ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 147 - ไอ้แซ่หลินนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ

บทที่ 147 – ไอ้แซ่หลินนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ

เครื่องสื่อสารเงียบสนิท หลินโม่ปิดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ

ในร้านสะดวกซื้อ หลินโม่กลับมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เปิดแท็บเล็ตทางการทหารเครื่องเดิมขึ้นมา

บนหน้าจอ ภาพที่ถ่ายโดยโดรนยังคงอยู่

เขาเลื่อนแถบความคืบหน้ากลับไปยังช่วงเวลาที่ฝูงซอมบี้บุกหนักที่สุด นิ้วเลื่อนไปบนหน้าจอ ซูมภาพเข้าออกซ้ำๆ

สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่เงาดำที่หนีไปในตอนท้าย แต่กำลังสังเกตการณ์หน่วยย่อยแต่ละหน่วยที่ประกอบกันเป็นฝูงซอมบี้อย่างละเอียด

ทั้งหมดเป็นซอมบี้ธรรมดาที่สุด

ไม่มีตัวคลานที่เคลื่อนไหวเร็วกว่า ไม่มีตัวพ่นที่โจมตีระยะไกลได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซอมบี้กลายพันธุ์ร่างยักษ์เหล่านั้น

หลินโม่ปิดแท็บเล็ต

ผู้ปลุกพลังคนนั้น สมมติว่าเขาควบคุมซอมบี้ได้ แต่ความสามารถของเขาก็ไม่ได้ไร้ขีดจำกัด

ไม่ว่าเขาจะสามารถส่งผลกระทบต่อซอมบี้ขั้นพื้นฐานที่สุดได้เท่านั้น

หรือการควบคุมซอมบี้กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งกว่า ต้องแลกมาด้วยราคาที่เขารับไม่ไหว

นี่นับเป็นข่าวที่ไม่ดีไม่ร้าย

ภัยคุกคามยังคงอยู่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะรับมือไม่ได้

หลินโม่เคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะ คิดถึงปัญหาอีกเรื่องหนึ่ง

จุดเวลา

ทำไมอีกฝ่ายถึงเลือกที่จะลงมือในวันนี้?

ถ้าเป้าหมายคือการขัดขวางการรวมตัวของฟางโจวกับเมืองใหม่จริงๆ งั้นพรุ่งนี้ ตอนที่กัปตันนำพลเรือนชุดแรกออกเดินทาง ใช้ฝูงซอมบี้กลืนกินพลเรือนที่ไร้อาวุธเหล่านั้น ผลลัพธ์จะไม่ดีกว่าเหรอ?

นั่นจะเป็นการทำลายบารมีของกัปตันอย่างย่อยยับ และยังเป็นการข่มขู่ด้วยเลือดที่น่าสยดสยองต่อทุกคนที่ใฝ่ฝันถึงเมืองใหม่

แต่อีกฝ่ายไม่ได้ทำแบบนั้น เขาโจมตีแค่หน่วยองครักษ์ที่รับผิดชอบเคลียร์เส้นทาง ดูเหมือนเป็นการทดสอบมากกว่า

มุมปากของหลินโม่ยกขึ้นเล็กน้อย

อีกฝ่ายระมัดระวังตัวมาก

หลังจากถูกโดรนพบตัว ไม่ได้เลือกที่จะต่อสู้ แต่กลับถอยหนีอย่างเด็ดขาด แสดงว่าเขาไม่อยากเปิดเผยความสามารถของตัวเองมากไปกว่านี้

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ…

เขาไม่มีความสามารถมากกว่านี้แล้ว

หลินโม่ย้อนดูภาพจากโดรน

ผู้ปลุกพลังลึกลับคนนั้นกระโดดไปมาระหว่างหลังคาตึก สมรรถภาพทางกายของเขาไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้อย่างแน่นอน

“อืม?”

ในขณะนั้นเอง สายตาของหลินโม่ก็จับภาพแสงที่ผิดปกติได้

ใต้เสื้อคลุมของคนลึกลับ ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง

หลังจากย้อนดูซ้ำหลายครั้ง หลินโม่ก็มีการคาดเดาที่คลุมเครือ

ของสิ่งนั้น ดูเหมือนจะเป็นชุดเกราะเสริมพลังภายนอก!

“น่าสนใจ พลังที่ปลุกขึ้นมาเป็นสายพลังจิต เลยทำให้ร่างกายอ่อนแอสินะ”

หลินโม่พึมพำกับตัวเอง

เขาเองก็เป็นผู้ปลุกพลัง ใต้บังคับบัญชายังมีทีมคมมีดราตรีที่เป็นผู้ปลุกพลังทั้งหมด จึงมีความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับผู้ปลุกพลังอยู่บ้าง

ไม่ต้องพูดถึงสายเสริมพลังกาย แม้แต่ผู้ปลุกพลังสายธาตุ สมรรถภาพทางกายของพวกเขาก็น่าทึ่งมาก

ยกตัวอย่างเย่อิง เธอมีพลังไฟที่น่ากลัวอย่างยิ่ง แต่การใช้มือเปล่าบิดแผ่นเหล็กก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ถ้าเธออยากจะกระโดดเคลื่อนที่บนหลังคา ก็ไม่จำเป็นต้องอาศัยแรงภายนอกเลย

แต่คนลึกลับที่ปรากฏตัวในครั้งนี้ เขาต้องอาศัยอุปกรณ์ขับเคลื่อนจากชุดเกราะเสริมพลังภายนอกถึงจะทำได้

หลินโม่คาดเดาว่า ความสามารถของอีกฝ่ายคือการกลายพันธุ์ของพลังจิต สามารถรบกวนหรือขับไล่ซอมบี้ได้ แต่เนื่องจากร่างกายของเขาอ่อนแอ เขาจึงต้องหลีกเลี่ยงซอมบี้กลายพันธุ์ เพื่อไม่ให้ขโมยไก่ไม่สำเร็จกลับต้องเสียข้าวสารไปอีก

แม้จะไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน แต่หลินโม่รู้สึกว่าเขาน่าจะเดาได้ถูกแปดเก้าส่วนแล้ว

…

ในขณะที่หลินโม่กำลังระดมสมอง ประเด็นเรื่องไส้ศึกของเขาก็เหมือนระเบิดน้ำลึก ทำให้เกิดคลื่นลมมหาศาลภายในอีกสามขั้วอำนาจ

ฐานที่มั่นผาหิน

“ปัง!”

ราชาหินทุบหมัดลงบนโต๊ะโลหะตรงหน้า ทิ้งรอยหมัดที่ชัดเจนไว้บนแผ่นเหล็กหนาหนัก

ซาโซริที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเหลือบมอง

ต้องเปลี่ยนโต๊ะอีกแล้ว…

“ไอ้เวร ไอ้แซ่หลินนั่นถึงกับกล้าพูดว่าในหมู่คนของข้ามีไส้ศึก!”

เขาเหมือนสิงโตตัวผู้ที่เกรี้ยวกราด เดินไปมาในห้องบัญชาการ

หัวหน้าทีมคนสนิทสองสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ต่างก็ก้มหน้า ไม่กล้าหายใจแรง

“พี่ใหญ่ ผมว่าคุณหลินไม่น่าจะพุ่งเป้ามาที่เรานะครับ”

ซาโซริเอ่ยปาก ในแววตามีประกายแห่งการครุ่นคิด

“พูดจาไม่น่าฟังหน่อยนะครับ ถ้าคุณหลินอยากจะพุ่งเป้าไปที่ใคร ก็ไม่จำเป็นต้องใช้รางวัลนำจับที่คลุมเครือแบบนี้หรอกครับ แค่ระบุชื่อไปตรงๆ ก็มีคนอยากจะขายชีวิตให้เขาแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของราชาหินก็ชะงักไป

แม้จะไม่พอใจมาก แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าซาโซริพูดถูก

ราชาหินมองไปที่ซาโซริ เป็นสัญญาณให้เขาพูดต่อ

ซาโซริเรียบเรียงความคิด แล้วพูดอย่างคล่องแคล่ว “พี่ใหญ่ ผมรู้สึกว่าที่คุณหลินทำแบบนี้ ก็เพื่อตีหญ้าให้งูตื่น ถ้าคนลึกลับคนนั้นทำงานเพื่อเงินจริงๆ เขาก็ต้องไปรับค่าจ้าง หรือไม่ก็ไปหาเจ้านายเพื่อยืนยันแผนการขั้นต่อไปใช่ไหมครับ”

“แต่ตอนนี้ พอรางวัลนำจับของคุณหลินออกมา ทุกคนก็จะสงสัยคนรอบข้าง ไม่ปล่อยผ่านแม้แต่การเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ”

“ถ้ามีไส้ศึกจริงๆ เขาอยากจะเคลื่อนไหวอีกก็ยากแล้ว”

“ไม่ว่าไส้ศึกจะยอมแพ้แล้วซ่อนตัวต่อไป หรือจะเสี่ยงถูกเปิดโปงเพื่อก่อวินาศกรรมต่อไป”

“ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ก็เข้าทางคุณหลินทั้งนั้น”

ความโกรธบนใบหน้าของราชาหินแข็งค้าง

เขาแค่เป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่ใช่คนสมองทึบ

“ไอ้เวร”

ราชาหินด่าพลางนั่งลงบนเก้าอี้ เก้าอี้ส่งเสียงร้องโอดโอยเหมือนรับน้ำหนักไม่ไหว

“ไอ้แซ่หลินนี่ ใจคอมันเล็กยิ่งกว่ารูเข็มอีก”

“พี่ใหญ่ งั้นตอนนี้เราจะ?” หัวหน้าทีมอีกคนข้างๆ ถามอย่างระมัดระวัง

“สืบ!” ราชาหินตบโต๊ะ ครั้งนี้ไม่ได้ใช้แรงมาก แต่เสียงยังคงดังสนั่น “ให้ทุกคนจับตามองให้ดี! ใครแม่งกล้าไปติดต่อกับคนนอกในช่วงเวลานี้ กูจะถลกหนังมัน!”

เสียงของราชาหินเต็มไปด้วยจิตสังหาร

เขาอาจจะต่อต้านหลินโม่ได้ แต่เขาไม่ยอมให้มีคนในพวกของตัวเองที่กินบนเรือนขี้บนหลังคาเด็ดขาด

นี่เป็นเรื่องของหลักการ

…

รังผึ้ง

ในห้องที่หรูหรา ราชินีผึ้งเอนกายอยู่บนโซฟาที่อ่อนนุ่ม

รางวัลนำจับของหลินโม่ที่ดังมาจากเครื่องสื่อสาร เธอได้ยินครบทุกคำ

“หึหึ…”

เธอหัวเราะเบาๆ ภายใต้ท่าทางที่เกียจคร้าน แววตากลับเฉียบแหลม

“น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ”

เธอพูดกับคนสนิทสองสามคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างช้าๆ

“ได้ยินไหม? คุณหลินประกาศรางวัลนำจับแล้วนะ ค่าหัวไม่น้อยเลย”

คนสนิทสองสามคนก้มหน้า ไม่กล้าตอบ

“พวกเธอว่า ที่นี่ของเรา จะมีหนูตัวนั้นที่พร้อมกับรางวัลนำจับไหมนะ?”

เสียงของเธอเบามาก แต่กลับทำให้แผ่นหลังของคนสนิทสองสามคนชื้นไปด้วยเหงื่อเย็น

“ไป บอกข่าวนี้ต่อไป” ราชินีผึ้งปิดไฟแช็ก แล้วโยนทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ

“บอกทุกคน ใครหาเบาะแสได้ นอกจากรางวัลของคุณหลินแล้ว รังผึ้งจะเพิ่มให้อีกเท่าตัว”

คนสนิทคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นทันที

ราชินีผึ้งมองเขา มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อันตราย

“แต่ว่า ถ้าใครคิดจะทำอะไรไม่ดี หรือพบเจออะไร แต่กลับคิดจะปิดบังฉัน…”

เธอยื่นมือไปหยิบดอกกุหลาบจากในแจกัน ปลายนิ้วมีสีเขียวเข้มแวบผ่าน กลีบดอกไม้เปลี่ยนเป็นสีดำและเหี่ยวเฉาลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“จุดจบจะเป็นยังไง พวกเธอก็รู้ดี”

…

ที่หลบภัยประภาคาร

ในศูนย์บัญชาการ บรรยากาศเงียบสงัด

ปราชญ์ยืนอยู่หน้าแผนที่อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ บนแผนที่มีการทำเครื่องหมายตำแหน่งของเมืองใหม่, ฟางโจว, ผาหิน, รังผึ้งไว้อย่างชัดเจน

ข้างหลังเขา คือแกนนำตัดสินใจของที่หลบภัยประภาคาร

“พูดความคิดเห็นของพวกคุณมาสิ” เสียงของปราชญ์ราบเรียบมาก

“หลินโม่คนนี้ ลูกไม้ของเขาร้ายกาจกว่าที่เราคิดไว้มาก” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยปาก สีหน้าเคร่งขรึม “ไม้นี้ของเขา เท่ากับเป็นการฝังระเบิดไว้ในบ้านของพวกเราทั้งสี่”

“จะไม่มีใครไว้ใจคนข้างๆ อีกต่อไป”

“สิ่งที่เขาต้องการ ก็คือผลลัพธ์แบบนี้แหละ” ปราชญ์หันกลับมา กวาดสายตามองทุกคน

“ทั้งข่มขู่ศัตรูที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ และยังทำให้ภายในพวกเราเกิดรอยร้าว ถึงตอนนั้นพอแยกย้ายกันไปรวมกับเมืองใหม่ ก็จะไม่มีคนคัดค้านมากนัก”

“ถ้าไม่ใช่เพราะผมพอจะเข้าใจนิสัยของคุณหลินอยู่บ้าง รู้ว่าเขาไม่รังเกียจที่จะใช้ลูกไม้แบบนี้ ผมคงจะสงสัยแล้วว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเขาที่กำกับและแสดงเอง”