วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 125 นอนรับชัยชนะ
บทที่ 125 นอนรับชัยชนะ
ยามนี้ แม้ร่างจำลองของหงชี่ยังคงพร่ามัวดั่งเงาหมอก ทว่าท่วงท่าของนางกลับดูสง่างามและแฝงไปด้วยรัศมีที่กล้าแกร่งขึ้นอย่างลึกลับ
หากมองเพียงผิวเผินอาจดูไร้ความเปลี่ยนแปลง แต่สำหรับเมิ่งฝาน เขาสัมผัสได้ถึงความแตกต่างอย่างแจ่มชัด โดยเฉพาะความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณที่หลอมรวมกันจนยากจะแยกออก ราวกับว่าหงชี่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขา หรือหากจะกล่าวให้ถูกคือ กระบี่หงชี่ได้กลายเป็นอวัยวะอีกชิ้นในร่างกายของเขาก็ไม่ปาน
เมิ่งฝานระบายยิ้มละไมพลางเอ่ยกับหงชี่
“บัดนี้กระบี่หงชี่ได้กลายเป็นกระบี่คู่ชีวิตของข้าโดยสมบูรณ์แล้ว นับจากนี้ไป พวกเราจะเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นไปพร้อมกัน เมื่อใดที่ตบะบารมีของข้าแกร่งกล้าจนจิตสัมผัสเทพวิวัฒน์เป็นจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เมื่อนั้นเจ้าก็จะมีโอกาสผลัดเปลี่ยนจากกายจิตไปสู่การเป็น ‘กายวิญญาณ’ ที่แท้จริง”
หากถึงวันนั้น หงชี่จะมิใช่เพียงวิญญาณที่สถิตในศาสตราอีกต่อไป แต่นางจะกลายเป็น “จิตวิญญาณแห่งกระบี่” ผู้ทรงฤทธิ์ในความหมายที่แท้จริง!
“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเป็นอันขาด!” หงชี่ขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจังจนน่าเอ็นดู
เมิ่งฝานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยเย้า “ไม่ต้องเคร่งเครียดปานนั้นก็ได้ เจ้าแค่เตรียมตัวเตรียมใจ ‘นอนรับชัยชนะ’ ไปพร้อมกับข้าก็พอ”
คำพูดของเขาอาจฟังดูโอ้อวดและยโสอยู่บ้าง ทว่าในแง่หนึ่งมันคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เพราะตราบใดที่เมิ่งฝานยังคงรุดหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง กระบี่คู่ชีวิตอย่างหงชี่ก็จะได้รับอานิสงส์จนแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วยโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย
ทว่าคำหยอกล้อนั้นกลับทำให้หงชี่ชะงักไป ใบหน้าของนางฉายแววอึดอัดและหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เดิมทีนางก็รู้สึกด้อยค่าที่ตามความเร็วในการฝึกตนของเมิ่งฝานไม่ทันอยู่แล้ว พอได้ยินว่าตนเองเป็นเพียงผู้อาศัยบารมี แม้จะเป็นการพูดเล่น แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำปมด้อยในใจนางให้รุนแรงขึ้น
เมิ่งฝานสังเกตเห็นอารมณ์ที่ดิ่งวูบของนางผ่านพันธสัญญาจิต เขาแอบรู้สึกผิดในใจที่ปากพล่อยจนเกินไป เขาจึงทอดถอนใจยาวแล้วรีบแก้คำพูด
“ที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่ มิได้หมายความว่าเจ้าไร้ประโยชน์ เจ้าอย่าเก็บไปคิดมากนัก ความจริงแล้วต่อให้เจ้าไม่พึ่งพาพลังของข้า เจ้าก็ยังมีหนทางที่จะขัดเกลาตนเองให้แข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยมือของเจ้าเอง”
“มีวิธีเช่นนั้นด้วยหรือ?”
หงชี่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความหวัง แววตาฉายชัดถึงความประหลาดใจและสับสน
“ตอนที่ข้าอยู่ที่หอพระคัมภีร์ ข้าเคยผ่านตาคัมภีร์วิชาหนึ่งชื่อว่าเคล็ดวิชาควบรวมวิญญาณ แม้มันจะไม่ใช่วิชาที่ลึกซึ้งเลิศล้ำอะไรนัก แต่สำหรับเจ้าที่มีกายจิตเช่นนี้ น่าจะพอใช้ฝึกฝนเพื่อยกระดับตนเองได้”
หากหงชี่สามารถฝึกฝนวิชานี้จนช่ำชอง นางก็จะสามารถรวบรวมพลังวิญญาณได้ด้วยตนเอง ซึ่งจะช่วยแบ่งเบาภาระและประหยัดพลังปราณของเมิ่งฝานไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
‘เคล็ดวิชาควบรวมวิญญาณ’ หงชี่พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันควัน หัวใจของนางพองโตอย่างบอกไม่ถูก นางรู้ดีว่าเมิ่งฝานนั้นแทบจะพลิกแผ่นดินค้นหอตำรามาหมดแล้ว การที่เขาจะพบวิชาพิสดารเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย
“แต่อย่าเพิ่งดีใจไป แม้ข้าจะประเมินว่าเจ้าฝึกได้ แต่ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เจ้าต้องลองด้วยตัวเองก่อน”
จากนั้น เมิ่งฝานเริ่มถ่ายทอดเคล็ดวิชาควบรวมวิญญาณให้แก่หงชี่อย่างตั้งใจ เนื่องจากตัววิชามิได้ซับซ้อนนัก เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หงชี่ก็จดจำทุกตัวอักษรและท่วงท่าการเดินปราณวิญญาณได้อย่างแม่นยำ
นางเริ่มเข้าสู่สมาธิเพื่อทดลองฝึกฝนทันที
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หงชี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยเป็นประกายกลับมอดดับลงแทนที่ด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง ใบหน้าของนางหม่นหมองคล้ำตรมยิ่งกว่าเก่า
เมิ่งฝานคาดการณ์ผิดไป วิชานี้ไม่มีผลใด ๆ ต่อหงชี่เลยแม้แต่นิดเดียว!
เขาเห็นท่าไม่ดี จึงแกล้งทำเป็นยื่นมือไปตบไหล่นางเบา ๆ ทว่ามือของเขากลับทะลุผ่านเงาร่างลวงตานั้นไป ความว่างเปล่าที่สัมผัสได้ยิ่งทำให้บรรยากาศดูอ้างว้าง แต่เขาก็ยังคงทำท่าทางเช่นนั้นต่อไป เพื่อเป็นการปลอบประโลมดวงใจที่กำลังแตกสลายของสาวน้อยตรงหน้า
“เจ้าอย่าได้ตรอมใจไปนักเลย แม้วิชาขจัดวิญญาณนี้จะใช้ไม่ได้ผลกับเจ้า แต่ในใต้หล้ากว้างใหญ่ย่อมต้องมีมรรคาที่เหมาะกับเจ้าแน่ ข้าขอให้คำมั่นว่าจะช่วยเสาะหามาให้เจ้าให้จงได้”
หงชี่พยักหน้าเบา ๆ แม้ความผิดหวังจะท่วมท้นเพียงใด แต่นางก็ยังฝืนยิ้มละไมให้แก่เมิ่งฝาน
“ขอบพระคุณนายท่าน”
สิ้นคำนั้น เงาร่างจำลองของนางก็จมดิ่งกลับเข้าไปในตัวกระบี่ ซุกตัวเงียบเชียบอยู่ในมุมมืดเพื่อแบกรับความหม่นหมองเพียงลำพัง
อารมณ์ที่เศร้าสร้อยของหงชี่ส่งผ่านพันธสัญญามาถึงเมิ่งฝาน ทำให้จิตใจของเขาพลอยขุ่นมัวไปด้วย เมื่อในห้องไร้ซึ่งคนสนทนา สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเจ้าเสี่ยวชิงที่ยังขดตัวอยู่บนโต๊ะ
เมิ่งฝานกลอกตาใส่พลางเอ่ยขู่ “เจ้างูโง่… ขึ้นไปทำอะไรบนนั้น หากชอบขึ้นโต๊ะนักละก็ ตรุษจีนปีนี้ข้าจะเอาเจ้าขึ้นโต๊ะบูชาเสียเลยเป็นไง!”
เสี่ยวชิงสะดุ้งสุดตัว รีบดีดกายลงจากโต๊ะทันควัน มันจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาตัดพ้อ ช่างเป็นคราวเคราะห์ที่ไม่ได้ก่อแท้ ๆ! ตัวข้าออกจะว่าง่ายถึงเพียงนี้มิใช่หรือ? มันค่อย ๆ เลื้อยคลานไปยังมุมอับสายตา พยายามขดตัวซ่อนกายในจุดที่เมิ่งฝานมองไม่เห็น และเป็นจุดที่มันไม่ต้องเห็นหน้าเมิ่งฝานด้วยเช่นกัน
ไม่เห็นหน้า ก็ไม่ว้าวุ่นใจ!
ในขณะนั้น เมิ่งฝานเริ่มหันมาสำรวจพลังในขอบเขตใหม่ของตน โดยเฉพาะ ‘จิตสัมผัสเทพ’ ที่เพิ่งควบแน่นสำเร็จ จิตสัมผัสนี้เปรียบเสมือนเนตรทิพย์ที่มองเห็นได้รอบทิศสามร้อยหกสิบองศาโดยไม่มีจุดอับ มิหนำซ้ำยังสามารถมองทะลุผ่านสรรพสิ่งได้อย่างอัศจรรย์
ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ จิตสัมผัสนี้สามารถสังหารคนได้
ดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘หากสายตาสามารถปลิดชีพคนได้ ศัตรูคงตายตกไปนับร้อยครั้ง’ บัดนี้ เมื่อจิตวิญญาณแกร่งกล้าจนก่อเกิดเป็นรูปร่าง พลังแห่งเนตรทิพย์นั้นก็สามารถปลิดวิญญาณฝ่ายตรงข้ามได้จริง ๆ
หลังจากทดลองใช้จิตสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งฝานก็รู้สึกทึ่งใน ‘พลังพิเศษ’ นี้อย่างยิ่ง แม้ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร พลังเช่นนี้อาจมิใช่เรื่องเหนือธรรมชาติที่น่าตกใจนัก แต่สำหรับผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทียนหยวนแล้วบรรลุจิตสัมผัสเทพได้ทันทีนั้น ถือเป็นอัจฉริยะหนึ่งในหมื่นอย่างแท้จริง
เมิ่งฝานยังคงโดดเด่นเหนือผู้ใดเสมอ!
“พอก้าวเข้าสู่เทียนหยวน วาสนาก็ประดังประเดเข้ามาไม่ขาดสายจริง ๆ”
เมิ่งฝานรำพึงกับตนเอง มุมปากหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
ประการแรกคือเรื่องที่ผู้เฒ่าหลินเคยรับปากไว้ว่า หากเขาบรรลุระดับเทียนหยวน ท่านจะช่วยสยบ ‘กระบี่อาคม’ ชั้นเลิศมาให้สักเล่ม แน่นอนว่าคำว่า ‘จะพิจารณา’ ในประโยคนั้น เมิ่งฝานเลือกที่จะปัดทิ้งไปทันที สำหรับเขาแล้วมันมีความหมายเดียวคือท่านผู้เฒ่าจะมอบกระบี่ให้เขาแน่นอน!
ประการต่อมา คือสิทธิ์ในการทำความเข้าใจ ‘ศิลาเทพกระบี่’ เป็นเวลาสิบวันสิบคืน ซึ่งบัดนี้เขาสามารถไปใช้สิทธิ์นั้นได้ทุกเมื่อ โดยไม่ต้องไปประลองแย่งชิงกับศิษย์พี่หลัวให้เสียเวลาอีก
จะว่าไป หากให้ข้าไปประลองกับศิษย์พี่หลัวในตอนนี้ มิใช่เป็นการรังแกคนซื่อหรอกหรือ? ศิษย์พี่หลัวไปทำผิดอันใดไว้กันเล่า?
คิดได้ดังนั้น เมิ่งฝานก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งในความเมตตาของผู้เฒ่าหลิน ท่านช่างเป็นผู้มีพระคุณที่เกื้อหนุนเขาในทุกย่างก้าว หากจะบอกว่าท่านคือผู้มอบชีวิตใหม่ให้แก่เขาก็คงไม่เกินความจริงนัก
นอกจากสองวาสนานี้แล้ว ยังมีเรื่องที่สามที่รอเขาอยู่
นั่นคือ ‘กำไลหยก’ ที่เขาช่วงชิงมาจากนางปีศาจจิ้งจอกในโถงถ้ำแดนอสูร!
ของสิ่งนี้ต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน ทว่ามันคืออุปกรณ์มิติชั้นสูงที่ต้องใช้จิตสัมผัสเทพในการเปิดออก เมิ่งฝานจึงต้องเก็บมันไว้ที่ก้นหีบมาโดยตลอด บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่จะเปิดเผยความลับที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน
เมิ่งฝานหยิบกำไลหยกออกมาด้วยความใจจดใจจ่อ ก่อนจะส่งจิตสัมผัสเทพเข้าปกคลุมและแทรกซึมเข้าไปในกำไลหยกนั้นทันที