วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 122 จอมกระบี่ซู่ซันผู้ทรยศ ยอมแลกทุกสิ่งเพื่อผลาญแค้น
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 122 จอมกระบี่ซู่ซันผู้ทรยศ ยอมแลกทุกสิ่งเพื่อผลาญแค้น
บทที่ 122 จอมกระบี่ซู่ซันผู้ทรยศ ยอมแลกทุกสิ่งเพื่อผลาญแค้น
“เจ้าสังหารคนในหมู่บ้านข้าจนสิ้น ข้าก็จะล้างสำนักเจ้าให้วอดวาย!”
หนี้เลือด ต้องชำระด้วยเลือด!
ต่อให้ต้องสังเวยผู้บริสุทธิ์หรือแลกด้วยทุกสิ่งที่มี ข้าก็ไม่นำพา!
สำนักกระบี่ซู่ซันคือสัญลักษณ์แห่งความเที่ยงธรรม เรื่องนี้ไม่มีผู้ใดกังขา ในฐานะศิษย์ซู่ซันย่อมมิอาจกระทำการอุกอาจป่าเถื่อนหรืออำมหิตผิดวิสัยมนุษย์
ยามที่ผู้เฒ่าหวังยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ ท่านคือจอมกระบี่ผู้ท่องทะยานไปทั่วหล้า ผดุงความยุติธรรมให้แก่ปวงชน และด้วยเหตุนี้เอง ท่านจึงได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ‘เหลียนเอ๋อ’ ไว้โดยบังเอิญ
ทว่า… ผู้เฒ่าหวังในวันนี้ หาใช่จอมกระบี่ผู้รักคุณธรรมในวันวานอีกต่อไป
แม้กายจะพำนักอยู่ในเขตขัณฑ์ของซู่ซันมานานนับปี แต่ในส่วนลึกของดวงวิญญาณ จิตวิญญาณแห่งมือกระบี่ผู้เที่ยงธรรมได้มอดดับลงไปนานแล้ว
นับตั้งแต่การจากไปอย่างอยุติธรรมของเหลียนเอ๋อร์ และการถูกฆ่าล้างหมู่บ้านหงอวิน เพลิงแค้นก็ได้หยั่งรากลึกลงในก้นบึ้งหัวใจของท่าน
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านแสร้งทำตัวสมถะ ปลีกวิเวกอยู่กับกองตำราในหอพระคัมภีร์ ดูภายนอกช่างสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำโบราณ แต่แท้จริงแล้ว แรงอาฆาตในใจกลับยิ่งมายิ่งเข้มข้น ยิ่งนานยิ่งฝังลึก
หากความแค้นนี้ถูกสะกดไว้ตลอดกาล ทุกอย่างคงสงบเงียบ แต่เมื่อใดที่มันถูกจุดชนวนจนระเบิดออกมา มันจะกลืนกินตัวตนของผู้เฒ่าหวังจนสิ้นซาก และเปลี่ยนบุรุษผู้ถือธรรมะให้กลายเป็นอสูรร้ายที่กระหายเลือด!
การที่เมิ่งฝานนำความจริงมาบอกกล่าว แม้จะเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่า ตนเองได้กลายเป็นผู้ปลดปล่อยปีศาจที่หลับใหลออกมาสู่โลกภายนอก
หากพรรคโลหิตศาสตราคือศัตรูที่แท้จริง
วินาทีที่ผู้เฒ่าหวังเหยียบเท้าก้าวพ้นประตูสำนักซู่ซัน ท่านก็มิใช่คนของซู่ซันอีกต่อไป
เมื่อเพลิงแค้นมอดดับลง ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ท่านก็ตั้งมั่นว่าจะไม่หวนคืนสู่สำนักกระบี่แห่งนี้อีก
วิถีซู่ซันคือความเมตตา จิตใจต้องบริสุทธิ์ผุดผ่อง แม้เผชิญกับพรรคมารก็ไม่อาจฆ่าล้างโคตรอย่างทารุณ
แต่ผู้เฒ่าหวังยอมสละสิ้นซึ่งวิถีซู่ซันเพื่อการนี้
ต่อให้ต้องแบกรับตราบาปว่าเป็น ‘ศิษย์ทรยศ’ หรือถูกตราหน้าว่าอัปยศเพียงใด ท่านก็ไม่ไหวหวั่น เมื่อความชิงชังปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด ท่านก็ไม่ใช่ ‘เซียนกระบี่’ แห่งซู่ซันอีกต่อไป แต่คือ ‘มารคลั่ง’ ที่อุบัติขึ้นเพื่อทวงหนี้แค้น
ภายในป่าไผ่ที่เงียบสงัด เมิ่งฝานค่อย ๆ เก็บม้านั่งเข้าที่
เขารู้ว่าความจริงที่บอกไปจะสั่นคลอนจิตใจผู้เฒ่าหวังอย่างรุนแรง แต่เขากลับประเมินค่าความวินาศที่กำลังจะตามมาต่ำไปมหาศาล
“ข้าใจร้อนเกินไปหรือไม่?” เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นพลางรำพึงกับตนเอง
จริงอยู่ที่ควรบอกความจริง แต่เขาควรจะค่อย ๆ เผยออกมาทีละนิดหรือไม่? การสาดความจริงทั้งหมดลงไปในคราวเดียวเช่นนี้ มันช่างกระทบกระเทือนจิตใจเกินกว่าที่คนทั่วไปจะรับไหว
แต่ในเมื่อคำพูดหลุดจากปากไปแล้ว ย่อมไม่อาจเรียกคืน
แม้พรรคโลหิตศาสตราจะเป็นพรรคมารที่มีชื่อเสียง แต่มิอาจเทียบชั้นกับขุมกำลังระดับตำนานอย่างพรรคมารราชาปีศาจได้เลยแม้แต่น้อย แม้แต่กับพรรคอินทรีสวรรค์ก็ยังดูด้อยกว่า นับเป็นเพียงพรรคระดับสองที่กำลังรุ่งเรืองจนเกือบจะแตะระดับหนึ่งเท่านั้น
เมิ่งฝานแม้ไม่รู้ซึ้งถึงระดับพลังที่แท้จริงของผู้เฒ่าหวัง แต่ในฐานะ ‘เสาหลักผู้เฝ้าหอพระคัมภีร์’ ฝีมือย่อมล้ำลึกสุดหยั่ง การจะไปเด็ดหัวคนเพียงไม่กี่คนในพรรคโลหิตศาสตราย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็น
เว้นเสียแต่ว่า ศัตรูผู้นั้นจะก้าวขึ้นเป็นระดับเจ้าสำนักไปแล้ว
แต่โลกนี้จะมีความบังเอิญที่โหดร้ายเช่นนั้นได้อย่างไร?
เมิ่งฝานยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า เก็บม้านั่งตัวสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากป่าไผ่ไป
เขาไม่มีทางจินตนาการออกเลยว่า เป้าหมายของผู้เฒ่าหวังในครั้งนี้ มิใช่เพียงการล้างแค้นส่วนบุคคล
แต่คือการขุดรากถอนโคนพรรคโลหิตศาสตราให้หายไปจากแผนที่ยุทธภพ!
‘ความเกลียดชัง’
สองคำสั้น ๆ ที่เรียบง่ายกลับแฝงไปด้วยความสยดสยองอย่างเปี่ยมล้น อิทธิพลของมันที่มีต่อจิตใจมนุษย์นั้นยากจะประเมินค่า เปรียบเสมือนพิษร้ายที่กัดกินวิญญาณได้รุนแรงที่สุดในโลกหล้า
หลังจากปลีกตัวออกจากป่าไผ่ เมิ่งฝานมุ่งหน้ากลับสู่หอศาสตรา ทว่าแม้จะพยายามเข้าสู่ห้วงสมาธิเพียงใด จิตใจของเขากลับว้าวุ่นจนไม่อาจสงบลงได้ สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจเดินออกจากที่พักและมุ่งหน้าไปยังหอพระคัมภีร์อีกครั้ง
“ศิษย์พี่จิน ท่านผู้เฒ่าหวังกลับมาแล้วหรือยัง?” เมิ่งฝานเอ่ยถาม ‘พี่กิม’ ผู้ดูแลชั้นหนึ่ง
ศิษย์พี่จินเพียงแต่ส่ายหน้าช้า ๆ “ยัง”
คำตอบนั้นสั้นกุดและไร้เยื่อใย ราวกับว่าการเอ่ยปากเพิ่มอีกเพียงคำเดียวคือภาระอันหนักอึ้ง
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีใจจะสนทนา เมิ่งฝานจึงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยไว้ในใจ แล้วกลับไปยังหอศาสตราเพื่อทุ่มเทให้กับการฝึกฝนต่อ
วันเวลาผันผ่านไปดั่งสายน้ำไหล เดือนปีเคลื่อนคล้อยราวกับกระสวยที่พุ่งผ่านกี่ทอผ้า ช่วงเวลาแห่งการบ่มเพาะที่เงียบเชียบมักจะโบยบินไปอย่างรวดเร็วเสมอ เพียงชั่วพริบตาเดียว เก้าวันก็ผ่านพ้นไป
เมิ่งฝานดูดซับพลังวิเศษจากกลีบดอกบัวกลีบที่สี่จนหมดสิ้น ส่งผลให้ปราณแท้ในร่างรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด บรรลุถึงจุดยอดของ ระดับเจินอู่ ชั้นที่เก้า อย่างสมบูรณ์!
ตามปกติแล้ว นักรบทั่วไปเมื่อมาถึงคอขวดในระดับนี้ มักจะต้องเผชิญกับอุปสรรคอันยากลำบาก ต้องเฟ้นหาทุกวิถีทางเพื่อทะลวงผ่านไปสู่ ระดับเทียนหยวน ให้ได้ สำหรับผู้ฝึกกระบี่ หนทางเดียวที่จะทลายกำแพงนี้คือการบรรลุ “เจตนากระบี่” ซึ่งหากทำสำเร็จ อุปสรรคทั้งปวงจะพังทลายลงเองดั่งทำนบแตก เปิดทางให้ก้าวเข้าสู่ระดับเทียนหยวนได้อย่างราบรื่น
ทว่าสำหรับเมิ่งฝาน เจตนากระบี่คือสิ่งที่เขากุมไว้ในมือมานานแล้ว แม้กระทั่งสภาวะคุกคามอันลึกล้ำเขาก็ยังแตกฉานในหลายแขนง บัดนี้จึงไม่มีพันธนาการใด ๆ ฉุดรั้งเขาไว้ได้อีก เขาสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดเข้าสู่ระดับเทียนหยวนได้ทุกเมื่อที่ใจต้องการ!
แต่ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตูนั้น เมิ่งฝานยังคงมีความคิดหนึ่งติดค้างอยู่ในใจ
เมื่อบรรลุระดับเทียนหยวน เขาจะสามารถหลอมรวม ‘จิตประสาทเทพ’ และกลายเป็นนักบำเพ็ญเพียรที่แท้จริง ยามที่จิตประสาทเทพแกร่งกล้าพอ เขาจะสามารถทะยานกระบี่บิน ล่องลอยไปตามใจปรารถนาดั่งเซียนกระบี่ผู้สง่างาม และในเวลานั้นเขาจำเป็นต้องมี ‘กระบี่บินประจำกาย’
กระบี่สามัญนั้นยากจะบังคับให้ได้ดั่งใจนึก แต่กระบี่บินประจำกายนั้นต่างออกไป มันคืออาวุธที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณ ประดุจแขนขาที่สั่งการได้ตามใจนึก และเปรียบเสมือนส่วนหนึ่งของร่างกายอย่างแท้จริง
“หงชี่!” เมิ่งฝานที่นั่งอยู่ในห้องเงียบ ๆ เอ่ยเรียกนามนั้นออกมา
“เจ้านาย… ท่านเรียกหาข้าหรือ?” เสียงใสของหงชี่ดังขึ้นในห้วงจิต
พริบตาต่อมา เงาร่างสายหนึ่งก็วาบออกมาจากตัวกระบี่หงชี่ ปรากฏกายต่อหน้าเขา ปกติเมิ่งฝานแทบไม่เคยเป็นฝ่ายเรียกหานางก่อน และเมื่อเห็นว่าในห้องไม่มีคนอื่น นางจึงเลือกที่จะปรากฏกายออกมาเพื่อแสดงความเคารพอย่างสูงสุด
ในยามนี้ หงชี่มอบใจภักดิ์ให้เมิ่งฝานอย่างสิ้นเชิง ครั้งแรกที่พบนางเป็นฝ่ายยั่วยุและดูแคลนเขา ต่อมาที่ยอมติดตามก็เพียงเพราะมองเห็นแววอัจฉริยะ ทว่าบัดนี้ นางกลับถูกสยบด้วยความแข็งแกร่งและบารมีของเขาจนหมดสิ้น ความเลื่อมใสที่สั่งสมมาทีละน้อยนั้นลึกซึ้งเสียจนบางทีแม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่รู้ตัว
“หงชี่ นับตั้งแต่ข้ายังเป็นเพียงผู้ฝึกหัดชั้นรวบรวมลมปราณ เจ้าก็ยินดีติดตามข้ามาโดยตลอด อีกทั้งยังช่วยเหลือข้าในยามวิกฤตมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน”
เมิ่งฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
ไม่ว่าจะเป็นตอนฝึกฝนที่เทียนซินซานเม่ย หรือยามเผชิญอันตรายในดินแดนภูติผี หงชี่คือสหายร่วมรบที่พึ่งพาได้เสมอ สำหรับเมิ่งฝานแล้ว ผู้มีคุณต้องตอบแทนทวีคูณ ผู้เป็นศัตรูต้องเอาคืนสิบเท่า นี่คือวิถีที่เขาแยกแยะอย่างชัดเจนมาตลอด
“แต่บัดนี้พลังของข้ากำลังรุดหน้าไปอย่างรวดเร็ว อาจารย์เคยรับปากไว้ว่าเมื่อข้าก้าวเข้าสู่ระดับเทียนหยวน ท่านจะช่วยข้าสยบดาบวิเศษชั้นยอดมาให้สักเล่ม”
เมิ่งฝานจ้องมองนางด้วยสายตาจริงจัง “ดังนั้น… ในเวลานี้ ระดับของเจ้าเริ่มจะตามจังหวะก้าวเดินของข้าไม่ทันเสียแล้ว”
สิ้นคำพูดนั้น ใบหน้าของหงชี่ก็ซีดเผือดลงในฉับพลัน
จากถ้อยคำของเมิ่งฝาน นางสัมผัสได้ถึงความนัยที่กรีดลึกเข้าไปในใจ หรือว่าเจ้านายกำลังจะทอดทิ้งนางเสียแล้ว!