วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 121 การจากไปครั้งนี้ จะทำลายสำนักของเจ้าให้สิ้นซาก!
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 121 การจากไปครั้งนี้ จะทำลายสำนักของเจ้าให้สิ้นซาก!
บทที่ 121 การจากไปครั้งนี้ จะทำลายสำนักของเจ้าให้สิ้นซาก!
“เพราะข้าล่วงรู้แล้วว่าสวะชั่วที่สังหารภรรยาและบุตรในครรภ์ของท่านนั้นมันคือผู้ใด!”
สิ้นคำกล่าวของเมิ่งฝาน แผ่นหลังที่เคยค้อมงอตามกาลเวลาของผู้อาวุโสหวังพลันเหยียดตรงขึ้นในชั่วพริบตา
ท่านเพ่งมองมาที่เมิ่งฝานด้วยดวงตาที่สาดประกายคมกล้าดุจกระบี่ที่เพิ่งหลุดออกจากฝัก เมิ่งฝานสัมผัสได้ถึงกระแสไอเย็นที่เยือกแข็งไปถึงไขสันหลัง
มันคือ ‘เจตนาสังหาร’ อันเข้มข้นที่ถูกกลั่นกรองมานับสิบปี!
บางสิ่งยิ่งถูกฝังลึกเพียงใด ยามที่มันถูกขุดพ้นดินขึ้นมา ย่อมก่อให้เกิดความคลุ้มคลั่งที่ยากจะพรรณนาเท่านั้น
“เจ้า… กำลังพูดเรื่องอันใด?”
ผู้อาวุโสหวังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมิ่งฝานด้วยแววตาเย็นชาชาชิน ใบหน้าอันเมตตาอารีที่เคยปรากฏก่อนหน้านี้เลือนหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความดุดันดุจราชสีห์ที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ
‘ฉิ่ว!’
กระบี่เหลียนซินหลุดจากมือของเมิ่งฝาน พุ่งทะยานเข้าสู่เงื้อมมือของผู้อาวุโสหวังดุจมีชีวิต
ในเสี้ยววินาทีถัดมา คมกระบี่เหลียนซินก็พาดจ่ออยู่ที่ลำคอของเมิ่งฝานอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปราณี
เมิ่งฝานเงยหน้าขึ้นสบตากับชายชรา ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับมีเพียงความเย็นชาราวกับมองสบตาเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความรู้สึก
“ผู้อาวุโสหวัง โปรดสงบสติอารมณ์ก่อนเถิด ข้าเพียงบังเอิญล่วงรู้ความลับนี้ และตั้งใจมาแจ้งข่าวแก่ท่านด้วยเจตนาบริสุทธิ์ ข้าหาใช่ศัตรูของท่าน และท่านมิมีความจำเป็นต้องพาดกระบี่จ่อคอข้าเช่นนี้” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือความอ่อนใจอยู่บ้าง
ทว่า… ผู้อาวุโสหวังจะสงบใจลงได้อย่างไร?
มิมีใครจินตนาการได้เลยว่าตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา ชายชราผู้นี้ต้องแบกรับความปวดร้าวมาเพียงลำพังได้อย่างไร การสูญเสียเหลียนเอ๋อร์และบุตรคือแผลเป็นฉกรรจ์ที่ฝังรากลึกอยู่ในก้นบึ้งของวิญญาณ
ผู้ใดกล้าสะกิดแผลนี้… ผู้นั้นต้องตาย!
หากเมิ่งฝานมิอาจให้คำอธิบายที่กระจ่างชัดแก่ท่านได้ ต่อให้เด็กหนุ่มผู้นี้จะเป็นศิษย์รักของผู้อาวุโสหลิน ท่านก็พร้อมจะสะบั้นศีรษะนี้ให้หลุดจากบ่าโดยมิลังเลแม้เพียงเศษเสี้ยววินาที
“เจ้าเป็นใครกันแน่? และเหตุใดเจ้าจึงล่วงรู้ความลับที่ข้าฝังกลบไว้เพียงลำพังมาเนิ่นนาน!”
ผู้อาวุโสหวังยังคงเค้นถามด้วยเสียงที่เย็นเยียบสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ
เรื่องราวโศกนาฏกรรมในครั้งนั้น ท่านมิเคยปริปากบอกแก่ผู้ใด ทั่วทั้งสำนักซู่ซันมิควรจะมีใครล่วงรู้แม้แต่ครึ่งคำ ทว่าเด็กหนุ่มรุ่นหลังที่อ่อนหัดเช่นเมิ่งฝานกลับล่วงรู้ลึกถึงแก่น... สิ่งนี้ทำให้ท่านมิอาจปล่อยวางความระแวงลงได้!
ในใจของเมิ่งฝานยามนี้รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาครามครัน
เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าการเปิดเผยความจริงย่อมนำมาซึ่งปฏิกิริยาที่รุนแรง ทว่าการที่ผู้อาวุโสหวังถึงขั้นจะลงดาบฆ่าแกงตนเองเช่นนี้ นับว่าเกินกว่าที่เขาประเมินไว้มิน้อย
ช่างเป็นสัจธรรมที่เที่ยงแท้นัก หากมิเคยพานพบความทุกข์ระทมอย่างที่เขาประสบ ก็อย่าบังอาจทึกทักว่าตนเองเข้าใจในหัวอกของเขาเลย
“ผู้อาวุโสหวัง ท่านวางกระบี่ลงก่อนเถิด นั่นคือกระบี่วิญญาณที่คมกล้าถึงเพียงนี้ ท่านย่อมแจ้งแก่ใจดีว่าข้าหามีทางเป็นศัตรูของท่านได้ไม่ หากจะกล่าวกันตามสัตย์จริง ยามที่เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนั้น ข้ายังมิได้ถือกำเนิดขึ้นมาดูโลกเสียด้วยซ้ำ!”
ผู้อาวุโสหวังสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขาย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่เมิ่งฝานกล่าวมานั้นมิมีสิ่งใดผิด
ด้วยวัยเพียงยี่สิบปีของเด็กหนุ่มตรงหน้า เมื่อสามสิบปีก่อนเขายังเป็นเพียงธาตุอากาศ ทว่ากระบี่เหลียนซินในมือของท่านก็ยังมิยอมลดละ คมกระบี่ยังคงพาดนิ่งอยู่บนลำคอของเมิ่งฝานดังเดิม
“เรื่องนี้เจ้าต้องอธิบายให้ข้าฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกแง่มุม มิฉะนั้น…”
ผู้อาวุโสหวังหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ทว่ากลิ่นอายคุกคามที่แผ่ออกมาก็เพียงพอจะแทนคำกล่าวทุกสิ่ง บัดนี้อารมณ์ของท่านค่อย ๆ สุขุมลงบ้างแล้ว และไม่อยากจะเอ่ยวาจาข่มขู่ที่ไร้สาระต่อหน้าเด็กหนุ่มผู้นี้อีก
“ผู้ที่ลงมือสังหารภรรยาและบุตรของท่าน รวมถึงกวาดล้างหมู่บ้านหงอวินจนสิ้นซาก คือยอดฝีมือจาก ‘สำนักโลหิตคม’ และหนึ่งในฆาตกรชั่วเหล่านั้นมีนามว่า ‘หยวนห่าว’”
เมิ่งฝานกล่าวสรุปใจความอย่างกระชับและตรงไปตรงมา
“เรื่องสัตย์จริงหรือเท็จข้าจะยังมิประณาม ทว่าสิ่งที่ข้าต้องรู้คือ… เจ้าล่วงรู้ความลับนี้ได้อย่างไร?”
ผู้อาวุโสหวังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมิ่งฝานอย่างไม่กระพริบ ราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของวิญญาณ
เมิ่งฝานลอบทอดถอนใจอยู่ภายใน
ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะอยู่ในโลกใบไหน การกระทำความดีโดยหวังให้ราบรื่นนั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย
‘ช่างยุ่งยากเสียจริง!’
เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงจำยอม “ผู้อาวุโสหวัง สิ่งที่ข้ากำลังจะกล่าวต่อไปนี้อาจฟังดูเหนือจินตนาการ ทว่ามันคือความสัตย์จริงทุกประการ หากท่านยังมิเชื่อถือ ข้าก็หมดสิ้นหนทางที่จะพิสูจน์แล้ว…”
“แท้จริงแล้วข้ามีสัมผัสพิเศษต่อศาสตรากระบี่มาตั้งแต่กำเนิด ยามที่ข้าสัมผัสกระบี่บางเล่ม ข้าจะสามารถมองเห็น ‘นิมิตความทรงจำ’ ที่ตกค้างอยู่ในกระบี่เล่มนั้นได้ เมื่อวานยามที่ข้าเช็ดถูกระบี่เหลียนซินในหอศาสตรา ภาพเหตุการณ์ในอดีตและโฉมหน้าของฆาตกรที่พรากชีวิตครอบครัวท่านจึงปรากฏขึ้นต่อหน้าข้า”
“อันที่จริง ข้าจะเก็บงำความลับนี้ไว้ตลอดกาลก็ได้ ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาท่านปฏิบัติต่อข้าด้วยความเมตตา ข้าเมิ่งฝานเป็นคนประเภทที่บุญคุณต้องทดแทน เมื่อล่วงรู้ความจริงที่ท่านเฝ้าตามหามาทั้งชีวิต ข้าจึงมิอาจนิ่งดูดายได้!”
ยามเมื่อได้สดับคำอธิบาย ผู้อาวุโสหวังถึงกับชะงักงัน ใบหน้าฉายแววตกตะลึงและประหลาดใจอย่างที่สุด เพราะเหตุผลที่ได้รับนั้นมันช่างอยู่เหนือสามัญสำนึกของปุถุชนโดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นว่าคมกระบี่ยังมิถดถอย เมิ่งฝานจึงกล่าวเสริมด้วยน้ำหนักเสียงที่มั่นคง
“ไม่ว่าท่านจะเชื่อหรือไม่ แต่นี่คือความจริงเพียงหนึ่งเดียว บางทีท่านอาจระแวงว่าข้ากำลัง ‘ยืมดาบฆ่าคน’ หมายจะใช้ท่านไปจัดการกับสำนักโลหิตคมเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว”
“ทว่าข้ากับสำนักโลหิตคมหามีความแค้นบาดหมางกันไม่ ท่านเพียงสืบสวนเล็กน้อยย่อมล่วงรู้ว่าศัตรูคู่อาฆาตของข้าแท้จริงคือพรรคมารอินทรีสวรรค์ หากข้าคิดจะหลอกใช้ท่านจริง ข้าคงแอบอ้างชื่อพรรคมารอินทรีสวรรค์ไปแล้ว มิเสียเวลาเอ่ยชื่อสำนักโลหิตคมให้มากความหรอก อีกทั้งฆาตกรจะสังกัดสำนักนั้นจริงหรือไม่ หรือมีคนชื่อหยวนห่าวอยู่จริงหรือเปล่า ข้าเชื่อว่าด้วยเส้นทางที่ข้าชี้แนะ ยอดฝีมือระดับท่านย่อมมีวิธีสืบหาความจริงได้มินานเกินรอ!”
ถ้อยคำเหล่านี้เมิ่งฝานตรึกตรองเตรียมการมาอย่างดีตั้งแต่เมื่อคืน ยามที่ตัดสินใจจะเปิดเผยความจริงแก่ผู้อาวุโส เขาย่อมต้องมีเหตุผลรองรับที่รัดกุม
และเหนือสิ่งอื่นใด เขามิได้เอ่ยวาจามดเท็จเลยแม้แต่คำเดียว!
ผู้เฒ่าหวังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมิ่งฝาน เนิ่นนานจนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวแล้วเบือนสายตาจากไป
ดาบเหลียนซินที่พาดอยู่บนลำคอถูกลดระดับลง และเลื่อนกลับคืนสู่ฝักอย่างเงียบเชียบ
เมิ่งฝานพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขารู้ดีว่าผู้เฒ่าหวังตัดสินใจที่จะเชื่อเขา แม้จะยังไม่ใช่ความเชื่อมั่นทั้งหมดก็ตาม
“ข้าเคยได้ยินมาว่าในใต้หล้านี้มีผู้ครอบครองกายวิเศษมากมาย บางคนถึงขั้นมีกายศักดิ์สิทธิ์จุติมาเกิด” ผู้เฒ่าหวังเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าหนุ่มที่มีพรสวรรค์เชิงดาบอันน่าสะพรึงกลัวเช่นเจ้า หากจะบอกว่ามีพลังลี้ลับแฝงเร้นอยู่บ้าง ก็ดูจะมีน้ำหนักให้เชื่อได้”
“ทุกถ้อยคำที่ข้ากล่าว ล้วนออกมาจากใจจริง” เมิ่งฝานย้ำ
“การพิสูจน์ความสัตย์ของเจ้านั้นไม่ยาก ข้าเพียงหาดาบที่รู้ที่มาชัดเจนมาให้เจ้า ‘มองเห็น’ ความทรงจำอีกสักสองสามเล่มก็สิ้นเรื่อง แต่ข้าหาทำเช่นนั้นไม่! เพราะหากสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง เจ้าก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือข้าด้วยใจ แต่ข้ากลับเอาความระแวงไปตอบแทน นั่นย่อมเป็นพฤติกรรมที่ต่ำทรามเกินไป”
สายตาของผู้เฒ่าหวังฉายแววเฉียบคม “เรื่องนี้จริงหรือเท็จ ข้าจะมุ่งหน้าไปพิสูจน์ที่พรรคโลหิตศาสตราด้วยตนเอง หากเจ้าพูดจริง เมื่อข้ากลับมา ข้าจะมอบวาสนาครั้งใหญ่ให้แก่เจ้า แต่หากเจ้ามุสา…”
คำขู่ถูกละไว้ในฐานที่เข้าใจ แต่มันสลักลึกเข้าไปในใจของเมิ่งฝานอย่างชัดเจน
“ความจริงแล้ว ข้าเคยคิดจะทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ และปิดบังข่าวสารจากท่านเสีย เพื่อให้ท่านวางมือจากความแค้นและใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุข” เมิ่งฝานโพล่งขึ้นมา
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงเปลี่ยนใจ?”
“เพราะการจะละทิ้งความแค้นหรือใช้ชีวิตอย่างไรต่อนั้น มีเพียงท่านเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ท่านควรได้รับรู้ความจริงและเลือกทางเดินของตนเอง มิใช่ให้ข้าสวมหน้ากากคนดีมาคิดแทนท่าน!”
สำหรับเมิ่งฝานแล้ว การอ้างว่า ‘ทำเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น’ แล้วปิดบังความจริง คือความจอมปลอมที่น่ารังเกียจที่สุด เขาไม่รู้ว่าหลักการนี้ถูกหรือผิด แต่เขาก็ยังคงยึดมั่นในวิถีของตน… คำว่า ‘คำลวงสีขาว’ หรือการโกหกด้วยเจตนาดี สำหรับเขามันก็คือการโกหกอยู่วันยังค่ำ และที่น่าขันคือ คนที่อ้างคำนี้มักจะเป็นฝ่ายที่ได้รับผลประโยชน์เสียเอง
เมิ่งฝานถอนหายใจทิ้ง ขจัดความวุ่นวายในใจออกไป
“ขอบใจเจ้ามาก” ผู้เฒ่าหวังเอ่ยเพียงสั้น ๆ ก่อนจะคว้าดาบเหลียนซินแล้วหันหลังเดินจากไป
ยามนี้ แผ่นหลังของผู้เฒ่าหวังตั้งตรงดั่งสนเขียวขจี ไร้ซึ่งวี่แววของคนชราที่หลังค่อมและอ่อนแรงดังวันวาน รัศมีที่แผ่ออกมานั้นเกรียงไกรราวกับจะค้ำฟ้าเหยียบดิน
ท่านไม่ได้มุ่งหน้ากลับไปยังหอตำรากระบี่ แต่เดินตรงออกพ้นเขตสำนักซู่ซันไปทันที
การจากไปครานี้… คือการไปเหยียบพรรคโลหิตศาสตราให้จมดิน!
แม้ผู้ลงมือในวันนั้นจะมีเพียงไม่กี่คน แต่เขาจะฝังคนทั้งสำนักนั้นลงไปเป็นเพื่อนผู้ล่วงลับให้สิ้น!