ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 126 - ขยายโรงงานผลิตอาวุธ เตรียมสร้างระเบิดมือ!
- Home
- ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว
- บทที่ 126 - ขยายโรงงานผลิตอาวุธ เตรียมสร้างระเบิดมือ!
บทที่ 126 – ขยายโรงงานผลิตอาวุธ เตรียมสร้างระเบิดมือ!
หลินโม่ยืนอยู่ที่ประตูร้านขายของชำ
เถี่ยซาน, โหวจื่อ, และสิบเอกอีกสองสามคนที่แสดงผลงานได้โดดเด่นในการต่อสู้ กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างประหม่า
กลิ่นดินปืนบนตัวพวกเขายังไม่จางหาย บนใบหน้ายังคงมีคราบสกปรกและความเหนื่อยล้า แต่แต่ละคนก็ยืดอกตรงแน่ว
“รายงานการต่อสู้ฉันดูแล้ว”
น้ำเสียงของหลินโม่สงบนิ่งมาก ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
“ครั้งแรกที่รบจริง ถือว่าพอผ่านเกณฑ์”
เถี่ยซานและพวกถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย
“แต่ว่า”
หลินโม่เปลี่ยนเรื่อง
“ซอมบี้ห้าร้อยสิบสองตัว ใช้กระสุนไปหนึ่งหมื่นเจ็ดพันสี่ร้อยนัด”
“เฉลี่ยสามสิบสี่นัด ถึงจะฆ่าได้หนึ่งตัว”
สายตาของหลินโม่กวาดมองใบหน้าของพวกเขาทุกคน
“พวกคุณไม่คิดว่ามันสิ้นเปลืองเหรอ?”
ความดีใจที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเล็กน้อย ก็ถูกดับลงในทันที
เถี่ยซานก้มหน้าลง ใบหน้าร้อนผ่าว
“เจ้านายครับ เป็นปัญหาของพวกเราเอง ทหารใหม่ประหม่าเกินไป กระสุนหลายนัดยิงขึ้นฟ้าหมด”
“ความประหม่าเป็นเหตุผล แต่ไม่ใช่ข้ออ้าง”
เสียงของหลินโม่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ “ในสนามรบ กระสุนหนึ่งนัด คือหนึ่งชีวิต สิ้นเปลืองกระสุน ก็คือสิ้นเปลืองชีวิตของพวกคุณเอง”
“ครั้งนี้มีกำแพง มีกระสุนที่ไม่มีวันหมดให้พวกคุณใช้”
“แล้วครั้งหน้าล่ะ? ถ้าเจอในป่า พวกคุณยังมีกระสุนเยอะขนาดนี้ไหม?”
หลายคนเงียบไม่พูดอะไร หัวก้มต่ำลงอีก
“ซากศพนอกกำแพง พวกคุณรับผิดชอบพาคนไปเก็บกวาด”
หลินโม่ออกคำสั่งใหม่ “ทำความสะอาดสนามรบให้เรียบร้อย เก็บแกนคริสตัลทั้งหมดกลับมา”
“ครับ!”
เถี่ยซานรับคำทันที
หลินโม่มองพวกเขา “การฝึกห้ามหยุด ฉันให้เวลาพวกคุณแค่สองวัน”
“สองวันหลังจากนี้ พลเรือนชุดแรกของฟางโจวจะย้ายมา จะกลับมาอย่างปลอดภัยหรือตายกันหมด ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณเอง”
เถี่ยซานเงยหน้าขึ้นทันที อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาตะโกนสุดเสียง
“รับประกันว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!”
…
ใต้กำแพง งานเก็บกวาดเริ่มขึ้นแล้ว
ทหารใหม่ที่รอดชีวิต ใช้รถปราบดินลากกองซากซอมบี้ที่สูงเป็นภูเขาไปยังหลุมขนาดใหญ่ที่ขุดไว้ไกลๆ
กลิ่นเหม็นคละคลุ้ง แต่ไม่มีใครบ่น
พวกเขาเพิ่งจะฆ่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้ด้วยมือตัวเอง ความกลัวได้เปลี่ยนเป็นความสำเร็จที่บิดเบี้ยว
“แม่เจ้าเอ๊ย เมื่อครู่นี้มือฉันแทบจะเป็นตะคริวเลย” ทหารหนุ่มคนหนึ่งพลางลากซากศพที่ขาดๆ หายๆ พลางบ่นกับเพื่อน
“แกยังจะพูดอีก ตอนฉันเปลี่ยนแม็กกาซีน มือสั่นเหมือนเจ้าเข้า เกือบจะถูกพี่โหวจื่อเตะลงมาแล้ว”
“แต่ว่า มันส์โคตร!” อีกคนกดเสียงต่ำ ใบหน้ามีความตื่นเต้นที่ปิดไว้ไม่อยู่ “อยู่กับคุณหลินนี่โชคดีจริงๆ กระสุนมีให้ไม่อั้น! ยิงได้ตามใจ! ถ้าเป็นที่อื่น จะมีสวัสดิการแบบนี้ได้ยังไง!”
ประโยคนี้ เหมือนมีมนต์ขลัง
“ชาตินี้ฉันยังไม่เคยเห็นกระสุนเยอะขนาดนี้เลย วางเรียงอยู่ในกล่อง สีเหลืองอร่าม สวยกว่าทองคำอีก”
“มีคุณหลินอยู่ มีกำแพงสูงนี้อยู่ ต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องกลัวแล้ว”
“ใช่! ดูสิว่าต่อไปใครจะกล้ามาหาเรื่องพวกเรา!”
กำแพงนอก ทหารใหม่กำลังเก็บกวาดซากซอมบี้ ส่วนในเมือง เสียงพูดคุยเกี่ยวกับการต่อสู้เมื่อเช้าก็ดังขึ้นเป็นระยะ
“ได้ยินไหม? กำแพงฝั่งเหนือ ทหารใหม่ของหน่วยองครักษ์กำจัดฝูงซอมบี้ไปเป็นจำนวนมาก!”
“ไม่ใช่แค่ได้ยิน ฉันทำงานอยู่ใกล้ๆ เสียงปืนเหมือนจุดประทัดปีใหม่ ไม่เคยหยุดเลย!”
“ลูกพี่ลูกน้องฉันอยู่ในหน่วยองครักษ์ เขาบอกว่าคุณหลินสั่งแล้วว่ากระสุนมีให้ไม่อั้น ยิงให้ตาย! ภาพนั้น ซากศพกองเป็นภูเขาเลย!”
“จริงเหรอ? กระสุนใช้ได้ตามใจ?” ผู้รอดชีวิตที่เพิ่งเข้าร่วมแคมป์เมื่อวาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“จะปลอมได้ยังไง! คุณหลินของพวกเรา เป็นใคร! สี่ขั้วอำนาจยังต้องฟังคำสั่งเขา! ตอนนี้มีกำแพงสูง มีหน่วยองครักษ์ ต่อไปชีวิตของพวกเรา ก็มั่นคงแล้ว!”
การพูดคุยเหล่านี้ ทำให้บรรยากาศทั้งแคมป์ร้อนแรงขึ้น
…
ทหารแค่ต้องฆ่าศัตรู คนงานแค่ต้องทำงาน แต่สิ่งที่หลินโม่ต้องพิจารณานั้นมีมากกว่า
เขาดูรายงานการต่อสู้เสร็จ ก็เรียกหวังเหวินปินกับจ้าวมา
“คุณหลิน”
ทั้งสองคนทักทาย
จากนั้น หวังเหวินปินก็ถูมือ ถามอย่างคาดหวัง “คุณหลินครับ เรื่องเครื่องกลึง เป็นอย่างไรบ้างครับ”
หลินโม่ยิ้ม “เตรียมพร้อมหมดแล้ว พร้อมจะเอาออกมาได้ทุกเมื่อ แต่โรงงานที่มีอยู่คงจะไม่พอ”
ก่อนหน้านี้เพื่อให้โรงงานผลิตอาวุธเริ่มผลิตได้เร็วที่สุด พื้นที่ที่หลินโม่วางแผนไว้ไม่ใหญ่ บวกกับจำนวนอุปกรณ์ ทำให้กระสุนกับปืนต้องใช้สายการผลิตเดียวกัน
เขากลับไปโลกปัจจุบันก่อนหน้านี้ ให้หวังเหวินปินเตรียมรายการเครื่องกลึง ก็เพื่อจะขยายโรงงานผลิตอาวุธ
อย่างน้อยก็ต้องแยกสายการผลิตกระสุนกับปืนออกจากกัน ไม่รบกวนกัน
“คุณหลินพูดถูก!”
หวังเหวินปินรับช่วงต่อ ชี้ไปยังโรงงานผลิตอาวุธที่ไม่ไกลนัก หน้าตากระวนกระวาย “โรงงานนี้ตอนนี้เล็กเกินไปจริงๆ สายการผลิตปืนกับกระสุนอัดแน่นอยู่ด้วยกัน การทำงานที่ละเอียดหลายอย่างก็ทำไม่ได้ คนงานเยอะขึ้น แค่จะหมุนตัวยังลำบาก”
“แถมยังมีแค่สายการผลิตเดียว ตอนผลิตกระสุนก็ประกอบปืนไม่ได้ กลับกันก็เหมือนกัน เสียเวลาเกินไป!”
จ้าวก็แสดงความเห็นของตัวเอง “คุณหลินครับ คุณต้องการจะขยายโรงงานใช่ไหมครับ จะสร้างเพิ่มบนพื้นฐานเดิม หรือจะเลือกที่ใหม่ครับ?”
หลินโม่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “สร้างโรงงานเพิ่มข้างๆ โรงงานผลิตอาวุธที่มีอยู่แล้วกัน แล้วก็สร้างโกดังวัตถุดิบอีกแห่ง เพื่อสะดวกต่อการเบิกใช้วัสดุ”
“เข้าใจแล้วครับ” จ้าวพยักหน้าทันที “ผมจะรีบออกแบบแผนงานสองแบบให้คุณครับ”
หลินโม่พยักหน้า แล้วมองไปยังหวังเหวินปิน ถามว่า “ผมมีแบบแปลนระเบิดมือชุดหนึ่ง คุณดูสิว่าต้องใช้เครื่องกลึงอะไรบ้าง ผมจะเอาออกมาให้คุณต่างหาก คุณหาคนมาลองผลิตดู ความเร็วต้องเร็ว สองวันหลังจากนี้ผมต้องเห็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปล็อตแรก”
ระเบิดมือ?
ตาของหวังเหวินปินเป็นประกายขึ้นมาทันที
นั่นมันอาวุธทำลายล้างสูงนะ ลูกเดียวก็ระเบิดได้เป็นแถบ ประสิทธิภาพสูงกว่าปืนไรเฟิลมาก
หลินโม่ไม่พูดมาก หยิบโทรศัพท์พิเศษออกมาจากคลังมิติโดยตรง เชื่อมต่อกับเครื่องพิมพ์ พิมพ์แบบแปลนออกมาหนึ่งกองทันที
หวังเหวินปินรับแบบแปลนมา แค่มองแวบเดียว ทั้งคนก็เหมือนถูกแม่เหล็กดูด ไม่สามารถละสายตาได้อีก
โครงสร้างบนแบบแปลนละเอียดอ่อนเกินไป
การออกแบบแบบโมดูล, ชิ้นส่วนที่เป็นมาตรฐาน นี่มันของดีที่ใช้ในกองทัพแน่นอน ไม่ใช่ของที่โรงงานเถื่อนทำเอง
“ของดี! นี่มันของดีแน่นอน!” นิ้วของหวังเหวินปินลูบไล้ไปบนแบบแปลน เหมือนเห็นสมบัติล้ำค่า
“สร้างได้ไหม?” หลินโม่ถาม
“ได้! ได้แน่นอน!” หัวของหวังเหวินปินพยักเหมือนกระเทียม “คุณหลินครับ ขอแค่เครื่องกลึงกับวัสดุพร้อม อย่าว่าแต่สร้างอันนี้เลย ต่อให้ซับซ้อนกว่านี้อีกเท่าตัว พวกเราก็จะกัดฟันทำออกมาให้ได้!”
เขาทุบอก ใบหน้ามีความตื่นเต้นที่ปิดไว้ไม่อยู่
“ให้เวลาผมครึ่งวัน ผมก็จะเอาตัวอย่างมาให้คุณได้!”