ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 182 - เมืองใหม่มีภัย, ทุกฝ่ายมาช่วย

บทที่ 182 – เมืองใหม่มีภัย, ทุกฝ่ายมาช่วย

ในห้องบัญชาการ บรรยากาศฮึกเหิมที่ถูกจุดติดด้วยสุนทรพจน์ของหลินโม่ยังไม่จางหาย เสียงขอติดต่อที่แหลมสูงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เจ้านาย เป็นช่องสัญญาณเข้ารหัสของฟางโจวค่ะ” เย่อิงรีบรายงาน

“เชื่อมต่อเข้ามา” สายตาของหลินโม่ไม่ได้ละไปจากแผนที่

หลังจากเสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้น เสียงที่สุขุมของกัปตันก็ดังมาจากลำโพง ไม่มีการทักทายที่เกินจำเป็น

“หลินโม่ สถานการณ์พวกเราเข้าใจผ่านหน่วยลาดตระเวนแล้ว ขนาดของฝูงซอมบี้เกินกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก ข้อมูลของผาหินผิดพลาด”

“ฉันเตรียมจะรวมพลกองกำลัง จากทางเหนือสนับสนุนพวกคุณ”

“ฟางโจวตอนนี้มีทหารหนึ่งร้อยห้าสิบนายและทหารกองหนุนหนึ่งร้อยนาย ยังมีผู้ปลุกพลังเกือบห้าสิบคน”

ข้อเสนอของกัปตันเด็ดขาดและตรงไปตรงมา ในฐานะกองกำลังที่ตัดสินใจจะรวมเข้ากับเมืองใหม่แล้ว เธอวางตัวเองอยู่ในแนวรบเดียวกัน

“กัปตัน ผมรับน้ำใจไว้” ปลายนิ้วของหลินโม่ลากผ่านซากปรักหักพังที่กว้างใหญ่ระหว่างเมืองใหม่กับฟางโจวบนแผนที่ “แต่กองกำลังปกติของคุณเคลื่อนไหวไม่ได้”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

หลินโม่อธิบายต่อ “ระหว่างเมืองใหม่กับฟางโจวเป็นพื้นที่เปิดโล่ง ไม่มีที่กำบังที่มีประสิทธิภาพ ทหารของคุณเมื่อเข้าสู่พื้นที่นี้แล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้แสนตัว ก็คือเป้านิ่ง”

“ผมไม่สามารถปล่อยให้กองกำลังของคุณถูกสิ้นเปลืองไปโดยไม่มีความหมายกลางทางได้”

กัปตันเข้าใจความกังวลของหลินโม่ในทันที “งั้นความหมายของคุณคือ?”

“ส่งผู้ปลุกพลังของคุณออกมา” แผนของหลินโม่ชัดเจนมาก “ให้พวกเขาสร้างหน่วยเคลื่อนที่เร็วสูง ทำการก่อกวนปีกตะวันออกของฝูงซอมบี้ อย่าสู้ตรงๆ เป้าหมายมีเพียงอย่างเดียว ก่อกวน พยายามชะลอความเร็วในการเคลื่อนที่ของพวกมันให้ได้มากที่สุด เพื่อซื้อเวลาให้เมืองใหม่”

“ฉันเข้าใจแล้ว” กัปตันไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “ภายในสิบนาที หน่วยผู้ปลุกพลังจะออกเดินทาง ฉันจะให้ไป๋ลู่นำทีม”

“ได้”

ตัดการสื่อสาร

เย่อิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เครื่องสื่อสารก็มีสัญญาณเรียกเข้าใหม่อีกสองสัญญาณ

“เจ้านาย เป็นคำขอติดต่อร่วมจากประภาคารและรังผึ้งค่ะ”

สีหน้าของหลินโม่ไม่มีความประหลาดใจใดๆ เป็นสัญญาณให้เย่อิงเชื่อมต่อ

เสียงของปราชญ์ดังขึ้นเป็นคนแรก เจือไปด้วยความสงบนิ่งและตรรกะที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

“คุณหลิน พวกเราได้ยืนยันการมีอยู่ของฝูงซอมบี้ผ่านช่องทางของตัวเองแล้ว ริมฝีปากพังฟันก็หนาว ประภาคารยินดีที่จะส่งกำลังรบทั้งหมด ช่วยเหลือการป้องกันเมืองใหม่”

จากนั้น เสียงผู้หญิงที่เจือไปด้วยความเย้ายวน แต่กลับแฝงไปด้วยความแหลมคมก็ดังขึ้น คือราชินีผึ้ง

“คุณหลิน สถานการณ์ใหญ่ขนาดนี้ เมืองใหม่มีความมั่นใจกี่ส่วนคะ?”

คำถามของเธอเป็นจริงและตรงไปตรงมา

“คนของรังผึ้งไม่ใช่ปืนใหญ่ ถ้าแค่ไปตายเปล่า งั้นขอประทานโทษที่ฉันไม่เห็นด้วย”

หลินโม่ฟังออกถึงการหยั่งเชิงและท่าทีที่สงวนไว้ในคำพูดของเธอ

เขาไม่โกรธ เพียงแค่ตอบกลับอย่างสงบ “ผมไม่ต้องการปืนใหญ่ ผมต้องการดาบที่แหลมคม”

“เหมือนกับฟางโจว ผู้ปลุกพลังของประภาคารและรังผึ้ง สร้างหน่วยก่อกวน เป้าหมายของพวกคุณ คือการควบคุมฝูงซอมบี้ที่ปีกข้าง แบ่งเบาความสนใจของพวกมัน”

เขาไม่สนใจการคำนวณของราชินีผึ้ง แต่กลับออกคำสั่งโดยตรง ราวกับว่าพวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว

“ปกป้องเมืองใหม่ ก็คือการปกป้องพวกคุณเอง ผมคิดว่า หลักการนี้ ผู้นำทั้งสองท่านน่าจะเข้าใจ”

ปลายสาย ราชินีผึ้งหัวเราะเบาๆ ไม่ได้คัดค้านอีก “เข้าใจแล้วค่ะ หน่วยผู้ปลุกพลังของรังผึ้ง สามารถออกเดินทางได้ทุกเมื่อ”

“ประภาคารไม่มีความเห็น” ปราชญ์ตอบอย่างเด็ดขาด

ตัดการสื่อสาร ใบหน้าของเย่อิงในที่สุดก็เผยความรู้สึกดีใจออกมาเล็กน้อย

“เจ้านาย แบบนี้ พวกเราก็มีหน่วยผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งสามหน่วยช่วยเหลือนอกวงล้อม ความกดดันจะลดลงมาก!”

หยุดไปครู่หนึ่ง เย่อิงถามอย่างไม่เข้าใจ “ทหารของฟางโจวมาไม่สะดวก เพราะตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ แต่รังผึ้งกับประภาคาร บนเส้นทางของพวกเขาไม่มีฝูงซอมบี้ สามารถมาสนับสนุนได้เลยนี่คะ”

หลินโม่ส่ายหน้า “ช่วงเวลานี้ ไม่สามารถปล่อยใครเข้าเมืองได้ คุณให้หน่วยลาดตระเวนจับตามองหน่อย แล้วก็เลือกคนฉลาดๆ จากทีมคมมีดราตรีมาสองสามคน แอบช่วยเหลือ พบเป้าหมายที่น่าสงสัย ฆ่าทิ้งได้เลย!”

สีหน้าของเย่อิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง รีบตอบสนองทันที “เจ้านาย คุณกังวลว่าจะมีไส้ศึกเหรอคะ?”

หลินโม่มองแผนที่อีกครั้ง พูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “มีเตรียมไว้ดีกว่าไม่มี ผมต้องจากไปสามชั่วโมง ช่วงเวลานี้ งานป้องกันทั้งเมืองมอบให้คุณรับผิดชอบทั้งหมด”

แม้ตอนนี้จะเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด หลินโม่ในฐานะผู้นำเมืองใหม่ ตามทฤษฎีแล้วควรจะนั่งคุมอยู่ที่นี่ การจากไปของเขา ง่ายต่อการสร้างความวุ่นวาย

แต่หลินโม่รู้ดีกว่าว่า ด้วยกำลังของเมืองใหม่ในปัจจุบัน อยากจะต้านทานฝูงซอมบี้ครั้งนี้ได้ ความยากสูงมาก

ถึงจะชนะก็เป็นชัยชนะที่บอบช้ำ

นั่นไม่ใช่ผลลัพธ์ที่หลินโม่อยากเห็น

ต้องกลับไปยังโลกปัจจุบัน หาคนของกองทัพเพื่อเสริมกำลังรบหนัก

แม้เย่อิงจะมีความกังวล แต่เธอก็รู้ว่า เจ้านายของเธอคงไม่ได้จากไปโดยไม่มีเหตุผล

เมื่อคิดถึงของที่หลินโม่เคยนำออกมา เย่อิงถึงกับมีความคาดหวังขึ้นมาเล็กน้อย

ครั้งนี้ เจ้านายจะสร้างสิ่งมหัศจรรย์อะไรอีก

…

แสงและเงาเปลี่ยนไป

หลินโม่ลืมตาอีกครั้ง กลับมายังโลกปัจจุบันแล้ว

เขาไม่รอช้า หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโดยตรง กดเบอร์สายตรงที่เข้ารหัสของจ้าวเจิ้นกั๋ว

โทรศัพท์แทบจะถูกรับสายทันที

“คุณหลิน มีอะไร”

“นายพลจ้าว ของที่ผมพูดไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ต้องใช้” หลินโม่ไม่มีการทักทายใดๆ เข้าประเด็นโดยตรง

ในหูโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่ง

“คุณหลิน คุณกำลังล้อผมเล่นเหรอ? ตอนนี้ต้องใช้? คุณรู้ไหมว่าการระดมพลยุทโธปกรณ์เหล่านี้ต้องผ่านขั้นตอนกี่ขั้นตอน?”

เสียงของจ้าวเจิ้นกั๋วเจือไปด้วยความโกรธที่ถูกกดไว้และความไม่เข้าใจเล็กน้อย

“นายพลจ้าว ผมไม่มีเวลาล้อเล่น” น้ำเสียงของหลินโม่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ “สนามทดสอบของผมเกิดสถานการณ์บางอย่าง ต้องอัปเกรดกำลังรบทันที”

ปลายสายเงียบไป

คุณจะฟังสิ่งที่คุณกำลังพูดอยู่หรือเปล่า

อะไรคือการทดสอบเกิดปัญหา เลยต้องอัปเกรดกำลังรบ

นี่คือสิ่งที่ประธานบริษัทควรจะพูดเหรอ?

“คุณหลิน ถึงผมจะตกลง อุปกรณ์ออกจากโกดัง บรรจุขึ้นรถ ขนส่งไปถึงมือคุณ เร็วที่สุดก็ต้องยี่สิบสี่ชั่วโมง และทีมของคุณจะควบคุมเป็นเหรอ? ปืนใหญ่ต้องการการคำนวณและการประสานงานที่เป็นมืออาชีพ ไม่ใช่ให้ปืนคุณแล้วจะยิงได้” จ้าวเจิ้นกั๋วชี้ให้เห็นปัญหาที่เป็นจริงที่สุด

“คุณพูดถูก” หลินโม่เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “ดังนั้นยานเกราะกับปืนใหญ่ ผมไม่เอาแล้ว”

จ้าวเจิ้นกั๋วอึ้งไป ไม่คิดว่าหลินโม่จะเปลี่ยนคำขอกะทันหัน

“งั้นคุณต้องการอะไร?”

“ระเบิด” เสียงของหลินโม่ดังผ่านหูโทรศัพท์ ไปถึงหูของจ้าวเจิ้นกั๋วอย่างชัดเจน “ระเบิดมือ, กับระเบิดสังหาร, กับระเบิดสังหารบุคคล… ขอแค่ระเบิดได้ ผมเอาหมด”

“ถ้ามีแบบที่ติดตั้งบนโดรนได้ ก็ยิ่งดี”

“แน่นอนว่า การควบคุมต้องง่าย สถานการณ์ของผมค่อนข้างเร่งด่วน ไม่มีเวลาฝึกอบรมแล้ว”

จ้าวเจิ้นกั๋วเงียบไปโดยสิ้นเชิง เนิ่นนานถึงได้เอ่ยปากอย่างแผ่วเบา

“คุณหลิน คุณตกลงทำโครงการอะไรในต่างประเทศ?”