ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 337 เจ้าเป็นใคร
ตอนที่ 337 เจ้าเป็นใคร
วาจาของซูเฉินเปรียบดั่งอัสนีฟาดดังสนั่นไปทั่วทุกสารทิศ
ผู้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกต่างพากันตกตะลึงเมื่อเห็นฉากนี้ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างยิ่ง
ซูเฉินแข็งแกร่งดั่งคำร่ำลือจริง ๆ
แม้แต่ไป๋กังยังถูกปราบลงอย่างง่ายดาย เช่นนั้นแล้วจะมีผู้ใดต้านเขาได้อีก?
“หยุดนะ!”
“ปล่อยไป๋กังเดี๋ยวนี้!”
ผู้อาวุโสสองคนจากนิกายปราบอสูรทนไม่ไหวอีกต่อไป พากันตะโกนลั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง
พวกเขาจะทนเห็นศิษย์อัจฉริยะของนิกายปราบอสูรถูกเหยียบย่ำเช่นนี้ได้อย่างไร?
“ทนไม่ไหวแล้วหรือ? หากไม่พอใจ ก็เข้ามาพร้อมกันเลย! วันนี้ข้าไม่เพียงจะปราบคนรุ่นเยาว์ของนิกายปราบอสูร แม้แต่คนรุ่นเก่าข้าก็ไม่เกรง!”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
ผู้อาวุโสทั้งสองจากนิกายปราบอสูรต่างมีพลังฝึกปรือในระดับนักบุญยุทธ์ รัศมีปราณของพวกเขาแข็งแกร่งไร้เทียมทาน
ทว่าเมื่อซูเฉินมองไปยังทั้งสอง กลับไม่มีแม้แต่วี่แววของความหวาดกลัวในดวงตา มีเพียงเปลวไฟแห่งการต่อสู้ลุกโชน
บังเอิญนักที่การฝึกของเขาทะลวงถึงระดับจักรพรรดิยุทธ์และได้หลอมรวมขอบเขตโกลาหลสำเร็จ เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าขอบเขตโกลาหลของเขาจะส่งผลอย่างไรต่อผู้ฝึกตนนักบุญยุทธ์
“เจ้า…ช่างกล้าบ้าบิ่นนัก! นี่หรือคือวิธีที่นิกายเทียนเต๋าปฏิบัติต่อแขก?”
ผู้อาวุโสทั้งสองจากนิกายปราบอสูรสีหน้าเข้มจัด
ในตอนนี้พวกเขาอยากจะลงมือสั่งสอนซูเฉินให้เข็ดหลาบเสียเหลือเกิน
ทว่าเมื่อนึกถึงคำร่ำลือเรื่องความสามารถในการต่อสู้ของซูเฉิน พวกเขากลับรู้สึกเกรงกลัว หากพวกเขาพ่ายแพ้ให้ซูเฉินจริง ๆ นั่นจะเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ของนิกายปราบอสูร
“หากเป็นแขกมาเยือน นิกายเทียนเต๋าของเราย่อมต้อนรับด้วยมารยาท! แต่หากเป็นศัตรูมาเยือน พวกเราย่อมไม่กลัวศึก!”
หยวนป้าและลั่วเสวียนก้าวออกมาพร้อมแววตาเย็นชา
เพลิงโทสะในใจพวกเขากำลังลุกโชน
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้มาแสดงความยินดีในนาม ทว่าแท้จริงแล้วคือการยั่วยุ โดยเฉพาะนิกายปราบอสูรที่ทำร้ายศิษย์นิกายเทียนเต๋าอย่างต่อเนื่องด้วยท่าทีโอหัง
ซูเฉินปราบไป๋กังลงได้ นับเป็นการระบายความแค้นของนิกายเทียนเต๋าทั้งหมด!
ผู้อาวุโสทั้งสองจากนิกายปราบอสูรแววตาเต็มไปด้วยเพลิงโกรธ พวกเขาไม่คาดคิดว่านิกายเทียนเต๋าจะทรงพลังถึงเพียงนี้
ทว่ามองเห็นไป๋กังถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้าซูเฉิน พวกเขาก็ต้องกลืนเลือดลงคอ กล่าวเสียงต่ำว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์ซูเฉิน ไป๋กังเพียงแลกเปลี่ยนวรยุทธ์กับอัจฉริยะของนิกายเทียนเต๋าหลายคน หาได้มีเจตนาทำร้ายพวกเขาไม่ พวกเรายินดีจะมอบโอสถรักษาเพื่อเยียวยาเซี่ยวฟานและผู้อื่น ขอได้โปรดปล่อยไป๋กังเถิด!”
ท้ายที่สุด นี่คือน่านฟ้าของนิกายเทียนเต๋า
พวกเขาเองก็เกรงว่าหากซูเฉินโกรธจัดแล้วฆ่าไป๋กังลงที่นี่ ความหวังของนิกายปราบอสูรคงดับสิ้น
กล่าวเช่นนั้นแล้ว พวกเขายังหันไปมองหวังเจี่ยวแห่งนิกายไร้เริ่มต้นด้วยสายตาเว้าวอน หวังว่านางจะยื่นมือช่วยพูดแทน
“บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋านี่ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก!”
หวังเจี่ยวยืนขึ้น จ้องมองซูเฉินพลางแสยะยิ้ม
นางมีรูปร่างสูงโปร่ง สวมเกราะแดงแนบเนื้อ ทรวดทรงโค้งเว้า แผ่กลิ่นอายทรงพลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและกระหายการต่อสู้
“ตามคำกล่าว ฆ่าคนก็แค่พอประมาณ หากเป็นการแลกเปลี่ยนวรยุทธ์ แล้วเจ้าก็ได้ปราบไป๋กังแล้ว ยังจะเหยียบย่ำเขาอีกเพื่ออะไร? ปล่อยไป๋กังซะ!”
หวังเจี่ยวมองซูเฉินอย่างสูงส่ง น้ำเสียงสั่งการไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“เจ้ากำลังออกคำสั่งกับข้าหรือ?”
มุมปากของซูเฉินยกยิ้มเล็กน้อย
บุตรีผู้ภาคภูมิแห่งนิกายไร้เริ่มต้นนางนี้สำคัญตัวเองเกินไป ซูเฉินเองก็มองออกว่าเบื้องหลังการกระทำอันโหดเหี้ยมของไป๋กังนั้น มีหวังเจี่ยวอยู่เบื้องหลัง
บัดนี้หวังเจี่ยวจึงก้าวออกมาเอง
“นิกายไร้เริ่มต้นของข้าเป็นผู้นำแห่งพันธมิตรเจ็ดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ดินแดนรกร้างตะวันออกทั้งหมดต่างยกย่องนับถือ แล้วไงเล่า? ข้าสั่งเจ้า ปล่อยไป๋กังเสีย!”
หวังเจี่ยวแค่นเสียงเยาะ
ซูเฉินเพียงยิ้ม เมื่อเห็นความหยิ่งยะโสของหวังเจี่ยว ดวงตาก็ฉายแววดูแคลน เอ่ยเพียงไม่กี่คำว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าคือใคร?”
ทุกคนต่างตกตะลึง
ไม่มีใครคาดคิดว่าซูเฉินจะกล้าดูแคลนหวังเจี่ยวถึงเพียงนี้
ต้องรู้ว่าบัดนี้นิกายไร้เริ่มต้นเป็นผู้นำแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเจ็ดในดินแดนรกร้างตะวันออก และอาจารย์ของหวังเจี่ยวยังเป็นผู้นำนิกายไร้เริ่มต้นและผู้นำพันธมิตรเจ็ดนักบุญอีกด้วย!
แม้แต่ผู้นำนิกายต่างก็ต้องให้เกียรตินาง
ซูเฉินช่างกล้าหาญเพียงใดกันแน่?
“ซูเฉิน เจ้าอยากตายหรือ?”
สีหน้าหวังเจี่ยวเย็นเยียบ แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอันเย็นชา
นางคือใครกัน?
ในฐานะบุตรีผู้ภาคภูมิแห่งนิกายไร้เริ่มต้น ไม่ว่าจะเป็นจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิหรือผู้นำดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ให้เกียรตินาง แล้วผู้ใดกล้าหมิ่นเกียรตินางได้?
ในสายตาหวังเจี่ยว นอกจากพี่ชายหวังเถิงแล้ว นางคือตัวตนอัจฉริยะที่เจิดจ้าที่สุดในดินแดนรกร้างตะวันออก ไม่มีใครเทียบได้
แม้แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋า นางก็ไม่เคยนับถือ
แต่ตอนนี้ ซูเฉินกลับพูดกับนางตรง ๆ ว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าคือใคร?”
หวังเจี่ยวแทบจะคลุ้มคลั่ง!
“ซูเฉิน เจ้ากล้าดีอย่างไร…”
หวังเจี่ยวชี้หน้าซูเฉิน เตรียมจะต่อว่า
“อย่าพล่ามให้มาก! หากเจ้าจะออกหน้าแทนไป๋กัง ก็เข้ามาสู้กับข้า! หากเจ้าชนะข้า เจ้าก็พาไป๋กังไปได้! แล้วไงล่ะว่านั่นคือนิกายไร้เริ่มต้น? ที่นี่คือนิกายเทียนเต๋า หากเจ้าคิดเหิมเกริมในที่ของข้า เช่นนั้นเจ้าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
ซูเฉินเยาะเย้ย ขัดคำพูดของหวังเจี่ยวอย่างไม่เกรงใจ