ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 267 หัวใจแห่งจักรพรรดิยุทธ์
ครืน!
สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่แปดเปล่งแสงทองสว่างไสว แฝงพลังเร้นลับอย่างยิ่ง ประหนึ่งลำแสงทองคำที่ทะลุฟ้าทะลุดิน กดทับดินแดนทั้งปวงด้วยอำนาจอันยิ่งใหญ่
ฉึบ!
เสียงกระบี่ดังก้องผ่านความว่างเปล่า ลั่วเสวียนจ้องมองอย่างแน่วแน่ แววตาคมกริบไร้ผู้ใดเทียบ แสงกระบี่สว่างเจิดจ้าทะยานขึ้นสู่ฟ้า มุ่งสู่สายฟ้าแห่งทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่แปด
นางสัมผัสถึงความน่าสะพรึงกลัวของมันได้อย่างลึกซึ้ง ราวกับโทษทัณฑ์แห่งสวรรค์ที่พร้อมจะล้างผลาญทุกสรรพชีวิต ทำให้นางรู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิต
แต่ในห้วงเวลานี้ นางไม่อาจหลีกหนี มีเพียงต้องเผชิญหน้าเท่านั้น!
ปัง!
กระบี่ในมือลั่วเสวียนเจิดจ้าราวเทพเจ้า แม้แต่ความว่างเปล่ายังสั่นสะเทือนและแตกร้าว แสงกระบี่นั้นดุจดั่งกระบี่สังหารเทพที่ฟาดฟันขึ้นโดยมนุษย์ธรรมดา แฝงไว้ด้วยพลังไร้เทียมทาน
แสงกระบี่ปะทะกับสายฟ้าในทันที ฟ้าดินถึงกับหม่นหมอง
ในที่สุด ฟ้าที่เต็มไปด้วยสายฟ้าระเบิดออก และแสงกระบี่ของลั่วเสวียนก็ค่อยๆ อ่อนแรงลงจนกระทั่งมอดดับ ก่อนจะแตกสลายด้วยเสียงสนั่น
ปัง!
ทว่าในชั่วขณะนั้นเอง หอกสายฟ้าสีเลือดของจักรพรรดิเล่ยตงพุ่งทะยานข้ามความว่างเปล่าด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง แทงทะลุทรวงอกของลั่วเสวียนโดยตรง
เลือดสาดกระเซ็น
ร่างลั่วเสวียนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง นางกระอักเลือดออกมาในทันที และร่วงหล่นจากกลางอากาศ
เล่ยตงวู่หวงเลือกเวลาได้อย่างแม่นยำ ในขณะที่ลั่วเสวียนกำลังรับมือกับทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่แปดอย่างสุดกำลัง ไม่อาจต่อต้านการโจมตีได้เลย จึงถูกโจมตีอย่างจังในชั่วพริบตา
“ไม่นะ!!!”
ในค่ายกลผนึกสวรรค์หกแฉก ดวงตาของซูเฉินกลายเป็นสีเลือดทันที เขาคำรามออกมาด้วยเสียงอันแหลมสูงและเจ็บปวดสุดขีด
หอกสายฟ้าสีเลือดแทงทะลุทรวงอกของลั่วเสวียน ทำให้นางบาดเจ็บสาหัส และตัดเส้นทางสู่การเป็นนักบุญยุทธ์ของนางทิ้งไปอย่างไร้ความปราณี
เมื่อได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้ นางจะต้านทานทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าได้อย่างไร?
ปัง!
แววตาของซูเฉินเต็มไปด้วยจิตสังหาร เส้นผมสีดำพลิ้วไหว โลหิตเดือดพล่าน แฝงไว้ด้วยความเกลียดชังอย่างแรงกล้า เผชิญหน้ากับนิ้วทำลายจิตหุนหยวนของซุนฉีหยาง เขาชกออกไปด้วยหมัดหนึ่ง!
ในขณะนั้น ร่างกายเขาเปล่งแสงทองเจิดจ้า เงามังกรแท้ทั้งเก้าปรากฏอยู่เบื้องหลัง รายล้อมด้วยแสงแห่งความโกลาหล ภาพที่ปรากฏนั้นทรงพลังอย่างที่สุด
ซูเฉินผลักดันเคล็ดวิชาสงครามฟ้าดินเก้ามังกร และกายาโกลาหลถึงขีดสุด พลังที่ปะทุออกมาจากร่างถึงกับทำให้ซุนฉีหยางสีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความตกตะลึง
ปัง!
หมัดนั้นรุนแรงเกินต้านทาน
แม้นิ้วทำลายจิตหุนหยวนจะเป็นเคล็ดวิชายุทธ์ระดับสวรรค์ขั้นสูงสุด แต่ก็ยังถูกหมัดของซูเฉินทำลายจนแหลกละเอียด
ต่อจากนั้น ค่ายกลผนึกสวรรค์หกแฉกที่แข็งแกร่งโดยรอบถึงกับสั่นสะท้าน รอยร้าวปรากฏขึ้น ก่อนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และพังทลายลงด้วยเสียงสนั่น
“เล่ยตง ถึงเวลาตายของเจ้าแล้ว!!!”
ซูเฉินคำราม ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหารรุนแรง ทะยานพุ่งไปยังจักรพรรดิเล่ยตงอย่างบ้าคลั่ง
“อะไรกัน?!”
เล่ยตงถึงกับตกตะลึง
ค่ายกลผนึกสวรรค์หกแฉกที่สามารถผนึกนักบุญยุทธ์ได้ กลับถูกซูเฉินทำลายลงได้อย่างง่ายดายเช่นนี้?
เป็นไปได้อย่างไร!
ยิ่งไปกว่านั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากซูเฉินในขณะนี้ ถึงกับทำให้เล่ยตงรู้สึกหนาวสั่นในจิตใจ
ปัง!
ในพริบตาเดียว ซูเฉินปรากฏตัวตรงหน้าจักรพรรดิเล่ยตง หมัดแห่งความโกลาหลสีทองสว่างเจิดจ้า ราวกับจะแตกสลายสวรรค์ พุ่งเข้าฟาดโดยไม่รีรอ
“ซูเฉิน เจ้ากล้ารึ?!”
ซุนฉีหยางตะโกนด้วยความโกรธแค้นและตกตะลึง
เขาทั้งตกใจและโกรธ! สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ พลังที่ซูเฉินระเบิดออกมาในชั่วขณะนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง ไม่ต่างอะไรจากการโจมตีเต็มพลังของนักบุญยุทธ์
สิ่งที่ทำให้เขาโกรธคือ หากปล่อยให้ซูเฉินสังหารจักรพรรดิเล่ยตงต่อหน้าต่อตาเขา เช่นนั้นชื่อเสียงของเขาในฐานะรองเจ้านิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าคงพินาศย่อยยับ
ปัง!
โดยไม่รีรอแม้แต่น้อย เขาฟาดฝ่ามือลงใส่ซูเฉิน เสริมด้วยพลังของเก้าตะวัน รุนแรงกว้างขวาง เปลวเพลิงลุกโชติช่วงราวกับพร้อมจะเผาผลาญสรรพสิ่ง
“ฆ่า!”
ซูเฉินเปล่งเสียงดุดันราวกับเสียงฟ้าร้อง ดวงตาเย็นเยียบไร้ความลังเล
ดูเหมือนว่าเขาไม่ใส่ใจต่อการโจมตีของซุนฉีหยางเบื้องหลังแม้แต่น้อย มุ่งมั่นจะสังหารจักรพรรดิเล่ยตงให้สิ้นซาก
“ซูเฉิน เจ้า…”
จักรพรรดิเล่ยตงคำรามด้วยความโกรธ ตั้งใจจะกล่าวบางสิ่ง
แต่หมัดของซูเฉินก็ทะลวงผ่านเขตแดนจักรพรรดิยุทธ์ของเขาโดยตรง ทำลายแขนทั้งสองที่ยกขึ้นมาต้านทาน และกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างรุนแรง!
เปาะ!
เสียงกระดูกหักดังชัดเจน หน้าอกของจักรพรรดิเล่ยตงยุบลงทันที ไม่รู้ว่ากระดูกแตกหักไปเท่าใด
เลือดพุ่งกระเซ็น ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เลือดทะลักออกจากปาก
ผัวะ!
หมัดของซูเฉินทะลุหน้าอกของเขาโดยตรง ก่อนจะควักหัวใจของจักรพรรดิเล่ยตงออกมา และบดขยี้มันต่อหน้าต่อตา!
แม้จักรพรรดิยุทธ์จะมีชีวิตชีวาเข้มแข็ง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นฟื้นคืนชีพจากหยดเลือด หากหัวใจถูกทำลาย แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่อาจช่วยได้
ดวงตาของเล่ยตงเต็มไปด้วยความเสียดาย ความหวาดกลัว ความเสียใจ และความโกรธ สุดท้ายแสงในดวงตาก็หรี่ลง และร่างตกจากกลางอากาศ
ตายด้วยความแค้น!
ปัง!
ในเวลาเดียวกัน ฝ่ามือของซุนฉีหยางก็ฟาดเข้าที่หลังของซูเฉินอย่างรุนแรง แม้ร่างกายของซูเฉินจะแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ก็ยังไม่อาจทานการโจมตีเต็มพลังของนักบุญยุทธ์ได้ อวัยวะภายในบาดเจ็บ ร่างกายแตกร้าว และกระอักเลือดออกมาคำโต
“ฮ่าฮ่าฮ่า…นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ข้า ซูเฉิน จะทำลายมันให้สิ้นในชาตินี้!”
แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส ซูเฉินกลับหัวเราะลั่นอย่างสะใจ เลือดพุ่งออกจากปาก แต่ในน้ำเสียงยังแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันรุนแรง
“ซูเฉิน วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าด้วยมือของข้า!!!”
เบื้องหลัง เสียงคำรามด้วยความโกรธของซุนฉีหยางดังกึกก้อง