ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 181 - ปกป้องบ้านของเรา!
บทที่ 181 – ปกป้องบ้านของเรา!
เครื่องยนต์ของรถออฟโรดคำรามในซากปรักหักพัง ล้อรถม้วนฝุ่นตลบ
“นั่งให้ดี!”
เสียงของหัวหน้าทีมคมมีดราตรีดังผ่านระบบสื่อสารในรถ สงบนิ่งและทรงพลัง
หลี่เหว่ยจับพนักพิงเบาะหน้าแน่น ร่างกายโยกไปตามแรงกระแทกที่รุนแรงของรถ
ในกระจกมองหลัง ร่างของตัวคลานและตัววิ่งหลายสิบตัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกมันใช้แขนขาทั้งสี่ข้าง เคลื่อนที่บนพื้นที่ขรุขระราวกับเป็นพื้นราบ ความเร็วเร็วอย่างน่าตกใจ
“หัวหน้าทีม สลัดไม่หลุด!” สมาชิกทีมคนหนึ่งรายงาน
“งั้นก็ไม่ต้องสลัด” น้ำเสียงของหัวหน้าทีมคมมีดราตรีเรียบเฉย “เตรียมแผนการที่หนึ่ง”
รถออฟโรดห้าคันจู่ๆ ก็ดริฟต์พร้อมกัน พุ่งเข้าไปในพื้นที่แคบๆ ที่ล้อมรอบด้วยตึกสูงสามหลัง แล้วก็เบรกกะทันหัน หัวรถหันออก ก่อตัวเป็นแนวป้องกันครึ่งวงกลม
ประตูรถเปิดออก ทหารทีมคมมีดราตรีสิบนายลงจากรถพร้อมกัน การเคลื่อนไหวพร้อมเพรียงเป็นหนึ่งเดียว
หลี่เหว่ยและโจวอี้และคนอื่นๆ ถูกสั่งให้อยู่ในรถ มองดูข้างนอกผ่านกระจก
“พวกเขาจะทำอะไร?” เสียงของโจวอี้แห้งผาก
คำพูดยังไม่ทันจบ ตัวคลานตัวแรกก็พุ่งเข้ามาในวงล้อม
สิ่งที่ต้อนรับมัน คือแสงดาบที่สว่างวาบ
ร่างของสมาชิกทีมคมมีดราตรีคนหนึ่งเร็วเสียจนเบลอ ดาบยาวในมือของเขากลายเป็นเส้นสีเงิน ฟันลงมาจากหัวของตัวคลานในทันที ผ่ามันออกเป็นสองซีก
เลือดสีดำและอวัยวะภายในระเบิดออกมา สมาชิกทีมคนนั้นกลับปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปสามเมตร คมดาบไม่เปื้อนแม้แต่คราบสกปรก
การต่อสู้ระเบิดขึ้นในทันที
นี่ไม่ใช่การต่อสู้เลย แต่เป็นการสังหารหมู่
ทหารทีมคมมีดราตรีสิบนาย เหมือนเครื่องจักรสังหารที่แม่นยำและมีประสิทธิภาพสิบเครื่อง
พวกเขาไม่มีการเคลื่อนไหวที่สิ้นเปลือง ทุกครั้งที่เหวี่ยงอาวุธ จะมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวหนึ่งล้มลง
ไม่ถึงสองนาที สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์หลายสิบตัวที่พุ่งเข้ามา ก็กลายเป็นกองซากศพที่ไม่สมประกอบ
หัวหน้าทีมคมมีดราตรีเก็บดาบยาวของตัวเองกลับมา เดินไปที่รถที่หลี่เหว่ยอยู่ เคาะกระจกรถ
“ของเมื่อกี้เป็นสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ชนิดใหม่ ความสามารถในการบัญชาการแข็งแกร่งมาก” หัวหน้าทีมคมมีดราตรีมองไปยังทิศทางของฝูงซอมบี้ไกลออกไป “ข้อมูลไม่พอ พวกเราต้องการข้อมูลที่ละเอียดกว่านี้”
“แต่… โดรนของพวกเรา…” หลี่เหว่ยพูดตะกุกตะกัก
“เปิดเครื่องสำรอง” หัวหน้าทีมคมมีดราตรีพูดขัดจังหวะเขา “เปลี่ยนที่ อ้อมไปจากทางตะวันออก ลาดตระเวนต่อไป พวกเรารวบรวมข้อมูลได้มากขึ้นหนึ่งส่วน เมืองใหม่ก็จะตายคนน้อยลงหนึ่งคน!”
“ครับ!” เลือดของหลี่เหว่ยร้อนขึ้นในทันที
ขบวนรถสตาร์ทอีกครั้ง ไม่ได้กลับไปที่เมืองใหม่ แต่อ้อมไปวงใหญ่ เคลื่อนที่ไปยังอีกด้านหนึ่งของฝูงซอมบี้อย่างเงียบเชียบ
…
เมืองใหม่, ห้องบัญชาการ
หลินโม่ยืนอยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่ มองดูพื้นที่ที่น่ากลัวซึ่งเย่อิงเพิ่งจะใช้ปากกามาร์คเกอร์สีแดงทำเครื่องหมายไว้ ซึ่งเป็นตัวแทนของฝูงซอมบี้กว่าแสนตัว
“เจ้านาย กำแพงป้องกันฝั่งตะวันตกและเหนือเสริมความแข็งแกร่งเสร็จแล้วค่ะ”
“หน่วยองครักษ์ขึ้นกำแพงครบทุกคน กระสุนแจกจ่ายเสร็จสิ้น”
“หน่วยแพทย์และหน่วยพลาธิการเข้าประจำที่ทั้งหมด”
รายงานของเย่อิงกระชับและรวดเร็ว
ทั้งเมืองใหม่ ในเวลาสั้นๆ นี้ ได้กลายเป็นป้อมปราการสงครามที่เฝ้าระวังอย่างเข้มงวด
บนถนนว่างเปล่า ประชาชนทั้งหมดตามคำสั่ง เข้าไปในอาคารที่แข็งแรงที่กำหนดไว้เพื่อหลบภัย
ในอากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด มีเพียงเสียงสัญญาณเตือนที่ดังก้องอย่างเดียวดาย
“เปิดวิทยุกระจายเสียงทั่วเมือง” หลินโม่เอ่ยปาก
“ตอนนี้เหรอคะ?” เย่อิงประหลาดใจเล็กน้อย
“ตอนนี้”
ไม่นาน ระบบวิทยุกระจายเสียงที่ครอบคลุมทั้งเมืองก็ถูกเชื่อมต่อ
“ผมคือหลินโม่”
เสียงของหลินโม่ดังมาจากวิทยุกระจายเสียง สงบนิ่ง ชัดเจน ไม่มีการตกแต่งที่เกินจำเป็น
“เมื่อสักครู่นี้ หน่วยลาดตระเวนของเรายืนยันแล้วว่า ห่างออกไปสิบกิโลเมตรมีฝูงซอมบี้จำนวนเกินแสนตัว กำลังเคลื่อนที่มาทางพวกเรา”
แสนตัว
ตัวเลขนี้ ทำให้หัวใจของทุกคนเกิดคลื่นลมมหาศาล
ประชาชนบางคนหน้าซีดเผือดในทันที ร่างกายสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
“ศึกนี้ คือวิกฤตที่ใหญ่ที่สุดที่เมืองใหม่เคยเผชิญมาตั้งแต่ก่อตั้ง”
“ผมจะไม่รับประกันอะไรกับพวกคุณ และจะไม่พูดว่าพวกเราจะชนะแน่นอน”
คำพูดของหลินโม่ ไม่มีแม้แต่ความฮึกเหิมที่ปลุกใจ มีเพียงการบอกเล่าความจริงที่เย็นชา
“ดังนั้น ผมให้พวกคุณเลือก”
“ประตูตะวันออกของเมืองใหม่เปิดอยู่ ใครอยากจะจากไป ตอนนี้ก็ไปได้เลย พวกคุณสามารถนำอาหารและยุทโธปกรณ์ที่เป็นของตัวเองไปได้ หน่วยองครักษ์จะไม่ขวาง”
ในห้องบัญชาการ ร่างกายของเย่อิงแข็งทื่ออย่างรุนแรง เธอมองไปที่แผ่นหลังของหลินโม่ ไม่เข้าใจการตัดสินใจนี้
ทุกคนที่อยู่หน้าวิทยุกระจายเสียงอึ้งไป พวกเขามองหน้ากัน สงสัยว่าตัวเองฟังผิด
“ผมให้เวลาพวกคุณแค่สิบนาที”
“สิบนาทีต่อมา ประตูตะวันออกจะปิดถาวร”
“ถ้าพวกคุณเลือกที่จะอยู่…” เสียงของหลินโม่หยุดไปครู่หนึ่ง
“ก็หยิบอาวุธของพวกคุณขึ้นมา เตรียมตัวต่อสู้”
“ปกป้องบ้านของเรา”
วิทยุกระจายเสียงจบลง เสียงซ่าของกระแสไฟฟ้าหายไป
ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าปกคลุมทั้งเมือง
ในที่หลบภัย ชายคนหนึ่งมองดูใบหน้าที่หวาดกลัวของคนรอบข้าง พูดเสียงเบา “พวกเราไปกันเถอะ? ซอมบี้แสนตัว จะไปต้านได้ยังไง?”
คนงานคนหนึ่งที่กำลังเช็ดประแจอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้น เหลือบมองเขาหนึ่งแวบ
“ไป? แกจะไปไหนได้?”
คนงานหัวเราะเยาะ “ออกจากที่นี่ กลับไปใช้ชีวิตเหมือนหนูนั่นเหรอ? ที่นี่ คุณหลินให้ฉันกินอิ่มทุกมื้อ ทุกวันมีซุปเนื้อ เมื่อวานยังแจกบุหรี่ให้พวกเราอีก ตั้งแต่เกิดภัยพิบัติมา ฉันเพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคน อยากจะให้ฉันไปเหรอ? ไม่มีทาง!”
“ใช่แล้ว!” อีกมุมหนึ่ง ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งลุกขึ้นยืน “คนอย่างฉัน สี่ขั้วอำนาจไม่รับ ได้แต่ร่อนเร่อยู่ในซากปรักหักพัง แต่คุณหลินไม่รังเกียจ กลับให้งานที่กินอิ่มกับฉัน ชีวิตนี้ของฉัน ก็คือของเมืองใหม่!”
ชายคนที่พูดคนแรกหน้าแดงก่ำ เขามองดูดวงตาที่มองมาของคนรอบข้าง ในดวงตาเหล่านั้นไม่มีความกลัวแล้ว กลับมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
ช้าๆ แววตาของเขาก็แน่วแน่ขึ้น
บนกำแพงฝั่งเหนือ ทหารหนุ่มคนหนึ่งมองดูซากปรักหักพังไกลออกไปไม่หยุด
“กลัวเหรอ?” ทหารผ่านศึกข้างๆ ตบบ่าของเขา
ทหารหนุ่มส่ายหน้า เขามองดูแสงไฟของเมืองใหม่ใต้กำแพง เสียงสั่นเล็กน้อย แต่ที่มากกว่าคือความดื้อรั้น
“ผมไม่กลัว ก่อนหน้านี้คนธรรมดาอย่างผม ไม่ถูกซอมบี้ไล่ ก็ถูกผู้ปลุกพลังที่ผ่านไปมารังแก ที่นี่ สวมชุดทหารนี้ ผมคือทหารของคุณหลิน เดินบนถนนเมืองใหม่ คนอื่นจะขอบคุณผมที่ปกป้องพวกเขา”
เขายืดตัวตรง แววตาคมกริบ
“ใครอยากจะทำลายที่นี่ ก็เหยียบศพผมไปก่อน!”
ในโรงงานสรรพาวุธ หวังเหวินปินตะโกนจนคอแหบ
“เร็วเข้า เร็วเข้าอีก! พวกเราสร้างกระสุนเพิ่มหนึ่งนัด อันตรายที่แนวหน้าก็ลดลงหนึ่งส่วน!”
โกดังที่ใช้เป็นสถาบันวิทยาศาสตร์ชั่วคราว ร้อนระอุ
ศาสตราจารย์ซุนผมขาวโพลนขยับแว่นสายตาเก่าๆ ของเขา เขาฟังวิทยุกระจายเสียงจบ ไม่พูดอะไร หันกลับไปปรับแต่งอุปกรณ์ตรงหน้าต่อ
ผู้ช่วยหนุ่มคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “อาจารย์ คุณหลินเขา…”
“เขาให้สิทธิ์ในการเลือกกับพวกเรา นี่เป็นสิ่งที่ฐานที่มั่นไหนก็ทำไม่ได้” ศาสตราจารย์ซุนไม่หันกลับมา
“ที่ฟางโจว พวกเราคือเครื่องมือ ที่นี่ พวกเราคือรากฐาน”
“อย่าพูดไร้สาระแล้ว เปิดกำลังไฟของเซิร์ฟเวอร์หมายเลขสามให้สูงสุด แบบจำลองข้อมูลที่หน่วยเฟยโส่วส่งกลับมาต้องสร้างเสร็จภายในครึ่งชั่วโมง การคำนวณของพวกเราเร็วขึ้นหนึ่งวินาที ทหารบนกำแพงก็มีอันตรายน้อยลงหนึ่งส่วน”
เวลาสิบนาที ผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
บนถนนกว้างที่ทอดไปยังประตูตะวันออก ว่างเปล่า
ไม่มีใครเลือกที่จะจากไป
ในห้องบัญชาการ เย่อิงมองดูถนนที่ว่างเปล่าในภาพเฝ้าระวัง เธอหันกลับไปมองหลินโม่
“เจ้านาย เวลาหมดแล้วค่ะ”
หลินโม่ไม่หันกลับมา
“ปิดประตูเมือง”
“ค่ะ!”
ประตูเหล็กที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลง ส่งเสียงกระแทกสุดท้าย ตัดขาดเมืองใหม่กับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง
และในขณะนี้ พลังที่ไม่อาจบรรยายได้ ก็ผุดขึ้นมาจากทุกมุมของเมืองใหม่
“ปกป้องเมืองใหม่!!”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก
จากนั้น เสียงนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกัน
“ปกป้องบ้านของเรา!”
“ฆ่าไอ้พวกสัตว์ประหลาดให้หมด!”
เสียงตะโกนดังสนั่นหวั่นไหว จากที่หลบภัย จากโรงงานสรรพาวุธ จากทุกช่องยิงบนกำแพง รวมกันเป็นกระแสธารที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขย่าเมฆดำบนท้องฟ้าให้สลายไป
ความกลัวของทุกคน ในขณะนี้ถูกความเชื่อที่เรียกว่า “การปกป้อง” เข้ามาแทนที่