ร้านขายของชำวันสิ้นโลก: แค่มาม่าก็แลกทองได้แล้ว - บทที่ 125 - กระสุนมีให้ไม่อั้น ยิงให้ตาย!

บทที่ 125 – กระสุนมีให้ไม่อั้น ยิงให้ตาย!

ลมในทุ่งร้าง พัดกลิ่นเน่าเหม็นมา แต่ก็พัดข้ามกำแพงสูงห้าเมตรไปไม่ได้

ทหารใหม่สามร้อยคน กำปืนไรเฟิลอัตโนมัติในมือแน่น ผ่านช่องยิงที่เย็นเฉียบ จ้องเขม็งไปยังทิศทางของขอบฟ้า

ไม่มีใครพูดอะไร

มีเพียงเสียงหายใจที่หนักหน่วง และเสียงฟันกระทบกันเบาๆ เป็นครั้งคราว

กระแสน้ำสีเทาหม่นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากเส้นเดียว กลายเป็นแผ่นที่สกปรก

ซอมบี้

ไม่ใช่ซอมบี้สองสามตัวที่เคยเห็นรอบๆ แคมป์ แต่เป็นฝูงซอมบี้ที่มองไม่เห็นปลายแถว

พวกมันเบียดเสียดกัน ส่งเสียงคำรามทุ้มๆ รวมกันเป็นเสียงรบกวนที่ทำให้ขนลุก

“เอื๊อก”

ทหารใหม่คนหนึ่งกลืนน้ำลายอย่างประหม่า เหงื่อที่ฝ่ามือทำให้พานท้ายปืนเปียกลื่น

“ยืนให้มั่น!”

เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงของเถี่ยซานดังขึ้นในทางเดินของกำแพง เขาเหมือนหมีดำที่กำลังตรวจตราอาณาเขต ตรวจสอบสภาพของทหารใหม่ใต้บังคับบัญชาทีละคน

ฝ่ามือขนาดใหญ่ ตบลงบนบ่าของทหารใหม่คนหนึ่งที่สั่นจนแทบจะจับปืนไม่อยู่

“ปากกระบอกปืนให้ตรง! เล็งให้ดี!”

“แกซ่อนอยู่หลังกำแพง ซอมบี้จะมากัดแกได้เหรอ! สั่นห่าอะไร!”

ทหารใหม่คนนั้นสะดุ้งสุดตัว ความสั่นของร่างกายก็หยุดลงอย่างน่าประหลาด

ใช่แล้ว ซอมบี้น่ากลัวก็จริง แต่พวกเขาก็ซ่อนอยู่หลังช่องยิงของกำแพง ไม่ได้สู้กับซอมบี้ตรงๆ

เถี่ยซานไม่ได้อยู่ต่อ เดินไปยังคนต่อไป

เขาเคยไปรับกัปตันกับเย่อิง ถือว่าเคยผ่านการรบจริงมาแล้ว แม้จะประหม่า แต่ก็ไม่ตื่นตระหนก

ตอนนี้เขาเป็นสิบเอก เป็นที่พึ่งของทหารใหม่กลุ่มนี้

บนบ่ายังมีอินทรธนูที่คุณหลินติดให้เองกับมือ ถ้าแม้แต่เขายังกลัว กองทัพนี้ก็พังหมด

ฝูงซอมบี้เข้ามาในระยะสามร้อยเมตรแล้ว

ทหารใหม่ถึงกับเห็นใบหน้าที่เน่าเปื่อยของพวกมัน และแสงที่สั่นไหวในเบ้าตาที่ว่างเปล่าของพวกมันได้

“จะ… ยิงไหมครับ พี่ซาน!”

ทหารใหม่คนหนึ่งถามอย่างสั่นเทา

“หุบปาก!” เถี่ยซานตะโกนกลับ “ไม่มีคำสั่ง ใครก็ห้ามยิง!”

เขาตะโกนเสร็จ ก็รีบรายงานเสียงเบาผ่านวิทยุสื่อสารที่หน้าอก

“ผู้กองเย่อิง ซอมบี้เข้ามาในระยะยิงแล้ว ขออนุญาตยิง!”

ในวิทยุสื่อสาร เสียงของเย่อิงไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ

“ระยะยังไม่พอ รอคำสั่ง”

การรอคอย ทรมานยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความตาย

ฝูงซอมบี้เข้ามาในระยะสองร้อยเมตร

หนึ่งร้อยห้าสิบเมตร

หนึ่งร้อยเมตร!

ซอมบี้ที่อยู่หน้าสุด ถึงกับเห็นรายละเอียดของหนอนที่ไชอยู่บนตัวพวกมันได้

ในขณะที่เส้นประสาทของทหารใหม่ใกล้จะขาด เสียงของเย่อิงก็ดังมาจากวิทยุสื่อสารในที่สุด

“ยิงได้อย่างอิสระ”

“ยิง!”

เถี่ยซานใช้แรงทั้งหมด ตะโกนออกมาสองคำนี้

วินาทีต่อมา กำแพงฝั่งเหนือก็ระเบิดเสียงปืนที่หนาแน่นออกมา

ดะๆๆๆๆๆ!

เปลวไฟหลายร้อยสายพ่นออกมาจากช่องยิง สานกันเป็นม่านกระสุนแห่งความตาย

ทหารใหม่ที่ยิงปืนครั้งแรก ถูกแรงถีบที่รุนแรงของปืนไรเฟิลอัตโนมัติผลักจนร่างกายสั่นไหว กระสุนไม่รู้ว่าบินไปไหน

แต่ในไม่ช้า คนส่วนใหญ่ก็จับความรู้สึกได้

พวกเขาประทับพานท้ายปืนแน่น กราดยิงไปยังฝูงซอมบี้ที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ซอมบี้แถวหน้าสุดเหมือนชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ร่างกายถูกกระสุนฉีกกระชาก เลือดเนื้อและเศษกระดูกกระจัดกระจายไปทั่ว ล้มลงเป็นแถบๆ

กลิ่นดินปืนที่เข้มข้น กลบกลิ่นเน่าเหม็นในอากาศในทันที

“ยิง! ยิงให้ตาย!”

โหวจื่อตะโกนจนเสียงแหลม เขาลืมความกลัวไปแล้ว เหลือเพียงความตื่นเต้นที่ดิบเถื่อน

เขาเหนี่ยวไก มองดูหัวของซอมบี้ตัวหนึ่งระเบิดออกในสายฝนกระสุนของเขา กระแสความร้อนพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่สมอง

“มันส์! โคตรมันส์เลย!”

กำแพงกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์

ซอมบี้ไม่มีความกลัว พวกมันเหยียบย่ำซากศพของพวกเดียวกัน พุ่งเข้ามาต่อไป

ล้มไปแถบหนึ่ง ข้างหลังก็เสริมขึ้นมาอีกแถบหนึ่ง

“แกร๊ก”

ปืนของทหารใหม่คนหนึ่งยิงไม่ออก เขานิ่งไปครู่หนึ่งถึงได้รู้ว่าแม็กกาซีนหมดแล้ว

“เปลี่ยนแม็กกาซีน! รีบเปลี่ยนแม็กกาซีน!”

เขาควานหาแม็กกาซีนสำรองที่เอวอย่างทุลักทุเล แต่เพราะประหม่าเกินไป นิ้วไม่ฟังคำสั่งเลย

เท้าข้างหนึ่งเตะเข้าที่ก้นของเขาอย่างแรง

“ไอ้ขยะ! ดูพ่อทำ!”

โหวจื่อคว้าปืนของเขามา ปลดแม็กกาซีนเปล่าออกอย่างชำนาญ เปลี่ยนอันใหม่เข้าไป ดึงคันรั้ง ทั้งกระบวนการไม่ถึงสามวินาที

“จำไว้ให้ดี! ในสนามรบช้าไปหนึ่งวินาที แกก็ต้องตาย!”

โหวจื่อยัดปืนกลับไปในมือเขา แล้วไปสั่งสอนคนต่อไป

การต่อสู้ดำเนินต่อไป

ทหารใหม่ค่อยๆ สงบลงจากความตื่นตระหนกในตอนแรก เริ่มทำตามที่ฝึกไว้ ยิงเป็นชุดสั้นๆ ไม่ใช่แค่กราดยิงมั่วซั่วอีกต่อไป

แต่จำนวนซอมบี้มากเกินไป

พวกมันกองซากศพหนาเตอะใต้กำแพง ซอมบี้ข้างหลังเหยียบย่ำซากศพ ยิ่งเข้าใกล้กำแพงมากขึ้น

“กระสุน! ผมไม่มีกระสุนแล้ว!”

ทหารใหม่คนหนึ่งตะโกน

เสียงของเขายังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงก็ดังมาจากข้างหลัง

สมาชิกหน่วยคมมีดราตรีหลายคน ยกกล่องไม้ที่หนักอึ้งหลายใบวิ่งมา

กล่องถูกเปิดออก ข้างในคือกระสุนสีเหลืองอร่ามที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ และแม็กกาซีนอีกร้อยกว่าอันที่บรรจุกระสุนเต็ม

“คุณหลินบอกแล้ว!”

เสียงของสมาชิกหน่วยคมมีดราตรีคนหนึ่งดังกลบเสียงปืน

“กระสุนมีให้ไม่อั้น! ยิงได้ตามใจ!”

ประโยคนี้ มีประโยชน์กว่าการปลุกใจใดๆ

ความกังวลสุดท้ายของทหารใหม่ก็ถูกทำลายลง

ตาของพวกเขาแดงก่ำ

การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ ให้ความมั่นใจแก่พวกเขาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงปืนยิ่งรุนแรงขึ้น

สิบนาทีต่อมา

เสียงปืนใต้กำแพง ค่อยๆ เบาลง

ซอมบี้ตัวสุดท้ายที่ยังคงกระตุกอยู่ ถูกเถี่ยซานยิงหัวทะลุ

นอกกำแพงฝั่งเหนือ ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตที่ยังขยับได้อีกต่อไป

เลือดดำที่เหม็นเน่า รวมกันเป็นบ่อน้ำเล็กๆ ใต้กองซากศพ

บนกำแพง เงียบสงัด

ทหารใหม่ทุกคนพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง หอบหายใจอย่างแรง

แขนของพวกเขาเพราะยิงปืนเป็นเวลานานจนเจ็บปวดชาไปหมด ในหูมีแต่เสียงปืนที่ยังคงดังหวึ่ง

บนใบหน้า, บนตัว, เต็มไปด้วยปลอกกระสุนร้อนๆ และเศษดินปืนสีดำ

แต่พวกเขาก็รอดชีวิตมาได้

พวกเขามองดูนรกที่ตัวเองสร้างขึ้นนอกกำแพง อารมณ์ที่แปลกใหม่ก่อตัวขึ้นในอก

คือความภูมิใจ

“พวกเรา… ชนะแล้วเหรอ?”

ทหารใหม่คนหนึ่งพึมพำกับตัวเอง

“ชนะแล้ว!”

โหวจื่อชูปืนในมือขึ้นสูง ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง

“โอ้!!!”

เสียงโห่ร้องยินดีที่ถูกเก็บกดไว้ ระเบิดออกมาบนกำแพง ดังก้องไปทั่ว

…

หลินโม่ยืนอยู่บนหอคอยที่อยู่ไกลออกไป ใช้กล้องส่องทางไกลดูการต่อสู้ทั้งหมด

เย่อิงยืนอยู่ข้างหลังเขา บนแท็บเล็ตบันทึกข้อมูลเป็นชุดๆ

“เจ้านายคะ การต่อสู้จบแล้วค่ะ สถิติเบื้องต้น ฆ่าซอมบี้ไปห้าร้อยสิบสองตัว ใช้กระสุนไปหนึ่งหมื่นเจ็ดพันสี่ร้อยนัด”

เสียงของเย่อิงสงบนิ่งมาก

“เฉลี่ยสามสิบสี่นัด ถึงจะฆ่าซอมบี้ได้หนึ่งตัว ประสิทธิภาพต่ำมาก”

“ทหารใหม่หลายคนเพิ่งเคยจับปืนครั้งแรก ทำได้ขนาดนี้ก็ไม่เลวแล้ว”

หลินโม่วางกล้องส่องทางไกลลง “การบาดเจ็บล่ะ?”

“สองคนเพราะทำงานผิดพลาด ถูกพานท้ายปืนกระแทกจมูกหัก หนึ่งคนเปลี่ยนแม็กกาซีนแล้วเผลอกลิ้งลงจากกำแพง โชคดีที่ความสูงไม่มาก แค่ขาหัก ไม่มีอันตรายถึงชีวิต”

เย่อิงหยุดไปครู่หนึ่ง รายงานต่อ

“มีทหารใหม่บางคนแสดงออกได้ดีเยี่ยม พวกเขาก่อนเข้าร่วมเมืองใหม่ เคยมีประสบการณ์ฆ่าซอมบี้มาก่อน”

“ไม่เลว” หลินโม่พยักหน้า

“ให้คนอื่นกลับไปพักผ่อน เรียกเถี่ยซานพวกเขามา”

“ค่ะ”