ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 260 ลั่วเสวียนฝ่าทัณฑ์สวรรค์
“เรียบร้อย!”
ซูเฉินถอนหายใจเบาๆ ปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงโล่งใจ
เบื้องหน้าของเขาปรากฏแท่นบูชาโบราณ กว้างเก้าจั้ง สูงเก้าจั้ง แสงวิญญาณห้าสีเปล่งประกายออกมารอบด้าน ลวดลายประหลาดที่สลักอยู่ดูแล้วลึกลับน่าพิศวงยิ่งนัก
ซูเฉินใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามก็สามารถตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายได้สำเร็จ
โชคดีที่เขามีเปลวเพลิงกลืนกิน ซึ่งช่วยให้เขาหลอมสมบัติต่างๆ ที่จำเป็นต่อค่ายานนี้ได้อย่างรวดเร็ว จึงสามารถสร้างเสร็จในเวลาอันสั้น
“นี่คือค่ายกลเคลื่อนย้ายจริงๆ หรือ?”
เฉินเชียนซุนจ้องมองแท่นบูชาโบราณเบื้องหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ใช่แล้ว! แต่เพื่อประหยัดเวลา ค่ายกลนี้เป็นแบบใช้ครั้งเดียว หลังจากที่เราถูกส่งตัวไปยังดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลแล้ว ค่ายกลนี้จะเสื่อมสภาพทันที ไม่สามารถใช้งานได้อีก!”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบนิ่ง
การสร้างค่ายกลส่งตัวแบบใช้ครั้งเดียวจะเร็วกว่าแบบถาวรหลายเท่านัก
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนกลับ พวกเขาสามารถกลับผ่านช่องทางที่นิกายเทียนเต๋าควบคุมอยู่ได้ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องการย้อนกลับ
“ซูเฉิน เจ้านี่เก่งจริงๆ!”
ดวงตาของเฉินเชียนซุนเต็มไปด้วยความชื่นชม
ไม่เพียงแต่พลังต่อสู้ของซูเฉินจะน่าเกรงขาม หากแต่เขายังมีความรู้ลึกซึ้งด้านค่ายกลจนอดไม่ได้ที่จะทึ่ง
“อย่ารอช้าอีกเลย ไปกันเถอะ!”
ซูเฉินกล่าว
จากนั้นซูเฉินและเฉินเชียนซุนก็เหยียบขึ้นไปบนแท่นบูชา เขาฟาดฝ่ามือออกไป เปิดใช้งานค่ายกลส่งตัวในทันที แท่นบูชาเริ่มสั่นสะเทือน แสงเจิดจ้าเปล่งประกายขึ้น
ตูม!
ลำแสงสว่างจ้าเสียดแทงขึ้นฟ้า ฉีกทำลายสุญญากาศในพริบตา
ร่างของซูเฉินและเฉินเชียนซุนหายวับไปจากแท่นบูชา
แสงจ้าปกคลุมทั่วสายตา ช่องว่างบิดเบี้ยว และหลังจากแสงขาวพราวตาผ่านไปไม่รู้ว่านานเพียงใด ภาพตรงหน้าก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
ซูเฉินและเฉินเชียนซุนปรากฏตัวขึ้นกลางทุ่งรกร้าง
ที่นี่คือพื้นที่แปลกตา รอบด้านเต็มไปด้วยทุ่งหญ้ารกร้าง ไร้สิ่งปลูกสร้าง ฟ้ามืดสลัว พลังวิญญาณในอากาศเบาบางแทบจะจับต้องไม่ได้
ที่นี่ราวกับเป็นโลกที่ถูกลืมเลือน พลังวิญญาณเบาบางจนแทบจะสัมผัสไม่ได้
“พลังวิญญาณที่เบาบางเช่นนี้ กับทุ่งรกร้างแบบนี้…ซูเฉิน ที่นี่คือดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลจริงๆ ด้วย!”
เฉินเชียนซุนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและยินดี
ไม่น่าเชื่อว่าค่ายกลส่งตัวที่ซูเฉินสร้างขึ้นจะสามารถพาพวกเขามายังดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลได้จริงๆ
น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
“ดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล?”
ซูเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ ในชาติก่อนเขาเคยเข้ามาในดินแดนลึกลับนี้มาก่อน
ที่นี่ราวกับโลกที่ถูกลืม แม้จะซ่อนความลับมากมาย แต่กลับไม่เหมาะแก่การฝึกฝน ผู้คนจึงหลีกเลี่ยงที่จะมาเยือน
“ซูเฉิน ที่นี่คือทุ่งรกร้างไม่มีสิ้นสุด ถ้าไปทางทิศตะวันออกหลายพันลี้ จะถึงภูเขาเทพโบราณ! บนยอดเขาเทพโบราณสามารถรับรู้พลังแห่งกฎฟ้าดินได้ชัดเจนยิ่ง หากท่านลั่วเสวียนเลือกฝ่าด่านนักบุญในดินแดนลึกลับนี้ นางจะต้องอยู่ที่ภูเขาเทพโบราณแน่นอน!”
เฉินเชียนซุนชี้ไปทางทิศตะวันออกกล่าว
ที่นั่น ท่ามกลางช่องว่างอันมืดมิด เมฆดำหมุนวนอย่างดุดัน สามารถเห็นเงาภูเขาศักดิ์สิทธิ์สูงตระหง่านทะลุฟ้าได้เลือนราง
ครืน!
ทันทีที่เฉินเชียนซุนพูดจบ เสียงฟ้าคำรามดังกึกก้องจากช่องว่างเบื้องหน้า พลังแห่งฟ้าดินเอ่อล้น พร้อมกับปรากฏการณ์ประหลาดที่น่าหวาดกลัวปรากฏขึ้น
“นี่มัน…ทัณฑ์สวรรค์?! อาจารย์อยู่ที่ภูเขาเทพโบราณจริงๆ และกำลังฝ่าด่านอยู่! ไปกัน!”
ดวงตาของซูเฉินเปล่งประกายแสง พลังฟ้าคำรามนั้นคล้ายกับหายนะที่เขาเคยประสบมาก่อน
นั่นคือทัณฑ์สวรรค์แน่นอน
การฝ่าด่านในดินแดนลึกลับนี้ แสดงว่าลั่วเสวียนกำลังทะลวงไปสู่ระดับนักบุญอยู่!
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ซูเฉินและเฉินเชียนซุนไม่ลังเลแม้แต่น้อย พวกเขาทะยานขึ้นสู่ฟ้าในทันที กลายเป็นแสงศักดิ์สิทธิ์สองสาย พุ่งตรงไปยังภูเขาเทพโบราณด้วยความเร็วสูงสุด
……
ภูเขาเทพโบราณ คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์สูงนับหมื่นจั้งในดินแดนลึกลับนี้ ทะลุฟ้าดิน ดึงดูดพลังแห่งดวงดาว มหัศจรรย์และสง่างามยิ่งนัก
ว่ากันว่าภูเขาแห่งนี้ก่อตัวขึ้นหลังการล่มสลายของเทพโบราณในยุคโบราณ
ทว่าหลังจากผ่านไปหลายหมื่นปี มีผู้คนมากมายเคยบุกเบิกในดินแดนลึกลับนี้ แต่ไม่มีผู้ใดค้นพบสมบัติหรือมรดกใดๆ บนภูเขานี้เลย
อย่างไรก็ตาม บนยอดภูเขาเทพโบราณ ผู้ฝึกฝนสามารถรับรู้พลังแห่งกฎฟ้าดินได้ง่ายกว่า แม้ว่าพลังวิญญาณจะเบาบาง แต่ก็ถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับฝ่าด่าน
ในขณะนี้ บนยอดภูเขาเทพโบราณ ร่างในชุดขาวลอยเด่นอยู่กลางอากาศ
นางคือ ลั่วเสวียน!
กลิ่นอายของนางทรงพลังยิ่งนัก ราวกับกลมกลืนกับธรรมชาติโดยรอบ ระดับพลังฝึกปรือได้ทะลุขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ระดับสูง
ครืน!
เหนือท้องฟ้า ฟ้าแลบฟ้าร้อง เมฆดำปกคลุมสายตา สายฟ้าแลบประหนึ่งอสรพิษเงิน แผ่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างอย่างน่าหวาดกลัว จับจ้องลั่วเสวียนที่อยู่เบื้องล่าง
นี่คือทัณฑ์สวรรค์ หายนะแห่งฟ้าดินที่เกิดจากการฝ่าด่านสู่ระดับนักบุญของลั่วเสวียน!
“ตึ๋งตึ๋ง…หลังทะลวงถึงระดับนักบุญแล้วยังสามารถเรียกทัณฑ์สวรรค์ได้ ลั่วเสวียนผู้นี้มีพรสวรรค์น่าหวาดกลัวจริงๆ!”
ในช่องว่างไม่ไกลออกไป มีร่างสองคนซ่อนอยู่
ผู้หนึ่งเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงสง่า อีกผู้หนึ่งคือชายชราใบหน้าเคร่งขรึม
ทั้งสองคือ ซุนฉีหยาง รองผู้นำนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า และจักรพรรดิยุทธ์เล่ยตง!
ลมหายใจของพวกเขาแทบจะตรวจจับไม่ได้ ราวกับกลมกลืนไปกับช่องว่าง ไม่มีดวงตาใดหรือจิตวิญญาณใดสามารถตรวจพบ
ในขณะนี้ เหลยตงจ้องมองลั่วเสวียนที่อยู่บนยอดเขาเทพโบราณ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกปะปนกับเจตนาฆ่าเย็นยะเยือก