพริบตา
“หึสามวันสามคืนก็สามวันสามคืนสิ ช่วงนี้ข้าเองก็กำลังว่าง มีเวลาเหลือเฟืออยู่แล้ว” แววตาของเมิ่งฝานฉายชัดถึงความเด็ดเดี่ยว
ในเมื่อเริ่มลงมือแล้ว ย่อมไม่มีคำว่าล้มเลิกกลางคัน ต่อให้ต้องใช้เวลาถึงสามวันสามคืนแล้วจะอย่างไร? อีกทั้งนี่ถือเป็นโอกาสอันดีที่จะได้เคี่ยวกรำพลังสัมผัสรับรู้ที่เพิ่งฝึกฝนมาใหม่นี้ให้มั่นคงยิ่งขึ้นไปในตัว!
เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น เมิ่งฝานจึงทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเตียงเพื่อเร่งฟื้นฟูพลังจิตทันที
แม้พลังสัมผัสรับรู้ของเขาจะเบาบางจนเหือดหายไปได้ในชั่วอึดใจ แต่การจะฟื้นฟูมันกลับมาให้เต็มเปี่ยมอีกครั้งกลับต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงเต็ม
ช่างเป็นการลงทุนที่ดูอย่างไรก็ไม่คุ้มค่านัก!
ทว่าเมิ่งฝานไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อเขาเลือกที่จะเดิมพันครั้งนี้แล้ว ต่อให้ต้องขาดทุนเขาก็พร้อมจะจ่ายราคาของมัน เมื่อพลังจิตฟื้นคืนกลับมา เขาก็เริ่มหยั่งลึกลงไปเพื่อทำลายค่ายกลบนกำไลหยกอีกครั้ง
ไม่นานนัก พลังของเขาก็เหือดแห้งไปอีกครา
ทว่าคราวนี้ ค่ายกลห้ามปรามบนกำไลหยกเริ่มปรากฏรอยปริร้าวเล็ก ๆ ออกมาให้เห็น
ความคืบหน้าประมาณหนึ่งในร้อยส่วน
หากต้องการจะทำลายมันให้สิ้นซาก เมิ่งฝานยังต้องพยายามต่อไปอีกถึงเก้าสิบเก้าส่วนที่เหลือ ฟังดูคล้ายจะซับซ้อนยุ่งยาก แต่แท้จริงแล้วกลับเรียบง่ายยิ่งนัก เพียงแค่ต้องอาศัยความอดทนและเวลาที่มากขึ้นเท่านั้น
ขณะที่เมิ่งฝานเตรียมจะเข้าสู่ภวังค์เพื่อฟื้นฟูพลังจิตอีกรอบ ร่างเงาอันเลือนรางของ หงชี่ ก็พลันปรากฏขึ้นจากกระบี่หงชี่อย่างกะทันหัน
“นายท่าน ข้าทำสำเร็จแล้ว!”
ดรุณีน้อยนางนั้นพุ่งเข้าหาเมิ่งฝานด้วยความตื่นเต้นยินดีอย่างถึงที่สุด แต่ด้วยร่างที่ไร้กายหยาบ นางจึงทะลุผ่านตัวเขาไปอย่างเสียไม่ได้
เมิ่งฝานหยัดกายลุกขึ้นพลางมองไปที่หงชี่ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดสาวน้อยผู้นี้ถึงได้ดูตื่นเต้นลิงโลดถึงเพียงนี้
“สำเร็จเรื่องอันใด?” เขาเอ่ยถามขึ้น
“ก็เคล็ดวิชาหลอมรวมวิญญาณอย่างไรเล่า! ข้าฝึกได้แล้ว ข้าทำสำเร็จแล้ว!”
หงชี่ร้องบอกด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความโสมนัสเช่นนี้ เมิ่งฝานเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ทว่ามันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่งจริง ๆ
เมิ่งฝานพลอยรู้สึกยินดีไปกับนางด้วย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็อดสงสัยไม่ได้
“เมื่อครู่เจ้ายังบอกอยู่เลยว่าฝึกไม่ได้ บอกว่าเคล็ดวิชานี้ไม่เข้ากับเจ้า แล้วเหตุใดจึงสำเร็จขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้?”
ร่างเงาของหงชี่ลอยลงมาจากเตียง ท่าทางของนางยังคงกระวนกระวายด้วยความดีใจจนไม่อาจสงบใจลงได้ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“ตอนอยู่ข้างนอกข้าฝึกไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ เคล็ดวิชานี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ เลย แต่พอข้ากลับเข้าไปในกระบี่หงชี่ด้วยความไม่ยอมแพ้และลองฝึกดูอีกครั้ง กลับกลายเป็นว่ามันสำเร็จขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์!”
เมิ่งฝานฉุกใจคิด ดูเหมือนว่าหงชี่จะฝึกฝนได้เฉพาะยามที่อยู่ในกระบี่หงชี่เท่านั้น โดยต้องอาศัยตัวกระบี่เป็นสื่อกลาง หากปราศจากมันนางก็มิอาจก้าวหน้าได้
แม้จะเป็นข้อจำกัด แต่นับว่าดีกว่าฝึกไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
อีกทั้งเขายังเชื่อว่า เมื่อใดที่หงชี่ฝึกปรือจนกลายเป็นจิตวิญญาณกระบี่ที่สมบูรณ์และควบแน่นร่างวิญญาณได้สำเร็จ เมื่อนั้นนางย่อมสามารถออกมาฝึกฝนนอกตัวกระบี่ได้อย่างอิสระ
“นับเป็นเรื่องมงคลยิ่ง ยินดีด้วย!” เมิ่งฝานยิ้มพลางกล่าวแสดงความยินดี
เรื่องนี้ช่วยลดภาระในใจของเขาไปได้มาก เพราะเมิ่งฝานไม่จำเป็นต้องออกไปเสาะแสวงหาตำราฝึกวิญญาณเล่มอื่นให้วุ่นวาย ซึ่งของล้ำค่าเช่นนั้นหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
“ขอบพระคุณนายท่าน หากมิใช่เพราะท่าน…”
เมิ่งฝานโบกมือตัดบท “คำกล่าวเกรงใจเหล่านี้ไม่ต้องพูดให้มากความ หากเจ้าอยากขอบคุณข้าจริง ๆ ก็จงมุ่งมั่นฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นเถิด”
ยิ่งหงชี่กล้าแกร่งเพียงใด นางย่อมเป็นขุมพลังที่เกื้อหนุนเขาได้มากเท่านั้น เพราะสำหรับนักดาบแล้ว ‘กระบี่คู่ชีวิต’ ย่อมส่งผลต่อชะตาของผู้ถือครองอย่างที่สุด!
หลังจากระบายความตื่นเต้นจนหมดสิ้น หงชี่ก็เลือนหายกลับเข้าไปในกระบี่หงชี่อีกครั้ง ส่วนเมิ่งฝานก็นั่งสมาธิบนเตียงเพื่อฟื้นฟูพลังจิตต่อไป
ทางด้านเสี่ยวชิง มันยังคงขดตัวนิ่งอยู่ที่มุมห้องอย่างสงบเสงี่ยม ดูอ่อนแอไร้ทางสู้จนไม่มีใครสังเกตเห็น
ทว่าในความเป็นจริง เสี่ยวชิงกลับเป็นตัวตนที่ทรงพลังที่สุดในหอศาสตรา เป็นรองเพียงท่านผู้เฒ่าหลินเท่านั้น แม้แต่เมิ่งฝานที่ก้าวข้ามเข้าสู่ระดับเทียนหยวนแล้ว หากต้องประลองกำลังกันจริง ๆ เขาก็อาจมิใช่คู่ต่อสู้ของมัน
เพราะเสี่ยวชิงนั้นเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะบรรลุระดับ ‘อสูรบรรพกาล’ แล้ว!
หากเทียบกับนักบำเพ็ญมนุษย์ มันคือตัวตนที่จ่ออยู่หน้าประตูของการ ‘รวบรวมดาน’ ซึ่งเทียบเท่ากับจุดสูงสุดของระดับเทียนหยวนนั่นเอง
แม้เมิ่งฝานจะเหนือล้ำกว่าคนทั่วไป แต่ด้วยระดับพลังเทียนหยวนขั้นที่หนึ่ง เขาย่อมเสียเปรียบผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของระดับเดียวกันอย่างเห็นได้ชัด เพราะระหว่างทั้งสองฝ่ายยังมีช่องว่างถึงแปดระดับย่อยขวางกั้นอยู่
แต่หากรอให้เขาได้มีเวลาไปพิจารณาศิลาจารึกเทพกระบี่สักสิบวันสิบคืน แล้วไปขอกระบี่ธรรมจากท่านผู้เฒ่าหลินมาเพิ่มอีกสักเล่ม
เมื่อถึงยามนั้น ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับสูงสุดของเทียนหยวน เมิ่งฝานก็คงไม่ต้องไว้หน้าใครทั้งสิ้น!
ในสถานการณ์เช่นนั้น เขาอาจจะสร้างปาฏิหาริย์ที่สะเทือนไปทั้งยุทธภพ ด้วยการใช้ระดับเทียนหยวน ท้าชนกับระดับรวบรวมดานได้อย่างแท้จริง
ตลอดทั้งคืนนั้น เมิ่งฝานไม่แม้แต่จะย่างกรายออกจากหอศาสตราแม้เพียงก้าวเดียว เขาทุ่มเทสมาธิและพลังกายใจทั้งหมดไปที่กำไลหยกวงนั้น
เขาวนเวียนอยู่กับการเค้นพลังสัมผัสรับรู้จนหยดสุดท้าย แล้วจึงเริ่มฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ย่อท้อ
จวบจนรุ่งสาง เมิ่งฝานจึงเก็บกำไลหยกเข้าที่ด้วยความพึงพอใจ ความคืบหน้าในคืนเดียวถือว่าน่าประทับใจนัก เพราะเขาสามารถทำลายค่ายกลห้ามปรามไปได้ถึงหนึ่งในสิบส่วนแล้ว
เมื่อแสงทองจับขอบฟ้า เมิ่งฝานก็มุ่งหน้าไปยังชั้นสองของหอศาสตราเพื่อคารวะท่านผู้เฒ่าหลินตามกิจวัตร
“ท่านอาจารย์ ศิษย์บรรลุขอบเขตเทียนหยวนแล้วขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยกับผู้เป็นอาจารย์ด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด
เพียงหนึ่งปีเท่านั้น… จากเพียงลูกนกหัดบินในระดับรวบรวมลมปราณ เขากลับทะยานขึ้นสู่ระดับเทียนหยวนได้อย่างสง่างาม
ความเร็วในการบำเพ็ญที่ก้าวกระโดดเช่นนี้ ต่อให้เป็นท่านผู้เฒ่าหลินก็คงมิอาจจินตนาการถึงได้
แม้แต่ตัวเมิ่งฝานเองยังรู้สึกอัศจรรย์ใจ แม้เขาจะรู้ดีว่าด้วยอานุภาพของวิถีกระบี่บรรลุเทพจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่นี่นับว่าเหนือความคาดหมายไปไกลนัก
ทว่าในขวบปีที่ผ่านมา เขาได้รับโอกาสอันล้ำค่ามามากมาย และโอกาสเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนเป็นท่านผู้เฒ่าหลินที่หยิบยื่นให้ด้วยความเมตตา
อาจารย์ก็คืออาจารย์ แม้เป็นศิษย์เพียงวันเดียว ย่อมผูกพันดุจบิดาไปชั่วชีวิต เมิ่งฝานสาบานกับตนเองว่าจะไม่มีวันลืมเลือนบุญคุณนี้
“เรื่องนั้นข้ารู้นานแล้ว”
ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเจือไปด้วยความขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด
“วันนี้ดูเหมือนท่านอาจารย์จะอารมณ์ไม่สู้ดีนักนะขอรับ?” เมิ่งฝานถามหยั่งเชิงด้วยความสงสัย
คราวนี้ไม่ใช่แค่ความรู้สึกเสียแล้ว แต่น้ำเสียงของท่านผู้เฒ่าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังขุ่นเคืองใจ ทว่าเมิ่งฝานไม่ได้คิดว่าสาเหตุมาจากตัวเขาเองเลยเสียทีเดียว
ในสายตาของท่านผู้เฒ่าหลิน การที่เมิ่งฝานด่วนสรุปเลือกกระบี่หงชี่มาเป็นกระบี่บินคู่ชีวิตนั้น ดูจะเป็นการกระทำที่วู่วามและหุนหันพลันแล่นเกินไปในสายตาผู้ใหญ่
“ไม่มีอะไร” ท่านผู้เฒ่าหลินส่ายหน้าปัดรำคาญ
แม้ในใจจะยังรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ครุ่นคิดว่าไม่จำเป็นต้องตำหนิลูกศิษย์ในเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ท้ายที่สุดนั่นคือวิถีที่เมิ่งฝานเลือกเอง เขาย่อมมีสิทธิ์ตัดสินใจในเส้นทางของตน
“ท่านอาจารย์ ท่านเคยรับปากไว้ว่าหากศิษย์ก้าวเข้าสู่ระดับเทียนหยวนเมื่อใด ท่านจะช่วยสยบกระบี่ธรรมให้ศิษย์สักเล่ม บัดนี้ศิษย์ก็บรรลุระดับเทียนหยวนตามที่ท่านต้องการแล้วนะขอรับ” เมิ่งฝานแสร้งทำท่าทีขัดเขินยามเอ่ยปากทวงถาม
สิ้นคำกล่าวของเมิ่งฝาน เปลวเพลิงแห่งความโกรธาในอกของท่านผู้เฒ่าหลินก็พวยพุ่งขึ้นมาทันที เหมือนไปสะกิดโดนจุดตายเข้าอย่างจัง
ไอ้เจ้าศิษย์ตัวดีคนนี้ ยังกล้ามีหน้ามาพูดถึงกระบี่ธรรมอีกหรือ!