ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 300 พันธะสัญญาแห่งนักบุญยุทธ์
“ฆ่า!”
ซูเฉินคำรามออกมา พลางตบฝ่ามือสวนกลับไปทันที
ฮึ่ม!
เสียงคำรามของพญามังกรโบราณดังกึกก้องไปทั่วห้วงเวหา เงาร่างมังกรทั้งเก้าปรากฏขึ้นเบื้องหลังซูเฉิน ทำให้เขาดูยิ่งใหญ่ลึกลับราวกับจักรพรรดิมังกรอมตะ
หมัดมังกรสะท้านปฐพี!
นี่คือยอดวิชาระดับสวรรค์ในเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร ทรงพลังถึงขีดสุด หากฝึกจนถึงที่สุดจะสามารถควบรวมพลังของมังกรทั้งเก้า ฉีกทะลวงห้วงเวหา ทำลายล้างโลกหล้าได้
แม้ว่าซูเฉินยังฝึกไม่ถึงขีดสุด แต่ฝ่ามือนี้ก็ยังน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ปะทะกับกระบวนท่าฝ่ามือเผาเก้าอาทิตย์ของหลี่อวิ๋นเฟยในชั่วพริบตา
ปัง!
ห้วงเวหาถูกฉีกขาดทันที รอยร้าวแพร่กระจายออกไป คลื่นพลังพลันปั่นป่วนทั่วท้องฟ้า
ซูเฉินกับหลี่อวิ๋นเฟยต่างก็ถูกแรงสะท้อนผลักกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกัน
อย่างไรก็ตาม ร่างกายของซูเฉินแข็งแกร่งเป็นพิเศษ แม้จะถูกสะท้อนกลับ แต่เขาก็สะบัดเท้าทะยานเข้าหาหลี่อวิ๋นเฟยอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
หลี่อวิ๋นเฟยรู้สึกถึงความชาในแขน เลือดลมปั่นป่วน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“เป็นไปได้อย่างไร? เขาเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาลับอันทรงพลังนั่นถึงขนาดนี้เชียวหรือ?”
หลี่อวิ๋นเฟยตกใจอย่างลึกซึ้ง
ไม่ว่าจะเป็นกระบวนท่ากระบี่ชะตาชีวิต หรือกระบวนหมัดมังกรสะท้านปฐพีของซูเฉิน ล้วนไม่ด้อยไปกว่าฝ่ามือเผาเก้าอาทิตย์ของเขาเอง บางกระบวนท่ากลับยิ่งน่าสะพรึงกลัวเสียอีก
สิ่งนี้ทำให้หลี่อวิ๋นเฟยเริ่มสงสัย
ท้ายที่สุด สิ่งที่ซูเฉินใช้ ไม่ใช่วิชายุทธ์ของนิกายเทียนเต๋า
“หรือว่า… เขาคือผู้กลับชาติมาเกิดของยอดยุทธ์โบราณ?”
หลี่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดเงียบ ๆ
โครม! โครม! โครม!
เขาก็ลงมืออย่างเอาจริง พลังฆ่าฟันพลุ่งพล่านเต็มอก เมื่อเห็นซูเฉินพุ่งเข้ามาอีก เขาก็ระเบิดพลังระดับจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุดของตนออกมา เปิดใช้แดนเพลิงสวรรค์ เปลวเพลิงทองลุกโหมทั่วร่าง โจมตีใส่ซูเฉินอย่างต่อเนื่อง
ทั้งสองปะทะกันด้วยความเร็วสูงในห้วงเวหา ราวกับดวงอาทิตย์สองดวงที่เปล่งแสงเจิดจ้า ทุกครั้งที่กระทบกัน ห้วงเวหาก็สั่นสะเทือน แสงศักดิ์สิทธิ์ระเบิดกลายเป็นพายุพลังศักดิ์สิทธิ์กวาดล้างไปทั่วทิศ
ภาพนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
แม้แต่ซุนฉีหยางที่กำลังต่อสู้กับเซี่ยวฟานอยู่ ก็ยังมีสีหน้าเคร่งเครียด
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ซูเฉินแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก!
……
ในขณะที่ซูเฉินกับหลี่อวิ๋นเฟยต่อสู้อย่างดุเดือดนั้นเอง
เหนือเก้าชั้นฟ้า ลมฟ้าอากาศพลิกผัน หมอกพวยพุ่ง เงาร่างหนึ่งที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายทรงพลังยิ่งปรากฏขึ้น
เขาคือชายชราผมขาวเคราขาว หน้าตาเคร่งขรึม ดวงตาลึกล้ำคมกริบ คือจ้าวนิกายคนปัจจุบันของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า จงหลิน!
“จงหลิน เจ้าจะเข้ามาแทรกในการต่อสู้ของคนรุ่นหลังหรือ?”
ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งที่แผ่วเบาแต่น่าเกรงขามพลันดังขึ้น
“กู่ทงเทียน?”
ประกายเย็นเฉียบวาบในดวงตาของจงหลิน
เบื้องหน้าเขา ชายชราในชุดเต๋าหยาบกร้านผู้หนึ่งปรากฏขึ้น สีหน้าดูเหนื่อยล้าแต่แฝงด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
คือกู่ทงเทียน!
“ข้ากำลังสงสัยอยู่เชียวว่าทำไมนิกายเทียนเต๋าจึงปล่อยให้ซูเฉินกับเซี่ยวฟานอาละวาดในดินแดนของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า! ที่แท้เจ้าคือผู้อยู่เบื้องหลัง คิดจะหยุดข้าอย่างนั้นหรือ?”
จงหลินหัวเราะเย้ย ดวงตาแหลมคมเป็นพิเศษ
กู่ทงเทียนคือนักยุทธ์ร่วมยุคเดียวกับเขา เป็นอสูรเฒ่าที่อยู่มายาวนานนับพันปี หากไม่ใช่เพราะกู่ทงเทียนคุ้มนิกายเทียนเต้าอยู่ ป่านนี้นิกายนั้นคงถูกทำลายไปแล้ว
เขาคือบุคคลที่จงหลินหวาดเกรงอย่างยิ่ง
“จงหลิน ตราบใดที่เจ้าไม่แตะต้องซูเฉินกับเซี่ยวฟาน ข้าย่อมไม่ลงมือเช่นกัน! ข้าไม่ต่ำช้าเหมือนพวกเจ้าจากนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ที่เป็นถึงนักบุญยุทธ์ยังกล้าแกล้งผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่า!”
กู่ทงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มสงบ
สีหน้าของจงหลินหม่นลง เขารู้ว่าคำพูดของกู่ทงเทียนพาดพิงถึงใคร—ซุนฉีหยางที่กำลังสู้กับเซี่ยวฟานเบื้องล่างก็เป็นนักบุญยุทธ์
หากแพร่ออกไปจริง ๆ คงไม่ดีนัก
“กู่ทงเทียน ซูเฉินขโมยสมบัติจากนิกายข้า เขาต้องคืนมันมา! ไม่เช่นนั้น ข้าจะเปิดศึกทำลายนิกายของข้า!”
จงหลินกล่าวเสียงเย็น ดวงตาแฝงด้วยเจตนาฆ่า
“เจ้าหมายถึงแท่นสังหารเทพหรือ?”
กู่ทงเทียนยิ้มอย่างสงบ
“เจ้ารู้เรื่องแท่นสังหารเทพด้วยหรือ?”
ประกายตาในดวงตาของจงหลินเปล่งแสง เขาหัวเราะเยาะ “ดูเหมือนว่านิกายเทียนเต๋าของเจ้าจะรู้อะไรมากมายเกี่ยวกับนิกายของข้า เอาล่ะ ใช่ มันคือแท่นสังหารเทพ! หากเขาคืนให้ ก็รอดตัวไป แต่หากไม่… วันนี้เขาต้องตาย!”
“จงหลิน เจ้าแก่แล้ว เหตุใดจึงยังอารมณ์ร้อนนัก? เช่นนี้เถิด เราสองคนเดิมพันกันดีหรือไม่?”
กู่ทงเทียนกล่าวด้วยรอยยิ้มสงบ
“เดิมพันอะไร?”
จงหลินถามเสียงขรึม
“พนันกันว่า ซูเฉินกับหลี่อวิ๋นเฟย ใครจะชนะ! หากซูเฉินชนะ เจ้าจะต้องเลิกติดตามเรื่องแท่นสังหารเทพ เป็นไง?”
กู่ทงเทียนกล่าวอย่างสงบ
“เจ้าวางแผนดีนี่! แต่เจ้าคิดจริงหรือว่า ซูเฉินจะชนะหลี่อวิ๋นเฟยได้?”
จงหลินแค่นเสียงเย็นชา
“เจ้าก็แค่ตอบว่าเอาหรือไม่เอา?”
“ทำไมจะไม่ล่ะ? แต่หากซูเฉินแพ้ เขาไม่เพียงต้องคืนแท่นสังหารเทพ แต่ชีวิตเขาอาจไม่รอด!”
“ตราบใดที่เจ้าไม่ลงมือ หลี่อวิ๋นเฟยก็ฆ่าเขาไม่ได้!”
“งั้นเรามาดูกัน!”
จงหลินกับกู่ทงเทียนตกลงกันชั่วคราว
ทั้งสองเป็นผู้ฝึกตนยุคเดียวกัน ระดับพลังล้ำลึกเกินหยั่ง ต่างก็ระแวดระวังอีกฝ่าย ไม่ยอมเปิดศึกกันง่าย ๆ ดังนั้นปล่อยให้คนรุ่นหลังตัดสินแพ้ชนะคือหนทางที่ดีที่สุด
จงหลินมั่นใจในตัวหลี่อวิ๋นเฟย ด้วยไพ่ตายของหลี่อวิ๋นเฟย ต่อให้นักบุญยุทธ์ยังฆ่าได้
ซูเฉินจะต้องพ่ายแพ้แน่นอน!