ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 259 จงหลิน นักบุญยุทธ์
เฉินเชียนซุนสวมชุดกระโปรงสีแดง เรือนร่างสูงโปร่ง ผิวขาวนวล ดวงตาและคิ้วคมชัด เมื่อยิ้มออกมาราวกับฟ้าดินเลือนลางไร้สีสัน
นางไม่เย็นชาดั่งหลินลั่วเว่ย ไม่องอาจเฉียบขาดเช่นจวินจื่อหลิง และไม่อ่อนโยนบอบบางดั่งสุ่ยหว่านเอ๋อร์ แต่กลับมีอุปนิสัยเรียบง่ายและอ่อนโยนโดยธรรมชาติ
โดยเฉพาะดวงตากลมโตชุ่มชื้นที่ราวกับสามารถพูดได้ เปล่งประกายฉลาดเฉลียว
ในชาติก่อน ซูเฉินเป็นคนเก็บตัวและขี้อาย ไม่กล้ามองตาเฉินเชียนซุนเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่สบตาเขาก็จะหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง
ด้วยเหตุนี้เอง เฉินเชียนซุนจึงชอบแกล้งหยอกล้อเขาอยู่เสมอ
พูดก็พูดเถอะ เฉินเชียนซุนก็ยังอายุไม่มากนัก อยู่ในวัยไล่เลี่ยกับซูเฉิน
ในวัยนี้ แต่กลับบรรลุถึงขอบเขตราชายุทธ์ขั้นสูงสุดได้ เรียกได้ว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ
ซูเฉินมองเฉินเชียนซุนเบื้องหน้า เงาร่างในความทรงจำพลันซ้อนทับขึ้นมา คลื่นบางเบาไหววูบขึ้นในใจราวกับกำลังอยู่ในโลกอีกใบ
โชคดีที่เฉินเชียนซุนยังมีชีวิตอยู่
“ซูเฉิน พวกเราจะเข้าสู่ดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลได้อย่างไร?”
เฉินเชียนซุนเห็นซูเฉินเหม่อลอย จึงเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง
นางเองก็รู้สึกสนใจในตัวซูเฉินไม่น้อย
ศิษย์ของอาจารย์ลั่วเสวียนผู้นี้ สร้างปาฏิหาริย์มากมายทันทีที่เข้าสู่นิกายเทียนเต๋า ทำให้นางเคยคิดว่าเขาต้องเป็นชายหนุ่มองอาจกล้าหาญดั่งศิษย์พี่ใหญ่
แต่กลับไม่คาดคิดว่า ซูเฉินกลับเป็นชายหนุ่มรูปงามวัยเดียวกับนาง
เอาเถอะ ศิษย์น้องคนนี้ก็ดูดีไม่น้อย
“แค่กๆ… เชียนซุน ว่ากันว่าดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาลเป็นโลกใบเล็กที่เทพโบราณสร้างขึ้น แม้การควบคุมจะอยู่ในมือของนิกายเทียนเต๋า แต่ภายในดินแดนเสวียนเทียนก็ยังมีทางเข้าสู่แดนลึกลับนั้นมากมาย หากสามารถหาพิกัดได้ ก็สามารถตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายได้!”
ซูเฉินกระแอมเบาๆ แล้วอธิบาย
“เจ้ารู้พิกัดของดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล? นั่นสินะ อาจารย์ลั่วเสวียนคงบอกเจ้าไว้ แต่การจะตั้งค่ายกลเคลื่อนย้าย ณ ที่แห่งนี้ แม้แต่นักบุญยุทธ์ก็คงทำไม่ได้กระมัง?”
เฉินเชียนซุนเอ่ยอย่างสงสัย
“ข้าเคยศึกษาวิชาแห่งค่ายกลมาก่อน เมื่อหลายปีก่อน ข้าเคยได้คัมภีร์ลับว่าด้วยค่ายกลเคลื่อนย้ายแห่งความว่างเปล่ามา ข้าคิดว่าพอจะตั้งได้ ลองดูสักตั้งเถอะ!”
ซูเฉินยิ้มอย่างสงบนิ่ง
ในชาติก่อน เขาคือจักรพรรดิยุทธ์เก้ามังกร ผู้มีพรสวรรค์หาตัวจับยาก ไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญด้านพลังยุทธ์และการต่อสู้ แต่ยังแตกฉานในวิชาหลอมโอสถ การสร้างอาวุธ ค่ายกล และศาสตร์ลี้ลับแขนงอื่นๆ อีกมากมาย
การตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายแห่งความว่างเปล่า แม้จะยาก แต่ไม่ใช่สิ่งที่เขาทำไม่ได้
ขณะเอ่ย เขาก็หยิบวัตถุดิบหลากชนิดและศิลาวิญญาณจำนวนมากออกมาจากมิติความวุ่นวาย
โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาได้ซื้อสมบัติล้ำค่ามากมายจากหอการค้าว่านเป่า และยังได้สมบัติจากคลังสมบัติของหอเฟิงอวี่และราชวงศ์ต้าหลิน
เพียงพอสำหรับตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายแห่งความว่างเปล่า
“ได้เลย!”
แม้เฉินเชียนซุนจะยังแฝงความสงสัยอยู่บ้าง แต่นางก็เชื่อฟังอย่างว่าง่าย และเฝ้าดูซูเฉินหยิบสมบัติล้ำค่าออกมามากมาย ก่อนจะเริ่มจัดตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายในหุบเขา
……
นิกายเทียนเต๋า
เหนือยอดเขาเทียนเต๋า ท่ามกลางทะเลหมอก
นักบุญยุทธ์จ้านเหยียนยืนกลางอากาศ ดวงตาเปล่งประกายเข้มข้นและแหลมคม จ้องมองบุรุษเบื้องหน้า
เขาคือชายชราในชุดผ้าหยาบ ถือไม้ไผ่ หน้าผากเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาขุ่นมัว แผ่กลิ่นอายแห่งความตาย ราวกับก้าวขาเข้าสู่หลุมศพไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ทว่าพลังปราณที่แผ่ออกมากลับกว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทร ล้ำลึกจนไม่อาจหยั่งถึง
เขาคือจ้าวนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า จงหลิน!
จงหลิน นักบุญยุทธ์ ดำรงชีวิตมานับพันปี ดำรงตำแหน่งจ้าวนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้ามาโดยตลอด หากพูดถึงลำดับศักดิ์ จ้านเหยียนยังต้องเรียกเขาว่าอาจารย์ลุง
เมื่อครั้งที่จ้านเหยียนเพิ่งเข้าสู่นิกาย จงหลินก็คือจ้าวนิกายแล้ว และเป็นผู้บรรลุระดับนักบุญยุทธ์ พลังลึกล้ำเกินหยั่งถึง
ผ่านมาหลายปี ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าพลังของจงหลินอยู่ในระดับใดแล้ว
“ท่านผู้อาวุโสจงหลิน ท่านคิดจะเป็นศัตรูกับนิกายเทียนเต๋าจริงหรือ?”
จ้านเหยียนกล่าวเสียงเย็น
“ศัตรู? ฮ่าๆๆ จ้านเหยียน เจ้าเห็นว่านิกายเทียนเต๋าของเจ้า มีคุณสมบัติจะเป็นศัตรูกับนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าของข้ารึ?”
เสียงของจงหลินแหบพร่าอย่างยิ่ง แต่แฝงด้วยแวววาวในดวงตาที่ขุ่นมัว
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าขอทดสอบฝีมือของท่านผู้อาวุโสจงหลินดูสักครา!”
จ้านเหยียนกล่าวเรียบๆ
“จ้านเหยียน ใจเย็นไว้เถิด! หากเจ้าไม่ออกจากนิกายในวันนี้ ทุกอย่างก็ยังสงบสุข ปล่อยให้คนรุ่นหลังแย่งชิงกันเถิด เจ้ากับข้า มานั่งจิบชาสักถ้วยดีไหม?”
จงหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ
เขาสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว โต๊ะน้ำชาก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บนโต๊ะมีน้ำชาและถ้วยชาสองใบ เขาเทน้ำชาให้จ้านเหยียนทันที กลิ่นชาหอมกรุ่นแผ่ปกคลุมในอากาศ
“ดื่มชา? ข้าไม่มีเวลาว่างหรูหราเช่นท่านอาวุโสจงหลินหรอก! ตกลงแล้วนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าของท่านต้องการอะไรกันแน่? ข้าไม่เชื่อว่าจุดประสงค์ของพวกเจ้าคือแค่เหมืองศิลาวิญญาณห้าแห่งเท่านั้น!”
จ้านเหยียนพยายามอดกลั้นความโกรธพลางกล่าวอย่างเย็นชา
หากมิใช่เพราะต้องการล้วงความจริงออกมา เขาคงลงมือไปนานแล้ว!
ต่อให้เป็นคนใจเย็นเพียงใด ก็ยังมีขีดจำกัด ยิ่งไปกว่านั้น เขาคือจ้าวนิกาย หากถูกศัตรูเหยียบย่ำถึงถิ่นแล้วไม่ตอบโต้ ย่อมเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้
“เจ้าก็ลองเดาดูสิ?”
จงหลินแย้มยิ้มพลางเอ่ย
จ้านเหยียนขมวดคิ้ว เขาทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าอีกครั้ง แล้วพลันรู้สึกว่าตนเองพลาดบางสิ่งไป
“เป้าหมายของพวกเจ้าคือดินแดนลี้ลับเทพเจ้าบรรพกาล... ศิษย์น้องลั่วเสวียน?!”
ทั่วร่างของจ้านเหยียนสั่นสะท้าน ใบหน้าถึงกับเปลี่ยนสี!