ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 336 เจ้ายังอ่อนหัดนัก เจ้ามันต่ำยิ่งกว่าขยะเสียอีก
- Home
- ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์
- ตอนที่ 336 เจ้ายังอ่อนหัดนัก เจ้ามันต่ำยิ่งกว่าขยะเสียอีก
ตอนที่ 336 เจ้ายังอ่อนหัดนัก เจ้ามันต่ำยิ่งกว่าขยะเสียอีก
“ใช่ ข้านี่แหละ! เจ้าน่ะคือซูเฉิน บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋าใช่หรือไม่? ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นไก่อ่อน ไม่กล้าออกมาเสียแล้ว ที่ไหนได้ กล้าก้าวขึ้นเวทีมาด้วยตนเอง เจ้าช่างกล้าหาญยิ่งนัก…”
แม้ในใจไป๋กังจะมีความลังเลอยู่บ้าง แต่ใบหน้ากลับเหยียดยิ้มเยาะ เขามองซูเฉินอย่างดูแคลนแล้วกล่าวอย่างเย้ยหยัน
ตูม!
ทว่าซูเฉินกลับไม่ให้เขาพูดจบเสียด้วยซ้ำ เพียงพริบตาเดียว หมัดอันทรงพลังก็พุ่งออกมาตัดบทคำพูดของไป๋กังอย่างเฉียบขาด
“ซูเฉิน! เจ้าหาเรื่องตายเอง!”
ไป๋กังตกใจและโกรธเกรี้ยว
เขาไม่คาดคิดว่าซูเฉินจะลงมือทันทีโดยไม่พูดไม่จา
ที่สำคัญ หมัดนั้นห่อหุ้มด้วยหมอกแห่งความโกลาหลและกลุ่มเมฆสีทองเจิดจ้า แผ่คลื่นพลังที่ทำให้หัวใจของไป๋กังเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ไป๋กังรีบยกขวานดำขนาดยักษ์ขึ้นโดยไม่ลังเล เปล่งกลิ่นอายสังหารอย่างน่าสะพรึงกลัว ฟาดฟันลงมาอย่างรุนแรง ราวกับจะแยกฟ้าผ่าแผ่นดิน
กระบวนท่าฟันเทพพยัคฆ์ขาว!
ขวานนี้ทรงพลังอย่างยิ่ง บรรจุพลังศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถฉีกกระชากทุกสรรพสิ่ง แม้แต่กระบี่ของเซี่ยวฝานยังถูกทำลายโดยขวานเล่มนี้
ใบหน้าของไป๋กังเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่ดุร้าย เขาตั้งใจจะฟันแขนของซูเฉินให้ขาด และให้บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋าได้ลิ้มรสพลังของนิกายปราบอสูร!
ในวินาทีถัดมา หมัดของซูเฉินปะทะเข้ากับกระบวนท่าฟันเทพพยัคฆ์ขาวโดยตรง
แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋กังตกตะลึงคือ เมื่อขวานศักดิ์สิทธิ์ในมือฟาดใส่แขนของซูเฉิน กลับเกิดประกายไฟพร่างพราย ราวกับเหล็กปะทะเหล็ก
พร้อมกันนั้น พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงก็สวนกลับเข้าใส่ ทำให้ขวานดำขนาดยักษ์ในมือของเขาแตกร้าว แล้วระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ใต้หมัดของซูเฉิน
หมัดอันหาที่เปรียบมิได้ยังคงพุ่งทะยานต่อไป แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าส่องสะท้อนในดวงตาที่ตื่นตระหนกของไป๋กัง ก่อนจะซัดเข้าเต็มอกของเขา
แค่ก!
เลือดสดสาดกระเซ็น อกราวกับยุบลง กระดูกไม่รู้ว่าหักไปกี่ซี่ เลือดพุ่งออกจากปาก ไป๋กังลอยละลิ่วออกไป กระแทกพื้นแข็งที่อยู่ไกลอย่างรุนแรง
โฮก!
ในขณะนั้น เสืออสูรพิภพรู้สึกได้ว่านายของมันตกอยู่ในอันตราย จึงคำรามกึกก้อง สายตาแดงฉาน พุ่งเข้าใส่ซูเฉินในทันที
แสงศักดิ์สิทธิ์สีดำพวยพุ่งออกจากปากของมัน ราวกับจะกัดกร่อนทุกสรรพสิ่ง แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสยดสยอง
“เจ้าสัตว์อสูร คิดจะหาที่ตาย!”
แววตาของซูเฉินแฝงไว้ด้วยเจตนาฆ่า
ฝ่ามือเดียวตบออก พลังฝ่ามือกวาดผ่าน แสงศักดิ์สิทธิ์สีดำแตกกระจาย แล้วเขาก็กระทืบเท้าลง
แผ่นดินสั่นสะเทือน ภูเขาราวกับจะถล่ม
แม้กระทั่งลานประลองโบราณที่ได้รับการเสริมพลังจากค่ายกลยังสั่นสะเทือนจนอักขระ จำนวนมากระเบิดขึ้นในพริบตา
ซูเฉินเหยียบลงบนหัวของเสืออสูรพิภพ
หัวของมันระเบิดเสียงดังสนั่น เลือดเนื้อกระจาย ร่างไร้หัวขนาดยักษ์ล้มตึงลงกับพื้น สิ้นชีพในทันที
“อะไรนะ?!”
ทุกผู้คนตกตะลึง
หวังเจี่ยว หลี่หยุนเฟย เฉินโหลว และคนอื่น ๆ ลุกขึ้นยืน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดผวา
พลังของไป๋กังเป็นที่ประจักษ์ต่อสายตาทุกคน
แม้ซูเฉินจะมาถึง พวกเขาก็ยังคิดว่าทั้งสองจะต้องต่อสู้อย่างดุเดือดแน่
แต่กลับไม่มีใครคาดคิดว่า พลังการต่อสู้ของซูเฉินจะร้ายกาจถึงเพียงนี้
เพียงหมัดเดียว เขาก็ทำลายกระบวนท่าฟันเทพพยัคฆ์ขาว ทำลายขวานศักดิ์สิทธิ์ และซัดไป๋กังจนบาดเจ็บสาหัส
เสืออสูรพิภพของไป๋กังซึ่งมีพลังต่อสู้อยู่ในระดับราชาอสูร ยังถูกเหยียบหัวจนระเบิด!
ง่ายดายเช่นนี้ เขากลับสามารถเอาชนะอัจฉริยะจากนิกายปราบอสูรได้
นี่หรือคือพลังการต่อสู้ที่แท้จริงของบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋า?
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ทรงพลัง!”
“บุตรศักดิ์สิทธิ์ไร้เทียมทาน!”
เหล่าอาวุโสและศิษย์นิกายเทียนเต๋าต่างคลั่งไคล้ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและปีติ ตะโกนลั่นอย่างบ้าคลั่ง
ความโกรธ ความคับแค้นใจ และความอัปยศที่สั่งสมในหัวใจ ถูกกวาดล้างไปด้วยหมัดเดียวของซูเฉิน!
นี่แหละคือบุตรศักดิ์สิทธิ์ของนิกายเทียนเต๋า
นี่แหละคือซูเฉิน!
แม้ไป๋กังจะร้ายกาจเพียงใด มีเสืออสูรพิภพเป็นผู้ช่วย แต่ในมือของซูเฉินกลับอ่อนแอยิ่งกว่าขยะ!
“พละกำลังทางร่างกายช่างร้ายกาจยิ่ง!”
เฉินโหลวเอ่ยช้า ๆ ดวงตามองซูเฉินด้วยความกระหายในการต่อสู้อย่างแรงกล้า
บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายเทียนเต๋า ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริง ๆ!
“เจ้าขยะอย่างเจ้ากล้าเหิมเกริมดูหมิ่นนิกายเทียนเต๋าได้อย่างไร?”
ซูเฉินแค่นเสียงเย้ยหยัน ก้าวเดินเข้าหาไป๋กัง
“ซูเฉิน! เจ้าต้องตาย…”
ไป๋กังคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ดวงตาแดงก่ำ
เสืออสูรพิภพเป็นอสูรที่เขาฝึกปราบได้ด้วยตนเอง เป็นทั้งสหายร่วมรบและคู่หู แต่กลับถูกซูเฉินเหยียบหัวจนแตกละเอียด ทำให้เขาโกรธจนแทบบ้า
แต่ฝ่าเท้าของซูเฉินกลับตกลงมาราวกับเสาหลักสวรรค์ เหยียบลงบนหัวของไป๋กัง ทำให้เขาอาเจียนเป็นเลือด ไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
ใบหน้าของไป๋กังถูกกดแนบกับลานประลองแข็ง ๆ จนร่างกายสั่นระริกแทบคลั่ง
ความอัปยศนี้เจ็บปวดยิ่งกว่าความตายเสียอีก!
“เจ้าพูดถูกแล้ว ในโลกนี้ ผู้แข็งแกร่งคือผู้ที่ได้รับความเคารพ! ศิษย์พี่ของข้าแพ้เจ้า เพราะพลังฝึกตนยังด้อยกว่า จึงถูกเจ้าโจมตีจนบาดเจ็บหนัก แต่ในสายตาข้า เจ้ายังอ่อนแอกว่าขยะเสียอีก! เจ้าขยะ! ยังกล้าดูแคลนนิกายเทียนเต๋าอีกหรือ?!”
ซูเฉินแสยะยิ้มเยาะ
เสียงของเขาดังก้องเหมือนฟ้าคำราม สะเทือนไปทั่วนิกายเทียนเต๋า