ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 251 ภูเขาหมอเฉิง
ภูเขาหมอเฉิง
ที่นี่คือเทือกเขาโบราณซึ่งตั้งอยู่ตรงชายแดนของเขตเทียนไห่ ปกติเต็มไปด้วยสัตว์อสูรและอสูรร้าย จึงแทบไม่มีผู้ใดเหยียบย่างเข้ามา
ทว่าในยามนี้ กลับมีร่างสองคนถูกกลุ่มผู้มาเยือนปริศนาล้อมไว้ในหุบเขาหนึ่งของภูเขาหมอเฉิง
ร่างทั้งสองเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่ เส้นผมสั้น ใบหน้าเข้มแข็ง มีกล้ามเนื้อสำริดแน่นตึงเปี่ยมพลังโลหิตทั่วร่าง
คือคิงคง!
ส่วนสตรีข้างกายคิงคง สวมกระโปรงแดง รูปร่างสูงระหง ใบหน้างดงามไร้เครื่องประดับ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายสดใสราวกับดวงดาวในยามราตรี
นางคือศิษย์สายตรงของหลิงหลง เฉินเชียนซุน!
แต่ในขณะนี้ สภาพของคิงคงและเฉินเชียนซุนย่ำแย่ยิ่งนัก คิงคงมีลูกศรสีดำปักกลางแผ่นหลัง ทะลุออกมาถึงอกหน้า รอบบาดแผลแผ่ไอปีศาจสีดำแปลกประหลาดซึมเข้าสู่ร่างไม่หยุด
เฉินเชียนซุนถือกระบี่โบราณเล่มหนึ่งไว้ในมือ กระบี่วิญญาณแผ่ประกายคมกล้ารอบกาย แต่นางกลับมีบาดแผลมากมาย เลือดชโลมชุดจนแดงฉาน ใบหน้าซีดเซียว ลมหายใจอ่อนแรง
ทั้งสองหมดสิ้นกำลังต่อสู้ นั่งขัดสมาธิอยู่กลางวงล้อม ได้รับบาดเจ็บอย่างมิอาจประเมินได้
มีลูกแก้วลูกหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะเฉินเชียนซุน ทอแสงสว่างเยียบเย็นดุจแสงจันทร์ แผ่เกราะป้องกันครอบคลุมทั้งสองคนไว้
ครืน!
รอบนอกมีร่างมากกว่าสิบคน สวมชุดเกราะดำทั่วร่างปกคลุมด้วยไอปีศาจ ดวงตาแดงฉานดุร้าย แต่ละคนถืออาวุธต่างมือ กระบี่ หอก ง้าว กำลังระดมโจมตีเกราะป้องกันนั้นอย่างบ้าคลั่ง
กลิ่นอายของพวกมันล้วนอยู่ในขอบเขตราชายุทธ์
เกราะป้องกันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสว่างเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ ดูเหมือนจะต้านทานไม่ได้นาน
ไม่ไกลออกไป มีบุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าหยาดเยิ้มเต็มไปด้วยความลุ่มหลงในกามารมณ์ มือถือพัดกระดาษ เขามองภาพตรงหน้าด้วยความสนใจยิ่ง
ด้านหลังเขา มีชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่ สวมชุดคลุมดำ แบกคันธนูและลูกศรไว้บนหลัง กลิ่นอายที่แผ่ออกมาหนาวเย็นดุจน้ำแข็ง แฝงด้วยเจตนาฆ่าฟัน เป็นถึงยอดฝีมือในขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์!
“คิงคง เชียนซุน ข้าแนะนำให้พวกเจ้ายอมแพ้เถอะ! อยู่ในนิกายเทียนเต๋านั่นจะมีประโยชน์อะไร? มาเข้าร่วมกับนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าเราดีกว่าไม่ดีกว่าหรือ?”
บุรุษหนุ่มเอ่ยยิ้มพลางใช้สายตาโลมเลียนเฉินเชียนซุนในเกราะป้องกัน ใจเต้นระทึกเมื่อคิดว่าอีกไม่นานจะได้ครอบครองสตรีนี้
“ฮวาตู้! หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว!”
คิงคงคำรามด้วยความโกรธ แววตาลุกเป็นไฟ
หากไม่ใช่เพราะฮวาตู้ใช้กลอุบายสกปรกจู่โจมกะทันหัน เขากับเชียนซุนคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ต้องอาศัยพลังของสมบัติวิเศษยันไว้เพียงเพื่อหลบหนี
“ฮวาตู้ เจ้ากล้าร่วมมือกับปีศาจนอกดินแดน หลอมพลังปีศาจเข้าสู่ร่าง เช่นนี้ต่อให้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตะวันออก หรือแม้แต่ทั่วแดนเสวียนเทียน ก็ไม่มีที่ให้พวกเจ้ายืนอีก!”
เฉินเชียนซุนปาดเลือดที่มุมปาก กล่าวเสียงเย็นชา
เดิมทั้งสองพบโอกาสทะลวงขอบเขตในถ้ำโบราณ แต่เพิ่งออกมาก็ถูกกลุ่มของฮวาตู้ซุ่มโจมตี จนต้องบาดเจ็บหนัก
หนีมากว่าสิบพันลี้ ในที่สุดก็หมดแรงและต้องพึ่งพาพลังของลูกแก้วไท่อินเพื่อป้องกันตัว แต่ก็ไม่อาจต้านทานได้ยืดเยื้อ
พวกชุดเกราะดำเหล่านั้นเดิมเป็นมนุษย์ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจที่มีเพียงสัญชาตญาณในการฆ่า
นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า ถึงขั้นใช้ยอดฝีมือมนุษย์หลอมเป็นหุ่นเชิดปีศาจ หลอมพลังปีศาจลงร่าง ร่วมมือกับปีศาจนอกดินแดน แล้วไล่ล่าพวกตนอย่างเปิดเผยโดยไม่แยแสใด ๆ
คิงคงกับเฉินเชียนซุนต่างรู้สึกเป็นห่วงอย่างยิ่ง เพราะเรื่องนี้อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของแผนการขนาดใหญ่
“ฮ่า ๆ ๆ! พวกเจ้าช่างไร้เดียงสา! ข้าฆ่าพวกเจ้าเสีย ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่านิกายของข้ามีเอี่ยวกับปีศาจนอกดินแดนหรือไม่! จะหวังให้นิกายเทียนเต๋ามาช่วย? ฮึ! ตอนนี้พวกมันยังเอาตัวไม่รอด ไม่มีใครมาช่วยพวกเจ้าหรอก ยอมแพ้เสียเถอะ!”
ฮวาตู้หัวเราะเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยการดูแคลน
“ว่าไงนะ?!”
สีหน้าคิงคงและเฉินเชียนซุนเปลี่ยนไปทันที ใจจมดิ่ง
สิ่งที่พวกเขากังวลที่สุดกำลังจะเกิดขึ้นจริง นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าถึงขั้นกล้าตามล่าพวกเขาถึงภูเขาหมอเฉิง เขตแดนของเขตเทียนไห่โดยไม่เกรงกลัวนิกายเทียนเต๋าแม้แต่น้อย
นิกายเทียนเต๋า…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
“ข้าแนะนำให้พวกเจ้ายอมแพ้เถอะ! คิงคง ร่างกายของเจ้าล้ำค่ามากนัก ต่อไปเจ้าสามารถเป็นองครักษ์ของข้าได้ ส่วนเชียนซุน…อย่ากังวลไปเลย ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าความสุขแท้จริงในโลกนี้คืออะไร!”
ฮวาตู้กล่าวยิ้มแย้ม ดวงตาแน่วแน่มองเฉินเชียนซุนอย่างโลภละโมบ
“ข้าเป็นศิษย์นิกายเทียนเต๋า ยอมตายเสียดีกว่ายอมแพ้! ฮวาตู้ เจ้าคิดว่าเจ้าคู่ควรให้ข้าเป็นองครักษ์เรอะ?”
คิงคงกล่าวเสียงเย็นเฉียบ
“คางคกคิดกินเนื้อหงส์ เจ้าอย่างฮวาตู้ ไม่แม้แต่จะเทียบเท่าหลี่หยุนเฟย ยังกล้าใฝ่ฝันถึงข้าอีก? ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!”
เฉินเชียนซุนแค่นเสียง ตอบกลับด้วยคำเหน็บแนม
แววตาฮวาตู้เย็นเฉียบ สาดประกายอาฆาต
“ไม่รู้จักดื่มดั่มกับน้ำใจไมตรีที่ข้ามอบให้ เช่นนั้น…พวกเจ้าจงตกตายเสียเถิด!”
เขาโบกมือทันที ชายชราในชุดคลุมดำด้านหลังก้าวออกมา ดวงตาเยียบเย็นเปี่ยมเจตนาฆ่า ชักธนูสีดำออกจากหลัง
วืด…
สายธนูถูกรั้งจนสุด ก่อนจะปล่อยลูกศรอาบกลิ่นอายสังหารพุ่งออกไปตรงสู่คิงคงและเฉินเชียนซุน ใบหน้าทั้งสองเปลี่ยนสีทันที!