ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 266 การต่อสู้นองเลือด
นักบุญยุทธ์ผู้ก้าวข้ามความธรรมดา บรรลุถึงการเป็นเทพเซียนลงมาจุติเกิดใหม่พร้อมร่างศักดิ์สิทธิ์สูงสุด ไม่เพียงแต่ร่างกายจะแกร่งกล้า จิตวิญญาณยังเป็นอมตะ เพียงสะบัดมือล้วนสามารถเรียกใช้พลังแห่งกฎสวรรค์และปฐพี มีอำนาจล้นฟ้าเกินหยั่งถึง
นักบุญยุทธ์คือผู้แข็งแกร่งที่สามารถใช้เคล็ดวิชายุทธ์ระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดได้อย่างสมบูรณ์แบบ พลังอานุภาพสามารถทำลายโลกและสรรพสิ่ง
แม้ร่างกายของซูเฉินจะแข็งแกร่ง ถึงขั้นต่อยจนเล่ยตงจักรพรรดิยุทธ์กระเด็นออกไป หรือแม้แต่กดข่มได้ แต่เมื่อเผชิญกับนักบุญยุทธ์ อานุภาพสังหารกลับมีจำกัดยิ่ง
ในทางตรงกันข้าม พลังแห่งกฎของนักบุญยุทธ์กลับสร้างความเสียหายใหญ่หลวงต่อเขา
“ด้วยพลังการต่อสู้ของข้าในตอนนี้ ยังไม่อาจต้านทานนักบุญยุทธ์ได้ หากอยากสังหารนักบุญยุทธ์ได้จริง ข้าต้องทะลวงถึงขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ และควบแน่นเขตแดนจักรพรรดิยุทธ์ให้สำเร็จเสียก่อน!”
ซูเฉินครุ่นคิดอยู่ในใจ
เขาไม่ได้หลงตัวเองและไม่ดูแคลนตนเองเช่นกัน นับตั้งแต่กลับชาติมาเกิด เขายิ่งรู้ดีถึงความน่าสะพรึงกลัวของนักบุญยุทธ์
แม้ร่างกายอันแข็งแกร่งที่เขาภาคภูมิใจนัก จะมีพลังสังหารน้อยยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักบุญยุทธ์ เว้นเสียแต่ว่าร่างกายของเขาจะทะลวงถึงระดับสูงสุดอีกครั้งหนึ่ง
ตูม!
ซุนฉีหยางฟาดฝ่ามือเข้าใส่ซูเฉิน ฝ่ามือนั้นดั่งอาทิตย์สว่างจ้า กระแทกลงบนร่างของซูเฉิน ทำให้โลหิตไหลพล่าน และร่างถูกซัดปลิวออกไป
“เล่ยตง! ซูเฉินปล่อยให้ข้าจัดการ ส่วนเจ้าจงหาทางขัดขวางลั่วเสวียนให้ได้ อย่าให้นางผ่านด่านเคราะห์ได้สำเร็จเด็ดขาด!”
ซุนฉีหยางกล่าวด้วยสีหน้าหนักแน่น
แม้ซูเฉินจะไม่ใช่คู่มือของเขาโดยตรง แต่กลับจัดการได้ยากเย็นยิ่ง
ต่อให้เป็นจักรพรรดิยุทธ์ขั้นสูงสุด เขาก็สามารถสังหารได้ในไม่กี่กระบวนท่า
แต่ร่างกายของซูเฉินกลับแข็งแกร่งสุดขีด ไม่แพ้ร่างนักบุญยุทธ์ของเขา อีกทั้งยังฝึกฝนเคล็ดวิชาทรงพลังนับไม่ถ้วน ทำให้ในเวลาสั้น ๆ เขาไม่อาจเอาชนะได้
เมื่อเห็นว่าลั่วเสวียนในระยะไกลใกล้จะผ่านด่านเคราะห์สำเร็จ ซุนฉีหยางก็เริ่มร้อนรน
“ตกลง!”
เล่ยตงพยักหน้า
แววตาของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า มองซูเฉินแน่วแน่ จากนั้นหันตัวในฉับพลัน พุ่งตรงไปทางลั่วเสวียน
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการขัดขวางไม่ให้ลั่วเสวียนผ่านด่านเคราะห์ได้สำเร็จ
หากนางสำเร็จและกลายเป็นนักบุญแห่งกระบี่จริง ๆ ไม่เพียงพวกเขาจะสังหารนางไม่ได้ แม้แต่ซูเฉินก็ไม่อาจทำอันตรายนางได้ และพวกเขาทั้งคู่ก็อาจตกอยู่ในอันตราย
“เล่ยตง เจ้าจะไปไหน!”
แววตาของซูเฉินฉายแววสังหาร กระบี่จวินหลิงในมือพุ่งประกายแสงกระบี่ไร้เทียมทาน เคล็ดกระบี่ชะตาชีวิตถูกปลดปล่อยออกมาในฉับพลัน พุ่งฟาดใส่เล่ยตงจักรพรรดิยุทธ์
แม้ซูเฉินจะรู้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อกรของซุนฉีหยาง แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่การสังหาร หากแต่ขัดขวางไม่ให้สองคนนี้แทรกแซงลั่วเสวียนในการผ่านด่านเคราะห์
เขาเพียงต้องการสร้างเวลาให้ลั่วเสวียนมากพอเท่านั้น
“ซูเฉิน เจ้ายังดูแลตัวเองไม่ได้ ยังกล้าจะแบ่งใจอีกงั้นหรือ?”
ซุนฉีหยางหัวเราะอย่างเดือดดาล
ตูม!
เขาสะบัดฝ่ามือขึ้นกลางนภา แสงศักดิ์สิทธิ์สว่างเจิดจ้าแผ่พุ่งรอบกาย ดุจมีดวงอาทิตย์เก้าดวงส่องประกายอยู่เบื้องหลัง
ฝ่ามือนั้นสามารถเผาแม่น้ำเดือดทะเล ทำลายสรรพสิ่งทั้งปวง
“มหาฝ่ามือเก้าย่างตะวัน!”
ซุนฉีหยางฝึกฝนเคล็ดวิชานี้จนถึงขั้นสมบูรณ์ ดวงตะวันเก้าดวงปรากฏพร้อมกัน เผาท้องฟ้า ทำลายปฐพี
ตูม!
ใบหน้าของซูเฉินเปลี่ยนสีทันที เขาต่อยหมัดสวนขึ้นไปต้านทาน
ในพริบตา ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ดวงตะวันเก้าดวงนั้นแน่นหนาแข็งแกร่งถึงขีดสุด มีพลังเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง เปลวเพลิงแผดเผาทำลายพลังดาบชีวิตและความตายของซูเฉิน ฉีกกระชากรอยหมัดของเขาจนพังพินาศ แล้วกระแทกลงบนตัวเขาอย่างรุนแรง
เพล้ง!
ทั่วร่างของซูเฉินสั่นสะท้าน พ่นโลหิตคำโตออกจากปาก
เขาได้รับบาดเจ็บ!
เผชิญหน้ากับการโจมตีเต็มกำลังของนักบุญยุทธ์ แม้ร่างจะแข็งแกร่งปานใด ซูเฉินก็ยังบาดเจ็บอยู่ดี
“เล่ยตง! ตายซะ!”
ซูเฉินคำรามด้วยโทสะ ดั่งไม่แยแสซุนฉีหยางแม้แต่น้อย ร่างของเขาพุ่งถอยหลัง ก่อนจะเหินกลับราวสายฟ้าเข้าใส่เล่ยตงอีกครั้ง
เมื่อเห็นร่างและแววตาสังหารของซูเฉิน เล่ยตงจักรพรรดิยุทธ์ก็อดใจสะท้านไม่ได้
เขาขบฟันแน่น ก่อนหยิบศิลาประหลาดโบราณก้อนหนึ่งออกจากฝ่ามือ แสงเจิดจ้าเปล่งประกายออกมา พุ่งตรงเข้าใส่ซูเฉินในพริบตา
ศิลานั้นลึกลับและคาดเดาไม่ได้ แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงส่องฟ้าดิน ถักทอเป็นรูปดาวหกแฉก ประหนึ่งคุกขังล้อมรอบซูเฉินไว้
“เจ้านี่โชคดีจริง ไอ้สารเลว!”
แววตาเล่ยตงจักรพรรดิเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ค่ายกลผนึกฟ้าหกแฉก” ที่บรรจุในศิลานี้ เป็นค่ายกลโบราณที่เขาได้มาจากซากโบราณ ว่ากันว่าแม้แต่นักบุญยุทธ์ก็ยังสามารถถูกผนึกได้
เขาถูกบีบบังคับจนถึงขีดสุด จำต้องใช้ค่ายกลผนึกฟ้าหกแฉกทันที
ครืน!
ลำแสงหกเส้นแทงทะลุฟ้าดิน ถักทอเป็นอักขระโบราณแน่นหนา ล้อมซูเฉินไว้ไม่ให้หลบหนี ต่อให้เขาใช้หมัดหรือกระบี่ก็ไม่อาจทำลายได้
“ตายซะ!”
แววตาซุนฉีหยางฉายแววสังหาร ยกนิ้วแทงเข้ากลางอากาศ เล็งไปที่หน้าผากของซูเฉิน
“นิ้วทำลายจิตหุนหยวน!”
นี่คือเคล็ดวิชายุทธ์ระดับสวรรค์ขั้นสูงสุดที่ซุนฉีหยางฝึกฝน สามารถทำลายจิตวิญญาณของคนได้โดยตรง ลั่วเสวียนเคยได้รับบาดเจ็บจากมันมาก่อน
เขารู้ว่าร่างของซูเฉินแข็งแกร่ง แต่ซูเฉินยังอยู่ในขอบเขตราชายุทธ์ จิตวิญญาณยุทธ์ย่อมยังอ่อนแอ วิชานี้จึงเป็นดั่งตัวทำลายล้างของซูเฉิน
เมื่อไม่มีซูเฉินไล่ล่า เล่ยตงก็รวบรวมพลังสายฟ้าอันกว้างใหญ่รอบกาย พ่นโลหิตคำโตออกมา กลายเป็นหอกสายฟ้าสีเลือด เปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้าง
“ไปซะ!”
เล่ยตงจักรพรรดิคำราม หอกสายฟ้าสีเลือดพุ่งตรงไปยังลั่วเสวียน ที่กำลังเผชิญด่านเคราะห์สวรรค์ขั้นที่แปดในระยะไกล!