ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 346 ลูกแก้วคริสตัล
ตอนที่ 346 ลูกแก้วคริสตัล
“หนึ่งร้อยศิลาวิญญาณระดับสูงสุด? ลูกแก้วคริสตัลนี่จะเป็นศาสตราเทพงั้นหรือ? ข้าว่าพวกเขาคงจะเสียสติไปแล้ว!”
“ใช่แล้ว อาการบาดเจ็บแบบไหนกันถึงต้องใช้โอสถสรรค์สร้าง? นั่นคือโอสถศักดิ์สิทธิ์ระดับเจ็ดที่แม้แต่นักบุญโอสถก็ยังหลอมได้ยาก!”
“พี่น้องคู่นี้ดูน่าสงสารจริง ๆ!”
“น่าสงสารรึ? บางทีอาจจะร่วมมือกันแสดงละครลวงตา หลอกลวงผู้คนก็ได้!”
“…”
ผู้คนรอบข้างต่างมองกันด้วยแววตาเย็นชา หรือไม่ก็หัวเราะเยาะ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของลั่วลั่วก็แดงก่ำขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างถึงที่สุด ร่างกายผอมบางสั่นไหวเล็กน้อย
นางก็รู้ว่าลูกแก้วคริสตัลนี้อาจไม่คุ้มค่าถึงหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณระดับสูงสุดจริง ๆ
แต่นางไม่มีทางเลือกเลยสักนิด
ใครกันเล่าจะช่วยชีวิตบิดาของนางได้?
แววตาของอาหมิงก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เขาหันไปเห็นซูเฉินเข้า ก็ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ แววตาเต็มไปด้วยความหวัง
ตุบ!
อาหมิงคุกเข่าลงต่อหน้าซูเฉิน
“นายท่าน ได้โปรดช่วยบิดาข้าด้วย! ตราบใดที่สามารถช่วยชีวิตบิดาข้าได้ ข้ากับน้องยินดีทำงานใช้หนี้บุญคุณไปชั่วชีวิต!”
อาหมิงก้มศีรษะลงแน่น
“ลุกขึ้นเถิด! ข้าจะรับของตกทอดของเจ้าชิ้นนี้ไว้ ราคาเท่าหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณระดับสูงสุด!”
ซูเฉินถอนหายใจเบา ๆ
เขาประคองอาหมิงขึ้น
ซูเฉินรู้สึกประทับใจในความกตัญญูของเขา
ที่สำคัญกว่านั้น ซูเฉินเพิ่งจะค้นพบว่า ‘เนตรเทพเจ้า’ ที่เขากำลังตามหาอยู่นั้น แท้จริงแล้วอยู่ภายในลูกแก้วคริสตัลนั่นเอง
ภายในลูกแก้วนั้นมีแสงเจิดจ้าและพลังเทพไหลเวียน ดวงตาสีทองซุกซ่อนอยู่ในนั้น ซึ่งซูเฉินมองเห็นด้วยสายตาตัวเอง
แม้แต่เมื่อใช้เนตรเทพเจ้าเพื่อมองทะลวงภาพลวงตา ดวงตาสีทองนั้นก็ยังทำให้สายตาของซูเฉินรู้สึกเจ็บแปลบ
เสาะหาแทบตาย แต่สุดท้ายก็ได้มาง่าย ๆ อย่างคาดไม่ถึง!
“จริงหรือ? ขอบคุณมากขอรับนายท่าน ขอบคุณมากจริง ๆ!”
อาหมิงตะลึงงันไปชั่วขณะ
เขาไม่คิดเลยว่าซูเฉินจะยอมตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้
ดวงตาเขาพร่าเลือน ก้มลงกราบซูเฉินซ้ำ ๆ จนหน้าผากแตก เลือดไหลออกมา
“ลุกขึ้นเร็ว ข้าเพียงแค่ซื้อของตกทอดของเจ้า อาจจะเป็นการค้าที่คุ้มค่าก็เป็นได้!”
ซูเฉินยิ้ม พลางประคองอาหมิงและลั่วลั่วขึ้นมา
“ผู้มีพระคุณเจ้าคะ นี่คือของของท่าน!”
ลั่วลั่วยื่นลูกแก้วคริสตัลให้ซูเฉิน
“เช่นนั้นข้าจะรับไว้ก่อน พาข้าไปดูบิดาของเจ้ากันเถอะ!”
ซูเฉินยิ้มน้อย ๆ ลูบศีรษะลั่วลั่วเบา ๆ
ผู้คนรอบข้างต่างมองซูเฉินด้วยแววตาประหลาดยิ่งนัก
ทุกคนต่างคิดว่าซูเฉินคือพวกโง่งม!
ถึงกับยอมจ่ายหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณระดับสูงสุดเพื่อซื้อลูกแก้วคริสตัลที่ไม่รู้ที่มา?
มั่งมีถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
“เดี๋ยวก่อน!”
แต่ในขณะนั้นเอง เสียงเอื่อยเฉื่อยเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ฝูงชนเปิดทางออก ภายใต้การคุ้มกันของผู้ติดตามทรงพลังหลายคน ชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดปักทองถือพัดพับ เดินอาด ๆ มาอย่างภาคภูมิ
เขาจ้องมองลูกแก้วคริสตัลในมือซูเฉินโดยไม่ปิดบังความโลภในแววตาเลยแม้แต่น้อย
“กล้าดียังไงถึงเอาลูกแก้วคริสตัลไร้ค่ามาขายตั้งหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณระดับสูงสุด? พวกเจ้านี่มันบ้าไปแล้วแน่ ๆ! ลูกแก้วนี่ข้าต้องการ! เอาไปเลยร้อยศิลาวิญญาณระดับต่ำเป็นค่าตอบแทน!”
ชายหนุ่มในชุดปักทองหัวเราะเยาะ จากนั้นก็คว้าศิลาวิญญาณกำมือหนึ่งโปรยลงพื้น
“เขาคือ…คุณชายตระกูลหยวน หยวนชิง?!”
มีคนอุทานขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ในเมืองโบราณรกร้างทางใต้ หอสมบัติวั่นเป่าคือผู้ปกครองสูงสุดโดยไร้ข้อกังขา
แต่ตระกูลหยวนก็เป็นอำนาจอันดับสองรองลงมาในเมืองนี้ มีร้านค้ามากมายในครอบครอง ว่ากันว่าตระกูลหยวนมีสายสัมพันธ์ทางเครือญาติกับนักบุญโอสถคนหนึ่งของหอสมบัติวั่นเป่า
ด้วยเหตุนี้ ตระกูลหยวนจึงมีอิทธิพลอย่างมากในเมืองโบราณแห่งนี้
ส่วนหยวนชิงบุตรชายของผู้นำตระกูลหยวน ก็เป็นคนเสเพลสุดขีด เคยก่อเรื่องราวอื้อฉาวไว้มากมาย
“ไม่ได้! เราขายลูกแก้วคริสตัลให้คุณชายผู้นี้แล้ว!”
อาหมิงเอ่ยอย่างจริงจัง
แววตาของเขามีโทสะเล็กน้อย
แม้หยวนชิงจะยื่นหนึ่งร้อยศิลาวิญญาณระดับสูงสุดให้ เขาก็จะไม่ขายให้เด็ดขาด
แต่ไม่คาดเลยว่าหยวนชิงจะหยิบมาแค่ศิลาวิญญาณระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อน ชัดเจนว่าคิดจะปล้นกันชัด ๆ!