ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 347 ผู้ใดโอหังยิ่งกว่า
ตอนที่ 347 ผู้ใดโอหังยิ่งกว่า
“เจ้ากล้าดียังไง! กล้าขายลูกแก้วแตก ๆ ลูกหนึ่งในราคาหนึ่งร้อยศิลาจิตวิญญาณชั้นยอด? เจ้านี่มันชัด ๆ ว่าหลอกลวง! เจ้าคิดว่าข้าจะไม่สั่งจับเจ้าเลยหรือยังไง?”
สายตาของหยวนชิงเปล่งแสงเย็นเยียบ เขาหัวเราะเยาะออกมา
ในนครโบราณแห่งรกร้างใต้แห่งนี้ ไม่มีใครกล้าปฏิเสธคำพูดของเขา
แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่เคยหาเรื่องผู้ที่ไม่สามารถแตะต้องได้ และบุรุษสามคนตรงหน้าก็ดูไม่เหมือนศิษย์ของตระกูลใหญ่หรือนิกายสำคัญใด ๆ
“พวกเราไม่ได้โกหก! นี่คือสมบัติตกทอดของตระกูล และพี่ชายคนนี้ก็ซื้อไปแล้ว ท่านไม่มีสิทธิ์กล่าวหาเราแบบนั้น!”
ลั่วลั่วกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ปากเจ้าช่างแหลมคมยิ่งนัก เด็กตัวกระจ้อยร่อย ดูท่าแล้วหากข้าไม่สั่งสอนเจ้า เจ้าคงไม่รู้จักความเก่งกล้าของข้า!”
หยวนชิงหัวเราะเย้ยหยัน
เขาโบกมือหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นองครักษ์ข้างกายคนหนึ่งที่มีสายตาเย็นเฉียบก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวลั่วลั่วไป
“ไสหัวไป!”
ดวงตาของซูเฉินเปล่งแสงเย็นเฉียบ เขาก้าวออกมายืนขวางหน้าลั่วลั่วไว้
วาจาของเขาดังก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง แฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันลึกล้ำเหนือคำบรรยาย ทำให้องครักษ์ผู้นั้นใบหน้าซีดเผือดในบัดดล ราวกับโดนฟ้าผ่า ร่างโซเซถอยหลังกลับทันที
“ลูกแก้วนี้เป็นของข้าแล้ว ข้าไม่ขาย เจ้าคิดจะปล้นหรืออย่างไร?”
ซูเฉินจ้องมองหยวนชิงด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยถาม
สายตาของหยวนชิงฉายแววสงสัย
เมื่อครู่ซูเฉินเพียงกล่าววาจากลับทำร้ายองครักษ์ของเขาได้ นี่มันเป็นเคล็ดลับลึกลับอันใดกันแน่?
แม้ว่าเขาจะมองไม่ทะลุถึงพลังบ่มเพาะของซูเฉิน แต่ก็สามารถสัมผัสได้ว่าออร่าของซูเฉินนั้นไม่แข็งแกร่งนัก
นอกจากนี้ วาจาอันโอหังของซูเฉินก็ทำให้เขาเดือดดาลยิ่งนัก
“เจ้าเป็นใครกันแน่? ข้าต้องการผลึกแก้วลูกนั้น มอบมันมาเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไร้น้ำใจ!”
หยวนชิงจ้องเขม็งซูเฉินพลางตวาดเสียงกร้าว
ที่นี่คือนครโบราณแห่งรกร้างใต้ ต่อให้เป็นศิษย์จากเจ็ดนิกายศักดิ์สิทธิ์ เขายังกล้าดูแคลน
ซูเฉินมากับเด็กเล็กสองคน ไม่มีองครักษ์ติดตาม ดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้มีอำนาจ เขาจึงไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย
“เจ้าคิดจะหยาบคายเช่นนั้นเลยหรือ?”
ซูเฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง
“เจ้านี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ! พวกเจ้า! จับตัวเขาแล้วเอาผลึกแก้วมาซะ!”
ดวงตาของหยวนชิงสาดแสงอำมหิต ขณะที่สั่งการด้วยความโกรธเกรี้ยว
เขาโบกมือ ทันใดนั้นองครักษ์หลายคนรอบกายต่างพุ่งเข้าหาซูเฉินพร้อมกัน
ปัง!
กลิ่นอายของพวกมันแข็งแกร่งยิ่ง ทุกคนล้วนอยู่ในขอบเขตราชายุทธ์ และยังเชี่ยวชาญกระบวนท่าร่วมมือกัน พลังความจริงแท้แผ่ออกมาเป็นดั่งคุกแห่งพลัง ครอบคลุมทั่วทุกทิศทางทันที
แสงเย็นวาบขึ้นในดวงตาของซูเฉิน เขากำหมัดต่อยออกไปตรง ๆ!
หมัดอันไร้ผู้ต้านระเบิดแสงเจิดจ้าอันรุนแรงออกมา แฝงไว้ด้วยคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวกวาดกระจายไปทั่วท้องฟ้า
พลังในอากาศระเบิดกระจุย องครักษ์ทั้งหลายปลิวกระเด็นราวกับลูกศรที่ถูกยิง ถูกกระแทกลงบนพื้นอย่างรุนแรง เลือดทะลักออกจากปาก!
“อะไรนะ?!”
หยวนชิงตกตะลึง
องครักษ์ทั้งหมดของเขาถูกเล่นงานด้วยหมัดเดียว ซูเฉินจะต้องเป็นถึงจักรพรรดิยุทธ์แน่!
เหล่าองครักษ์ราชายุทธ์นอนอยู่กับพื้น กระดูกแทบแหลกละเอียด ร้องครวญคราง เลือดไหลทะลัก ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก
ใบหน้าของหยวนชิงซีดเผือด แต่ยังพยายามเอ่ยด้วยท่าทีดุดันว่า “ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าถึงได้โอหังเช่นนี้ เจ้ากลายเป็นจักรพรรดิยุทธ์แล้วสินะ? แต่ถึงแม้เจ้าจะเป็นจักรพรรดิยุทธ์ ในดินแดนนครโบราณแห่งรกร้างใต้ เจ้าก็ต้องคำนับข้าอยู่ดี!”
“ไร้ค่า!”
ซูเฉินกล่าวสองคำอย่างเย็นชา
ก่อนที่หยวนชิงจะทันตั้งตัว ซูเฉินก็ก้าวขึ้นหน้า เอื้อมมือคว้าคอของเขาแล้วยกตัวขึ้นมา
“เจ้าคิดอยากตายงั้นหรือ?”
เสียงของซูเฉินเย็นเยียบและเปี่ยมด้วยอำนาจ ดังอยู่ข้างหูของหยวนชิง ราวกับเขากำลังจมดิ่งสู่เหวลึกเยือกเย็น