วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 108 มรรคาแห่งมังกร และชะตากรรมอันอาภัพของเซียวชิง
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 108 มรรคาแห่งมังกร และชะตากรรมอันอาภัพของเซียวชิง
บทที่ 108 มรรคาแห่งมังกร และชะตากรรมอันอาภัพของเซียวชิง
เมื่อก้าวข้ามสู่ระดับราชาอสูร สิ่งที่รอคอยเซียวชิงอยู่มิใช่เพียงการผลัดเปลี่ยนสรีระเป็นมนุษย์เท่านั้น ทว่าในอีกแง่หนึ่ง มันได้ก้าวเข้าสู่ ‘มรรคาแห่งมังกร’ อย่างเต็มตัว!
การแปลงกายเป็นมนุษย์แม้จะเป็นกระบวนการที่กินเวลายาวนาน ทว่าเมิ่งฝานเชื่อมั่นในพรสวรรค์ของเซียวชิงว่าสิ่งนี้มิใช่เรื่องคอขาดบาดตายอันใด เป็นเพียงเรื่องของเวลาที่ต้องบ่มเพาะให้สุกงอมเท่านั้น
แต่การจะทะยานขึ้นเป็นมังกรนั้นกลับต่างออกไป การเปลี่ยนถ่ายสายเลือดเพื่อกลายเป็นมังกรที่แท้จริงนั้น ยากเย็นกว่าการแปลงกายเป็นมนุษย์นับพันนับหมื่นเท่านัก เพราะมังกรคือราชันผู้ปกครองสรรพชีวิตทั้งปวง
แม้มนุษย์จะถูกยกย่องว่าเป็นวิญญาณแห่งสรรพสิ่ง ทว่านั่นหมายถึงการมีสติปัญญาและอารมณ์ที่ลึกซึ้งที่สุดเพียงเท่านั้น หากจะกล่าวถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพและอำนาจดิบเถื่อน เผ่าพันธุ์ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดโดยไม่มีใครกล้ากังขา ย่อมหนีไม่พ้นเผ่ามังกร!
เมื่อเซียวชิงได้ยินคำมั่นสัญญาจากเมิ่งฝาน ดวงตาของมันก็พลันเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาทันที
กาลเวลาช่างผันผ่าน... หากเป็นแต่ก่อน มันย่อมได้เสพสุขกับของวิเศษทุกที่ทุกเวลาตามใจปรารถนา ทว่าบัดนี้ เพียงแค่ความหวังจะได้ลิ้มรสกลีบดอกไม้เพียงกลีบเดียว กลับทำให้มันรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
นี่คือชะตากรรมของผู้อาศัยใต้ชายคาผู้อื่น ย่อมต้องรู้จักก้มหัวให้แก่สถานการณ์!
จากนั้น เซียวชิงก็เริ่มมุมานะฝึกฝนอย่างหนัก มันนั่งสงบนิ่งอยู่มุมห้องโดยไม่ขยับเขยื้อนประหนึ่งรูปปั้น แม้วิธีการบำเพ็ญเพียรของเผ่าอสูรจะเป็นสิ่งที่เมิ่งฝานยากจะเข้าใจ ทว่าเขารู้ดีว่าการนิ่งสงบเช่นนั้นคือรูปแบบการขัดเกลาจิตวิญญาณอันพิเศษ
หลังจากเมิ่งฝานกลืนกินกลีบดอกบัวทิพย์เข้าไปเขาก็เริ่มเข้าสู่ภวังค์แห่งการฝึกตนเช่นกัน
หากจะวัดกันที่ระดับพลังบำเพ็ญในยามนี้ ความจริงที่น่าขันคือเขาไม่อาจเทียบเคียงเซียวชิงได้เลย ระดับพลังของเจ้าตัวเล็กนี้หากเปรียบกับมนุษย์ ก็นับว่าอยู่ในระดับ เทียนหยวน และเกือบจะถึงจุดสูงสุดของขั้นนั้นแล้วด้วยซ้ำ
ยามที่อยู่ในแดนอสูร เมิ่งฝานอาจสยบเซียวชิงได้อย่างง่ายดาย ทว่ายามนี้เมื่อมาถึงซู่ซัน หากต้องสู้กันด้วยกำลังดิบ เมิ่งฝานย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของมันอีกต่อไป
ทว่าเซียวชิงได้ยอมรับเขาเป็นนายเหนือหัวผ่านพันธะโลหิตไปแล้ว หากเมิ่งฝานสิ้นชีพ มันย่อมถูกคำสาปสะท้อนกลับจนมิมองเห็นหนทางรอด และที่น่าสะพรึงที่สุดคือเพียงแค่เมิ่งฝานขยับความคิด เขาก็สามารถลิขิตเป็นตายให้แก่เซียวชิงได้ในพริบตา
เพราะสนธิสัญญาที่เป็นนายและบ่าวอย่างเบ็ดเสร็จนี้เอง ทำให้เมิ่งฝานมีความมั่นใจและไร้ซึ่งความยำเกรงใด ๆ!
ในเมื่อชีวิตของมันอยู่ในกำมือข้า เช่นนั้นยิ่งเซียวชิงแข็งแกร่งขึ้นเท่าไหร่ ก็ย่อมเป็นผลดีต่อข้ามากเท่านั้น!
หลังจากกลืนกินกลีบดอกบัวทิพย์ลงไป เมิ่งฝานก็เริ่มจมดิ่งสู่การเคี่ยวกรำพลังอย่างบ้าคลั่ง แม้จะเป็นครั้งที่สองที่เขาได้รับอานุภาพจากกลีบดอกบัว ทว่ามวลพลังปราณที่แฝงอยู่นั้นยังคงมหาศาลจนน่าตระหนก ทุกครั้งที่บริโภคเข้าไป เขาจะสามารถดูดซับพลังได้ทันทีเกือบกึ่งหนึ่ง ส่วนที่เหลือต้องอาศัยการย่อยสลายอย่างใจเย็นในภายหลัง
เฉกเช่นคราก่อน เมื่อย่างเข้าสู่ช่วงปัจฉิมยาม เมิ่งฝานก็ลืมตาขึ้นพลางขยับกายลงจากเตียง สิ้นสุดการบำเพ็ญสำหรับค่ำคืนนี้
“หงชี่ ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่ทะลวงด่านเข้าสู่ระดับเจินอู่ชั้นที่แปดได้สำเร็จ!”
วิญญาณกระบี่หงชี่ปะทุออกมาจากความว่างเปล่าเพื่อกล่าวแสดงความยินดีตามกิจวัตร
ส่วนเซียวชิงที่หมอบอยู่มุมห้องก็พลันลืมตาขึ้น แววตาของมันเต็มไปด้วยความอิจฉาตาร้อนอย่างปิดไม่มิด ที่เมิ่งฝานสามารถเลื่อนระดับได้ง่ายดายปานพลิกฝ่ามือเช่นนี้ ส่วนใหญ่ก็เพราะโอสถทิพย์ที่เป็นสมบัติดั้งเดิมของมันทั้งนั้น
มันไม่มีแก่ใจจะแสดงความยินดีด้วยแม้แต่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งขุ่นเคือง ยิ่งตรองก็ยิ่งน้อยใจ เดิมทีขุมพลังมหาศาลเหล่านี้ควรเป็นของมันแต่เพียงผู้เดียวแท้ ๆ!
หากย้อนมองดูเส้นทางที่ผ่านมา เมิ่งฝานใช้กลีบดอกบัวกลีบแรกทะลวงเข้าสู่เจินอู่ชั้นที่เจ็ด และอาศัยเวลาช่วงที่ผ่านมาค่อย ๆ ย่อยสลายพลังที่เหลือจนรากฐานมั่นคง ดังนั้นการที่เขาสามารถก้าวสู่ชั้นที่แปดได้ในคืนนี้ จึงนับเป็นเรื่องที่เป็นไปตามครรลองอย่างสมเหตุสมผล
ทว่าเขาก็ประเมินไว้ในใจว่า เมื่อดูดซับพลังที่เหลือจากกลีบนี้จนหมดสิ้น การบริโภคกลีบถัดไปอาจมิได้ส่งผลให้ทะลวงสู่ชั้นที่เก้าได้ทันทีทันใด คาดว่าต้องใช้เวลาเคี่ยวกรำพลังในกลีบที่สามจนหยดสุดท้ายเสียก่อนบานประตูสู่ชั้นที่เก้าจึงจะเปิดออก แต่นั่นก็คงมิใช่เรื่องที่ต้องรอนานเกินรอ สำหรับเมิ่งฝานในยามนี้.. ระดับเทียนหยวน มิใช่สิ่งที่ไกลเกินเอื้อมอีกต่อไป
สิ่งที่น่าตระหนกยิ่งกว่าคือ หากมิใช่เพราะศิษย์พี่หลัวเพิ่งจะโชคดีทะลวงเข้าสู่เจินอู่ชั้นที่เก้าได้เมื่อไม่นานมานี้ ระดับพลังของเมิ่งฝานคงจะไล่กวดขึ้นมาทัดเทียมกับศิษย์พี่ผู้นี้ไปแล้ว!
ต้องล่วงรู้ว่าในยามที่เมิ่งฝานย่างกรายเข้าสู่หอศาสตราเป็นครั้งแรก เขายังเป็นเพียงศิษย์รับใช้ไร้อันดับที่มิอาจสัมผัสได้แม้แต่ไอปราณ ในขณะที่ศิษย์พี่หลัวรั้งอยู่ในระดับเจินอู่ชั้นที่แปดมาเนิ่นนานแล้ว
บัดนี้ เมิ่งฝานก้าวกระโดดขึ้นมาสู่ชั้นที่แปดในพริบตา ขณะที่ศิษย์พี่หลัวเพิ่งจะขยับขึ้นไปเพียงขั้นเดียว โบราณว่าไว้มิผิดเพี้ยน ‘เปรียบคนกับคน มีแต่จะพาให้น้อยใจจนตาย’
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นเพียงการวัดกันที่ระดับตบะบารมีเท่านั้น หากกล่าวถึงพลังการต่อสู้ที่แท้จริง เมิ่งฝานย่อมสามารถสยบศิษย์พี่หลัวได้เนิ่นนานแล้ว
เมื่อหวนระลึกถึงจุดนี้ เมิ่งฝานก็บังเกิดความรู้สึกซาบซึ้งใจต่อโชคชะตาอย่างหาที่สุดมิได้
เขาลอบขอบคุณ ‘หวางจื๋อซื่อ’ ผู้นั้นอยู่ในใจ หากมิใช่เพราะแผนการร้ายของคนผู้นั้นที่ส่งผลลัพธ์กลับตาลปัตร ตัวเขาคงไม่มีโอกาสได้มาเหยียบย่างสู่หอศาสตราอันเป็นแดนมงคลแห่งนี้ หากมิได้สัมผัสศาสตราล้ำค่านับหมื่น และมิได้รับความเมตตาจากผู้เฒ่าหลิน
บางทียามนี้เขาก็คงยังเป็นเพียงศิษย์สายนอกธรรมดาสามัญที่จมกลืนอยู่ในฝูงชนเป็นแน่
อย่างมากที่สุด เขาก็คงเป็นได้เพียงศิษย์สายนอกที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม จมหายไปในกลุ่มคนนับหมื่นโดยไม่มีสิ่งใดโดดเด่น
ด้วยเหตุนี้ เมิ่งฝานจึงมิได้เก็บงำความเคียดแค้นต่อ หวางจื๋อซื่อ ไว้ในใจนัก และยังมิได้คิดจะสะสางบัญชีแค้นในยามนี้ แน่นอนว่าเหตุผลหลักคือตบะบารมีของเขายังมิอาจข้ามรุ่นไปต่อกรได้ เพราะผู้ดูแลแห่งซู่ซันต่อให้ฝีมือรั้งท้ายอย่างไรก็ยังคงยืนหยัดอยู่ในระดับหนิงตาน หากเมิ่งฝานบุ่มบ่ามไปล้างแค้นยามนี้ ก็มิต่างจากการเอาไข่ไปกระทบหิน
ทว่าหากหวางจื๋อซื่อยังกล้าหาญชาญชัยมาหาเรื่องเขาก่อน เมิ่งฝานย่อมมิปล่อยให้คนผู้นี้ลอยนวลไปได้แน่ แม้ลำพังตัวเขาจะยังสู้มิได้ แต่เบื้องหลังเขายังมีท่านผู้เฒ่าหลินอยู่มิใช่หรือ? เพียงแค่เขาไปเอ่ยปากร้องทุกข์กับอาจารย์ รับรองได้ว่าวันรุ่งขึ้นโลกนี้จะไม่มีคนชื่อหวางจื๋อซื่อมาปรากฏกายให้เขารำคาญสายตาอีกต่อไป
เช้าวันถัดมา เมิ่งฝานขึ้นไปยังชั้นสองของหอศาสตราเพื่อเข้าพบท่านผู้เฒ่าหลินตามกิจวัตร
“ท่านอาจารย์ ของเหลววัชระของศิษย์หมดสิ้นแล้วขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยท่าทีขัดเขินประหนึ่งดรุณีแรกรุ่น ทว่าในใจนั้นคือการตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเพื่อขอทรัพยากรเพิ่มอย่างหน้าหนาเป็นที่สุด
หลังจากออกจากแดนปีศาจ หากเขาปรารถนาจะขัดเกลากายสิทธิ์จอมพลังให้รุดหน้า หนทางเดียวคือต้องพึ่งพาสิ่งวิเศษอย่างของเหลวแก้วชาดนี้เอง และผลลัพธ์จากการทุ่มเทที่ผ่านมาก็คุ้มค่านัก เพราะบัดนี้กายาของเขาบรรลุถึงขั้นที่ห้าแล้ว หากมิได้พิจารณาถึงปราณแท้ในร่าง เพียงแค่ความแข็งแกร่งของร่างกายและเนื้อมวลมหาศาล เมิ่งฝานในยามนี้ก็นับว่ามิได้ด้อยไปกว่ายอดฝีมือระดับหนิงตานเลยแม้แต่น้อย หรืออาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ!
ทว่าคัมภีร์ฝึกกายนี้ยิ่งสูงยิ่งยากลำบาก โดยเฉพาะการจะทะลายกำแพงจากขั้นห้าไปสู่ขั้นหกนั้น ความยากทวีคูณขึ้นหลายเท่าตัว โชคดีที่เมิ่งฝานยึดถือวิถีกระบี่เป็นหลัก การฝึกกายจึงนับเป็นเพียงวิชาเสริมที่เขาฝึกตามใจปรารถนา มิได้กดดันตนเองจนเกินไปนัก
ท่านผู้เฒ่าหลินมองลูกศิษย์ตัวดีด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายพลางเอ่ยอย่างจนปัญญา
“ของเหลววัชระข้ามีเพียงขวดเดียวเท่านั้น เมื่อเจ้าใช้จนเหือดแห้งไปแล้ว ข้าก็มิอาจหาจากที่ใดมาเพิ่มให้ได้อีก”
“อีกทั้งการจะฝึกกายสิทธิ์ให้ถึงขั้นที่หกนั้นนับว่ายากเข็ญยิ่ง ทรัพยากรที่ต้องสูญเสียไปก็น่าใจหายนัก อย่าได้ยึดติดกับมันเกินไปเลย ปล่อยให้เป็นไปตามครรลองเถิด ยามนี้เจ้าควรจะมุ่งเน้นเรื่อง… อื้ม…”
ท่านผู้เฒ่าหลินตั้งใจจะกำชับให้เมิ่งฝานทุ่มเทเวลาให้กับการบำเพ็ญตบะและวิถีกระบี่ ทว่าสายตากลับพลันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เขาสัมผัสได้ว่าลูกศิษย์เบื้องหน้าได้ทะลวงเข้าสู่เจินอู่ชั้นที่แปดไปเสียแล้ว!
คำสั่งสอนที่เตรียมไว้พรั่งพรูพลันติดชะงักอยู่ในลำคอ… เพียงสิบกว่าวัน เด็กหนุ่มผู้นี้กลับยกระดับพลังจากชั้นเจ็ดสู่ชั้นแปดได้อย่างไร้ร่องรอย? เมื่อเป็นเช่นนี้ท่านผู้เฒ่าหลินย่อมไม่มีเหตุผลใดให้ต้องเร่งเร้าอีกต่อไป
“อ้อ… เรื่องที่เจ้าหญิงอวี่ฉีเสด็จมาเยือนซู่ซัน เจ้าคงล่วงรู้แล้วใช่หรือไม่?” ท่านผู้เฒ่าหลินเปลี่ยนเรื่องสนทนาได้อย่างแนบเนียนลื่นไหล
“เรื่องนี้ร่ำลือกันไปทั่วสำนัก ศิษย์ย่อมล่วงรู้เป็นธรรมดาขอรับ”
เมิ่งฝานตอบพลางลอบประหลาดใจอยู่ลึก ๆ เขาไม่คาดคิดเลยว่าอาจารย์ผู้ไม่สนใจโลกอย่างท่านผู้เฒ่าหลิน จะให้ความสำคัญกับเรื่องราวในโลกสามัญเช่นนี้ด้วย!